Tibetan
གི་ཕུར་བུ་ཆེན་པོ་མིས་ཐེག་ཚད་གཅིག་བཏབ་སྟེ། འདི་ཐལ་ བར་མ་གྱུར་གྱི་བར་དུ་ཁྱོད་ཀྱིས་དགེ་འདུན་ལ་འཚོ་བ་སྦྱོར་ཞིག་ཅེས་བསྒོས་པས། ལོ་བཅུ་ གཉིས་ཀྱི་བར་དུ་དགེ་འདུན་ལ་ཡོ་བྱད་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་མཆོད་པར་བྱེད་པ་ཞིག་བྱུང་བ་ ལས། མཐར་ཞལ་ཏ་བ་དགེ་ཚུལ་མ་རུངས་པས་དེ་ལ་འདོད་པའི་དུས་བཏབ་ཡང་ཡང་བྱས་ ཀྱང་། དེ་ཅང་མི་སྨྲ་བ་ལས། ལན་ཅིག་ན་སེང་ལྡེང་གི་ཕུར་བུ་དེ་ཐལ་བར་སོང་བ་ན་འདུ་ བར་བྱའོ་ཟེར་བས། དགེ་ཚུལ་ངན་པ་དེས་སེང་ལྡེང་གི་ཕུར་བུ་མེས་བསྲེགས་ཏེ་ཐལ་བར་ 16-479 བྱས་པ་ན་ལྷ་མོ་དེ་ཉིད་དུ་མི་སྣང་བར་གྱུར་ཏོ། །དེ་ནས་སློབ་དཔོན་གྱིས་དེའི་དོད་དུ། ལྷ་ ཁང་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་དུ་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ཆོས་གཞི་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་བཙུགས། དེར་ནག་པོ་ཆེན་ པོའི་སྐུ་རེ་བཞེངས། བསྟན་པ་བསྲུང་བའི་གཉེར་གཏད་དོ། །གཞན་ཡང་རྡོ་རྗེ་གདན་གྱི་ བྱང་ཆུབ་ཤིང་ལ་གླང་པོ་ཆེའི་གནོད་པ་བྱུང་བའི་སྐབས་ཤིག བྱང་ཆུབ་ཤིང་གི་རྒྱབ་ཏུ་རྡོ་རིང་ གཉིས་བྱས་པས་ལོ་མང་པོར་མ་བྱུང་། ཡང་གནོད་པ་བྱུང་བ་ལ་རྡོ་རིང་གི་སྟེང་དུ་ནག་པོ་ཆེན་ པོ་སེང་གེ་ལ་ཆིབས་པ་བེ་ཅོན་ཐོགས་པ་རེ་བཞེངས་པས་ལོ་མང་པོར་ཕན་པར་བྱུང་། ཡང་ གནོད་པ་བྱུང་བས་མཐའ་རྡོའི་དྲ་མིག་གིས་བསྐོར། ཕྱི་རོལ་ཏུ་མཆོད་རྟེན་ལྷ་ཅན་བརྒྱ་རྩ་ བརྒྱད་བཞེངས། དཔལ་ལྡན་འབྲས་སྤུངས་ཀྱི་མཆོད་རྟེན་ལ་ལྕགས་རི་བཏབ་ཅིང་། ལྕགས་ རིའི་ནང་དུ་ལྷ་ཁང་བརྒྱ་རྩ་བྱས། རྡོ་རྗེ་གདན་གྱི་ཤར་ངོས་ལ་ཆུའི་གནོད་པ་ཆེན་པོ་བྱུང་བའི་ ཚེ། ཕ་བོང་བདུན་ལ་ཐུབ་པའི་སྐུ་བརྙན་ཆེན་པོ་བརྐོས་པ་ཞལ་ཕྱིར་བསྟན་ཏེ་ཆུ་རགས་ཀྱི་ ཚུལ་དུ་བྱས་པས། ཆུའི་གནོད་པ་བཟློག ཆུ་ལོན་གྱི་ཐུབ་པ་བདུན་ཞེས་གྲགས། ཆུ་ལོན་ནི་ཆུ་ རགས་ཀྱི་མིང་ཡིན་པས། ཆུ་ནང་དུ་གཟུགས་བརྙན་ཤར་བ་ལ་འདྲ་ལེན་བྱས་པ་ཡིན་ཟེར་བ་ ལ་ནི་མུན་སྤྲུལ་ཡིན་ཞིང་། དེ་ཉིད་རྒྱལ་པོ་ཨུ་ཏྲ་ཡ་ན་བཏུལ་བའི་དུས་བྱུང་ཟེར་བ་ནི་འདུལ་ བ་ལུང་དང་དངོས་སུ་འགལ་བས། དེ་གཉིས་ཀར་ཡང་རང་གི་དེ་ཉིད་གསལ་བར་སྟོན་པའོ། ། འདི་དག་དང་དུས་མཚུངས་པར་ཨུ་ཊི་བི་ཤིའི་ཡུལ་དུ་རྒྱལ་པོ་མུཉྫ་འཁོར་སྟོང་དང་བཅས་ པ་རིག་པ་འཛིན་པའི་ལུས་གྲུབ་པ་དང་། ནུབ་ཕྱོགས་མ་ལ་ཝའི་ཕྱོགས་གཅིག་ཌོ་ཌྷ་ཧ་རི་ ཞེས་བྱ་བར་རྒྱལ་པོ་བྷོ་ཛི་དེ་བ་འཁོར་སྟོང་དང་བཅས་པ་མི་སྣང་བར་གྱུར་པ་ལ་སོགས་པ་ སྔགས་ཀྱི་ལམ་དུ་ཞུགས་པ་ཐམས་ཅད་ལ་དངོས་གྲུབ་མ་ཐོབ་པ་གཅིག་ཀྱང་མེད་དོ།
Chinese
立了一根人能抬动的大木桩，嘱咐说：在它没有变成灰烬之前，你要供养僧众。 这样经过十二年，一直用一切资具供养僧众。 后来，恶劣的侍者沙弥多次要求与她行淫，但她始终不说话。 有一次，她说：当这根旃檀木桩变成灰烬时，就可以相会了。 那个恶劣的沙弥便用火烧旃檀木桩，使之变成灰烬，那位天女立刻就隐没了。 之后，阿阇黎为了弥补此事，在一百零八座寺庙中建立了百零八座大乘法座。 在那里塑造了大黑天的像，委托他守护佛法。 另外，在金刚座（菩提伽耶）的菩提树遭受大象侵害的时候，在菩提树的后面做了两块石碑，多年没有再发生侵害。 后来又发生侵害，便在石碑上塑造了大黑天骑狮子、手持短棒的像，多年都有效。 后来又发生侵害，便用石头的网眼围起来，外面建造了一百零八座带神像的佛塔。 在吉祥米聚塔（哲蚌寺的佛塔）周围建造了铁墙，铁墙内建造了一百座寺庙。 金刚座（菩提伽耶）的东面发生大水灾的时候，在七块岩石上雕刻了巨大的能仁像，面朝外，作为堤坝，挡住了水灾。 被称为“水坝的七能仁”。 因为水坝的名字叫“水伦”，所以说是在水中映出影像后进行模仿，这纯属胡说八道。 说这件事发生在调伏邬陀衍王的时候，这与律藏的记载完全矛盾。 这两件事都清楚地显示了自己的真相。 与这些同时，在邬迟毗湿国，国王门扎及其一千眷属获得了持明者的成就之身。 西方摩腊婆的一个地方，名叫多陀哈日，国王布扎提婆及其一千眷属隐没不见等等，所有进入密咒道的人，没有一个没有获得成就的。
