Tibetan
་མི་རྣམས་ཀྱིས་མཐོང་བར་བཞུགས་པར་གྲགས་སོ། །འདིས་ མཛད་པའི་བསྟན་བཅོས་ཐོར་བུ་དང་། དོ་ཧཱ་འགའ་རེ་ད་ལྟའང་ཡོད་དོ། །དེ་དག་ནི་སློབ་ དཔོན་སྤྱོད་པ་པ་ཉིད་སྐུ་བཞུགས་པའི་སྐབས་ཉིད་དུ་མཆོག་གི་དངོས་གྲུབ་ཐོབ་པའི་སློབ་མ། སྐྱེས་པའི་རྟེན་ཅན་དྲུག་དང་། བུད་མེད་གསུམ་སྟེ་ཤིན་ཏུ་གྲགས་ཆེ་བ་རྣམས་ཡིན་ནོ། ། གཞན་སློབ་དཔོན་བྷ་དཱ་ལི་པ་ནི། ཤར་ཕྱོགས་བྷ་ག་ལར་འཁྲུངས་པ། སློབ་དཔོན་སྤྱོད་ པ་པ་ཡུལ་ཛ་ལནྡྷ་ར་ནས་སྤྱོད་པ་ལ་འབྱོན་ཁར་སླེབ་ཟེར། ཕྱིས་སློབ་དཔོན་སྐུ་འདས་པའི་ རྗེས་སུ། ཤར་ཕྱོགས་ཨོ་ཌི་བི་ཤིའི་ཡུལ་དུ་བཞུགས། དེར་ཚོང་དཔོན་ཞིག་གིས་དགེ་འདུན་ ལ་ས་གཞི་ཕུལ་ཏེ། གཙུག་ལག་ཁང་ཞིག་རྩིག་པའི་གྲབས་བྱས་པ་ན། ས་ཕྱོགས་དེ་དང་པོ་ ནས་མུ་སྟེགས་རྣམས་དབང་ཟེར་ནས། ནང་པའི་གཙུག་ལག་ཁང་བཞེང་དུ་མི་སྟེར་ཏེ། སླད་ ཀྱིས་རྒྱལ་པོ་ལ་ཞུས་ནས། བྲམ་ཟེ་ཞིག་གིས་དེར་མུ་སྟེགས་བྱེད་ཀྱི་ལྷ་ཁང་ལིང་ག་ཅན་ཆུང་ ངུ་ཞིག་བརྩིགས་སོ། །ཡང་སླད་ཀྱིས་དགེ་འདུན་གྱི་གནས་བརྟན་གྱིས་རྩོད་པ་བསླངས་ཏེ། ཕྱི་ནང་གི་སྐྱེ་བོ་མང་པོ་དེར་འདུས། དེར་སློབ་དཔོན་བྷ་དཱ་ལི་བྱོན་ཏེ། རེ་ཞིག་རྩོད་པ་འདི་མ་ ཞིའི་བར་དུ་ལྷ་ཁང་འདི་ཕ་གིར་བསྐྱལ་ལགས་ཀྱི་བྱས། ལྷ་ཁང་དེ་ཐག་པས་འཆིང་ཚུལ་བྱས་ རྒྱབ་ཁུར་དུ་ཐོགས་ནས། བྲམ་ཟེ་དེ་རྣམས་ཉིད་ཀྱི་གྲོང་གི་འདབས་སུ་བསྐྱལ་ལོ། །དེར་གྲུབ་ པའི་རྟགས་ལ་ཡ་མཚན་སྐྱེས་ཏེ། ས་ཕྱོགས་དེར་རང་ཤུགས་ཀྱིས་དགེ་འདུན་ལ་བྱུང་ནས། ཨཾ་ཀྵ་སྠཱ་པ་ན་ཞེས་བྱ་བའི་གཙུག་ལགས་ཁང་བརྩིགས་སོ། །འདིས་ཀྱང་ཕྱིས་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་ 17-182 པོའི་དངོས་གྲུབ་བརྙེས་པར་གྲགས་སོ། ། གྲུབ་ཐོབ་ལ་བཱ་ཡི་པ་ནི། གོང་དུ་སྨོས་པ་ལྟར་ཡང་ཡིན་ལ། ཕྱིས་མ་ག་དྷར་རྣལ་འབྱོར་ པ་ནུས་པ་ཅུང་ཟད་ཐོབ་པ་མང་པོ་འདུས་ནས། དུར་ཁྲོད་བསིལ་བའི་ཚལ་དུ་ཚོགས་ཀྱི་ དཀྱིལ་འཁོར་བསྒྲུབས་པའི་ཚོགས་འཁོར་བྱེད་པར་བྱས། སློབ་དཔོན་ལ་བཱ་ཡི་པས་ཚོགས་ ཀྱི་གཙོ་བོ་བྱེད་པར་ཁས་བླངས་སོ། །དེར་ཚོགས་ཀྱི་ཁང་པར་ཞུགས་ཙ་ན། མུ་སྟེགས་ཅན་ མདོག་ནག་པོ་དབང་ཕྱུག་པའི་ཆ་བྱད་འཛིན་པ། ཨུ་ཙིཥྚ་པ་སྟེ་གཙང་སྨེ་མེད་པའི་སྤྱོད་པ་ཅན་ ཐོད་པ་ཐོགས་པ་ཅིག་བྱུང་ནས་ཚོགས་དཔོན་ངས་བྱེད་ཟེར་རོ། །དེར་སློབ་དཔོན་གྱིས་ཁྱེད་ མུ་སྟེགས་པས་ངེད་སངས་རྒྱས་པའི་ཚོགས་དཔོན་མི་རུང་བྱས་པས། འོ་ན་ཁྱོད་རང་ཚོགས་ ཀྱི་གཙོ་བོའི་ཁྲི་ལ་འཛེགས་ཟེར། ཁྲིའི་དཔངས་ཁྲུ་དོ་ཙམ་ཡོད་པ་དེའི་རྩར་སོང་ན། ཁྲི་དེ་ མཐོ་རུ་མ་སོང་། སློབ་དཔོན་གྱི་ལུས་ཆུང་དུ་མ་སོང་ཡང་། སློབ་དཔོན་གྱི་ལུས་ཀྱིས་ཁྲི་དེའི་ བཞི་ཆ་ཙམ་ལས་མ་སླེབ། ཐབས་གཞན་གང་གིས་ཀྱང་ཁྲིའི་སྟེང་དུ་འགྲོ་བར་མ་ནུས་སོ། ། དེ་ནས་ཐོད་པ་ཅན་དེ་སྤྲུལ་པའི་སྐུ་ཡིན་པར་ཤེས་ནས། སློབ་དཔོན་ལ་བཱ་ཡི་པས་ཉེས་པ་ བཤགས་ཤིང་གསོལ་བ་བཏབ་པས། དེ་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀར་གྱུར་ཏེ་ནམ་མཁར་བཞུགས་ནས། ཁྱོད་ཀྱི་དང་པོ་ཉིད་ནས་ང་རྒྱལ་སྤངས་ཏེ་གསོལ་བ་བཏབ་ན་ད་རེས་ཀ་འདོད་པའི་དངོས་ གྲུབ་ཐོབ་པ་ལ་ང་རྒྱལ་གྱིས་ཉེས། ད་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་གྱིས་ཟེར་མི་སྣང་བར་གྱུར། དེ་ནས་ སློབ་དཔོན་འདིར་གྲོང་ཁྱེར་ཨ་ཇོ་དྷྱ་རུ་བྱོན། དེ་ན་ལྟ་བ་ལོག་པ་འཛིན་པའི་རྒྱལ་པོ་བི་ཛྙ་པྟི་ ཟེར་བ་ཞིག་ཡོད། དེ་འདུལ་བ་ལ་དགོངས་ནས། ཡུལ་དེའི་ཕྱོགས་གཅིག་བྲག་ཅིག་གི་ཁོང་ ན། ཕུག་པ་ཁོང་སྟོང་ཅུང་ཟད་ཡོད་པ་ལ། བུ་ག་སོར་བརྒྱད་ཙམ་གྱི་ཚད་ཅན་བྲག་སྲབ་ཐུག་ ཁྲུ་བརྒྱད་ཙམ་ཡོད་པ་ལ་བུ་ག་དེ་དོད་པ་ཅིག་ཡིན། དེ་མིན་སྒོ་མེད་པའི་བྲག་གི་ཁོང་སེང་ དེར་བཞུགས། 17-183 རྒྱལ་པོ་དེའི་བློན་པོ་དང་ནད་གཡོག་འགའ་ཞིག་གིས་དོན་འདྲ་སྤྱོད་པའི་ལམ་དུ་དེར་ སོང་ཙ་ན། ཕུག་པའི་སྒོ་ཤིན་ཏུ་ཡངས་པ་དང་། ཕུག་པ་དེ་ཡང་ཤིན་ཏུ་ཆེ་བར་འདུག་ཅིང་། ཟས་ནོར་སྣ་ཚོགས་པའི་དབུས་ན་རྣལ་འབྱོར་པ་དེ་འདུག་པར་མཐོང་ངོ་། །དེ་དག་གིས་རྒྱལ་ པོ་ལ་བསྙད་པས་ནང་པར་རྒྱལ་པོ་ལིངས་ལ་འགྲོ་བའི་ཚུལ་གྱིས་དེར་བལྟར་འོངས་པ་ན། སློབ་དཔོན་ཕྱིར་བྱོན་ཏེ་རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་འདིར་ཅིས་ཀྱང་འབྱོན་པར་ཞུ་གསུང་། དེར་ཕུག་གི་ སྒོ་ཡངས་བའི་འདུ་ཤེས་ཀྱིས་འཁོར་འགའ་དང་བཅས་པ་ཞུགས་ཤིང་། བཟའ་བཏུང་གྱ་ནོམ་ པ་མང་པོས་ཚིམས་པར་བྱས་སོ། །དེ་ནས་རྒྱལ་བློན་གཉིས་འདུག གཡོག་དེ་ཕྱིར་སོང་བའི་ སྐབས་ཤིག སློབ་དཔོན་གྱིས་ཆོ་འཕྲུལ་བསྡུས་པས་ཁོང་གཉིས་ཕུག་པ་དོག་མོ་དེར་ཆུད། ཕྱི་ རོལ་ཏུ་འགྲོ་སའི་སྒོ་མེད་ཅིང་། བུ་ག་ཕྲ་མོ་དེའི་ཕྱོགས་ཀྱང་བྲག་ཤིན་ཏུ་འཐུག་པར་ཤེས། ཡ་ མཚན་ཡང་སྐྱེས་ལ་ཤིན་ཏུ་སྐྲག་གོ །དེ་ནས་སློབ་དཔོན་གྱིས་དེ་གཉིས་སྔར་གྱི་ལྟ་བ་ལོག་པ་ དེ་སྤངས། དགེ་བ་བྱེད་པར་དམ་འཆའ་རུ་བཅུག་ནས་བྲག་གི་བུ་ག་ཆུང་ངུ་དེ་ནས་ཀ་གནོད་ པ་མེད་པར་ཕྱིར་བཏོན་ནོ། །རྣམ་འཕྲུལ་དེ་ལྟ་བུ་བསྟན་པས་རྒྱལ་པོ་དེ་ཆོས་ལ་བཀོད་པའོ། ། རྒྱལ་པོ་རོལ་བའི་ཟླ་བ་དང་། བློན་པོ་དགེ་བའི་མགོན་པོའི་གཏམ་རྒྱུད
Chinese
据说人们都见到过他。他所著的零星论著和一些道歌现在也还有。他们是导师行者本人在世时，获得殊胜成就的弟子，六位男性和三位女性，都是非常著名的。 另一位导师巴达利巴，出生于东方巴嘎拉。据说导师行者从札兰达拉地方来修行时遇到了他。后来导师去世后，他住在东方奥迪比希地方。在那里，一位商人向僧团捐赠了土地，准备建造一座寺庙，但据说这片土地最初由外道控制，不允许建造佛教寺庙。后来，他们向国王请愿，一位婆罗门在那里建造了一座小型外道林伽神庙。后来，僧团的住持提出抗议，许多内外人士聚集在那里。导师巴达利来到那里，说：“在争端平息之前，先把这座神庙搬到那边去吧。”他用绳子捆住神庙，背在背上，搬到了婆罗门他们自己的村庄附近。在那里，人们对成就的标志感到惊奇，那片土地自然而然地归于僧团，并建造了一座名为安克沙斯塔帕纳的寺庙。据说他后来也获得了大手印的成就。 成就者拉瓦伊巴，如前所述。后来，在摩揭陀，许多获得一些能力的瑜伽士聚集在一起，在寒林尸陀林举行会供轮。拉瓦伊巴答应做导师的会供轮的主持。当他进入会供的房间时，来了一个黑色外道，穿着自在天的服装，是乌齐施塔帕（藏文：ཨུ་ཙིཥྚ་པ་，梵文天城体：Uccisṭapāda，梵文罗马拟音：Uccisṭapāda，汉语字面意思：不净行者），一个不净行者，拿着头盖骨，说：“我来做会供的主持。”导师说：“你是个外道，不能做我们佛教徒的会供主持。”他说：“那么你自己登上会供主持的宝座吧。”宝座的...
