Tibetan
་ངོ་། །ཕོ་བྲང་ རྒྱས་ལྡན་དུ་རྒྱལ་པོ་ཀ་ནིཥྐའི་བུས་དགྲ་བཅོམ་སོགས་འཕགས་པ་བརྒྱ་ཕྲག་གཅིག གཞན་ ཡང་དགེ་སློང་ཁྲི་སྙེད་ལ་ལོ་ལྔར་དུས་སྟོན་བྱས། ཤར་ཕྱོགས་གྲོང་ཁྱེར་མེ་ཏོག་ཏུ་བྲམ་ཟེ་བི་ དུཿཞེས་བྱ་བར་བྱུང་། དེས་སྡེ་སྣོད་གསུམ་གྱི་གླེགས་བམ་དཔག་ཏུ་མེད་པ་བཞེངས་ནས་དགེ་ སློང་རྣམས་ལ་སྦྱིན་པར་བྱེད་དེ། དེ་ཡང་སྡེ་སྣོད་གསུམ་པོ་རེ་རེ་ལ་ཤློ་ཀ་འབུམ་འབུམ་ཡོད་ ཅིང་། དེ་ལྟ་བུ་ཚར་སྟོང་སྙེད་བཞེངས། དེ་རེ་རེ་ལ་ཡང་མཆོད་པའི་ཡོ་བྱད་བསམ་གྱིས་མི་ 16-472 ཁྱབ་པ་སྤེལ་བར་བྱས་སོ། །གྲོང་ཁྱེར་པ་ཊ་ལི་པུ་ཏྲར་དགྲ་བཅོམ་དུས་མི་སྦྱོར་འཕགས་པ་ཨ་ ཤྭ་གུབྟ་ཞེས་བྱ་བ་བྱུང་སྟེ། དེ་ནི་རྣམ་པར་ཐར་པ་བརྒྱད་ལ་བསམ་གཏན་པའོ། །དེས་ཆོས་ བསྟན་པས་འཕགས་པ་དགའ་བའི་བཤེས་གཉེན་ལ་སོགས་པ་དགྲ་བཅོམ་པ་ཡང་ཅི་རིགས་ བྱུང་ཞིང་། བདེན་པ་མཐོང་བ་མང་དུ་བྱུང་ངོ་། །ནུབ་ཕྱོགས་སུ་རྒྱལ་པོ་ལཀྵ་ཨ་ཤྭ་ཞེས་བྱ་ བ་བྱུང་ནས་དེས་ཀྱང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བསྟན་པ་ལ་བྱ་བ་ཆེར་བྱས་སོ། །ལྷོ་ནུབ་ཡུལ་སཽ་རཥྚ་ ཞེས་བྱ་བར་བྲམ་ཟེ་རིགས་ལྡན་ཞེས་བྱ་བ་ཡོད་དེ། དེའི་ཚེ་ཡུལ་ཨངྒར་འཁྲུངས་པའི་གནས་ བརྟན་ཆེན་པོ་དགྲ་བཅོམ་པ་ནནྡཱ་ཞེས་བྱ་བ་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ཆོས་འཛིན་པ་ཡོད་དོ་ཞེས་ཐོས་ ནས། ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ཉན་པའི་དོན་དུ་དེ་སྤྱན་དྲངས་སོ། །དུས་དེའི་ཚེ་ན་ཡུལ་ཐ་དད་རྣམས་ སུ་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་སྟོན་པའི་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་དཔག་ཏུ་མེད་བ་དག་ཅིག་ཅར་བྱུང་ལ། དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཀྱང་འཕགས་པ་སྤྱན་རས་གཟིགས་དང་། གསང་བའི་བདག་པོ་དང་། འཇམ་དཔལ་དང་། བྱམས་པ་ལ་སོགས་པ་སོ་སོ་ལས་ཆོས་གསན་པ། ཆོས་ཀྱི་རྒྱུན་གྱི་ཏིང་ ངེ་འཛིན་ཐོབ་པ་ཤ་སྟག་སྟེ། བཙུན་པ་ཆེན་པོ་ཨ་བི་ཏརྐ་དང་། བི་ག་ཏ་ར་ག་དྷྭ་ཛ་དང་། དི་ བྱ་ག་ར་གུབྟ་དང་། རཱ་ཧུ་ལ་མི་ཏྲ་དང་། ཛྙ་ན་ཏ་ལ་དང་། དགེ་བསྙེན་ཆེན་པོས་སངྒ་ཏ་ལ་ལ་ སོགས་པ་ཆོས་སྟོན་པ་པོ་ལྔ་བརྒྱ་ཙམ་བྱུང་ངོ་། །འཕགས་པ་དཀོན་མཆོག་བརྩེགས་པ་ཆོས་ ཀྱི་རྣམ་གྲངས་འབུམ། འདུས་པ་སྟོང་ཡོད་པ་དང་། འཕགས་པ་ཕལ་པོ་ཆེ་ཆོས་ཀྱི་རྣམ་གྲངས་ འབུམ་ཡོད་པ་ལེའུ་སྟོང་དང་། འཕགས་པ་ལངྐར་གཤེགས་པ་ཉི་ཁྲི་ལྔ་སྟོང་པ་དང་། རྒྱན་ སྟུག་པོ་སྟོང་ཕྲག་བཅུ་གཉིས་པ་དང་། ཆོས་ཡང་དག་པར་སྡུད་པ་སྟོང་ཕྲག་བཅུ་གཉིས་ལ་ སོགས་པ་མདོ་སྡེ་ཤས་ཤིག་གི་གླེགས་བམ་ཡང་ལྷ་དང་ཀླུ་དང་དྲི་ཟ་དང་སྲིན་པོ་ལ་སོགས་པ་ གནས་ཐ་དད་རྣམས་ལས་ཀླུའི་ཡུལ་ནས་
Chinese
哦。王宫 在རྒྱས་ལྡན་（音译，意为广大圆满）中，迦腻色迦王的儿子对阿罗汉等圣者进行了上百次的供养。此外，还为成千上万的比丘举行了为期五年的节日。在东方城市梅朵（梵文：पुष्प，罗马转写：puṣpa，汉语：花）出现了一位名叫布拉门·比杜ḥ的婆罗门。他建造了无数的三藏经卷，并将其布施给比丘们。这三藏中的每一藏都有十万颂，并建造了成千上万这样的藏。对于每一藏，他还提供了无法想象的供养物品。在巴连弗邑城（梵文：Pāṭaliputra，音译为巴特那）出现了一位名叫阿罗汉·杜斯米久尔·圣者阿湿波古布达的人，他专注于八解脱。他宣讲佛法，因此出现了圣者嘎哇益西年等阿罗汉，并且很多人证悟了真谛。在西方，出现了一位名叫国王拉克沙·阿湿波的人，他也为佛教做出了巨大的贡献。在西南方的索拉什特拉地区，有一位名叫布拉门·瑞格丹的婆罗门。当时，他听说在安嘎尔地区出生的大长老阿罗汉南达是一位持有大乘佛法的人，于是为了听闻大乘佛法，他邀请了南达。在那个时代，在不同的地区同时涌现出无数宣讲大乘佛法的善知识。他们都从圣者观世音、秘密主、文殊菩萨、弥勒菩萨等处听闻佛法，获得了佛法传承的定。大尊者阿毗达尔嘎、毗嘎达拉嘎达瓦扎、迪比亚嘎拉古布达、拉胡拉弥扎、嘉那达拉以及大居士桑嘎达拉等约五百位说法者相继出现。圣者宝积经有十万法门，一千集会；圣者华严经有十万法门，一千品；圣者楞伽经有两万五千颂；宝鬘经有一万二千颂；正法集经有一万二千颂等等，这些部分经典也从天、龙、乾闼婆、罗刹等不同的地方，特别是从龙宫中取出。