English
A large wooden stake that a person could carry was erected, and he was instructed, "Until this turns to ashes, you shall provide sustenance to the Sangha." Thus, for twelve years, he offered all necessities to the Sangha. Later, the wicked attendant novice repeatedly requested to have intercourse with her, but she remained silent. Once, she said, "When this sandalwood stake turns to ashes, we can meet." That wicked novice burned the sandalwood stake with fire until it turned to ashes, and the goddess immediately disappeared. Then, the master, to compensate for this, established one hundred and eight Mahayana Dharma seats in one hundred and eight temples. There, he erected an image of Mahakala and entrusted him with the protection of the Dharma. Furthermore, when the Bodhi tree at Vajrasana (Bodh Gaya) was harmed by elephants, two stone pillars were erected behind the Bodhi tree, and for many years no harm occurred. When harm occurred again, an image of Mahakala riding a lion and holding a club was erected on the stone pillars, which proved effective for many years. When harm occurred again, it was surrounded by a stone lattice, and one hundred and eight stupas with deities were built outside. An iron fence was built around the stupa of Palden Drepung, and one hundred temples were built inside the iron fence. When a great flood occurred on the eastern side of Vajrasana (Bodh Gaya), large images of Thubpa (Shakyamuni) were carved on seven rocks, facing outwards, as a dam, which averted the flood. They are known as the "Seven Thubpas of the Water Dam." Since the name of the dam is "Chulon," it is said that they were imitating the reflection in the water, which is utter nonsense. To say that this happened at the time of subduing King Udayana directly contradicts the Vinaya Pitaka. Both of these clearly reveal their own truth. At the same time as these events, in the land of Uti Bishi, King Munja, along with a thousand attendants, attained the accomplished body of a Vidyadhara. In a place called Dodhahari in the western Malava region, King Bhojadeva, along with a thousand attendants, disappeared, and so on. Among all those who entered the path of mantra, there was not a single one who did not attain siddhi.
