Tibetan
467 རི་བོ་འབིགས་བྱེད་གར་མཁན་གྱི་གཙུག་ལག་ཁང་དུ་མཛད་ཟེར་བ་ནི་ལུགས་སྔ་མ་དེ་ གཉིས་ཆར་བསྲེས་པའི་གཏམ་དུ་སྣང་ཞིང་། གང་ལྟར་ཡང་དགྲ་བཅོམ་དེ་དག་གི་གསུང་ རྒྱུན་ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་བསྒྲིགས་པ་གནས་བརྟན་རྣམས་ཀྱི་རྣ་བ་ནས་རྣ་བར་བརྒྱུད་པ་ཕྱིས་ཡི་ གེར་བཀོད་པའོ། །བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ་རྣམས་ཀྱི་ལུགས་ལྟར་ན་མངོན་པ་སྡེ་བདུན་བཀར་འདོད་ པས་དགོངས་འགྲེལ་གྱི་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་ཐོག་མ་ནི་བྱེ་བྲག་ཏུ་བཤད་པ་ཡིན་པར་འདོད་ ལ། མདོ་སྡེ་བ་རྣམས་ལྟར་ན་བྱེ་བྲག་ཏུ་བཤད་པའི་སྔོན་ལ་བྱུང་བའི་མངོན་པ་སྡེ་བདུན་ཡང་ ཉན་ཐོས་སོ་སོ་སྐྱེ་བོ་དག་གིས་བྱས་ནས། སྟོན་པའི་གསུང་ཤཱ་རིའི་བུ་ལ་སོགས་པས་བསྡུས་ པར་ཁ་འཕངས་པར་འདོད་པས་དགོངས་འགྲེལ་གྱི་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་ཐོག་མ་སྡེ་མདུན་ཡིན་ ནོ། །སློབ་དཔོན་འགའ་ཞིག་ནི་སྡེ་བདུན་ཉིད་དང་པོར་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བཀའ་ཡིན་ཡང་བར་ དུ་ཉན་ཐོས་སོ་སོ་སྐྱེ་བོ་དག་གིས་བྱས་པའི་ཚིག་བཅུག་པའང་ཡིན་དུ་རུང་སྟེ། སྡེ་པ་ཐ་དད་ པའི་མདོ་སྡེ་འགའ་ཞིག་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་ཚད་མ་གསུམ་དང་འགལ་བའི་ནོར་བ་ཡོད་པ་ དག་ནི་ཕྱིས་ལྷད་དུ་བཅུག་པའི་ཚིག་ཡིན་པར་བྱ་དགོས་སོ། །ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ལ་མངོན་པའི་ སྡེ་སྣོད་ལོགས་ན་ཡོད་པ་བཞིན་ཉན་ཐོས་ལ་ཡང་འབྱུང་དགོས་ལ། སྡེ་སྣོད་གསུམ་དོན་ཕན་ ཚུན་དུ་འབྲེལ་བར་གནས་པ་བདེན་མོད་ཀྱང་སྡེ་སྣོད་གཞན་གཉིས་ལ་གླེགས་བམ་ཐ་དད་ པར་འབྱུང་ཞིང་། མ་མོ་ལ་དེ་ལྟར་མི་འབྱུང་བའི་རྒྱུ་མཚན་མེད་དོ། །ཞེས་འདོད་དོ། །འདོད་ པ་ཕྱི་མ་འདི་འཐད་འཐད་འདྲ་ཡང་སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་དབྱིག་གཉེན་ནི་མདོ་སྡེ་བའི་འདོད་པ་ དང་མཐུན་པར་བཞེད་བཞེད་འདྲ་བས་རེ་ཞིག་དེ་ལྟར་ཁས་བླང་ངོ་། །འགའ་ཞིག་བཀའ་མ་ ཡིན་ཏེ། ནོར་བ་དུ་མ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཤཱ་རིའི་བུ་ལ་སོགས་པས་བྱས་སོ་ཞེས་སྨྲ་བ་ཤིན་ཏུ་བླུན་ པོའི་གཏམ་སྟེ། མཆོག་ཟུང་གཅིག་ནི་སྟོན་པའི་སྔོན་དུ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཡིན་ལ། སྟོན་ པ་བཞུགས་པའི་དུས་སུ་དགོངས་འགྲེལ་གྱི་བསྟན་བཅོས་བྱེད་པ་ཡང་མེད་པ་དང་། སྟོན་པ་ 16-468 མངོན་སུམ་བཞུགས་བཞིན་དུ་བཀའི་དོན་ལོག་པར་འགྲེལ་པ་བྱུང་ན་ཧ་ཅང་ཐལ་བ་དང་། སངས་རྒྱས་ཀྱི་བསྟན་པའི་དབང་དུ་བྱས་པ་གཞིར་བཞག་ལ། བཀའ་དང་དགོངས་འགྲེལ་ གྱི་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཡང་སྟོན་པ་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་བཞུགས་པའི་དུས་སུ་བྱུང་བ་ དང་། མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་འོག་རོལ་ཏུ་བྱུང་བ་ཙམ་ཞིག་ལ་འཇོག་དགོས་པའི་ཕྱིར་དང་། མཆོག་ཟུང་གཅིག་ལ་སོགས་པས་བཀའི་དོན་ལོག་པར་འགྲེལ་ན་ནི། དཔང་གྱུར་སྐྱེ་བོ་ཕལ་ ཆེར་ཟད་པ་ན། ཞེས་པའི་དཔང་དུ་གྱུར་པའི་སྐྱེ་བོ་ངོས་འཛིན་རྒྱུ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། དགྲ་ བཅོམ་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་དེ་ཉིད་མ་མཐོང་བ་ཡིན་ན། ཉན་ཐོས་ལུགས་ལ་དེ་ཉིད་མཐོང་ བའི་གང་ཟག་མི་སྲིད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་སྟོན་པ་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ འཕྲུལ་པ་ལས་བྱུང་བའི་དགྲ་བཅོམ་པ་ཆེན་པོ་རྣམས་ལ་སྙིང་ཐག་པ་ནས་སྐུར་བ་འདེབས་ པ་འདི་ནི་བདུད་ཀྱི་བྱིན་རླབས་སུ་རིག་པར་བྱའོ། །རྒྱལ་པོ་པདྨ་ཆེན་པོ་དང་དུས་མཉམ་པ་ ལས་ཅུང་ཟད་ཕྱི་བ་ཙམ་ན། ཡུལ་ཨོ་ཊི་བི་ཤར་རྒྱལ་པོ་ཟླ་བ་སྲུང་བ་ཞེས་བྱ་བ་བྱུང་སྟེ། དེའི་ ཁྱིམ་དུ་འཕགས་པ་འཇམ་དཔལ་དགེ་སློང་གི་ཚུལ་གྱིས་བྱོན་ཏེ། ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ཆོས་ཅི་ རིགས་བ་བསྟན་ཞིང་། གླེགས་བམ་ཞིག་ཀྱང་བཞག་གོ་ཞེས་འབྱུང་ལ་དེ་ནི་མདོ་ལུགས་པ་ རྣམས་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་བརྒྱད་སྟོང་པ་ཡིན་པར་འདོད་ལ། སྔགས་པ་རྣམས་ནི་ ཏ་ཏྭ་སཾ་གྲ་ཧ་སྟེ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བསྡུས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་སྟེ། གང་ལྟར་ཡང་མི་འགལ་མོད་སྔ་ མ་ལྟར་འཐད་དམ་སེམས་སོ། །འདི་ནི་སྟོན་པ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་འོག་ཏུ་ཐེག་པ་ཆེན་ པོ་མི་ཡུལ་དུ་བྱུང་བའི་ཐོག་མ་ཡིན་ནོ། །རྒྱལ་པོ་པདྨ་ཆེན་པོའི་དུས་ཀྱི་གཏམ་སྟེ་བཅུ་གཅིག་ པའོ།། །། ༄། །བཅུ་གཉིས་པ། བཀའ་བསྡུ་པ་གསུམ་པའི་དུས་ཀྱི་གཏམ། དེའི་རྗེས་སུ་ཁ་ཆེའི་ཡུལ་དུ་རྒྱལ་པོ་སེང་གེ་ཞེས་བྱ་བ་ཞིག་བྱུང་སྟེ། དེ་རབ་ཏུ་བྱུང་ནས་ མིང་ལེགས་མཐོང་ཞེས་བྱ་བར་བཏགས་ཏེ་དགྲ་བཅོམ་པ་ཐོབ་ནས་ཁ་ཆེར་ཆོས་བསྟན་ནོ། ། 16-469 དེ་ཛ་ལནྡྷ་རའི་ཡུལ་གྱི་རྒྱལ་པོ་ཀ་ནིཥྐ་ཞེས་བྱ་བས་ཐོས་ཏེ། ལྷག་པར་དད་ནས་བྱང་ངོས་ ཁ་ཆེར་ཕྱིན་ཏེ་འཕགས་པ་སེང་གེ་ལེགས་མཐོང་ལས་ཆོས་ཉན་ཏེ་དེས་ཀྱང་བྱང་ཕྱོགས་ཀྱི་ མཆོད་རྟེན་ཐམས་ཅད་ལ་མཆོད་པ་རྒྱ་ཆེར་བྱས། ཕྱོགས་བཞིའི་དགེ་འདུན་རྣམས་ལ་དུས་ སྟོན་ཡང་མང་དུ་བཙུགས་སོ། །དེའི་ཚེ་དགེ་སློང་ཡང་དག་རྒྱལ་བ་ཅན་ཞེས་བྱ་བ་དགྲ་བཅོམ་ པར་གྲགས་པ་ཞིག་གིས་ཆོས་མང་དུ་བསྟན། དབང་ཆེན་པོར་གྱུར་པས་བྲམ་ཟེ་དང་ཁྱིམ་ བདག་དག་ལས་ཡོ་བྱད་མང་དུ་བླངས་ཏེ། དགེ་འདུན་འབུམ་ཕྲག་གཉིས་ཀྱིས་ཆོས་བགྲོ་ བར་བྱས། དེ་ཙམ་ན་སྡེ་པ་བཅོ་བརྒྱད་དུ་སོ་སོར་གྱེས་གྲུབ་ཅིང་། ཕན་ཚུན་ཆེར་རྩོད་པ་མེད་ པས་གནས་སོ། ཁ་ཆེའི་ཡུལ་དུ་བྲམ་ཟེ་སུ་ཏྲ་ཞེས་བྱ་བ་ཡོ་བྱད་བསམ་གྱིས་མི་
Chinese
467 据说是在裂山舞者的寺庙里完成的，这似乎是将前两种说法混合在一起的说法。无论如何，那些阿罗汉的口头传承被整理成一个整体，从长老们的耳朵传到耳朵，后来被记录下来。按照分别说者的观点，他们认为阿毗达磨七论是佛语，因此认为释论的开端是《分别论》。但按照经部的观点，在《分别论》之前出现的阿毗达磨七论也是由声闻异生者所作，并认为这是对佛陀所说之语，由舍利弗等人编辑的指责，因此认为释论的开端是七论。有些论师认为，七论最初是佛陀的教言，但后来也可能混入了声闻异生者所作的词句，就像不同部派的一些经一样。因此，对于那些与三种量相违背的错误，必须认为是后来混入的词句。就像大乘有单独的阿毗达磨藏一样，声闻也应该有。三藏虽然在意义上相互关联，但在其他两藏中也有不同的书卷，没有理由说母论不应该这样。他们这样认为。后一种观点似乎更合理，但大学者世亲似乎更赞同经部的观点，所以暂时这样承认。有些人说这不是佛语，因为有很多错误，是舍利弗等人所作，这是非常愚蠢的说法。因为双胜之一在导师之前就已涅槃，导师在世时也没有做释论，导师 16-468 明明在世，如果对佛语进行错误的解释，那就太过分了。以佛陀的教法为基础，佛语和释论的区别也只能在于导师亲自在世时出现，以及涅槃之后出现而已。而且，
English
