Tibetan
ལང་ལོང་དུ་གྱུར་ ཏོ། །ཡུལ་ཐ་དད་ཀྱི་སྐད་ཀྱིས་མདོ་སྣ་ཚོགས་སྟོན་པ་རྣམས་ཀྱང་ཡིག་རིགས་དང་ངག་སྒྲོས་ ཅུང་ཟད་ཅུང་ཟད་འཆུགས་པས་ཚིག་སྣ་རིང་ཐུང་སྣ་ཚོགས་པ་བྱུང་ངོ་། །དེར་དགྲ་བཅོམ་པ་ སོགས་མཁས་པའི་སྐྱེ་བོ་རྣམས་ཀྱིས་རྩོད་པ་དེ་ཞི་བར་བརྩམས་ཀྱང་སོ་སོ་སྐྱེ་བོའི་དགེ་སློང་ རྣམས་བདུད་ཀྱིས་ནོན་ཏེ་རྩོད་པ་མ་ཞིའོ། །ལྷ་ཆེན་པོ་དང་བཟང་པོ་ནམ་ཤི་བར་གྱུར་པ་དེའི་ ཚེ་དེ་གཉིས་ཀྱི་ངང་ཚུལ་དགེ་སློང་རྣམས་ཀྱིས་ཤེས་སོ། །དགྲ་བཅོམ་པ་འོད་སྲུང་གཉིས་པ་ མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་འོག་ཏུ་ཡང་ཡུལ་མ་ཐུ་ར་སྟེ་བཅོམ་བརླག་ཏུ་འཕགས་པ་སྤུ་ཆེན་པོ་ དང་། འཕགས་པ་དགའ་བ་ཅན་ཞེས་བྱ་བས་བསྟན་པའི་བྱ་བ་མཛད་དོ། །འོད་སྲུང་གཉིས་ པའི་དུས་ཀྱི་གཏམ་སྟེ་དགུ་པའོ།། །། ༄། །བཅུ་པ། འཕགས་པ་སྤུ་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པའི་དུས་ཀྱི་གཏམ། འཕགས་པ་སྤུ་ཆེན་པོ་དང་། འཕགས་པ་དགའ་བ་ཅན་གྱིས་བསྟན་པ་བསྐྱངས་ཏེ་མི་ རིང་བ་ན་རྒྱལ་པོ་དཔའ་བོའི་སྡེ་འདས་ཏེ། དེའི་བུ་དགའ་བོས་རྒྱལ་སྲིད་བྱས། ལོ་ཉེར་ 16-464 དགུའི་བར་དུ་རྒྱལ་སྲིད་བསྐྱངས། རྒྱལ་པོ་དེས་ནི་ཤ་ཟ་པི་ཁུ་བ་ཞེས་བྱ་བ་གྲུབ་ནས། སྙིམ་ པ་ནམ་མཁར་བཟེད་པ་ན་རིན་པོ་ཆེས་གང་བར་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཚེ་ཡུལ་གསེར་བྲེར་བྲམ་ ཟེ་མཁས་པ་ཞེས་བྱ་བ་བྱུང་སྟེ། ཕྱོགས་བཞིའི་དགེ་སློང་ཐམས་ཅད་བསྡུས་ནས་ལོ་བདུན་དུ་ དུས་སྟོན་ཆེན་པོ་བྱས་སོ། །དེའི་འོག་ཏུ་ཀ་ཤི་ཝཱ་རཱ་ཎ་སཱིར་རྒྱལ་པོས་ལོ་མང་དུ་འཚོ་བ་སྦྱར་ ཏེ་དགེ་སློང་རྣམས་མཆོད་པ་ལས། འདིའི་དུས་སུ་དགེ་སློང་ཀླུ་ཞེས་བྱ་བ་མང་དུ་ཐོས་པས་ གཞི་ལྔ་པོ་ཡང་ནས་ཡང་དུ་བསྔགས་ཏེ་དགེ་འདུན་གྱི་རྩོད་པ་ཆེར་བསྐྱེད་ནས་སྡེ་པ་བཞིར་ གྱེས་སོ། །དེར་འཕགས་པ་ཆོས་ཀྱི་ཚོང་དཔོན་ཞེས་བྱ་བ་དགྲ་བཅོམ་པ་ཐོབ་སྟེ་རབ་ཏུ་ཞི་ བའི་དགེ་སློང་གི་ཚོགས་དང་བཅས་པ་རྩོད་པ་ཅན་གྱི་དགེ་འདུན་གྱི་ཚོགས་བོར་ནས། བྱང་ ཕྱོགས་ཀྱི་རྒྱུད་དུ་སོང་ངོ་། །རྒྱལ་པོ་དགའ་བོའི་གྲོགས་པོ་བྲམ་ཟེ་པཱ་ཎི་ནི་ཡིན་ཏེ། ཡུལ་ནུབ་ ཕྱོགས་བྷི་རུ་ཀའི་ཚལ་དུ་སྐྱེས་ཏེ། སྒྲ་རིག་པ་ཤེས་སམ་མི་ཤེས་ལག་རིས་མཁན་ལ་བསྟན་ པས་མི་ཤེས་པར་ལུང་བསྟན་པ་ལ། ཆུ་གྲི་རྣོན་པོས་ལག་རིས་བཅོས་ཏེ་ས་སྟེང་གི་བརྡ་སྤྲོད་ པའི་སློབ་དཔོན་མཐའ་དག་བསྟེན། ལེགས་པར་བསླབས་ཤིང་ཤེས་ཀྱང་ད་དུང་མ་ཚིམ་སྟེ་ ཡི་དམ་གྱི་ལྷ་རྩེ་གཅིག་ཏུ་བསྒྲུབས་པས་ཞལ་བསྟན་ཏེ། ཨ་ཨི་ཨུ་ཞེས་གསུངས་པ་ཙམ་གྱིས་ འཇིག་རྟེན་གསུམ་ན་ཡོད་པའི་སྒྲའི་གནས་ཐམས་ཅད་ཤེས་སོ། །འདི་ནི་ཕྱི་པ་རྣམས་དབང་ ཕྱུག་ཡིན་ཟེར་ཡང་ཕྱི་པ་རང་ལ་ཡང་དེའི་ཁུངས་མེད། ནང་པ་རྣམས་སྤྱན་རས་གཟིགས་ ཡིན་ཟེར་བ། བྲམ་ཟེའི་ཁྱེའུ་པཱ་ཎི་ནི། །ངེས་པར་ཉན་ཐོས་བྱང་ཆུབ་ཏུ། །ང་ཡིས་ལུང་བསྟན་ བྱས་པ་ཡིན། །འཇིག་རྟེན་དབང་ཕྱུག་བདག་ཉིད་ཆེ། །དེ་ཡང་དེ་ཡི་སྔགས་ཀྱིས་འགྲུབ། ། ཅེས་འཇམ་དཔལ་རྩ་རྒྱུད་ལས་ལུང་བསྟན་པས་ཁུངས་དང་ལྡན་པའོ། །དེས་པཱ་ཎི་བྱཱ་ཀ་ར་ ཎ་ཞེས་བྱ་བའི་བསྟན་བཅོས་སྒྲ་སྦྱོར་བའི་མདོ་ཤློ་ཀ་སྟོང་དང་། བྱེ་བྲག་ཕྱེད་པའི་མདོ་ཤློ་ ཀ་སྟོང་སྟེ་ཉིས་སྟོང་ཡོད་པ་ཞིག་མཛད་དོ། །འདི་ནི་སྒྲའི་སྦྱོར་བ་མཐའ་དག་གི་རྩ་བ་ལྟ་བུ་ 16-465 ཡིན་ཏེ། དེ་ཡན་ཆད་དུ་སྒྲའི་སྦྱོར་བ་རྣམས་ཡི་གེར་འཁོད་པའི་བསྟན་བཅོས་ཀྱང་མེད་ཅིང་ ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་བསྒྲིགས་པའི་རིམ་པའང་མེད་པས། སྔོན་གྱི་སྒྲ་མཁན་རྣམས་ནི་སྒྲ་སྦྱོར་རེ་ རེ་གཉིས་གཉིས་ནས་བརྩམས་ཏེ་ཐོར་བ་མཐའ་དག་བསགས་པས་མང་པོ་ཤེས་པར་གྱུར་ པ་ཁོ་ན་ཡིན་པར་གྲགས་སོ། །ཨིནྡྲ་བྱཱ་ཀ་ར་ཎ་སྔ་བ་ཡིན་པར་བོད་ལ་གྲགས་ཀྱང་ལྷ་ཡུལ་ དུ་བྱུང་བ་སྔ་བ་ཡིན་པར་སྲིད་ཀྱང་། འཕགས་པའི་ཡུལ་དུ་བྱུང་བ་སྔ་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་འོག་ཏུ་ འཆད་དོ། །བོད་དུ་འགྱུར་བའི་ཙནྡྲ་བྱཱ་ཀ་ར་ཎ་ནི་པཱ་ཎི་པ་དང་མཐུན་ལ། ཀཱ་ལཱ་པ་བྱཱ་ཀ་ར་ཎ་ ནི་ཨིནྡྲའི་ལུགས་དང་མཐུན་ནོ་ཞེས་པཎྜི་ཏ་རྣམས་གསུང་ལ། ཁྱད་པར་པཱ་ཎི་བྱཱ་ཀ་ར་ཎ་ནི་ ལྷག་པར་དོན་རྒྱས་པའི་ཕྱིར་དེ་ཆ་ལག་དང་བཅས་པར་རྫོགས་པར་ཤེས་པ་ནི་ཤིན་ཏུ་དཀོན་ པར་གྲགས་སོ། །འཕགས་པ་སྤུ་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པའི་དུས་ཀྱི་གཏམ་སྟེ་བཅུ་པའོ།། །། ༄། །བཅུ་གཅིག་པ། རྒྱལ་པོ་པདྨ་ཆེན་པོའི་དུས་ཀྱི་གཏམ། བྱང་ཕྱོགས་མཐའ་འཁོབ་ཀྱི་ཡུལ་ནགས་ཀྱི་ས་ཞེས་བྱ་བར་རྒྱལ་པོ་མེ་བྱིན་ཞེས་བྱ་བ་ བྱུང་སྟེ། དེས་དགྲ་བཅོམ་པ་ཆོས་ཀྱི་ཚོང་དཔོན་ལ་སོགས་པ་འཕགས་པ་སུམ་སྟོང་ཙམ་ལོ་ སུམ་ཅུ་ལྷག་ཙམ་དུ་མཆོད་དོ། །ཡུལ་དབུས་སུ་ནི་འཕགས་པ་གཏོང་བ་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་བས་ བསྟན་པ་སྐྱོང་བར་མཛད་ཅིང་། གྲོང་ཁྱེར་མེ་ཏོག་ཏུ་རྒྱལ་པོ་དགའ་བོའི་བུ་པདྨ་ཆེན་པོ་ཞེས་ བྱ་བས་དགེ་འདུན་ཐམས་ཅད་མཆོད་པར་བྱེད་པ་ལས། གནས་བརྟན་ཀླུའི་རྗེས་སུ་ཞུགས་ པ་དགེ་སློང་ཡིད་བརྟན་པ་ཞེས་བྱ་བས། གཞི་ལྔ་ཡོངས་སུ་བསྒྲགས་ཏེ་རྩོད་པ་རྒྱ་ཆེར་སྤེལ་ བས། སྡེ་པ་བཞི་ཡང་རིམ་གྱིས་བཅོ་བརྒྱད་དུ་གྱེས་པའི་མགོ་བརྩམས། རྒྱལ་པོ་པདྨ་
