Tibetan
ས་སུ་ཡང་ལོ་བརྒྱར་ཉེ་བ་བཞུགས་ཤིང་། འགྲོ་བའི་དོན་ཆེན་མཛད། བགྲེས་ འཁོགས་པའི་རྣམ་པ་མི་མངའ། ལྷོ་ཕྱོགས་སུ་སྐལ་ལྡན་སྟོང་ཕྲག་དུ་མ་སྔགས་ཀྱི་ཐེག་པར་ སྨིན་ཞིང་གྲོལ་བར་མཛད་དོ། ། སེ་ན་བཞི་པོ་དེ་དག་གི་རིང་ལ་མ་ག་དྷཱར་ཡང་མུ་སྟེགས་པ་ཇེ་འཕེལ་དུ་སོང་ཞིང་། སྟག་ གཟིགས་ཀླ་ཀློའི་གྲུབ་མཐའ་འཛིན་པ་ཡང་མང་དུ་བྱུང་། ཨོ་ཏནྟ་པུ་རི་དང་། བི་ཀྲ་མ་ཤཱི་ལར་ རྒྱལ་པོས་ཀྱང་རྫོང་གི་རྣམ་པ་ཅུང་ཟད་བྱས་ཏེ། དམག་མི་འགའ་རེས་སྲུང་བ་བྱུང་། རྡོ་རྗེ་ གདན་དུ་ཐེག་ཆེན་གྱི་སྡེ་མ་ཚུགས། རྣལ་འབྱོར་པ་དང་ཐེག་ཆེན་པ་འགའ་རེས་ཆོས་གསུང་ པ་ནི་བྱུང་། དབྱར་གནས་ལ་ཉན་ཐོས་སེནྡྷ་པ་ཁྲི་ཙམ་རེ་འདུག ཆོས་གཞི་གཞན་རྣམས་ཕལ་ ཆེར་ནི་ནུབ་པ་ལྟར་སོང་། བི་ཀྲ་མ་ཤཱི་ལ་དང་ཨོ་ཏནྟ་པུ་རི་གཉིས་སུ་ཨ་བྷ་ཡཱ་ཀ་རའི་དུས་ དང་ཚོགས་པ་མཉམ་པ་ཙམ་བྱུང་ཟེར་རོ། །རྒྱལ་པོ་ར་ཐཱི་ཀ་འདས་ནས། ལ་ཝངྶེ་ན་ཞེས་བྱ་ བས་རྒྱལ་སྲིད་བསྐྱངས་པ་ལས་ལོ་འགའ་ཞིག་བདེ་བར་བྱུང་། དེ་ནས་གངྒཱ་དང་། ཡ་མུ་ནའི་ བར་གྱི་ཡུལ་ཨནྟར་བྷི་དིའི་ཡུལ་དུ་ཏུ་རུཥྐའི་རྒྱལ་པོ་ཟླ་བ་ཞེས་བྱ་བ་བྱུང་། དགེ་སློང་འགའ་ རེས་རྒྱལ་པོའི་ཕོ་ཉ་བྱས་པས་རྐྱེན་བླངས་ཏེ། དེ་དང་བྷཾ་ག་ལ་ལ་སོགས་པའི་ཡུལ་གཞན་ དང་གཞན་ན་གནས་པའི་ཏུ་རུཥྐའི་རྒྱལ་ཕྲན་མང་པོ་ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་བསྡུས་ཏེ་མ་ག་དྷཱའི་ ཡུལ་ཐམས་ཅད་འཇོམས་པར་བྱུང་སྟེ། ཨོ་ཏནྟ་པུ་རིར་རབ་ཏུ་བྱུང་བ་མང་པོ་ཞིག་བསད། དེ་ དང་བི་ཀྲ་མ་ཤཱི་ལ་གཉིས་ཆར་བཤིག ཨོ་ཏནྟ་བི་ཧ་རའི་ཤུལ་དུ་སྟག་གཟིག་གི་རྫོང་བཅས། 16-629 པཎྜི་ཏ་ཤཱཀྱ་ཤྲཱི་ཤར་ཕྱོགས་ཨོ་ཊི་བི་ཤའི་ཡུལ་ཛ་ག་རྡ་ལར་བྱོན། དེར་ལོ་གསུམ་བཞུགས་ ནས་བོད་དུ་བྱོན་པ་ཡིན། རནྟ་རཀྵི་ཏ་ཆེན་པོ་བལ་པོའི་ཡུལ་དུ་བྱོན། མཁས་པ་ཆེན་པོ་ཛྙཱ་ ན་ཨཱ་ཀར་གུཔྟ་ལ་སོགས་པ་པཎྜི་ཏ་ཆེ་བ་འགའ་དང་། པཎ་ཆུང་བརྒྱ་ཙམ་རྒྱ་གར་ལྷོ་ནུབ་ ཀྱི་ཕྱོགས་སུ་བྱོན། མཁས་པ་ཆེན་པོ་བུདྡྷ་ཤྲཱི་མི་ཏྲ་དང་། སྟོབས་བཅུ་པའི་སློབ་མ་བཛྲ་ཤྲཱི། གཞན་ཡང་པཎ་ཆུང་མང་པོ་དང་བཅས་ལྷོ་ཕྱོགས་ཐག་རིང་པོར་བྲོས། མཁས་པ་སཾ་གྷ་མ་ཤྲཱི་ ཛྙཱ་ན་དང་། ར་ཝ་ཤྲཱི་བྷ་དྲ་དང་། ཙནྡྲ་ཀ་ར་གུཔྟ་ལ་སོགས་པ་མ་ཧཱནྟ་བཅུ་དྲུག་ཙམ་དང་། པཎ་ ཆུང་ཉིས་བརྒྱ་ཙམ་ཤར་ཕྱོགས་ཐག་རིང་པོ་ར་ཁང་དང་། མུ་ཉུང་དང་། ཀཾ་པོ་ཛ་ལ་སོགས་ པའི་ཡུལ་རྣམས་སུ་སོང་ནས། མ་ག་དྷཱར་བསྟན་པ་ནུབ་པ་ལྟར་གྱུར་ཏོ། །དེ་སྐབས་གྲུབ་ ཐོབ་ད
Chinese