English
Oh. The royal palace. In རྒྱས་ལྡན་ (Gyasden, meaning vast and complete), the son of King Kanishka made hundreds of offerings to Arhats and other noble beings. In addition, he held festivals for tens of thousands of monks for five years. In the eastern city of Metok (Sanskrit: Puṣpa, meaning flower), there appeared a Brahmin named Biduḥ. He built countless volumes of the Tripitaka and gave them to the monks. Each of the three Pitakas had one hundred thousand shlokas, and he built thousands of such sets. For each of these, he also provided unimaginable offerings. In the city of Pāṭaliputra, there appeared an Arhat named Dusmijur, the noble Ashvagupta, who meditated on the eight liberations. By his teaching of the Dharma, Arhats such as the noble Gawa Yeshe Nyen appeared, and many realized the truth. In the west, there appeared a king named Laksha Ashva, who also made great contributions to the teachings of the Buddha. In the southwestern region of Saurashtra, there was a Brahmin named Brahman Rigden. At that time, he heard that the great elder Arhat Nanda, who was born in the Angar region, was a holder of the Mahayana Dharma, so he invited Nanda to hear the Mahayana Dharma. At that time, countless virtuous friends who taught the Mahayana Dharma appeared simultaneously in various regions. All of them had heard the Dharma from the noble Avalokiteśvara, the Lord of Secrets, Mañjuśrī, Maitreya, and others, and had obtained the samādhi of the Dharma lineage. Great monks such as Abhitarka, Vigataragadhavaja, Dibyagaragupta, Rahulamitra, Jñanadala, and the great Upasaka Sanghadala, and about five hundred other Dharma teachers appeared. The Noble Ratnakuta Sutra has one hundred thousand Dharma teachings and one thousand assemblies; the Noble Avatamsaka Sutra has one hundred thousand Dharma teachings and one thousand chapters; the Noble Lankavatara Sutra has twenty-five thousand verses; the Jewel Garland Sutra has twelve thousand verses; the Samadhiraja Sutra has twelve thousand verses, and so on. Some volumes of these Sutras were also taken from various places such as the realms of gods, nagas, gandharvas, and rakshasas, especially from the realm of the nagas.
