Chinese
而获得巨大奖励。因此，对于声（梵文：śabda，梵文天城体：शब्द，梵文罗马拟音：shabda，汉语字面意思：声音）和论理等所有共同的学问，未经学习便自然通晓，名声传遍四方。之后，依止一位大乘论师，受持五学处。从大学者洛哲丹巴处，仅仅听闻一遍，便通晓了几乎所有的经部和论藏。从持明上师名为弥昂安美巴处接受了教言，修持明咒，亲见了圣观世音和度母的尊容，成为极其渊博的大师。之后，在东方巴尔沙国王的国度里，创作了大量的医学、诗学和工艺学论著，特别是广泛地讲授声明学。当时，迎娶了国王的女儿，名为达热，国王也赐予了一个地方。一次，他的侍女呼唤“达热”，他心想：与本尊同名，不适合在家庭中，于是论师打算前往其他地方，国王得知后，命令道：如果不与父亲的女儿一同居住，就装在箱子里扔到恒河里。按照国王的命令执行后，论师向圣救度母祈祷，结果到达了恒河与大海交汇处的海洋岛屿上。据说那个岛屿是圣度母所化现的，名为旃陀罗洲，因旃陀罗郭弥居住于此而得名，现在仍然存在，据说能容纳七千个村庄。论师居住在该岛上，用石头雕刻了圣观世音和度母的佛像。起初，渔民们听到了这个消息，之后逐渐有其他人前来，形成了城市。由于圣观世音的劝请，郭弥成为了居士，名字是旃陀罗，从那以后被称为旃陀罗郭弥。之后，被商人带到了辛伽拉洲。那个地方经常发生龙病，因此在那里建造了圣狮吼观音的寺庙，平息了疾病。也在那个地方传播了无数的工巧和医学等学问。
English
and received great rewards. Therefore, without having studied all the common fields of knowledge such as sound (Sanskrit: śabda, Devanagari: शब्द, Romanized: shabda, literal meaning: sound) and logic, he naturally understood them, and his fame spread in all directions. After that, he took refuge in a Mahayana master and took the five precepts. From the great scholar Lodro Tenpa, he understood almost all the Sutra Pitaka and Abhidhamma Pitaka after hearing them only once. He received instructions from the Vidyadhara master named Nya-ngen Mepa, and by practicing the vidya mantras, he directly saw the faces of the Holy Avalokiteshvara and Tara, and became an extremely learned master. After that, in the land of King Bharsha in the east, he composed many treatises on medicine, poetics, and crafts. In particular, he extensively taught grammar. At that time, he married the king's daughter, named Tara, and the king also gave him a territory. Once, when his servant was calling "Tara," he thought, "It is not appropriate to have the same name as the deity in the household," and the master intended to go to another place. The king learned of this and ordered, "If he does not live with his father's daughter, put him in a box and throw him into the Ganges." After the king's order was carried out, the master prayed to the Holy Mother Arya Tara, and as a result, he reached an ocean island at the confluence of the Ganges and the sea. It is said that the island was manifested by the Holy Mother, and it was named Chandra Dwipa, named after Chandra Gomi who resided there. It still exists today, and it is said that it can accommodate about seven thousand villages. The master resided on that island and carved statues of the Holy Avalokiteshvara and Tara in stone. At first, the fishermen heard the news, and then gradually other people came and formed a city. Due to the encouragement of the Holy Avalokiteshvara, Gomi became a lay practitioner, and his name was Chandra. From then on, he was known as Chandra Gomi. Later, he was taken by merchants to the island of Simhala. That place had many Naga diseases, so he built a temple of the Holy Simhanada Avalokiteshvara there, pacifying the diseases. He also spread countless fields of knowledge such as crafts and medicine in that place.
