Tibetan
ཀྱང་། ངེད་ལ་སྦྲོན་མཁན་མ་བྱུང་ བས་བསྙེན་བཀུར་མ་ཐུབ་བོ་ཞེས་ཕྱིས་འགྱོད་ཅིང་གྱོད་ཁ་རྡོལ་བར་ཡོང་བས། ཁྱོད་སོང་ལ་ དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དོ་ནུབ་ཀྱི་གུང་ཐུན་ལ་མྱ་ངན་ལས་འདའ་བར་འགྱུར་བས་ཁྱེད་རྣམས་ ཀྱིས་བྱ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་སྒྲུབས་ཤིག་ཅེས་སྦྲན་པར་བྱའོ། ། ཀུན་དགའ་བོས་ཀྱང་དེ་ལྟར་བྱས་པས། རྩྭ་ཅན་གྱི་གྱད་རྣམས་རང་རང་གི་བུ་དང་ཆུང་ མ་ལ་སོགས་པ་གཉེན་འདུན་རྣམས་དང་བཅས་ཏེ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཞལ་ལྟ་བ་དང་། བསྙེན་བཀུར་བྱ་བའི་ཕྱིར་སྤྱན་སྔར་འོངས། དེ་རྣམས་རང་རང་གི་བསམ་པ་དང་མཐུན་པའི་ ཆོས་ཀྱིས་ཚིམ་པར་མཛད། གྱད་དེ་དག་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བ་དང་། བསླབ་པའི་གནས་ལྔ་ལེན་ པར་འདོད་པ་ལ་ཀུན་དགའ་བོ་ལ་བཀའ་སྩལ་ཏེ། དགེ་བསྙེན་གྱི་སྡོམ་པ་འབོགས་སུ་འཇུག་ པར་མཛད་པ་ལས། རེ་རེ་ནས་སྡོམ་པ་ཕོག་ན་མི་ཟིན་པར་ཤེས་ནས། སངས་རྒྱས་ལ་ཞུས་ པས་གནང་བ་སྩལ་ཏེ། གྱད་ལྔ་བརྒྱ་ལ་དུས་གཅིག་ཏུ་དགེ་བསྙེན་གྱི་སྡོམ་པ་ཕོག་གོ ། ༄། །བརྒྱ་བཅུ་དྲུག་པ་རབ་དགའ་བཏུལ་བ། བརྒྱ་བཅུ་དྲུག་པ་རབ་དགའ་བཏུལ་བ་ནི། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དགོངས་ པ། ད་ནི་གདུལ་བྱའི་དོན་དུ་གཉིས་ཤིག་ལུས་ཏེ། རབ་དགའ་དང་། རབ་བཟང་ངོ་། །ཀུན་ ཏུ་རྒྱུ་རབ་བཟང་ནི་སེམས་སྦྱངས་པའི་ཕྱིར་འདུལ་བར་བླ་ན། དྲི་ཟའི་རྒྱལ་པོ་རབ་དགའ་ནི་ 16-281 གདུལ་བར་དཀའ་ལ། ཉན་ཐོས་ཀྱི་གདུལ་བྱ་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་གདུལ་ནུས་ལ། སངས་ རྒྱས་ཀྱི་གདུལ་བྱ་ནི་ཉན་ཐོས་ཀྱིས་མ་ཡིན་པས། ང་འདས་པའི་འོག་ཏུ་རབ་དགའ་གཞན་ གྱིས་འདུལ་བར་མི་ནུས་དགོངས་སོ། །དེ་ལ་དྲི་ཟའི་རྒྱལ་པོ་རབ་དགའ་ནི་བརྒྱ་བྱིན་དང་ གྲོགས་པོ་ཡིན་ལ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཡུམ་གྱི་ལྷུམས་སུ་ཞུགས་པ་ནས་བརྩམས་ཏེ། གཟིམས་མལ་ཐ་མའི་བར་དུ། སྟོན་པའི་དྲུང་དུ་མཆོད་པ་ལ་འགྲོ་བར་བརྒྱ་བྱིན་གྱིས་དེ་ལ་ ཡང་ཡང་བསྐུལ་ཀྱང་། ཀཽ་ཤི་ཀ་སོང་ཤིག ཁོ་བོ་རེ་ཞིག་གླུ་དབྱངས་ལེན་ནོ་ཞེས་ང་རྒྱལ་ གྱིས་འགྲོར་མ་བཏུབ་བོ། དེའི་ཚེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་སྐུ་ལུས་སྤྲུལ་པ་ཅིག་གཟིམས་མལ་ དུ་བཞག་ནས། བཻ་ཌུརྱའི་པི་ཝང་རྒྱུད་སྟོང་དང་ལྡན་པ་བསྣམས་ཏེ་རབ་དགའ་ཅི་འདྲ་བའི་ གཟུགས་ཀྱིས་སུམ་ཅུ་རྩ་གསུམ་གྱི་གནས་དང་ཉེ་བ་དྲི་ཟ་རབ་དགའི་ཕོ་བྲང་གི་སྒོར་བྱོན་ ཏོ། །དེར་སྒོ་བས་རབ་དགའ་ལ་སྦྲན་པ་ན། དེ་ང་རྒྱལ་གྱི་དྲེགས་པས་ང་ལས་གཞན་པའི་དྲི་ ཟ་ཡོད་དམ་ཞེས་མོད་ལ་ཕྱིར་བྱུང་བ་ན། དེ་དང་ལྷན་ཅིག་འགྲན་ཏེ་པི་ཝང་བརྡུང་ཞིང་གླུ་ དབྱངས་བླངས་པས་སྒྲ་གདངས་ལ་ཁྱད་པར་མེད་དོ། །དེ་ནས་རྒྱུད་གཅིག་བཅད། གཉིས་ བཅད་པ་ནས་མཐར་དགུ་བརྒྱ་དགུ་བཅུ་གོ་དགུའི་བར་བཅད་དེ་རྒྱུད་གཅིག་བརྡུང་བའི་བར་ དུ་ཡང་འགྲན་ནོ། །དེ་ནས་རབ་དགའི་རྒྱུད་གཅིག་པོ་བཅད་པས་སྒྲ་མ་བྱུང་ལ། བཅོམ་ལྡན་ འདས་ཀྱི་དེ་ལ་ནི་སྔོན་བཞིན་དུ་སྒྲ་བྱུང་བས་ང་ལས་ཆེས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པའི་དྲི་ཟ་ ཡོད་པ་ལྟ་ཞེས་ང་རྒྱལ་ཆག་གོ །དེར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་སྐུ་དངོས་སུ་བསྟན་ཞིང་ཆོས་ བཤད་པས་རྒྱུན་དུ་ཞུགས་པ་ཐོབ་སྟེ་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བ་དང་བསླབ་པའི་གཞི་བླངས་སོ། ། ༄། །བརྒྱ་བཅུ་བདུན་པ་རབ་བཟང་བཏུལ་བ། བརྒྱ་བཅུ་བདུན་པ་རབ་བཟང་བཏུལ་བ་ནི། དེ་ནས་དེར་མི་སྣང་བར་མཛད་དེ་རྩྭ་ཅན་ དུ་བྱོན། དེའི་ཚེ་ཀུན་ཏུ་རྒྱུ་རབ་བཟང་ཞེས་བྱ་བ་ལོ་བརྒྱ་ཉི་ཤུ་ལོན་པ། ཕྱོགས་དེའི་སྐྱེ་བོ་ རྣམས་ཀྱིས་དགྲ་བཅོམ་པར་བཀུར་བ་ཞིག་ཡོད་ན། དེ་རྫིང་བུ་དལ་གྱིས་འབབ་པའི་འགྲམ་ 16-282 ཨུ་དུམ་བཱ་རའི་ཚལ་ན་ཉིན་པར་གནས་ཏེ། དེས་བལྟས་པ་ན་སྟོན་པ་ལྷུམས་སུ་ཞུགས་པའི་ ཚེ་ཨུ་དུམ་བཱ་རའི་མེ་ཏོག་རྣམས་སྦལ་མིག་ཐོན། སྐུ་བལྟམས་པ་ན་སྦལ་མིག་ཁ་བྱེ། གཞོན་ ནུ་རོལ་པའི་ཚེ་ཁ་འབུས། དཀའ་བ་སྤྱོད་པའི་ཚེ་ཅུང་ཟད་རིང་། སངས་རྒྱས་བ་ན་མེ་ཏོག་ ཁ་བྱེ། ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བསྐོར་བའི་ཚེ་ལྷན་ནེ་ལྷམ་མེ་ལྷང་ངེར་འདུག གཟིམས་མལ་གྱི་ ཐ་མ་ན་བཞུགས་པའི་སྐབས་དེར་ཤིན་ཏུ་རྙིངས་པར་མཐོང་། ལྷ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་དོ་ནུབ་ སྟོན་པ་འདའོ་ཞེས་ཟེར་བ་ཐོས་ནས་བདག་གི་ཐེ་ཚོམ་བསལ་བར་བྱ་སྙམ་སྟེ། ཤིང་སཱ་ལ་ ཟུང་གི་ཚལ་དུ་སོང་བ་ན་ཀུན་དགའ་བོ་ཕྱི་རོལ་ན་འཆགས་པ་དང་འཕྲད་དེ། དགེ་སྦྱོང་གཽ་ ཏ་མ་དོ་ནུབ་འདའ་ཞེས་ཐོས་ན་བདག་ཐེ་ཚོམ་གྱི་ཕྱོགས་འགའ་ཞིག་ཞུའོ། །ཟེར་བ་ལ་རབ་ བཟང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་འཚེ་བར་མ་བྱེད་ཅིག་ཅེས་ཀུན་དགའ་བོས་བཟློག་གོ །རབ་ བཟང་གིས་ལན་གསུམ་དུ་སྨྲས་ཀྱང་ཀུན་དགའ་བོས་བཟློག་པ་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་ གསན་ཏེ། ང་དང་མུ་སྟེགས་བྱེད་ལྷན་ཅིག་གཏམ་བྱེད་པའི་ཐ་མ་འདི་ཡིན་གྱིས་ཐོངས་ཤིག་ ཅེས་གསུངས། རབ་བཟང་ནང་དུ་བཏང་། དེས་ཀྱང་ཞུ་བ་ཞུས་པ་ལ། བཀའ་སྩལ་པ། རབ་ བཟང་ངས་ནི་ན་ཚོད་ཉི་ཤུ་དགུ་ལོན་ཏེ། །རབ་ཏུ་བྱུང་ནས་ལོ་གྲངས་ལྔ་བཅུ་ལྷག་ཅིག་ཏུ། ། དགེ་བ་གང་ཡིན་ཅི་ཞེས་གསལ་བར་བྱས་གྱུར་ཞིང་། རབ་བཟང་ངས་ནི་རབ་ཏུ་བྱུང་བ་དེ་ ཡིན་ཚེ། །ཚུལ་ཁྲིམས་དང་ནི་ཏིང་འཛིན་རིག་པ་རྐང་པ་དང་།
Chinese
但是，因为我们没有被邀请，所以没能进行供养，之后会后悔并感到内疚的。你去邀请他们，说如来佛今晚午夜将要涅槃，所以你们去做该做的事情吧。 这样，阿难也这样做了。草地上的巨人们带着各自的儿女和妻妾等亲属，为了瞻仰如来佛的尊容和进行供养，来到了佛前。佛陀以符合他们各自心意的佛法使他们感到满足。那些巨人想要皈依，并受持五戒，佛陀指示阿难为他们授戒。因为知道如果一个一个地授戒无法完成，所以请示了佛陀，佛陀允许了。于是，同时为五百个巨人授予了居士戒。 第一百一十六 调伏乐欢 第一百一十六 调伏乐欢：之后，世尊心想，现在为了调伏所化众生，只剩下两个了，即乐欢和乐贤。外道乐贤更容易调伏，因为他致力于调伏自心。而乐神的国王乐欢则难以调伏。声闻的所化众生可以由佛陀调伏，而佛陀的所化众生则不能由声闻调伏。世尊心想，我涅槃后，乐欢将无法被他人调伏。乐神的国王乐欢是帝释天的好友。从菩萨进入母胎开始，直到最后的睡眠，帝释天多次劝请他去导师那里供养，但他傲慢地说：“ कौशिक (梵文天城体：कौशिक, 梵文罗马拟音：kauśika，汉语字面意思： कौशिक) कौशिक (梵文天城体：कौशिक, 梵文罗马拟音：kauśika，汉语字面意思： कौशिक)，你去吧，我暂时要唱歌。”因此，他没有去成。当时，世尊将一个化身留在寝宫里，自己拿着一架由毗琉璃制成、有一千根弦的琵琶，以乐欢能够看到的形象，来到了靠近三十三天的地方，乐神乐欢的宫殿门口。在那里，守门人禀告了乐欢。乐欢傲慢地想，难道还有比我更强的乐神吗？于是立刻出来，与世尊一同比赛弹奏琵琶。
English
However, because we were not invited, we were unable to make offerings, and we will regret it later and feel guilty. You go and invite them, saying that the Tathagata will pass into Nirvana at midnight tonight, so you should do what you need to do. In this way, Ananda also did so. The giants of the grassland, with their respective children, wives, and other relatives, came before the Tathagata to behold his face and make offerings. The Buddha satisfied them with the Dharma that suited their respective minds. Those giants wanted to take refuge and observe the five precepts, so the Buddha instructed Ananda to administer the precepts to them. Knowing that it would be impossible to