Tibetan
། གཉིས་པས་ནི་ཡོ་བྱད་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་མཆོད་པར་བྱས་སོ། །དེ་ནས་སློབ་དཔོན་འདིས་ ནི་ཉན་བཤད་དང་སྒོམ་པ་དང་ལྷ་ཁང་བཞེངས་པ་དང་དགེ་འདུན་ལ་འཚོ་བ་སྦྱར་བ་དང་མི་ མ་ཡིན་གྱི་དོན་མཛད་པ་དང་། མུ་སྟེགས་ཀྱི་རྒོལ་བ་བཟློག་པ་ལ་སོགས་པ་སྒོ་ཐམས་ཅད་ ནས་དམ་པའི་ཆོས་བསྐྱངས་བས་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་བསྟན་པ་ལ་བཀའ་དྲིན་ཟླ་མེད་པར་བྱེད་ པ་ཡིན་ནོ། །བྲམ་ཟེ་ཆེན་པོ་དང་། འཕགས་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱི་རྣམ་ཐར་དངོས་ནི་བཀའ་བབས་ བདུན་ལྡན་གྱི་བརྒྱུད་པའི་རྣམ་ཐར་རིན་པོ་ཆེའི་འབྱུང་གནས་ལྟ་བུའི་གཏམ་དུ་བཤད་ཟིན་ པས་དེར་ཤེས་པར་བྱའོ། །རྒྱལ་པོ་བདེ་བྱེད་ཀྱིས་ཀྱང་ལོ་བརྒྱ་དང་ལྔ་བཅུ་ཙམ་ཐུབ་ཅིང་། སློབ་དཔོན་འདིས་ལོ་དྲུག་བརྒྱ་ལས་བདུན་ཅུ་དོན་གཅིག་མ་ཚང་བར་འདོད་པ་དང་། ཉེར་ དགུ་མ་ཚང་བར་འདོད་པའི་ལུགས་གཉིས་སྣང་། དང་པོའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་ལོ་ཉིས་བརྒྱ་ ཡུལ་དབུས་དང་། ཉིས་བརྒྱ་ལྷོ་ཕྱོགས་དང་། བརྒྱ་དང་ཉི་ཤུ་རྩ་དགུ་དཔལ་གྱི་རི་ལ་བཞུགས་ ཞེས་གྲགས་པ་རགས་རྩིས་སུ་སྣང་ཞིང་། གང་ལྟར་ལོ་ཕྱེད་ལོར་བརྩིས་པ་ཡིན་ཞེས་ཁོ་ བོའི་བླ་མ་པཎྜི་ཏ་རྣམས་གསུང་། ཕྱི་མ་ལྟར་ནའང་གཞན་འདྲ་བ་ལས་བརྒྱ་དང་བདུན་ཅུ་རྩ་ གཅིག་དཔལ་གྱི་རིར་བཞུགས་ཞེས་ཟེར་རོ། །བཅུད་ལེན་གྲུབ་པ་ནས་པགས་པའི་ཁ་དོག་ ནོར་བུའི་མདོག་ལྟ་བུར་གྱུར། དཔལ་གྱི་རིར་བསྒོམས་པས་ས་དང་པོ་བརྙེས་ཏེ་སྐུ་ལ་མཚན་ སོ་གཉིས་གྱིས་བརྒྱན་པར་གྱུར་ཏོ། །སློབ་དཔོན་འདི་ཉིད་ཀྱི་གྲོགས་པོ་སློབ་དཔོན་བྲམ་ཟེ་ མཆོག་སྲེད་ཅེས་བྱ་བ་རྒྱལ་པོ་བདེ་བྱེད་ཀྱི་མདུན་ན་འདོན་དུ་གནས་སོ། དེའི་ཚེ་རྒྱལ་པོའི་ བཙུན་མོ་ཐ་ཆུང་ཞིག་གིས་སྒྲའི་གནས་ཅུང་ཟད་ཤེས་ལ། རྒྱལ་པོས་ནི་མི་ཤེས་སོ། །སྐྱེད་མོས་ ཚལ་དུ་ཆུ་ལ་རྩེ་བའི་ཚེ་རྒྱལ་པོས་དེ་ལ་ཆུ་གཏོར་བས། དེས་མ་མོ་ད་ཀཱ་སེཉྩ་ཞེས་བོད་སྐད་དུ་ བདག་ལ་ཆུ་མ་འཐོར་ཞེས་པའོ། །རྒྱལ་པོས་ལྷོ་ཕྱོགས་ཀྱི་ཡུལ་སྐད་དང་སྦྱར་བས་བལ་སྲན་ 16-482 གྱི་ཁུར་བ་ཏིལ་མར་གྱིས་བཅོས་པ་བྱིན་ཅིག་པར་གོ་ནས། དེ་ཕྱིན་པས་བཙུན་མོ་དེ་རྒྱལ་ པོ་བ་ལང་ལྟ་བུ་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་གནས་པ་ལས་ཤི་བའང་སླའོ་སྙམ་སྟེ་ལྕེབ་པར་བརྩམས་ པ་ལས། རྒྱལ་པོས་གཟུང་ནས་སྒྲ་སློབ་པར་བྱས་ཏེ་བྲམ་ཟེ་མཆོག་སྲེད་ལས་ལེགས་པར་ བསླབས་སོ། །འོན་ཀྱང་ཅུང་ཟད་མ་རྫོགས་ནས་སློན་དཔོན་སཔྟ་ཨཝརྨ་ལས་བླངས་པ་ཡིན་ ནོ། །དེ་ལ་སློབ་དཔོན་མཆོག་སྲེད་ཀྱི་ལོ་རྒྱུས་ནི། སངས་རྒྱས་ཀྱི་བ