Tibetan
བྱུང་བ་ཤས་ཆེ་བའི་ཚུལ་གྱིས་བྱུང་ཞིང་། དེ་ལྟ་བུའི་ སློབ་དཔོན་དེ་དག་ཕལ་ཆེ་བ་ཡང་བྲམ་ཟེ་དེས་སྤྱན་དྲངས། གཏམ་དེ་རྒྱལ་པོ་ལཀྵ་ཨ་ཤྭས་ 16-473 ཐོས་ནས་དད་པ་ཆེར་སྐྱེས་ཏེ། ཆོས་སྨྲ་བ་ལྔ་བརྒྱ་པོ་དེ་དག་སྤྱན་འདྲེན་པར་འདོད་དེ་བློན་པོ་ རྣམས་ལ་དྲིས་པ། ཆོས་སྨྲ་བ་ཇི་ཙམ། ལྔ་བརྒྱའོ། །ཆོས་ཉན་པ་ཇི་ཙམ། ལྔ་བརྒྱའོ། །རྒྱལ་པོས་ བསམས་པ། ཆོས་སྨྲ་པོ་ནི་མང་ན་སློབ་མ་ནི་ཉུང་ངོ་སྙམ་ནས་ཨ་བྷུ་ཞེས་བྱ་བའི་རིའི་རྩེ་མོ་ལ་ གཙུག་ལག་ཁང་ལྔ་བརྒྱ་བྱས་ཏེ། དེ་རེ་རེར་ཆོས་སྨྲ་བ་རེ་རེ་སྤྱན་དྲངས། ཡོ་བྱད་ཐམས་ཅད་ ཀྱིས་ཡོངས་སུ་བསྟབས། རྒྱལ་པོ་ཉིད་ཀྱི་འཁོར་དད་པ་ཆེ་ཞིང་བློ་རྣོ་བ་ལྔ་བརྒྱ་རབ་ཏུ་བྱུང་ སྟེ་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ཉན་དུ་བཅུག་གོ །དེ་ནས་རྒྱལ་པོས་གླེགས་བམ་བྲི་བར་འདོད་དེ། ཐེག་ པ་ཆེན་པོའི་སྡེ་སྣོད་ཇི་ཙམ་ཞེས་དྲིས་སོ། །སྤྱིར་ཚད་གཟུང་བར་མི་ནུས་མོད་ཀྱི་ད་ལྟར་ཡོད་ པ་ནི་འབུམ་ཕྲག་བརྒྱའོ། །རྒྱལ་པོས་སྨྲས་པ། མང་མོད་ཀྱི་བྲིར་བར་བྱའོ་ཞེས་ཐམས་ཅད་ བྲིས་ཏེ་དགེ་སློང་རྣམས་ལ་ཕུལ། དེ་ནས་དུས་ཀྱི་མཐར་གླེགས་བམ་རྣམས་དཔལ་ནཱ་ལེནྡྲར་ སྤྱན་དྲངས་སོ། །དེར་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ལ་སྤྱོད་པ་དགེ་སློང་ལྔ་བརྒྱ་པ་ཕྲག་གསུམ་པོ་དེ་ནི་མདོ་ སྡེ་དཔག་ཏུ་མེད་པ་འཛིན་པ། བློ་གྲོས་ཐོགས་པ་མེད་པ། བཟོད་པ་ཐོབ་པ་ཤ་སྟག་སྟེ། སྐྱེ་བོ་ རྣམས་ཀྱི་མངོན་སུམ་དུ་རྫུ་འཕྲུལ་དང་མངོན་པར་ཤེས་པའི་རོལ་པ་ཅུང་ཟད་སྟོན་པ་ཤ་སྟག་ གོ །དེའི་ཕྱིར་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་སྙན་པའི་གྲགས་པས་ཕྱོགས་ཐམས་ཅད་དུ་ཁྱབ་པ་ན། ཉན་ ཐོས་རྣམས་ཀྱི་བློར་མ་ཤོང་ནས། ཐེག་པ་ཆེན་པོ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བཀའ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྐུར་ པ་བཏབ་བོ། །ཐེག་པ་ཆེན་པོ་པ་དེ་དག་ཀྱང་རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པ་སེམས་ཙམ་པ་ཤ་སྟག་ཡིན་ ཞིང་། དེ་དག་སྔོན་སྡེ་བ་བཅོ་བརྒྱད་སོ་སོ་ལ་རབ་ཏུ་བྱུང་བ་ཡིན་པས། ཕལ་ཆེར་དེ་དག་དང་ གནས་ལྷན་ཅིག་ཏུ་བཞུགས་པས་ཉན་ཐོས་སྟོང་ཕྲག་མང་པོའི་དབུས་ན་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་རེ་རེ་ གནས་པ་ཙམ་ཡིན་ནའང་། ཉན་ཐོས་རྣམས་ཀྱིས་ཟིལ་གྱིས་གནོན་མི་ནུས་པའོ། །དེའི་ཚེ་ མ་ག་ངྷཱར་བྲམ་ཟེ་མཐོ་བཙུན་གྲུབ་རྗེ་དང་། བདེ་བྱེད་བདག་པོ་ཞེས་བྱ་བ་སྤུན་གཉིས་བྱུང་ སྟེ། རིགས་ཀྱི་ལྷ་ནི་དབང་ཕྱུག་ཆེན་པོ་མཆོད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ལ། དེ་གཉིས་ཀས་ཀྱང་ཕྱི་ 16-474 ནང་གི་གྲུབ་མཐའ་གཉིས་ཀར་མཁས་པར་ཤེས་སོ། །འོན་ཀྱང་མཐོ་བཙུན་ནི་ཐེ་ཚོམ་ཅན་ དུ་གནས་ཤིང་། དབང་
Chinese