也在那里住了将近一百年，做了利益众生的大事，没有衰老的迹象。在南方，使成千上万的具缘者在密咒乘中成熟和解脱。 在那四个塞纳王朝时期，摩揭陀的异教徒也越来越多，信奉外道老虎眼的也越来越多。在欧丹塔普里和比克拉玛希拉，国王也稍微做了城堡的样子，有一些士兵守护。金刚座没有建立大乘的僧团。有一些瑜伽士和大乘行者讲经说法。夏季安居时，有大约一百万声闻僧人。其他的佛法基础几乎都消失了。据说在比克拉玛希拉和欧丹塔普里，阿巴亚卡拉的时代和僧团规模差不多。拉提卡国王去世后，名叫拉旺塞纳的人统治国家，过了几年安稳的日子。之后，在恒河和亚穆纳河之间的安塔尔比迪地区，出现了一个名叫月亮的突厥国王。一些僧人做了国王的使者，招致了灾祸，将他和孟加拉等其他地方的许多突厥小国王聚集在一起，摧毁了摩揭陀的所有地方，在欧丹塔普里杀死了许多出家人，摧毁了它和比克拉玛希拉。在欧丹塔比哈拉的遗址上建造了老虎眼的城堡。 班智达释迦室利去了东方奥提比沙的扎嘎达拉地方，在那里住了三年后去了西藏。伟大的然达拉希塔去了尼泊尔。伟大的学者智藏古普塔等一些大班智达和大约一百个小班智达去了印度西南方向。伟大的学者佛吉祥友和十力弟子的金刚吉祥，以及许多其他小班智达逃到了遥远的南方。学者僧伽玛室利智和拉瓦室利巴扎和旃陀罗卡拉古普塔等大约十六个大人物和大约两百个小班智达去了遥远的东方拉康、穆宁和甘波扎等地方，摩揭陀的佛法就像消失了一样。那时，成就者
English
He also stayed there for nearly a hundred years, performing great deeds for the benefit of beings, and showed no signs of aging. In the south, he ripened and liberated thousands of fortunate ones in the mantra vehicle. During the time of those four Sena dynasties, the heretics in Magadha also increased, and those who held the doctrine of the Tiger-Eye barbarians also became numerous. In Odantapuri and Vikramashila, the king also made a slight appearance of a fortress, and some soldiers guarded it. No Mahayana community was established in Vajrasana. Some yogis and Mahayana practitioners taught the Dharma. During the summer retreat, there were about a hundred thousand Shravaka monks. Other Dharma foundations mostly seemed to have disappeared. It is said that in Vikramashila and Odantapuri, the time of Abhayakaragupta and the size of the sangha were about the same. After King Rathika passed away, a man named Lavangasena ruled the kingdom, and he had a few years of peace. After that, in the Antarvedi region between the Ganges and Yamuna rivers, a Turkic king named Moon appeared. Some monks acted as the king's messengers, inviting disaster, and gathered him and many other small Turkic kings in other places such as Bengal, destroying