Chinese
第二（持明者）以一切资具作供养。此后，这位论师以听闻讲说和禅修，以及建造寺庙，供给僧众生活所需，以及成办非人（鬼神）之事，以及遮止外道的辩论等，从一切门径守护圣法，对大乘的教法作了无与伦比的恩德。关于大婆罗门和圣者龙树的真实传记，在具有七传承的传承的传记，如珍宝的来源般的故事中已经讲述完毕，应当在那里了解。国王善护也活了一百五十年左右。这位论师活了六百年，有两种说法，一种认为少了七十一岁，一种认为少了二十九岁。如果按照第一种说法，那么在中土两百年，在南方两百年，在吉祥山（Śrīparvata，室利 पर्वत）一百二十九年，这是粗略的计算。无论如何，我的上师班智达们说，这是按照半年算作一年来计算的。如果按照后一种说法，也与其他的说法不同，说在吉祥山（Śrīparvata，室利 पर्वत）住了一百七十一年。从成就服食精华开始，皮肤的颜色变得像宝石的颜色一样。在吉祥山（Śrīparvata，室利 पर्वत）禅修，获得了初地，身体以三十二相庄严。这位论师的朋友，名叫论师婆罗门胜欲，住在国王善护的面前。当时，国王的一个小妃子稍微懂一点声明，而国王却不懂。在游乐园里戏水的时候，国王向她泼水，她说：“མ་མོ་ད་ཀཱ་སེཉྩ་（藏文），मा मोदक सिञ्च（梵文天城体），mā modaka siñca（梵文罗马拟音），不要泼我水（汉语字面意思）。”国王结合南方的地方语言，理解为“请给我用酥油调制的蚕豆粉”。此后，这位妃子心想，与其和国王这种像牛一样的家伙住在一起，不如死了算了，于是想要自杀。国王抓住她，让她学习声明，从婆罗门胜欲那里好好学习。但是，稍微没有学完，就从论师萨普塔阿瓦尔玛那里学习了。关于论师胜欲的历史是，佛陀的
English
The second (Vidyādhara) made offerings with all kinds of materials. Then, this teacher, through listening, explaining, and meditating, as well as building temples, providing sustenance to the Sangha, and accomplishing the benefit of non-humans (spirits), and refuting the arguments of heretics, protected the Holy Dharma from all doors, and made incomparable kindness to the teachings of the Great Vehicle. The actual biography of the Great Brahmin and the Holy Nāgārjuna has already been narrated in the stories like the source of precious jewels in the biographies of the lineage with seven transmissions, and it should be understood there. King Sukhavati also lived for about one hundred and fifty years. This teacher lived for six hundred years, and there are two opinions, one that he lacked seventy-one years, and one that he lacked twenty-nine years. If we follow the first opinion, then he stayed in the Central Land for two hundred years, in the South for two hundred years, and on Mount Śrīparvata for one hundred and twenty-nine years, which seems to be a rough calculation. In any case, my Guru Panditas say that it is calculated by counting half a year as a year. According to the latter opinion, it is also different