complete if the precepts were administered one by one, he asked the Buddha for permission, and the Buddha granted it. Thus, the lay precepts were administered to five hundred giants at the same time. Chapter One Hundred and Sixteen: Taming Delightful Joy Chapter One Hundred and Sixteen: Taming Delightful Joy: After that, the Bhagavan thought, "Now, for the sake of taming those to be tamed, only two remain, namely Delightful Joy and Excellent Joy. The wandering ascetic Excellent Joy is easier to tame because he is dedicated to taming his own mind. But the king of the Gandharvas, Delightful Joy, is difficult to tame. The disciples of the Shravakas can be tamed by the Buddha, but the disciples of the Buddha cannot be tamed by the Shravakas. The Bhagavan thought, "After my Nirvana, Delightful Joy will not be able to be tamed by others." The king of the Gandharvas, Delightful Joy, was a friend of Indra. From the time the Bodhisattva entered his mother's womb until his final sleep, Indra repeatedly urged him to go to the Teacher to make offerings, but he arrogantly said, "कौशिक (Sanskrit Devanagari: कौशिक, Sanskrit Romanization: kauśika, Chinese literal meaning: कौशिक) कौशिक (Sanskrit Devanagari: कौशिक, Sanskrit Romanization: kauśika, Chinese literal meaning: कौशिक), you go, I want to sing for a while." Therefore, he did not go. At that time, the Bhagavan left an emanation of his body in the sleeping chamber, and holding a lute made of lapis lazuli with a thousand strings, he came in a form that Delightful Joy could see, near the abode of the Thirty-Three, to the gate of the palace of the Gandharva Delightful Joy. There, the gatekeeper reported to Delightful Joy. Delightful Joy arrogantly thought, "Is there a Gandharva stronger than me?" So he immediately came out and competed with the Bhagavan in playing the lute.