以出现较多之方式出现，并且那样的大多数堪布也是由那位婆罗门迎请而来。此事被国王拉克沙·阿湿瓦听到后，生起了极大的信心，想要迎请那五百位说法者，于是询问大臣们：说法者有多少？五百位。听法者有多少？五百位。国王心想：说法者多，但学徒少啊。于是便在名为阿布的山顶上建造了五百座寺庙，在每一座寺庙里都迎请了一位说法者，用一切资具充分供养。国王自己的眷属中，有五百位信心极大且智慧敏锐者出家，让他们听闻大乘佛法。之后，国王想要书写经卷，于是问道：大乘的经典有多少？虽然总体上无法衡量，但现在有十万个十万。国王说道：虽然多，但要书写。于是全部书写完毕，供养给了比丘们。之后，在末世之时，这些经卷被迎请到了吉祥那烂陀寺。在那里，行持大乘的比丘三千五百人，都是持有无数经藏，智慧无碍，获得安忍之人，仅仅在人们面前稍微展示神通和神变的游舞而已。因此，大乘的美名传遍四方时，小乘声闻们无法接受，便诽谤说大乘不是佛陀的教言。那些大乘行者也都是瑜伽行唯识宗者，他们以前在十八部派各自出家，所以大多与他们一起居住，即使在成千上万的小乘声闻中，只有一位大乘行者存在，小乘声闻们也无法压制他们。那时，在摩揭陀国，出现了婆罗门高僧成就自在和快乐施主这两兄弟，他们家族的神是供奉大自在天，而且他们两人都精通内外两种宗派。然而，高僧成就自在处于怀疑之中，而大
English
It happened in a way that it mostly occurred, and most of those teachers were invited by that Brahmin. When King Laksha Ashva heard this, he developed great faith and wanted to invite those five hundred preachers, so he asked the ministers: How many preachers are there? Five hundred. How many listeners are there? Five hundred. The king thought: There are many preachers, but few students. So he built five hundred monasteries on the top of a mountain called Abu, and invited one preacher to each of them, providing them with all kinds of necessities. Five hundred of the king's own retinue, who were very faithful and intelligent, became monks and were allowed to listen to the Mahayana teachings. Then the king wanted to write scriptures, so he asked: How many Mahayana scriptures are there? Although it is generally impossible to measure, there are now one hundred thousand sets of one hundred thousand. The king said: Although there are many, they must be written. So he wrote them all and offered them to the monks. Later, at the end of time, these scriptures were invited to the glorious Nalanda Monastery. There, the three thousand five hundred monks who practiced Mahayana were all holders of countless sutras, with unobstructed wisdom, and had attained patience, only slightly showing the play of miracles and clairvoyance in front of people. Therefore, when the fame of Mahayana spread in all directions, the Shravakas could not accept it and slandered that Mahayana was not the Buddha's teaching. Those Mahayana practitioners were all Yogachara Cittamatrins, and they had previously become monks in each of the eighteen schools, so they mostly lived with them, and even if there was only one Mahayana practitioner among thousands of Shravakas, the Shravakas could not suppress them. At that time, in Magadha, two brothers appeared, the Brahmin High Priest Accomplished Lord and the Joyful Giver, whose family deity was the Great Lord, and both of them were proficient in both internal and external doctrines. However, the High Priest Accomplished Lord remained in doubt, while the