Tibetan
།དེའི་ ཚེ་འཕགས་པས་གཟུངས་མང་པོ་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་སྟོང་ཕྲག་བརྒྱ་པ་སྤྱན་ དྲངས་པས་ཉན་ཐོས་རྣམས་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས་བརྩམས་སོ་ཟེར་རོ། །དེ་ཕྱིན་ནས་ཐེག་ཆེན་གྱི་ 16-480 མདོ་སྡེ་གསར་དུ་བྱོན་པ་མེད་དོ། །ཉན་ཐོས་དངོས་སྨྲ་བ་རྣམས་ཀྱི་རྩོད་པ་བཟློག་བའི་ཕྱིར་ རིག་པའི་ཚོགས་ལྔ་ལ་སོགས་པ་མཛད། བོད་ཀྱི་ལོ་རྒྱུས་རྣམས་ལ་དགེ་སློང་བདེ་བྱེད་ཅེས་ བྱ་བས་རིག་པའི་རྒྱན་ཞེས་བྱ་བའི་བསྟན་བཅོས་ཐེག་ཆེན་སུན་འབྱིན་བའི་ཕྱིར་བརྩམས་པ་ ཤློ་ཀ་འབུམ་ཕྲག་བཅུ་གཉིས་ཡོད་པ་བྱས་ཟེར་བ་སྣང་ཡང་ངག་སྒྲོས་འཆུགས་པ་སྟེ། ཤློ་ཀ་ སྟོང་ཕྲག་བཅུ་གཉིས་ཡིན་པར་རྒྱ་གར་བའི་ལོ་རྒྱུས་ཀྱི་ཡི་གེ་གསུམ་ལས་མཐུན་པར་འབྱུང་ ངོ་། །ཤར་ཕྱོགས་པ་ཊ་བེ་ས་ཏེ་པུཀྐཾ་གི་ཡུལ་དང་། ཨོ་ཌི་བི་ཤ་དང་། བྷངྒ་ལ། ར་ངྷའི་ཡུལ་ རྣམས་སུ་ཡང་ལྷ་ཁང་མང་དུ་བཞེངས། དེའི་ཚེ་མ་ག་དྷར་བྲམ་ཟེ་སུ་བིཥྞུ་ཞེས་བྱ་བའི་དཔལ་ ན་ལེནྡྲའི་གནས་སུ་ལྷ་ཁང་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་བཞེངས། ཐེག་པ་ཆེ་ཆུང་གི་ཆོས་མངོན་པ་མི་ནུབ་ པའི་ཕྱིར་མ་མོ་འཛིན་པ་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་ཀྱི་ཆོས་གཞི་བྱས། འཕགས་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱི་སྐུ་ཚེའི་ སྨད་ལ་ལྷོ་ཕྱོགས་ཀྱི་རྒྱུད་དུ་བྱོན་ཏེ། རྒྱལ་བོ་བདེ་བྱེད་བཏུལ། ལོ་མང་དུ་བསྟན་པ་བསྐྱངས། ལྷོ་ཕྱོགས་དྲྭ་བ་ལིའི་ཡུལ་དུ་བྲམ་ཟེ་མ་ངྷུ་དང་། སུ་པྲ་མ་ངྷུ་ཞེས་བྱ་བ་ལོངས་སྤྱོད་བསམ་ གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་དང་ལྡན་པ་ཡོད་དེ། དེ་གཉིས་དང་སློབ་དཔོན་གྱིས་བྲམ་ཟེའི་ཆོས་ལ་རིག་པ་ འགྲན་བས་རིག་བྱེད་བཞི་དང་། རིག་པའི་གནས་བཅོ་བརྒྱད་སོགས་སློབ་དཔོན་གྱི་མཁྱེན་ པའི་བརྒྱའི་ཆར་ཡང་བྲམ་ཟེས་མ་སླེབ། བྲམ་ཟེ་གཉིས་ན་རེ། བྲམ་ཟེའི་བུ་རིག་བྱེད་གསུམ་ དང་ལྡན་པ་བསྟན་བཅོས་ཀུན་གྱི་མཐར་ཕྱིན་པ་ལ་ཤཱཀྱའི་དགེ་སྦྱོང་བྱེད་པ་ཅི་ཡིན་དྲིས་པ་ ན། རིག་བྱེད་ཀྱི་བསྔགས་པ་མ་ཡིན་པ་དང་ཆོས་ཀྱི་བསྔགས་པ་དག་བརྗོད་པས་ལྷག་པར་ དད་དེ་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་མཆོད་པར་བྱས་ནས། སློབ་དཔོན་གྱིས་དེ་ལ་རིག་སྔགས་བྱིན་པས་ དང་པོས་ནི་དབྱངས་ཅན་མ་གྲུབ་ལ། ཕྱི་མས་ནི་ནོར་རྒྱུན་མ་གྲུབ་བོ། །དེ་གཉིས་ཀས་ཀྱང་ ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ཆོས་སྨྲ་བ་པོ་ཉིས་བརྒྱ་ལྔ་བཅུ་རེ་མཆོད་པར་བྱས་ཤིང་། དང་པོས་ནི་ཤེས་ རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་འབུམ་པ་ཡང་ཉིན་ཞག་གཅིག་གམ་གཉིས་སམ་གསུམ་ལ་སོགས་ 16-481 པས་འབྲི་བར་བྱེད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་དགེ་སློང་རྣམས་ལ་གླེགས་བམ་མང་དུ་སྟེར་རོ།
Chinese
