Tibetan
་ལ་ཀློག་པ་ཙམ་དང་། ཤིན་ཏུ་དཀའ་བ་རྣམས་ཀྱང་ཚར་རེ་ཟུང་བལྟས་པས་ ཐམས་ཅད་ཤེས་ཏེ་མཁས་པའི་དབང་ཕྱུག་ཆེན་པོར་གྱུར། ཇི་སྲིད་འཚོ་བའི་བར་དུ་རྟེན་དགེ་ བསྙེན་ཡིན། ཡབ་ལ་ཇི་ཙམ་མངའ་བའི་གསང་འདུས་བདེ་ཀྱེ་སོགས་གསན། གཞན་ཡང་བླ་ མ་མང་དུ་བསྟེན། ཁྱད་པར་ཆོས་ཐམས་ཅད་འཕགས་པ་འཇམ་དཔལ་དངོས་ལ་གསན་པར་ ནུས། གང་གི་ཚེ་བྲམ་ཟེ་སྙིང་པོའི་ཞབས་སྐུ་འདས་པའི་འོག་ཏུ་རྒྱལ་པོ་མ་ཧི་པཱ་ལའི་དུས་ རྒྱལ་པོའི་པ་ཏྲ་མ་ཐོབ་པས། ཡུལ་སྣ་ཚོགས་སུ་ལྷ་ཁང་རྣམས་ལ་ཕྱག་མཛད་པ་དང་། པཎྜི་ ཏ་རྣམས་དང་རིག་པ་འགྲན་པའི་ཕྱིར་བྱོན་ཏེ། ལན་ཅིག་ཁ་སརྤ་ཎར་བྱོན་པ་ན། སྒོ་དྲུང་ན་ མི་གཡོ་བའི་སྐུ་ཤིན་ཏུ་ཁྲོས་པ་ཞིག་གཟིགས་ནས། སྲིན་པོའི་གཟུགས་ཅན་འདི་ལྟ་བུ་སྙམ་ ནས་མ་དད་པ་ཞིག་བྱུང་། མནལ་ལམ་དུ་ཐུབ་པའི་དབང་པོའི་ཐུགས་ཀ་ནས་མི་གཡོ་བ་མང་ པོ་སྤྲོས་ནས་གདུག་པ་ཅན་ཚར་གཅོད་པ་རྨི་བས། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཐབས་ལ་མཁས་པ་ལ་ མ་དད་པ་བྱས་སོ། །སྙམ་ནས་བཤགས་པ་མཛད་པས། སྒྲོལ་མའི་ཞལ་གཟིགས། ཁྱོད་ཀྱི་ ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་བསྟན་བཅོས་མང་དུ་གྱིས་ཤིག་སྡིག་པ་བྱང་བར་འགྱུར་རོ་གསུང་། དེ་ནས་ 16-611 ཕྱིས་རྒྱལ་པོ་མཧཱ་པཱ་ལའི་དུས་སུ་པྲྀཀྵ་པུ་རི་ཞེས་བྱ་བའི་གནས་གཞི་བཟང་པོ་ཞིག་ཕུལ། བི་ ཀྲ་མ་ལ་ཤཱི་ལའི་པཎྜི་ཏའི་པ་ཏྲ་ཡང་ཕུལ་ནས། ཆོས་ཀྱང་མང་དུ་གསུངས། སྙན་པའི་གྲགས་ པ་ཆེར་བྱུང་། བསླབ་བཏུས་དང་། སྤྱོད་འཇུག་དང་། ནམ་མཁའི་སྙིང་པོའི་མདོ་སྡེ་སོགས་ བསྡུས་འགྲེལ་རེ་ཡང་མཛད། མདོ་སྔགས་ཀྱི་བསྟན་བཅོས་ཐོར་བུ་བརྒྱ་རྩ་ཙམ་མཛད་དོ། ། ནག་པོ་དམ་ཚིག་རྡོ་རྗེ་ནི། སློབ་དཔོན་སངས་རྒྱས་ཡེ་ཤེས་ཞབས་ཀྱི་ཆོས་བརྒྱུད་འཛིན་པ་ ཞིག་ཡིན་ལ། ར་རའི་ཡུལ་གྱི་དབེན་གནས་ཞིག་ཏུ་དགྱེས་པ་རྡོ་རྗེའི་ཐང་སྐུ་ཞིག་བཀྲམ། རྩེ་ གཅིག་ཏུ་སྒྲུབ་པ་མཛད་ཀྱིན་བཞུགས་པ་ལས། ལོ་མང་དག་སོང་བའི་སྐབས་ཤིག རང་ཉིད་ དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་གསལ་སྣང་ལ་ཐུགས་རྩེ་གཅིག་ཏུ་གནས་པ་ཞིག་གི་སྐབས། རིག་མས་ བལྟས་པས་བྲིས་སྐུའི་མདུན་ན་ཡོར་ཡོར་བ་ཞིག་འདུག ། སློབ་དཔོན་ལ་སྦྲན་པས་གསལ་ སྣང་སད་དེ། ཡོར་ཡོར་དེ་ལ་ཕྱག་གིས་བསྙབས་པས་མི་རོ་ཞིག་འདུག དངོས་གྲུབ་ཀྱི་རྫས་ ཡིན་པར་མཁྱེན་ནས་ཚམ་ཚོམ་མེད་པར་གསོལ་བས། བདེ་སྟོང་གི་ཉམས་ལ་ཞག་བདུན་ འབྱམས་ཏེ་སད་པ་ཙམ་ན། དགྱེས་པའི་རྡོ་རྗེའི་དཀྱིལ་འཁོར་མངོན་སུམ་དུ་ཞལ་གཟིགས། ནུས་པ་དཔག་ཏུ་མེད་པ་ལ་མངའ་བརྙེས་སོ། །རྒྱལ་པོ