Chinese
变得混乱不堪。 而且，用不同地区的语言宣讲各种经典的人们，也因为文字和口音略有差异，导致语句长短不一，形式多样。当时，阿罗汉等智者试图平息这场争论，但凡夫俗子的僧侣们被魔所控制，争论未能平息。大天和善天去世时，僧侣们了解了他们两人的情况。在第二迦叶波（འོད་སྲུང་གཉིས་པ་）涅槃之后，在摩偷罗国（མ་ཐུ་ར།），即被摧毁之地，圣发增（སྤུ་ཆེན་པོ།）和圣喜自在（དགའ་བ་ཅན།）继续弘扬佛法。这是第二迦叶波时期的故事，第九章。 第十章，圣发增等时期的故事。 圣发增和圣喜自在弘扬佛法，不久之后，勇军国王去世，他的儿子喜自在继承了王位，统治了二十九年。这位国王修成了一种名为食肉皮枯哇（ཤ་ཟ་པི་ཁུ་བ་）的法术，当他将手掌举向天空时，手掌会充满珍宝。当时，在金地（གསེར་བྲེ）出现了一位名叫婆罗门智者（བྲམ་ཟེ་མཁས་པ་）的人，他召集了来自四方的所有僧侣，举行了为期七年的盛大节日。之后，在迦尸城（ཀ་ཤི་ཝཱ་རཱ་ཎ་སཱི།）国王长期供养僧侣。在这个时期，一位名叫龙（ཀླུ།）的僧侣博学多闻，反复赞扬五事，从而加剧了僧团的争论，导致分裂成四个部派。当时，圣法商主（ཆོས་ཀྱི་ཚོང་དཔོན།）证得阿罗汉果，他带领着寂静的僧团，离开了争论不休的僧团，前往北方地区。喜自在国王的朋友是婆罗门波你尼（པཱ་ཎི་ནི།），他出生在西方毗卢迦园（བྷི་རུ་ཀའི་ཚལ།），他请手相师看自己是否懂得声明学，手相师预言说他不懂。他用锋利的小刀修改了手相，然后拜访了地上所有的语法老师，努力学习，虽然学有所成，但仍然不满足，于是全心全意地修持本尊，本尊显现，只说了“阿阿伊乌（ཨ་ཨི་ཨུ་）”几个字，
English
It became chaotic. Moreover, those who preached various sutras in different regional languages also had various differences in length due to slight differences in writing and pronunciation. At that time, wise men such as Arhats tried to quell the dispute, but the ordinary monks were controlled by demons, and the dispute could not be quelled. When Mahadeva and Bhadra died, the monks understood the situation of the two. After the Second Kasyapa (འོད་སྲུང་གཉིས་པ་) passed away, in the country of Mathura (མ་ཐུ་ར།), that is, the destroyed land, Arya Mahakesara (སྤུ་ཆེན་པོ།) and Arya Nandika (དགའ་བ་ཅན།) continued to promote the Dharma. This is the story of the Second Kasyapa period, the ninth chapter. Tenth chapter, the story of the Arya Mahakesara period, etc. Arya Mahakesara and Arya Nandika promoted the Dharma, and soon after, King Virasena died, and his son Nandika inherited the throne and ruled for twenty-nine years. This king accomplished a spell called Flesh-eating Pikhuba (ཤ་ཟ་པི་ཁུ་བ་), and when he held his palm to the sky, his palm would be filled with jewels. At that time, in Suvarnabhumi (གསེར་བྲེ), a man named Brahmin Scholar (བྲམ་ཟེ་མཁས་པ་) appeared, and