Tibetan
ང་ཕྲན་གྱི་སྐྱེ་བོ་བླུན་པོ་རྣམས་ལ་ལྷག་པར་ 16-546 ཕན་གཏགས། ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ཆོས་ཀྱང་ཅི་རིགས་བཤད། ཡུལ་གྱི་བདག་པོ་གནོད་སྦྱིན་ ལས་ནོར་བླངས་ཏེ་ཆོས་གཞི་མང་དུ་བཙུགས། སླར་ཡང་འཛམ་བུའི་གླིང་གི་ལྷོ་ཕྱོགས་ཀྱི་ རྒྱུད་དུ་འོངས། བྲམ་ཟེ་མཆོག་སྲེད་ཀྱི་ལྷ་ཁང་ན་ཀླུ་ལ་སྒྲ་ཉན་པའི་བཀོད་པ་དང་། ཀླུ་ཤེ་ ཥས་བྱས་པའི་པཱ་ཎི་བའི་འགྲེལ་པ་འདུག་པ་ཡང་གཟིགས་པས། འགྲེལ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཚིག་ ཉུང་བ། དོན་མང་བ། མ་ཟློས་པ། ཚང་བ་ཞིག་དགོས་བ་ཡིན་པ་ལ། ཀླུ་ནི་རབ་ཏུ་རྨོངས་ཏེ། ཚིག་མང་བ། དོན་ཉུང་བ། ཟློས་པ། མ་རྫོགས་པའོ་ཞེས་སྨད་ནས། པ་ཎི་བའི་དོན་འགྲེལ་དུ་ ཙནྡྲ་བྱཱ་ཀ་ར་ཎ་ཡན་ལག་དང་བཅས་པ་མཛད། གཞུང་དེར། ཉུང་ངུ་རྣམ་གསལ་ཡངས་དག་ རྫོགས། །ཞེས་གསུང་པ་ཡང་ཀླུ་ལ་ཟུར་ཟ་བའོ། །དེ་ནས་རིག་པའི་འབྱུང་གནས་དཔལ་ནཱ་ ལེནྡྲར་འོངས། དེ་ཡང་ནཱ་ལེནྡྲ་ན་མུ་སྟེགས་དང་རྩོད་པར་བཟོད་པའི་པཎྜི་ཏ་རྣམས་ལྕགས་ རིའི་ཕྱི་རོལ་ཏུ་ཆོས་འཆད། མི་བཟོད་པ་རྣམས་ནང་དུ་འཆད་པ་ལས། དེའི་ཚེ་མཁན་པོར་ གྱུར་པ་ཟླ་བ་གྲགས་པ་ནི། ཕྱི་རོལ་ཏུ་ཆོས་འཆད་ཅིང་ཡོད་པའི་སར་ཙནྡྲ་གོ་མཱི་འགྲེངས་ཏེ་ བཞུགས་པས། རྩོད་པར་འདོད་པ་རྣམས་དེ་བཞིན་བྱེད་པ་ཡིན་ལ། དེ་མིན་ཡང་ན་མི་ཉན། ཡང་ན་གུས་པས་ཉན་པ་ཡིན་ནོ། །དེར་ཟླ་བ་གྲགས་པས་རྩོད་ཟླ་ཡིན་ནམ་སྙམ་ནས། ཁྱེད་ གང་ནས་འོངས་བྱས་པས། ལྷོ་ཕྱོགས་ནས་འོངས་ཟེར། ཆོས་གང་ཤེས་དྲིས་པས། སྒྲ་པཱ་ཎི་ པ་དང་། བསྟོད་པ་བརྒྱ་ལྔ་བཅུ་པ་དང་། མཚན་ཡང་དག་པར་བརྗོད་པ་གསུམ་ཤེས་བྱས་ པས། འདི་གཞུང་གསུམ་ལས་མི་ཤེས་ཞེས་ཚིག་ཁེངས་བསྐྱུངས་ཀྱང་། དོན་གྱིས་སྒྲ་རིག་པ་ དང་། མདོ་དང་། སྔགས་ཐམས་ཅད་ཤེས་པར་ཁས་བླངས་པ་ཡིན་པས་ཙནྡྲ་གོ་མཱི་ཡིན་ནམ་ སྙམ་སྟེ་དྲིས་པས། འཇིག་རྟེན་ན་དེ་ལྟར་གྲགས་གསུང་། འོ་ན་མཁས་པ་ཆེན་པོ་ཐོག་བབས་ སུ་བྱོན་པ་མ་ལེགས་ཀྱིས། དགེ་འདུན་གྱིས་བསུ་བ་བྱེད་དགོས་པས་རེ་ཞིག་གྲོང་ཁྱེར་དུ་ བཞུད་ཅིག་གསུངས། ཙནྡྲ་གོ་མཱིས་བདག་དགེ་བསྙེན་ལ་དགེ་འདུན་གྱིས་བསུ་བ་བྱར་ག་ལ་ 16-547 རུང་། ཟླ་གྲགས་ན་རེ། འདི་ལ་ཐབས་ཤིག་ཡོད་དེ་འཕགས་པ་འཇམ་དཔལ་གྱི་སྐུ་ཞིག་སྤྱན་ འདྲེན་པ་ཡིན་པས། དེ་ལ་རྔ་ཡབ་གཡོབ་ཅིང་བྱོན་ཅིག དགེ་འདུན་གྱིས་འཇམ་དཔལ་གྱི་སྐུ་ ལ་བསུ་བ་བྱས་པར་འགྱུར་རོ་གསུང་། སླར་དེ་ལྟར་བྱས་པའི་ཤིང་རྟ་གསུམ་ལས། དབུས་མ་ ལ་ནི་འཕགས་པ་འཇམ་དཔལ་བཞུགས། གཡས་ན་ཟླ་གྲགས་ཀྱིས
Chinese