Chinese
仅仅是阅读，以及非常困难的内容也看了一两遍，就全部知晓，成为了大学者的权威。直至生命终结，都是居士。从父亲那里听闻了父亲所拥有的密集金刚、胜乐轮等。此外，还依止了许多上师。特别是，能够直接从圣者文殊菩萨那里听闻一切佛法。当婆罗门心之足逝世后，在国王摩醯波罗时期，没有获得国王的官职，所以在各个地方的寺庙里担任职务，并且为了与班智达们辩论而前往。有一次，当他前往卡萨巴纳时，看到门前有一尊非常愤怒的不动明王像，心想：这是妖魔鬼怪的形象啊！因此产生了一丝不信任。在梦中，他梦见释迦牟尼佛的心间涌现出许多不动明王，降伏了凶恶之徒。心想：我对精通佛陀方便之法的人产生了不信任啊！于是进行了忏悔。见到了度母的容颜。度母说：你要撰写更多的大乘论著，这样才能消除罪业。之后，在国王摩诃波罗时期，他被赠予了一个名为普利克沙普里的良好住所，并且也被授予了维克拉玛拉希拉寺的班智达官职。他还宣讲了许多佛法，名声大噪。他还撰写了《学集论》、《入菩萨行论》和《虚空藏经》等的简略注释。他还撰写了大约一百多部零散的显密论著。 黑誓金刚：是追随桑杰益西（觉吉祥智）论师的法脉传承者。在拉热地方的一个寂静处，他绘制了一幅欢喜金刚的唐卡。他一心一意地进行修行。过了很多年之后，有一次，当他一心专注于坛城的明观时，他的明妃看到唐卡前有一个晃动的东西。她告诉了上师，上师从明观中醒来，用手去抓那个晃动的东西，发现是一具尸体。他知道这是成就的物质，毫不犹豫地食用了它。在七天的乐空体验中，当他醒来时，亲眼见到了欢喜金刚的坛城。他获得了无法估量的力量。国王
English
Just by reading, and even the very difficult contents were looked at once or twice, he knew everything and became a great master of scholars. Until the end of his life, he was a lay devotee. From his father, he heard the Guhyasamaja, Hevajra, etc., that his father possessed. In addition, he relied on many lamas. In particular, he was able to hear all the Dharma directly from the noble Manjushri himself. When the Brahmin Heart's Foot passed away, during the time of King Mahipala, he did not receive the king's position, so he served in temples in various places, and went to debate with the Panditas. Once, when he went to Khasarpana, he saw a very angry statue of Achala in front of the gate, and thought: This is the image of a demon! Therefore, a slight distrust arose. In a dream, he dreamed that many Achalas emanated from the heart of Shakyamuni Buddha and subdued the wicked. He thought: I have distrusted those who are skilled in the Buddha's expedient methods! So he confessed. He saw the face of Tara. Tara said: You should write more Mahayana treatises, so that you can eliminate sins. Later, during the time of King Mahapala, he was given a good residence called Prikshapuri, and he was also given the position of