那时，圣者迎请了许多陀罗尼和十万颂的《般若波罗蜜多》，小乘听闻者说这是龙树所著。此后，再没有新的大乘经部出现。为了驳斥小乘实在论者的争论，他创作了《理聚五论》等。在藏族的历史中，据说一位名叫比丘乐行者的人，为了驳斥大乘，创作了一部名为《理饰》的论著，有十二万颂，但这只是传言有误。印度的历史文献中有三份都一致记载为一万二千颂。还在东方帕塔贝萨德布康地区、奥迪维沙、邦嘎拉、拉达地区建造了许多寺庙。当时，在摩揭陀国，一位名叫苏毗湿奴的婆罗门，在吉祥那烂陀寺建造了一百零八座寺庙。为了大小乘的法不隐没，他建立了持母一百零八部的法源。圣者龙树晚年去了南方地区，降伏了国王乐行者，多年护持佛法。在南方德瓦利的地区，有两位婆罗门，名叫玛度和苏普拉玛度，拥有难以想象的财富。导师与他们两人就婆罗门教义展开辩论，婆罗门在四吠陀和十八明论等方面，连导师智慧的百分之一都达不到。两位婆罗门说：婆罗门之子精通三吠陀，通晓所有论典的究竟，为何要做释迦的出家人呢？导师讲述了非吠陀的赞颂和佛法的赞颂，使他们更加信服，于是供养大乘。导师赐予他们明咒，但第一个人未能成就辩才天女，第二个人未能成就财源天女。他们两人都供养了两百五十位大乘法师，第一个人甚至在一两天或三天内抄写了十万颂的《般若波罗蜜多》。因此，他向比丘们赠送了许多经卷。
English
At that time, the Holy One invited many dharanis and the hundred thousand verse Prajñāpāramitā, and the Śrāvakas said that it was composed by Nāgārjuna. Since then, no new Mahāyāna sūtras have appeared. In order to refute the arguments of the Śrāvaka realists, he composed the Five Treatises on Reasoning and so on. In Tibetan histories, it is said that a monk named Bhikṣu Sukhavihārin composed a treatise called Tarka-alaṃkāra (Ornament of Reasoning) with twelve hundred thousand ślokas in order to refute the Mahāyāna, but this is a mistaken rumor. Three Indian historical documents agree that it was twelve thousand ślokas. He also built many temples in the eastern regions of Pāṭa-be-sa-de-pu-kkaṃ, Oḍiviśa, Bhaṅgala, and Rāḍha. At that time, in Magadha, a Brahmin named Suviṣṇu built one hundred and eight temples at the auspicious Nālandā. In order to prevent the Dharma of the Greater and Lesser Vehicles from disappearing, he established the Dharma source of one hundred and eight Mother Holders. In his later years, the Holy Nāgārjuna went to the southern region and subdued King Sukhavihārin, and upheld the Dharma for many years. In the southern region of Drāvali, there were two Brahmins named Madhu and Supramadhu, who possessed unimaginable wealth. The teacher debated with them on Brahmin doctrines, and the Brahmins could not reach even one percent of the teacher's wisdom in the four Vedas and the eighteen branches of knowledge. The two Brahmins said: Why should the son of a Brahmin, who is proficient in the three Vedas and has mastered all the treatises, become a Śākya renunciant? The teacher spoke of non-Vedic praises and Dharma praises, which made them even more convinced, and they offered to the Mahāyāna. The teacher gave them vidyā-mantras, but the first one did not attain Sarasvatī, and the second one did not attain Vasudhārā. Both of them offered to two hundred and fifty Mahāyāna Dharma speakers, and the first one even wrote the hundred thousand verse Prajñāpāramitā in one, two, or three days. Therefore, he gave many scriptures to the monks.