English
It is said that people saw him. Some of the scattered treatises and Dohas he composed still exist today. These were the disciples who attained supreme accomplishment while the teacher Caryapa himself was alive, six male and three female, all of whom were very famous. Another teacher, Bhadalipa, was born in Bhagala in the east. It is said that the teacher Caryapa met him when he came to practice from Jalandhara. Later, after the teacher passed away, he stayed in the land of Oḍivisha in the east. There, a merchant offered land to the Sangha and was about to build a monastery, but it is said that the land was originally controlled by heretics, and they would not allow the construction of a Buddhist monastery. Later, they petitioned the king, and a Brahmin built a small heretical Linga temple there. Later, the abbot of the Sangha protested, and many internal and external people gathered there. Teacher Bhadali came there and said, "Until this dispute is settled, let's move this temple over there." He tied the temple with a rope, carried it on his back, and moved it near the Brahmins' own village. There, people were amazed by the signs of accomplishment, and the land naturally came to the Sangha, and a monastery called Ankshasthapana was built. It is said that he also later attained the accomplishment of Mahamudra. The Siddha Lawaipa, as mentioned above. Later, in Magadha, many yogis who had gained some abilities gathered together and performed a Tsokhor, accomplishing a mandala of gathering in the cool charnel ground. Lawaipa agreed to be the chief of the Tsok for the teacher. When he entered the Tsok's room, a black heretic appeared, wearing the attire of Ishvara, an Uccisṭapāda (Tibetan: ཨུ་ཙིཥྚ་པ་, Sanskrit Devanagari: Uccisṭapāda, Sanskrit Romanization: Uccisṭapāda, Chinese literal meaning: Impure Practitioner), an impure practitioner holding a skull, and said, "I will be the chief of the Tsok." The teacher said, "You are a heretic, you cannot be the chief of our Buddhist Tsok." He said, "Then you yourself ascend the throne of the chief of the Tsok." The height of the throne...
Chinese
去到只有一点点高的那个座垫那里时，那个座垫并没有变高，导师的身体也没有变小，但是导师的身体只占了那个座垫的四分之一左右。用其他任何方法都无法到座垫上去。 之后，知道那个戴着头盖骨的人是化身，巴依帕向导师忏悔并祈祷。他变成了吉祥黑汝嘎，住在空中，说：“如果你一开始就放弃傲慢并祈祷，那么这次傲慢会妨碍你获得想要的成就。现在为了众生的利益。”说完就消失了。之后，导师来到了阿约提亚城。那里有一个持有邪见的国王，名叫比吉尼亚普底。他心想调伏他，在那片土地的一侧，有一块岩石的内部，有一个稍微空旷的洞穴。有一个大约八指宽的孔，岩石薄而厚，大约八肘长，那个孔很显眼。除此之外，他住在没有门的岩石的空旷处。 17-183 那个国王的一些大臣和侍者以同样的意图前往那里时，看到洞穴的门非常宽敞，洞穴也非常大，瑜伽士坐在各种食物和财富的中间。他们告诉了国王，第二天国王以散步的方式前来观看时，导师出来说：“请国王陛下无论如何都要进来。”于是，他们认为洞穴的门很宽敞，带着一些随从进去了，并用许多丰盛的食物和饮料让他们感到满意。之后，国王和大臣两人在那里。当侍者出去的时候，导师收起了神通，把他们两个关在了狭窄的洞穴里。没有通往外面的门，而且知道小孔的那一面岩石非常厚。他们感到惊讶，也非常害怕。之后，导师让他们两个放弃了以前的邪见，发誓要行善，然后从岩石的小孔中毫发无损地把他们放了出来。通过展示这样的神变，那个国王被安排在了佛法中。 国王游戏之月和大臣善护的故事
English
When he went to that cushion that was only a little bit high, that cushion did not become higher. Although the teacher's body did not become smaller, the teacher's body only occupied about a quarter of that cushion. He could not get on the cushion by any other means. After that, knowing that the one with the skull was an emanation body, Bāyīpa confessed his faults to the teacher and prayed. He transformed into glorious Heruka and resided in the sky, saying, "If you had abandoned arrogance and prayed from the very beginning, then this time arrogance would have hindered you from obtaining the desired accomplishment. Now for the sake of sentient beings." Having said that, he disappeared. After that, the teacher went to the city of Ayodhya. There was a king there who held wrong views, named Vijñapti. Thinking to subdue him, on one side of that land, inside a certain rock, there was a cave with a slightly empty space. There was a hole about eight fingers wide, the rock thin and thick, about eight cubits long, and that hole was prominent. Apart from that, he resided in the empty space of the rock without a door. 17-183 When some of the king's ministers and attendants went there with the same intention, they saw that the entrance to the cave was very wide, and the cave was also very large, and the yogi was sitting in the midst of various foods and wealth. They told the king, and the next day the king came to see it in the manner of going for a stroll. The teacher came out and said, "Please, great king, by all means, come in." Then, thinking that the entrance to the cave was wide, they entered with some attendants and were satisfied with many abundant foods and drinks. After that, the king and minister were both there. When the attendant went out, the teacher withdrew his magical powers and confined the two of them in the narrow cave. There was no door to go outside, and they knew that the rock on the side of the small hole was very thick. They were amazed and also very frightened. After that, the teacher made the two of them abandon their former wrong views, made them vow to do good, and then released them unharmed from the small hole in the rock. By showing such a miraculous transformation, that king was placed in the Dharma. The story of King Playful Moon and Minister Virtuous Protector