467 It is said that it was done in the temple of the mountain-splitting dancer, which seems to be a mixture of the previous two accounts. In any case, the oral tradition of those arhats was compiled into one, passed from ear to ear of the elders, and later written down. According to the Vaibhāṣikas, they consider the seven Abhidharma treatises to be the words of the Buddha, so they consider the beginning of the commentary treatises to be the Vibhāṣa. But according to the Sautrāntikas, the seven Abhidharma treatises that appeared before the Vibhāṣa were also made by Śrāvaka ordinary beings, and they consider this to be an accusation against the words of the Buddha, edited by Śāriputra and others, so they consider the beginning of the commentary treatises to be the seven treatises. Some teachers think that the seven treatises were initially the Buddha's teachings, but later it may have been that the words made by Śrāvaka ordinary beings were also mixed in, like some sūtras of different schools. Therefore, those errors that contradict the three valid cognitions must be considered as words that were later mixed in. Just as the Mahāyāna has a separate Abhidharma Piṭaka, the Śrāvakas should also have one. Although the three Piṭakas are interconnected in meaning, there are also different volumes in the other two Piṭakas, and there is no reason why the Mātrika should not be like this. They think so. The latter view seems more reasonable, but the great scholar Vasubandhu seems to agree more with the view of the Sautrāntikas, so for the time being, we will acknowledge it as such. Some say that it is not the word of the Buddha, because there are many errors, and it was made by Śāriputra and others, which is a very foolish statement. Because one of the two supreme ones had already passed away before the teacher, and there was no commentary treatise made when the teacher was alive, and the teacher 16-468 If the meaning of the Buddha's words is misinterpreted while the Buddha is clearly alive, it is too much. Based on the Buddha's teachings, the difference between the Buddha's words and the commentary treatises can only be that the teacher himself appeared during his lifetime, and that they appeared after his parinirvana. Moreover,
Chinese
如果以双重含义等方式曲解佛语的意义，那么作为证据的人几乎都已消失，因为无法辨认作为证据的人。如果阿罗汉们也没有见过，那么声闻乘中就不可能有人见过，因为这将会导致这样的推论。因此，对于从导师的化身中产生的伟大阿罗汉们，从内心深处进行诽谤，这应该被理解为是魔的加持。在与莲花王同时代稍晚的时候，在奥提毗舍国出现了一位名叫月护的国王。圣者文殊师利以比丘的形象出现在他的家中，宣讲了各种大乘佛法，并留下了一部经卷。经部宗的人认为那是八千颂般若波罗蜜多经，而密宗的人则说是《大集经》（梵文天城体：Tattvasaṃgraha，梵文罗马拟音：Tattvasaṃgraha，汉语字面意思：真实摄），但无论如何都不会有冲突，我个人认为前者更为合理。这是导师涅槃后，大乘佛法在人间出现的开端。莲花王时期的故事，第十一篇。 ༄། །第十二篇。第三次结集时期的故事。 在那之后，在克什米尔地区出现了一位名叫狮子的国王。他出家后，被命名为乐见，证得阿罗汉果位，并在克什米尔弘扬佛法。 16-469 迦兰陀罗国的国王迦腻色迦听说了这件事，特别地生起了信心，前往克什米尔北部，从圣者狮子乐见那里听闻佛法，并且对北方所有的佛塔进行了广泛的供养。他还为四方的僧众设立了许多节日。当时，一位名叫正胜的僧人，被誉为阿罗汉，广泛地宣讲佛法。由于他拥有强大的权力，从婆罗门和居士那里获得了大量的资具，并让二十万僧众进行佛法辩论。那时，十八部派已经各自成立，但彼此之间没有太大的争论，所以得以存在。在克什米尔地区，一位名叫苏扎的婆罗门，拥有难以想象的资具。