Chinese
弹奏和歌唱，声音没有区别。然后断了一根弦，断了两根弦，直到最后断了九百九十九根弦，甚至还比赛弹一根弦。然后，乐喜断了仅剩的一根弦，没有发出声音。但世尊的那根弦却像以前一样发出声音，（乐喜）心想：看来有比我更卓越的乐神，他的傲慢就消失了。在那里，世尊亲自显现并说法，（乐喜）获得了入流果，皈依并受了学处。 ༄། །第一百一十七 乐贤调伏 第一百一十七 乐贤调伏：然后（佛陀）在那里隐身，去了草地。当时，有一个名叫乐贤的遍行外道，已经一百二十岁了，被那个地方的人们尊为阿罗汉。他在一个水池缓缓流淌的岸边，16-282 在优昙婆罗树林中白天居住。他看到导师入胎时，优昙婆罗花的花苞像青蛙的眼睛一样出现。诞生时，青蛙的眼睛张开。年轻嬉戏时，花苞绽放。苦行时，花苞稍微伸长。成佛时，花朵绽放。转法轮时，花朵鲜艳夺目，闪闪发光。在最后的卧榻上时，花朵显得非常衰老。天人们也听到说“今晚导师将涅槃”，心想：我要消除我的疑惑。去了双娑罗树林，遇到了在外面徘徊的阿难陀，（乐贤对阿难陀说：）“如果听到沙门乔达摩今晚涅槃，我有一些疑惑想请教。”乐贤说这些话时，阿难陀阻止他说：“不要冒犯如来。”乐贤说了三次，阿难陀都阻止他，如来听到了，说：“这是我和外道最后一次交谈，让他进来吧。”乐贤被带了进去。他也提出了疑问，佛陀开示说：“乐贤，我二十九岁出家，出家后五十多年来，阐明了什么是善。乐贤，我出家时，以戒律、禅定和智慧为基础。
English
Playing and singing, there was no difference in sound. Then he broke one string, broke two strings, until finally he broke nine hundred and ninety-nine strings, and even competed to play one string. Then, Rabga broke the only remaining string, and no sound was produced. But the Blessed One's string produced sound as before, and (Rabga) thought: It seems that there is a more excellent Gandharva than me, and his arrogance disappeared. There, the Blessed One personally appeared and taught the Dharma, (Rabga) attained the Stream-entry fruit, took refuge, and took the precepts. ༄། །The One Hundred and Seventeenth: Taming Rabzang The One Hundred and Seventeenth: Taming Rabzang: Then (the Buddha) disappeared there and went to the grassland. At that time, there was a wandering ascetic named Rabzang, who was one hundred and twenty years old, and was revered as an Arhat by the people of that place. He lived during the day in a grove of Udumbara trees on the bank of a slowly flowing pond. 16-282 When he saw the Teacher entering the womb, the buds of the Udumbara flowers appeared like frog's eyes. At birth, the frog's eyes opened. When he was young and playing, the buds bloomed. When he was practicing austerities, the buds lengthened slightly. When he became enlightened, the flowers bloomed. When he turned the wheel of Dharma, the flowers were bright and dazzling. When he was on his final resting place, the flowers appeared very old. The gods also heard that "the Teacher will pass away tonight," and thought: I will dispel my doubts. He went to the grove of twin Sala trees and met Ananda, who was wandering outside. (Rabzang said to Ananda:) "If I hear that the Shramana Gautama will pass away tonight, I have some doubts that I would like to ask." As Rabzang said these words, Ananda stopped him, saying, "Do not offend the Tathagata." Rabzang said it three times, and Ananda stopped him each time. The Tathagata heard it and said, "This is the last time I will speak with a heretic, let him in." Rabzang was brought in. He also raised his questions, and the Buddha taught, "Rabzang, I left home at the age of twenty-nine, and for more than fifty years since then, I have explained what is good. Rabzang, when I left home, I based myself on discipline, meditation, and wisdom."