Pandita of Vikramashila Monastery. He also preached a lot of Dharma, and his reputation became great. He also wrote brief commentaries on the Compendium of Trainings, the Bodhicharyavatara, and the Akasagarbha Sutra, etc. He also wrote about one hundred scattered Sutra and Tantra treatises. Black Vow Vajra: He is a follower of the Dharma lineage of Master Sangye Yeshe Zhap (Buddha Jñanapada). In a secluded place in the land of Ra Ra, he displayed a Thangka of Hevajra. He was practicing single-mindedly. After many years, once, when he was single-mindedly focused on the clarity of the mandala, his consort saw something swaying in front of the painted statue. She told the master, and the master woke up from the clarity, and grabbed the swaying thing with his hand, and found it was a corpse. Knowing that it was a substance of accomplishment, he ate it without hesitation. In the experience of bliss and emptiness for seven days, when he woke up, he directly saw the mandala of Hevajra. He gained immeasurable power. King
Tibetan
་མཧཱ་པཱ་ལ་དང་། ཤཱ་མུ་པཱ་ལའི་དུས་སུ་ བྱུང་བའི་སྐབས་ཀྱི་གཏམ་སྟེ་སོ་གཉིས་པའོ།། །། ༄། །སོ་གསུམ་པ། རྒྱལ་པོ་ཙ་ན་ཀའི་སྐབས་ཀྱི་གཏམ། དེ་ནས་རྒྱལ་པོ་མཧཱ་པཱ་ལའི་སྲས་ཆེ་བ་སྲཻཥྚ་པཱ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་རྒྱལ་སྲིད་དུ་བསྐོས་ཏེ་ལོ་ གསུམ་ནས་འདས། ཕྱག་རྗེས་ཀྱང་མེད་པས་བདུན་ལ་མི་བགྲང་། མཧཱ་པཱ་ལའི་ཚེ་སྨད་ཙམ་ མམ། འདི་དུས་ཙམ་ན་བོད་དུ་བསྟན་པ་ཕྱི་དར་མགོ་བརྩམས་པ་རགས་རྩིས་སུ་དུས་མཉམ་ པར་བྱའོ། །འདི་སྐབས་བྲམ་ཟེ་ཡེ་ཤེས་ཞབས་ཀྱང་བྱུང་། ནག་པོ་སྤྱོད་པ་ཆུང་བའི་ཡང་སྐུ་ ཚེའི་སྨད་ཀྱི་དུས་ཡིན་པར་གྲགས། སྲས་ཆུང་བ་ལོ་བཅུ་བདུན་ལས་མི་འགྲོ་བས། བར་དེར་ དེའི་ཞང་པོ་ཙ་ན་ཀ་ཞེས་བྱ་བས་རྒྱལ་སྲིད་བྱས། ཁོ་རང་གི་རིང་ལ་སློབ་དཔོན་ཤཱནྟི་པ་ 16-612 སོགས་སྤྱན་དྲངས་ཏེ། མཁས་པ་སྒོ་དྲུག་གི་ཐ་སྙད་བྱུང་། རྒྱལ་སྲིད་ཀྱང་ལོ་ཉི་ཤུ་རྩ་དགུ་ བྱས། ཏུ་རུཥྐའི་རྒྱལ་པོ་དང་འཁྲུགས་པས་ཀྱང་གཡུལ་རྒྱལ། ལན་ཅིག་བྷཾ་ག་ལ་པ་རྣམས་ངོ་ ལོག མ་ག་དྷར་དམག་བྱུང་བ་ལ། བི་ཀྲ་མ་ལ་ཤཱི་ལའི་གཏོར་མའི་སློབ་དཔོན་གྱིས་མི་གཡོ་ བའི་གཏོར་ཆེན་བྱས་ནས་གངྒཱ་ལ་ཕོ་བས་བྷཾ་ག་ལའི་ཏུ་རུཥྐ་གྲུ་བཏང་ནས་བྱུང་བས་གྲུ་མང་ པོ་རྡིབ། གཡུལ་ངོ་ཡང་རྒྱལ་པོ་རྒྱལ་ཏེ་མངའ་འོག་ཏུ་ཆུད་ནས་རྒྱལ་ཁམས་བདེ་བར་བྱུང་། ཕྱིས་ཁོང་རང་གི་ཚ་བོ་རྒྱལ་པོ་མཧཱ་པཱ་ལའི་བུ་ཆུང་ཤོས་བྷེ་ཡ་པཱ་ལ་རྒྱལ་སྲིད་དུ་བསྐོས་ནས། བྷཾ་ག་ལའི་ཤར་ཕྱོགས་རྒྱ་མཚོ་དང་གངྒཱ་འདྲེས་མཚམས་ཀྱི་གླིང་ཕྲན་འདྲ་བ་བྷཱ་ཊི་ཞེས་བྱ་ བའི་ཡུལ་དུ་བསྡད་ནས་ལོ་ལྔ་ན་འདས་སོ། །དེ་སྐབས་སུ་བྱུང་བའི་མཁས་པ་སྒོ་དྲུག་ལས། ཤར་སྒོ་སྲུང་བ་པོ་སློབ་དཔོན་རཏྣ་ཨ་ཀ་ར་ཤཱནྟི་པའི་ལོ་རྒྱུས་ནི་གཞན་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། །ལྷོ་ སྒོ་སྲུང་བ་ཤེས་རབ་འབྱུང་གནས་བློ་གྲོས་ནི། རིག་པའི་གནས་ཐམས་ཅད་ལ་མཁས་ཤིང་ འཇམ་དཔལ་གྱི་ཞལ་མངོན་སུམ་དུ་གཟིགས་པ། མུ་སྟེགས་དང་རྩོད་པའི་ཚེ། འཇམ་དཔལ་ གྱི་བྲིས་སྐུ་ཞིག་ལ་མཆོད་པ་དང་གསོལ་གདབ་མཛད་པ་ཙམ་གྱིས་མུ་སྟེགས་ཀྱི་རྩོད་པ་ཇི་ ལྟར་ཟེར་དུ་འོང་བ་དང་། དེའི་ལན་འདེབས་ཚུལ་ཅིག་ཅར་ཐུགས་ལ་ཤར་ནས་སླར་བརྩད་ པའི་ཚེ་ངེས་པར་རྒྱལ་བ་ཞིག་ཡོད་པར་གྲགས་སོ། །ཤེས་རབ་འབྱུང་གནས་ཞེས་པ་ཙམ་གྱི་ མཚན་ལ་འཁྲུལ་ནས་ཤེར་འབྱུང་བློ་གྲོས་དང་། ཤེར་འབྱུང་སྦས་པ་གཅིག་པར་འདོད་པའི་ འཁྲུལ་པ་ཡང་མང་དུ་སྣང་། འདི་ནི་རྟེན་དགེ་སློང་ཡིན་ལ། ཤེར་འབྱུང་སྦས་པ་ནི་ད
Chinese
玛哈帕拉和夏姆帕拉时期发生的故事，第三十二篇。 第三十三篇，国王扎纳卡时期的故事。 之后，玛哈帕拉国王的长子，名为塞什塔帕拉，被任命为王位，三年后去世。因为没有功绩，所以不被列入七位国王之中。玛哈帕拉的晚年，或者大约在这个时期，西藏开始了佛教的后弘期，粗略估计时间是相同的。这个时期，婆罗门耶谢夏布也出现了。据说黑行派小者的晚年时期。因为小儿子还不到十七岁，所以在此期间，他的舅舅扎纳卡执掌了王位。在他统治期间，迎请了夏提帕大师等人，出现了“六门学者”的说法。执掌王位二十九年。与图鲁什卡国王的战争也取得了胜利。有一次，邦嘎拉人叛乱，军队来到玛嘎达，维克拉玛拉希拉的朵玛大师制作了不动明王的巨大朵玛，向恒河投掷，邦嘎拉的图鲁什卡船只驶来，许多船只沉没。战争中，国王也取得了胜利，将其纳入统治之下，国家得到了安宁。后来，他自己的外甥，玛哈帕拉国王的小儿子贝亚帕拉被任命为王位，住在邦嘎拉东部，海洋和恒河交汇处的岛屿般的巴提地区，五年后去世。那个时期出现的六门学者中，东方门的守护者，拉特纳阿卡拉夏提帕大师的历史，应该在其他地方了解。南方门的守护者谢饶炯内洛哲，精通所有知识领域，亲眼见到了文殊菩萨。与外道辩论时，只要供奉和祈祷文殊菩萨的画像，外道的辩论会如何进行，以及如何回答，都会立即出现在脑海中，再次辩论时，据说一定会获胜。仅仅因为谢饶炯内这个名字，就误以为谢炯洛哲和谢炯巴帕是同一个人，这种错误也很多。这位是比丘，而谢炯巴帕是
English
The thirty-second story, which took place during the time of Mahāpāla and Śāmu Pāla. The thirty-third story, the story of the time of King Cānaka. After that, the eldest son of King Mahāpāla, named Sreṣṭa Pāla, was appointed to the throne and passed away after three years. Because he had