from other opinions, saying that he stayed on Mount Śrīparvata for one hundred and seventy-one years. From the accomplishment of extracting the essence, the color of the skin became like the color of a jewel. By meditating on Mount Śrīparvata, he attained the first bhūmi and his body was adorned with the thirty-two marks. The friend of this teacher, named Teacher Brahmin Uttara-mati, resided in front of King Sukhavati. At that time, one of the king's minor consorts knew a little about grammar, but the king did not. When they were playing in the water in the pleasure garden, the king splashed water on her, and she said, "མ་མོ་ད་ཀཱ་སེཉྩ་ (Tibetan), मा मोदक सिञ्च (Sanskrit Devanagari), mā modaka siñca (Sanskrit Romanization), Do not sprinkle water on me (literal Chinese meaning)." The king, combining it with the local language of the South, understood it as "Please give me chickpea flour mixed with sesame oil." After that, the consort thought, "Rather than living with this king who is like an ox, it would be easier to die," and she tried to commit suicide. The king caught her and made her study grammar, learning well from Brahmin Uttara-mati. However, she had not quite finished learning, so she learned from Teacher Sapta Avavarma. The history of Teacher Uttara-mati is that of the Buddha's
Tibetan
སྟན་པ་ལ་མངོན་པར་དད་ པའི་བྲམ་ཟེ་ལས་དྲུག་{ལ་[པ་]བརྩོན་པ་འཕགས་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་ནཱ་ལེནྡྲའི་མཁན་པོ་མཛད་པའི་ ཚེ་མཛའ་བཤེས་སུ་གྱུར་པ་ཞིག་མ་ག་ངྷའི་ཤར་ཕྱོགས་ར་རའི་ཡུལ་ན་ཡོད་པ་ལས། དེས་ལོ་ བཅུ་གཉིས་སུ་འཕགས་པ་སྤྱན་རས་གཟིགས་ཀྱི་སྔགས་བཟླས་ཤིང་། མཐར་གསེར་འབུམ་ ཕྲག་བཞིའི་ཡོ་བྱད་སྦྱིན་སྲེག་ཏུ་ཕུལ་བས་འཕགས་པ་སྤྱན་རས་གཟིགས་ཞལ་མངོན་སུམ་ དུ་བསྟན་ནས་ཁྱོད་ཅི་འདོད་གསུང་པ་ལ། བདག་གྲུབ་པ་ཆེན་པོ་བརྒྱད་ཀྱིས་སེམས་ཅན་གྱི་ དོན་བྱ་བར་འདོད་པས་ནག་པོ་ཆེན་པོ་མངག་གཞུག་ཏུ་འཚལ་ཞུས་པས་དེ་བཞིན་དུ་གནང་ ནས། དེ་ཕྱིན་ཆད་རིག་སྔགས་ཐམས་ཅད་ཇི་ལྟར་འདོད་པར་གྲུབ་ཅིང་། རི་ལུ་ལ་སོགས་པ་ གྲུབ་པ་བརྒྱད་པོ་སྟོང་ཕྲག་རེ་རེས་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་ཕན་བཏགས་སོ། །གྲུབ་པ་ཐོབ་པ་ སྟོང་ཕྲག་བརྒྱད་པོ་དེ་དག་ཀྱང་ཁོང་ལ་བླ་མར་འཛིན། རིག་པ་མཐའ་དག་ཀྱང་མ་བསླབས་ པར་རང་ཤེས་སོ། །དེ་ནས་ནུབ་ཕྱོགས་ཀྱི་ཡུལ་དུ་སོང་ནས་རྒྱལ་པོ་སནྟི་ཝ་ཧ་ན་ཞེས་བྱ་བ་ ལོངས་སྤྱོད་ཆེན་པོ་དང་ལྡན་པའི་ཡུལ་དུ་གནས་སོ། ། དེར་ཡང་སྔགས་དང་རྒྱུད་ཀྱི་སྦྱོར་བས་སེམས་ཅན་ལ་ཕན་འདོགས་ཤིང་གནས་པ་ལས། ཝཱ་རཱ་ཎ་སཱིར་འོངས་པའི་ཚེ། བར་སྐབས་དེར་བྱུང་བའི་རྒྱལ་པོ་བྷི་མ་ཤུ་ཀ་ལ་ཞེས་བྱ་བའི་ ཡུལ་དུའང་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་ཆེར་བྱས་ཏེ། སྐབས་དེར་ཀཱ་ལཱི་དཱ་སའི་ལོ་རྒྱུས་སྦྱར། དེ་ནས་ ལྷོ་ཕྱོགས་སུ་ཕྱིན། རྒྱལ་པོ་བདེ་བྱེད་སྒྲ་སློབ་པར་འདོད་པ་ལ། སྒྲ་པཱ་ཎི་པ་སོགས་ཡོངས་སུ་ 16-483 རྫོགས་པར་ཤེས་པའི་སློབ་དཔོན་མ་རྙེད་ནས། ཀླུའི་རྒྱལ་པོ་ཤེ་ཥ་ཞེས་བྱ་བ་པཱ་ཎི་པ་ཡོངས་ སུ་རྫོགས་པར་ཤེས་པ་ཞིག་ཡོད་པར་ཤེས་ནས། བྲམ་ཟེ་མཆོག་སྲེད་ཀྱིས་རིག་སྔགས་ཀྱིས་ མཐུས་བཀུག་ནས། ཤློ་ཀ་འབུམ་གྱིས་པཱ་ཎི་པའི་དོན་ཐམས་ཅད་རྒྱ་ཆེར་འགྲེལ་ནུས་པ་ འཆད་པར་བྱས་ཤིང་། སློབ་དཔོན་གྱིས་ཡི་གེར་འབྲི་བ་ལས། དེ་གཉིས་ཀྱི་བར་དུ་ཡོལ་ བས་ཆོད་པར་བྱས་སོ། །ཤློ་ཀ་སྟོང་ཕྲག་ཉི་ཤུ་རྩ་ལྔ་སོང་པ་ན་འདིའི་ལུས་ནི་ཅི་འདྲ་སྙམ་སློབ་ དཔོན་གྱིས་ཡོལ་བ་བཏེག་ནས་བལྟས་པས་སྦྲུལ་ཆེན་པོ་བསྒྱིངས་པ་མཐོང་། ཀླུ་ཡང་ངོ་ཚ་སྟེ་ བྲོས་སོ། །དེ་མན་ཆད་དུ་སློབ་དཔོན་ཉིད་ཀྱིས་འགྲེལ་པ་བྱས་ཏེ། དེ་ལ་ནི་ཚིགས་སུ་བཅད་ པ་སྟོང་ཕྲག་བཅུ་གཉིས་ཀྱི་ཚད་ཙམ་ལས་མེད་དོ། །དེ་གཉིས་བསྡོམས་པ་ལ་ཀླུས་བསྟན་ པའི་བརྡ་སྤྲོད་པ་ཞེས་གྲགས། དེར་སྒྲ་ལ་སོགས་པའི་རིག་པའི་གནས་རྣམས་ཀྱང་མ
Chinese
对于坐垫非常信仰的婆罗门，从六个行业[或六种姓]中精进的圣者龙树，在那烂陀寺担任堪布的时候，有一个成为亲密朋友的人，在摩揭陀的东方拉拉的地方。他十二年中念诵圣观世音的真言，最终以四百万金子的资具供养火供，圣观世音显现真容，问他想要什么。他回答说：“我想要以八大成就来利益众生，请您派遣黑怙主。”于是观世音答应了他。从那以后，所有的明咒都如他所愿地成就，日鲁等八大成就者，每人都以千人为单位利益众生。那八千个成就者也尊他为上师。所有的知识，他都没有学习过就自然通晓。之后，他去了西方的国家，住在一个名叫桑迪瓦哈纳的国王拥有巨大财富的地方。 在那里，他也以咒语和密续的结合来利益众生。当他来到瓦拉纳西的时候，在那期间出现的国王比玛舒卡拉的国土里，也做了很多利益众生的事情。那时，他加入了卡利达萨的故事。之后，他去了南方。国王德杰想要学习声明学，但是没有找到完全精通声明学，比如波你尼等的老师。得知龙王舍沙完全精通波你尼，于是婆罗门乔瑟以明咒的力量召唤了他。用十万颂诗来讲解波你尼的所有含义，并让老师记录下来。他们两人之间用帷幕隔开。当写到两万五千颂的时候，老师心想：“他的身体是什么样的呢？”于是老师掀开帷幕观看，看到一条巨大的蛇盘踞在那里。龙也感到羞愧，就逃走了。从那以后，就由老师自己来解释，因此只有一万两千颂的量。这两者加起来被称为龙所传授的语法。在那里，他也精通了声明学等所有的明处。
English