我对于愚笨的人们格外地 16-546 施加利益，也随其所能地讲述大乘佛法。从地方的守护神夜叉那里获得财物，建立了很多的佛法基础。之后又来到赡部洲的南方地区。在婆罗门至高欲望的神殿里，也看到了龙听声音的布置，以及龙舍沙所著的《波你尼》的注释。于是批评说，所谓的注释，应该是词语简短，意义丰富，不重复，完整的东西。而龙却非常愚昧，词语繁多，意义浅薄，重复，不完整。于是为了注释《波你尼》的意义，创作了包括分支在内的《旃陀罗声明论》。在那部论典中，说“简短、清晰、广大、完整”，这也是对龙的讽刺。之后来到了智慧的来源吉祥那烂陀寺。在那烂陀寺里，能够与外道辩论的班智达们在铁墙外面讲法，不能忍受的则在里面讲法。当时担任堪布的月称，在外面讲法的地方，旃陀罗古弥站立着。想要辩论的人们都那样做，否则要么不听，要么恭敬地听。在那里，月称心想这是辩论的对手吗，于是问：“你从哪里来？”回答说：“从南方来。”问：“懂什么佛法？”回答说：“懂《波你尼》声明论，《赞颂一百五十品》，《名号真实义品》这三部。”于是（月称）虽然口头上谦虚地说“这个人只会这三部论典”，但实际上已经承认（对方）精通声明学、经部和密咒，心想这是旃陀罗古弥吗，于是问他，（对方）说：“世间上是这样称呼的。”“那么，大智者您像从天而降一样地到来，不太好吧，僧团应该迎接您，所以请您暂时到城里去吧。”旃陀罗古弥说：“我是一个居士，僧团怎么能迎接我呢？”月称说：“这有一个方法，迎请一尊圣者文殊菩萨的像，您为他摇着拂尘走着，僧团就变成了迎接文殊菩萨的像了。”之后按照那样做了，在三辆车中，中间的那辆坐着圣者文殊菩萨，右边是月称。
English
I especially 16-546 grant benefits to foolish people. I also explain the Mahayana Dharma as much as possible. I took wealth from the local guardian spirit Yaksha and established many Dharma foundations. Later, I came to the southern part of Jambudvipa again. In the temple of the Brahmin Supreme Desire, I also saw the arrangement of the dragon listening to sounds, and the commentary on Pāṇini by the dragon Shesha. Then I criticized, saying that a commentary should be concise in words, rich in meaning, non-repetitive, and complete. But the dragon is very ignorant, with many words, little meaning, repetitive, and incomplete. So, to comment on the meaning of Pāṇini, I composed the Cāndra Vyākaraṇa, including its branches. In that treatise, it is said, "Concise, clear, vast, complete," which is also a satire on the dragon. Then I came to the source of knowledge, the glorious Nālandā. At Nālandā, the paṇḍitas who could debate with heretics preached the Dharma outside the iron walls, and those who could not tolerate it preached inside. At that time, the abbot Candrakīrti was preaching the Dharma outside, and Cāndragomin stood there. Those who wanted to debate would do the same, otherwise they would either not listen or listen respectfully. There, Candrakīrti wondered if this