English
If the meaning of the Buddha's words is misinterpreted by means of double meanings, etc., then almost all the people who served as witnesses have disappeared, because there is no way to identify the people who served as witnesses. And if even the Arhats have not seen it, then it would follow that there is no person in the Hearer Vehicle who has seen it. Therefore, to slander from the bottom of one's heart the great Arhats who arose from the emanations of the Teacher himself, this should be recognized as the blessing of Mara. A little later than the time of King Padma Chenpo, there arose in the land of Oḍiviśa a king named Zla ba srung ba (Moon Protector). The noble Manjushri appeared in his house in the form of a monk, taught various Mahayana doctrines, and left a scripture. The Sutra school people believe that it is the Eight Thousand Verse Prajñaparamita, while the Mantrayana people say that it is the Tattvasaṃgraha (Sanskrit Devanagari: Tattvasaṃgraha, Sanskrit Romanization: Tattvasaṃgraha, Chinese literal meaning: Reality Gathering), but in any case, there is no conflict, and I personally think the former is more reasonable. This is the beginning of the Mahayana appearing in the human realm after the Teacher's Parinirvana. The story of the time of King Padma Chenpo, the eleventh. ༄། །The twelfth. The story of the time of the Third Council. After that, in the land of Kashmir, there arose a king named Singha (Lion). He renounced and was named Lekmthong (Good to See), attained Arhatship, and taught the Dharma in Kashmir. 16-469 The king Kaniṣka of the land of Jalandhara heard of this, and with great faith went to northern Kashmir, listened to the Dharma from the noble Singha Lekmthong, and made extensive offerings to all the stupas in the north. He also established many festivals for the Sangha in the four directions. At that time, a monk named Yangdag Gyalwa Can (Truly Victorious), who was known as an Arhat, taught the Dharma extensively. Because he had great power, he received a lot of supplies from Brahmins and householders, and had two hundred thousand monks debate the Dharma. At that time, the eighteen schools had already been established separately, but they did not have much dispute with each other, so they were able to exist. In the land of Kashmir, a Brahmin named Sutra had unimaginable supplies.