he gathered all the monks from the four directions and held a grand festival for seven years. After that, in Kashi (ཀ་ཤི་ཝཱ་རཱ་ཎ་སཱི།), the king provided for the monks for many years. During this period, a monk named Naga (ཀླུ།) was very learned and repeatedly praised the Five Matters, thereby intensifying the dispute in the Sangha, leading to a split into four sects. At that time, Arya Dharmavanik (ཆོས་ཀྱི་ཚོང་དཔོན།) attained Arhatship, and he led the peaceful Sangha, leaving the contentious Sangha and going to the northern region. King Nandika's friend was the Brahmin Panini (པཱ་ཎི་ནི།), who was born in the western Biruka Garden (བྷི་རུ་ཀའི་ཚལ།). He asked a palm reader whether he understood grammar, and the palm reader predicted that he did not. He modified his palm lines with a sharp knife, and then visited all the grammar teachers on earth, studying hard. Although he learned something, he was still not satisfied, so he wholeheartedly practiced the tutelary deity, and the deity appeared, saying only "A A I U (ཨ་ཨི་ཨུ་)",
Chinese
通晓三界所有声音的处所。外道说这是自在天，但外道自己也没有这个出处。内道说是观世音。婆罗门之子波你尼，我已授记，必将成为声闻菩提。自在天大自在，也是通过他的咒语成就的。如是《文殊根本续》中授记，故有出处。他造了名为《波你尼声明论》的论著，其中声明的经文颂有一千颂，分别解释的经文颂也有一千颂，共计两千颂。这是所有声明结合的根本，在此之前，声明的结合既没有文字记载的论著，也没有统一整理的次第。因此，以前的声明师们是从一个一个、两个两个的声明结合开始，收集所有的零散部分，从而变得博学多闻。虽然在藏地流传因陀罗声明论是最早的，在天界出现得早也是有可能的，但在圣地（印度）出现得早则不是，这将在下面阐述。翻译成藏文的旃陀罗声明论与波你尼相符，迦拉巴声明论与因陀罗的规矩相符，班智达们如是说。特别是波你尼声明论，因为意义更加广博，所以完整地了解它及其组成部分是非常罕见的。圣者大毛等时期的故事，即第十（个故事）。 ༄། །第十一，莲花王时期的故事。 在北方边陲名为森林之地的国家，出现了一位名叫火施国王。他供养了包括罗汉法商在内的约三千位圣者三十多年。在中央地区，圣者大施以弘扬佛法，在鲜花城，名叫莲花王的国王欢喜之子供养所有僧众。然而，追随住持龙的僧人名叫意坚固，他完全宣扬五事，广泛引发争论，从而开始了四部逐渐分裂为十八部的开端。莲花王
English
He knows all the places of sound in the three realms. Outsiders say that this is Ishvara, but the outsiders themselves do not have the source of it. The insiders say that it is Avalokiteśvara. The Brahmin boy Pāṇini, I have prophesied that he will surely become a Śrāvaka Bodhi. The great Lord Ishvara