no achievements, he is not counted among the seven kings. Around the late years of Mahāpāla, or around this time, the later dissemination of Buddhism began in Tibet, and the time is roughly estimated to be the same. During this time, the Brahmin Yeśe Zhabs also appeared. It is said to be the late years of the Black Practitioner the Younger. Because the younger son was not yet seventeen years old, during that time, his uncle Cānaka ruled the kingdom. During his reign, he invited masters such as Śāntipa, and the term "six gate scholars" arose. He ruled the kingdom for twenty-nine years. He also won the war against the Turuṣka king. Once, the people of Bhaṅgala rebelled, and an army came to Magadha. The Ḍoma master of Vikramaśīla made a great immovable Ḍoma and threw it into the Ganges. The Turuṣka ships of Bhaṅgala came, and many ships sank. In the battle, the king also won, brought them under his rule, and the country was at peace. Later, his own nephew, the youngest son of King Mahāpāla, Bheya Pāla, was appointed to the throne, and lived in the region of Bhāṭī, a kind of island where the eastern part of Bhaṅgala, the ocean and the Ganges meet, and died after five years. Among the six scholars of the gate that appeared at that time, the history of the guardian of the eastern gate, Master Ratna Akara Śāntipa, should be known elsewhere. The guardian of the southern gate, Sherab Jungne Lodrö, was proficient in all fields of knowledge and directly saw the face of Mañjuśrī. When arguing with heretics, just by offering and praying to a painting of Mañjuśrī, how the heretical argument would proceed, and how to answer it, would immediately appear in his mind, and when arguing again, it is said that he would definitely win. Just because of the name Sherab Jungne, many people mistakenly think that Sher Jung Lodrö and Sher Jung Bapa are the same person. This one is a monk, while Sher Jung Bapa is