all the places in Magadha, killing many ordained monks in Odantapuri, and destroying it and Vikramashila. On the site of Odantavihara, a Tiger-Eye fortress was built. Pandita Shakya Shri went to Jagaddala in the eastern Odivisha region, stayed there for three years, and then went to Tibet. The great Ratnarakshita went to Nepal. Great scholars such as Jnanakaragupta and about a hundred minor panditas went to the southwest of India. Great scholars Buddhashrimitra and Vajrashri, a disciple of the Ten Powers, along with many other minor panditas, fled far to the south. Scholars Sanghamashrijnana and Ravashribhadra and Chandrakaragupta, along with about sixteen great figures and about two hundred minor panditas, went to distant eastern regions such as Rakang, Muning, and Kambhoja, and the Dharma in Magadha seemed to have disappeared. At that time, the accomplished
Tibetan
ང་། སྒྲུབ་པ་པོ་མང་པོ་བཞུགས་ཀྱང་། སེམས་ཅན་སྤྱི་མཐུན་གྱི་ལས་ལ་ཟློག་ཐབས་ མ་བྱུང་ངོ་། །དེ་སྐབས་གཽ་རཀྵའི་རྗེས་འབྲང་ཛོ་གི་ཕལ་ཆེར་ཤིན་ཏུ་བླུན་པས་མུ་སྟེགས་པའི་ རྒྱལ་པོ་རྣམས་ཀྱིས་རྙེད་བཀུར་འབྱུང་བའི་དོན་དུ་དབང་ཕྱུག་གི་རྗེས་འབྲང་དུ་སོང་ཞིང་། ངེད་རྣམས་ཏུ་རུཥྐ་དང་ཡང་མི་འགལ་ལོ་ཟེར། ན་ཌེ་སྭ་རིའི་སྡེ་ཉུང་ཤས་ཞིག་ནང་པ་ཁོ་ནར་ གནས་སོ། །ལ་ཝངྶེ་ན་དང་། དེའི་བུ་བུདྡྷ་སེ་ན་དང་། དེའི་བུ་ཧ་རི་ཏ་སེ་ན་དང་། དེའི་བུ་པྲ་ ཏི་ཏ་སེ་ན་ལ་སོགས་པའི་བར་དུ་ཏུ་རུཥྐ་ལ་ལུང་ལེན་དགོས་པའི་རྒྱལ་པོ་དབང་ཐང་ཧ་ཅང་ མི་ཆེ་བ་བྱུང་སྟེ། དེ་དག་གིས་ཀྱང་རང་སྟོབས་དང་མཐུན་པའི་བསྟན་པ་ལ་མཆོད་པ་ཅུང་ ཟད་བྱས་སོ། ཁྱད་པར་བུདྡྷ་སེ་ནའི་དུས་པཎྜི་ཏ་ཆེན་པོ་རཱ་ཧུ་ལ་ཤྲཱི་བྷ་དྲ་ནཱ་ལེནྡྲར་བཞུགས། ཆོས་ཉན་པ་བདུན་ཅུ་ཙམ་ཡོད། དེའི་རྗེས་སུ་བྷཱུ་མི་ཤྲཱི་བྷ་དྲ་དང་། འདིའི་རྗེས་སུ་ཨུ་པ་ཡ་ཤྲཱི་ བྷ་དྲ་རྣམས་བྱུང་ཞིང་། དེ་དག་དང་དུས་མཚུངས་པ་ཅི་རིགས་པར་ཀཱ་རུ་ཎ་ཤྲཱི་བྷ་དྲ་དང་། མུ་ ནིནྡ་ཤྲཱི་བྷ་དྲ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་ཐུབ་པའི་བསྟན་པ་འབད་པས་བཟུང་ངོ་། །པྲ་ཏི་ཏ་སེ་ན་འདས་ པའི་འོག་ཏུ་དེའི་བརྒྱུད་པ་ནི་ཆད་ཅིང་། གཞན་བསྟན་པ་ལ་མོས་པའི་རྒྱལ་ཕྲན་འགའ་རེ་ 