was a debating opponent, so he asked, "Where do you come from?" He replied, "From the south." He asked, "What Dharma do you know?" He replied, "I know the Pāṇini grammar, the Hundred and Fifty Praises, and the True Name Recitation, these three." Then (Candrakīrti), although verbally humble, saying, "This person only knows these three treatises," he actually admitted that (the other) was proficient in grammar, Sutra, and Tantra, and wondered if this was Cāndragomin, so he asked him, and (the other) said, "That's what I'm known as in the world." "Then, it's not good for a great scholar like you to come down from the sky. The Sangha should welcome you, so please go to the city for a while." Cāndragomin said, "I am a layman, how can the Sangha welcome me?" Candrakīrti said, "There is a way, invite an image of the Holy Mañjuśrī, and you walk waving a fly-whisk for him, and the Sangha will be welcoming the image of Mañjuśrī." Later, it was done that way, and in the three chariots, the Holy Mañjuśrī was seated in the middle one, and Candrakīrti was on the right.
Tibetan
་རྔ་ཡབ་གཡོབ། གཡོན་ ན་ཙནྡྲ་གོ་མཱིས་རྔ་ཡབ་གཡོབ། མདུན་ནས་དགེ་འདུན་གྱིས་བསུས། སྐྱེ་བོ་དཔག་ཏུ་མེད་པ་ བལྟ་བའི་ཕྱིར་འོངས། སློབ་དཔོན་ཙནྡྲ་གོ་མཱི་ལ་སྐུ་བརྙན་དེ་འཇམ་དབྱངས་དངོས་སུ་སྣང་ སྟེ། འཇམ་དབྱངས་ཕྱོགས་བཅུའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་བ་བྱེ་བ་རྣམས་ཀྱིས་བསྟོད་པར་གྱུར་ མོད་དེ་ལྟ་ནའང་། ཞེས་སོགས་བསྟོད་པ་ན། འཇམ་དཔལ་གྱི་སྐུ་བརྙན་ཞལ་ཕྱིར་ལོག་གིས་ བསྟན་ནས་གསན་པ་བྱུང་བས་སྐྱེ་བོ་རྣམས་ཀྱིས་སྐུ་གཟུགས་ཕ་གི་འདི་ལྟར་བྱེད་དོ་བྱས་ པས་དེ་ཁ་ལ་ལུས་ཏེ་འཕགས་པ་འཇིང་ཡོན་མར་གྲགས། དེར་ཙནྡྲ་གོ་མཱི་དད་པའི་ཤུགས་ རྒྱས་ཏེ། ཤིང་རྟ་འདྲེན་བྱེད་ཀྱི་ཁ་འཐེན་པ་མ་བྱུང་བར་ཟླ་གྲགས་གྱིས་སྔོན་དུ་སོང་བས་འདི་ ནི་ང་རྒྱལ་ཆེ་སྟེ། བདག་གིས་རྩོད་པར་བྱའོ་ཞེས་ཟླ་གྲགས་ཀྱིས་དགོངས་སོ། ། དེར་ཙནྡྲ་གོ་མཱིས་ཐོགས་མེད་ཀྱི་སྲོལ་ལ་བརྟེན་ཏེ་རྣམ་རིག་གི་ཕྱོགས་བཟུང་། ཟླ་ གྲགས་ནི་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱི་གཞུང་སངས་རྒྱས་བསྐྱངས་སོགས་ཀྱིས་བཀྲལ་བ་ལ་བརྟེན་ཏེ་ངོ་བོ་ ཉིད་མེད་སྨྲ་བའི་ཕྱོགས་བཟུང་། ལོ་བདུན་གྱི་བར་དུ་བགྲོ་གླེང་གི་བརྒལ་བརྟག་མཛད་དོ། ། རྩོད་པ་དེ་བལྟ་བའི་ཕྱིར་སྐྱེ་བོ་མང་པོ་རྟག་ཏུ་འདུས་པས། གྲོང་པའི་ཁྱེའུ་དང་བུ་མོ་ཚུན་ཆད་ ཀྱིས་ཀྱང་ཕྱོགས་ཙམ་རིག་ནས། ཀྱེ་མ་འཕགས་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་གཞུང་། །ལ་ལའི་སྨན་ལ་ལ་ལའི་ དུག །མི་ཕམ་འཕགས་པ་ཐོགས་མེད་གཞུང་། །སྐྱེ་བོ་ཀུན་ལ་བདུད་རྩི་ཉིད། །ཅེས་གླུར་ལེན་ ནོ། །དེ་ནས་རྩོད་པ་དེ་ཞིར་ཉེ་བའི་སྐབས་ཤིག་ན། ཙནྡྲ་གོ་མཱི་འཕགས་པ་སྤྱན་རས་གཟིགས་ ཀྱི་ལྷ་ཁང་ཞིག་ན་བཞུགས་ཀྱིན་ཡོད་དེ། ཟླ་གྲགས་ཀྱིས་དེ་རིང་རྩོད་པ་མང་བོ་བཀོད་པའི་ 16-548 ལན། དོ་ནུབ་འཕགས་པ་སྤྱན་རས་གཟིགས་ལ་ཞུས་ཏེ་ནངས་པར་ལན་བཏབ་པ་ན། ཟླ་ གྲགས་ཀྱིས་དེ་ལ་ལན་གདབ་པར་མི་ནུས་སོ། ། དེ་འདྲ་ཟླ་བ་མང་པོ་སོང་བ་ན། ཟླ་གྲགས་ཀྱིས་དགོངས་པ། འདི་ལ་རྩོད་པ་སློབ་པ་ ཞིག་ཡོད་དོ་བསམས་ནས། ཙནྡྲ་གོ་མཱིའི་ཕྱི་བཞིན་སོང་བས་དེ་ལྷ་ཁང་དུ་སོང་། སྒོའི་ཕྱི་ནས་ ཉན་པས་འཕགས་པ་སྤྱན་རས་གཟིགས་ཀྱི་རྡོ་སྐུ་དེས་ཙནྡྲ་གོ་མཱི་ལ་ཆོས་གསུངས་ཏེ། སློབ་ དཔོན་གྱིས་སློབ་མ་ལ་སྟོན་པ་བཞིན་དུ་རིག་པ་སློབ་པ་ལས། ཟླ་བ་གྲགས་བའི་འཕགས་ པ་ལ་ཉེ་རིང་མི་མངའ་འམ་ཞེས་སྒོ་ཕྱེ་བས་དེ་ཉིད་དུ་རྡོ་སྐུར་གྱུར་ཏེ། ཆོས་སློབ་བཞིན་པའི་ ཕྱག་སོར་ཀེར་རེ་པ་ལ་ལུས་པས་འཕགས་པ་འཛུབ་ཀེར་མར་གྲགས། དེ་སྐབས་ནས
Chinese
摇动拂尘。左边旃扎·果弥摇动拂尘。前面僧众迎接。无数的人为了观看而来。旃扎·果弥阿阇黎觉得那个佛像就是真正的文殊菩萨，虽然文殊菩萨被十方如来无数次赞颂，但还是这样（赞颂）。当念诵这些赞颂文时，文殊菩萨的佛像把脸转过来听闻，人们说这个佛像就是这样做的，因此那个地方被称为圣地“井庸玛”。在那里，旃扎·果弥的信心大增。月称没有拉住拉车的缰绳就先走了，旃扎·果弥认为这是傲慢，我要和他辩论。月称这样想。 在那里，旃扎·果弥依靠无著的传统，主张唯识宗。月称则依靠龙树的论典，由佛护等人解释，主张自性空宗。他们进行了长达七年的辩论。 为了观看辩论，许多人经常聚集在一起。甚至村里的男孩和女孩也略懂一二，唱道：“唉呀，圣龙树的论典，对某些人是药，对某些人是毒。无敌圣无著的论典，对所有人来说都是甘露。” 后来，在辩论接近尾声的时候，旃扎·果弥住在一个圣观世音菩萨的寺庙里。月称说：“今天提出了很多辩论的论点，今晚去请教圣观世音菩萨，明天再回答，这样月称就无法回答了。” 就这样过了很多个月，月称心想：“他一定有一个教他辩论的人。”于是月称偷偷地跟着旃扎·果弥，他去了寺庙。月称在门外偷听，听到圣观世音菩萨的石像在给旃扎·果弥讲法，就像老师教导学生一样传授智慧。月称打开门说：“难道月称对圣者您来说有亲疏之分吗？”说完，石像立刻变成了石头，正在讲法的指头还竖立着，因此被称为圣地“竖指”。从那时起……
English