A Brahmin who had great faith in the seat, the noble Nagarjuna, who was diligent in the six professions [or six castes], when he was the abbot of Nalanda, there was a person who became a close friend, in the land of Rara in the east of Magadha. He recited the mantra of the noble Avalokiteshvara for twelve years, and finally offered the paraphernalia of four million gold pieces as a burnt offering, and the noble Avalokiteshvara showed his face and asked him what he wanted. He replied, "I want to benefit sentient beings with the eight great siddhis, so please send the great Black One to command." Then Avalokiteshvara granted it. From then on, all the vidya-mantras were accomplished as he wished, and each of the eight siddhas, such as Rilu, benefited sentient beings by the thousands. Those eight thousand siddhas also regarded him as their guru. He knew all the sciences without having learned them. Then he went to the western country and lived in a country where a king named Santivahana had great wealth. There, he also benefited sentient beings by combining mantras and tantras. When he came to Varanasi, he also did much to benefit sentient beings in the land of King Bhimashukala, who appeared during that time. At that time, he joined the story of Kalidasa. Then he went to the south. King Dejye wanted to learn grammar, but he could not find a teacher who was fully versed in grammar, such as Panini. Knowing that the Naga king Shesha was fully versed in Panini, the Brahmin Chose summoned him by the power of vidya-mantras. He explained all the meanings of Panini with one hundred thousand shlokas, and had the teacher write them down. A curtain was placed between the two of them. When twenty-five thousand shlokas had passed, the teacher thought, "What is his body like?" So the teacher lifted the curtain and saw a huge snake coiled there. The Naga was also ashamed and fled. From then on, the teacher himself explained it, so there were only about twelve thousand shlokas. The combination of these two is called the grammar taught by the Naga. There, he also mastered all the sciences such as grammar.