16-630 བྱུང་ཟེར་ནའང་ལོ་རྒྱུས་ཁུངས་མ་མ་མཐོང་ངོ་། །པྲ་ཏི་ཏ་སེ་ན་འདས་པའི་འོག་ཏུ་ལོ་བརྒྱ་ ཙམ་སོང་བ་ན། བྷཾ་ག་ལའི་ཡུལ་དུ་ཙཾ་ག་ལ་རཱ་ཛ་ཞེས་བྱ་བ་ལས་ཀྱི་ཤུགས་ཆེན་པོ་ཞིག་བྱུང་ སྟེ། ཌི་ལི་ཚུན་ཆོད་ཀྱི་ཧེནྟུ་དང་། ཏུ་རུཥྐ་ཐམས་ཅད་ལ་དབང་བསྒྱུར། དེ་དང་པོ་བྲམ་ཟེ་ལ་ དད་པ་ཞིག་ཡིན་ནའང་། བཙུན་མོ་སངས་རྒྱས་ལ་དད་པས་བློ་བསྒྱུར་ཏེ། དེས་རྡོ་རྗེ་གདན་ དུ་མཆོད་པ་ཆེན་པོ་བྱས། ལྷ་ཁང་ཐམས་ཅད་ལ་ཞིག་གསོས་དང་། གནྡྷོ་ལ་ཆེན་པོ་དགུ་ ཐོགས་ཡོད་པའི་ཐོག་བཞི་བར་སྐབས་སུ་ཏུ་རུཥྐས་བཤིག་པ་ལེགས་པར་གསོས། པཎྜི་ཏ་ ཤཱ་རི་པུ་ཏྲ་བཞུགས་ཏེ་ཆོས་གཞི་བཙུགས། ནཱ་ལེནྡྲར་ཡང་ལྷ་ཁང་རྣམས་ལ་མཆོད་པ་ཆེར་ བྱས། འོན་ཀྱང་ཆོས་གཞི་རྒྱ་ཆེན་པོ་མ་ཚུགས་སོ། །རྒྱལ་པོ་འདི་ཚེ་རིང་པོ་བྱུང་འདུག་འདི་ འདས་ནས་ལོ་བརྒྱ་དང་དྲུག་ཅུ་ཙམ་སོང་ཟེར། དེ་ཕྱིན་ཆད་མ་ག་དྷཱའི་ཡུལ་དུ་ཆོས་ལ་མཆོད་ པའི་རྒྱལ་པོ་བྱུང་བ་ནི་མ་ཐོས་ལ། དེའི་ཕྱིར་སྡོམ་བརྩོན་སྡེ་སྣོད་འཛིན་པ་ཡང་བྱུང་བ་མ་ཐོས་ སོ། །ཕྱིས་རྒྱལ་པོ་མུ་ཀུནྡ་དེ་ཝ་ཞེས་བྱ་བ་ཨོ་ཊི་བི་ཤར་བྱུང་བ་དེས་
Chinese
我，虽然有很多修行者，但对于众生共同的业力却无能为力。 当时，高拉克沙的追随者，那些瑜伽士大多非常愚蠢，为了从外道国王那里获得名利，转而追随自在天，说：‘我们和突厥人也没有冲突。’纳德斯瓦里的少数派仍然只是佛教徒。 拉旺塞纳和他的儿子布达塞纳，以及他的儿子哈里塔塞纳，以及他的儿子帕拉提塔塞纳等，这些需要从突厥人那里获得许可的国王，权力非常小。他们也根据自己的能力，对佛教做了一些供养。特别是布达塞纳时期，大学者拉胡拉室利巴扎在那烂陀寺居住，有大约七十名听法者。之后，布弥室利巴扎和乌帕亚室利巴扎相继出现。在与他们同时期，卡鲁纳室利巴扎和穆尼因达室利巴扎也努力维护了释迦牟尼的教法。帕拉提塔塞纳去世后，他的血统就断绝了。据说后来出现了一些信仰佛教的小国王，但没有看到可靠的历史记录。 帕拉提塔塞纳去世大约一百年后，在孟加拉地区出现了一个名叫昌嘎拉拉扎的强大人物，他统治了包括德里在内的所有印度教徒和突厥人。他最初信仰婆罗门教，但由于他的王后信仰佛教，他改变了主意。他在菩提伽耶做了盛大的供养，修复了所有的寺庙，并修复了突厥人摧毁的九层大佛塔的第四层。班智达夏利普特拉居住在那里，建立了佛法的基础。在那烂陀寺，他也对寺庙做了大量的供养，但没有建立大规模的佛法基础。据说这位国王活了很久，他去世后大约过了一百六十年。此后，没有听说在摩揭陀地区出现过供养佛法的国王，因此也没有听说过持戒精严的三藏持有者。后来，在奥提毗沙出现了一个名叫穆昆达德瓦的国王，他
English
I, although there were many practitioners, there was no way to reverse the common karma of sentient beings. At that time, the followers of Goraksha, those yogis, were mostly very foolish. In order to gain fame and fortune from the heretical kings, they turned to follow Ishvara, saying, 'We have no conflict with the Turushkas either.' A small