is also accomplished through his mantra. As it is prophesied in the Mañjuśrīmūlatantra, it has a source. He composed a treatise called the Pāṇinīya-vyākaraṇa, in which there are one thousand ślokas of sūtras of grammar, and one thousand ślokas of sūtras of separate explanations, totaling two thousand ślokas. This is like the root of all combinations of sounds, and before that, there was neither a treatise with written records of the combinations of sounds, nor a unified and organized sequence. Therefore, the former grammarians started from one or two combinations of sounds, collecting all the scattered parts, and thus became very knowledgeable. Although it is said in Tibet that the Indra-vyākaraṇa is the earliest, it is possible that it appeared earlier in the heavenly realm, but it is not the earliest to appear in the holy land (India), which will be explained below. The Cāndra-vyākaraṇa translated into Tibetan is in accordance with Pāṇini, and the Kālāpa-vyākaraṇa is in accordance with the rules of Indra, so the Paṇḍitas say. In particular, the Pāṇinīya-vyākaraṇa, because its meaning is more extensive, it is very rare to fully understand it and its components. The story of the time of the noble Great Hair and so on, that is the tenth (story). ༄། །Eleventh, the story of the time of King Padma. In the northern border country called the Land of Forests, there appeared a king named Mejin. He offered to about three thousand noble ones, including the Arhat Dharma Merchant, for more than thirty years. In the central region, the noble Great Giver maintained the doctrine, and in the city of Flowers, the son of King Gawa, named Padma the Great, made offerings to all the Sangha. However, a monk named Yid-brtan-pa, who followed the abbot Nāga, fully proclaimed the five bases and widely spread disputes, thus beginning the beginning of the four divisions gradually splitting into eighteen divisions. King Padma