Waving a fly-whisk. On the left, Chandra Gomi waves a fly-whisk. In front, the Sangha welcomes him. Countless people came to see. Acharya Chandra Gomi felt that the statue was the actual Manjushri. Although Manjushri was praised countless times by the Tathagatas of the ten directions, he still (praised) like this. When reciting these praises, the statue of Manjushri turned its face to listen, and people said that the statue did this, so that place was called the holy place "Jingyongma." There, Chandra Gomi's faith increased greatly. Chandrakirti went ahead without pulling the reins of the chariot, and Chandra Gomi thought that this was arrogance, and I would debate with him. Chandrakirti thought so. There, Chandra Gomi relied on the tradition of Asanga and advocated the Vijnanavada school. Chandrakirti relied on Nagarjuna's treatises, explained by Buddhapalita and others, and advocated the Svabhavasunyata school. They engaged in debates for seven years. To watch the debate, many people gathered together frequently. Even the village boys and girls knew a little bit and sang, "Alas, the treatises of the holy Nagarjuna, are medicine for some and poison for others. The treatises of the invincible holy Asanga, are nectar for all beings." Later, when the debate was nearing its end, Chandra Gomi was staying in a temple of the holy Avalokiteshvara. Chandrakirti said, "Today, many arguments have been put forward. Tonight, I will ask the holy Avalokiteshvara and answer tomorrow, so that Chandrakirti will not be able to answer." After many months like this, Chandrakirti thought, "He must have someone teaching him to debate." So Chandrakirti secretly followed Chandra Gomi, and he went to the temple. Chandrakirti eavesdropped outside the door and heard the stone statue of the holy Avalokiteshvara teaching Dharma to Chandra Gomi, imparting wisdom like a teacher teaching a student. Chandrakirti opened the door and said, "Does Chandrakirti have favoritism for the Holy One?" As soon as he finished speaking, the stone statue immediately turned into stone, and the finger that was teaching the Dharma was still pointing up, so it was called the holy place "Raised Finger." From that time on...