minority of Nadesvari remained only Buddhist. Lawangasena and his son Buddhasena, and his son Haritasena, and his son Pratitasena, etc., these kings who needed to obtain permission from the Turushkas had very little power. They also made some offerings to the Dharma according to their ability. In particular, during the time of Buddhasena, the great scholar Rahula Shri Bhadra resided at Nalanda, and there were about seventy listeners of the Dharma. After that, Bhumi Shri Bhadra and Upaya Shri Bhadra appeared in succession. At the same time as them, Karuna Shri Bhadra and Muninda Shri Bhadra also diligently maintained the teachings of Shakyamuni. After Pratitasena passed away, his lineage was cut off. It is said that some small kings who believed in Buddhism appeared later, but no reliable historical records have been seen. About a hundred years after Pratitasena passed away, a powerful figure named Changala Raja appeared in the Bengal region, who ruled all the Hindus and Turushkas, including Delhi. He initially believed in Brahmanism, but because his queen believed in Buddhism, he changed his mind. He made great offerings at Bodh Gaya, repaired all the temples, and repaired the fourth floor of the nine-story great stupa that had been destroyed by the Turushkas. Pandit Shariputra resided there and established the foundation of the Dharma. At Nalanda, he also made great offerings to the temples, but did not establish a large-scale foundation of the Dharma. It is said that this king lived a long time, and about one hundred and sixty years passed after his death. Since then, it has not been heard that a king who made offerings to the Dharma has appeared in the Magadha region, and therefore, it has not been heard that there have been Vinaya-abiding Tripitaka holders either. Later, a king named Mukunda Deva appeared in Otivisha, he