Tibetan
པས། རྒྱུ་དང་བཅས་པ་ སྐྱེ་མཐོང་བས། །མེད་པ་ཉིད་དུ་ཁས་མི་ལེན། །རྒྱུ་དང་བཅས་པ་འགགས་མཐོང་བས། །ཡོད་ པ་ཉིད་དུའང་ཁས་མི་ལེན། །ཞེས་གསུངས་སོ། དེ་ཉིད་ཀྱིས་གཉིས་ཀ་ཡིན་པ་ཁེགས་ཤིང་། གཞན་ཕྱོགས་བཞི་པ་ནི་སྲིད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་གསུམ་ལས། འདས་པས་སྤྲོས་པ་མེད་ཅིང་ བརྗོད་པ་དང་བྲལ་བའོ། །ཅི་དངོས་པོ་རྣམས་ནི་རྒྱུ་དང་རྐྱེན་གྱིས་འདུས་བྱས་པ་ཡིན་ན་ཆོས་ ཉིད་ནི་ཇི་ལྟ་བུ། བརྗོད་པ་དངོས་པོ་རྣམས་ལས་གཞན་དུ་ཆོས་ཉིད་ཞིག་མེད་མོད་ཀྱི། ཆོས་ ཉིད་རང་གི་ཆ་ནས་རྒྱུ་དང་རྐྱེན་གྱི་འདུས་མ་བྱས་པ་སྟེ། དོན་དམ་པ་ལ་རྒྱུ་དང་རྐྱེན་མེད་པའི་ ཕྱིར་རོ། །རང་བཞིན་གྱི་མེད་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཅི་ཞེ་ན། ཡོད་ན་རང་བཞིན་གཅིག་དང་དུ་མ་ གང་རུང་དུ་གྲུབ་དགོས་པ་ལས། བརྟགས་ཤིང་དཔྱད་ན་དེ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །འདིར་ སྤྲོ་ན། {རིག་[རིགས་]པའི་ཚུལ་རྒྱ་ཆེར་ཡང་བརྗོད་དུ་རུང་མོད་ཀྱི་ཡི་གེ་མངས་པར་འགྱུར་ པ་དང་། སྙིང་པོའི་དོན་ཇི་ཙམ་གསུངས་བ་དེ་ཙམ་མོ། །གཉིས་པ་ནི། སེམས་ཉིད་ལ་ཐོག་ མ་དང་ཐ་མའི་མཐའ་མེད་པས་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱང་ཡིན་ལ་ལྷུན་གྲུབ་ཀྱང་ཡིན་པ་དང་། དེ་ བཞིན་དུ་འོག་མ་རྣམས་ལ་ཡང་རེ་རེས་དེ་གཉིས་ཀའི་དོན་དུ་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། སེམས་ཀྱི་ངོ་ བོ་གདོད་མ་ནས་ཟག་པ་མེད་པ་དང་། ཡུལ་དང་དུས་ལས་ཡོངས་སུ་འདས་ཤིང་མ་བཟུང་བ་ དང་། ངོ་བོ་ལ་གཟུང་འཛིན་གྱི་རང་བཞིན་མེད་པ་དང་། ཁམས་ཏེ་དབྱིངས་གདོད་མ་དེ་ཡང་ རང་བཞིན་མེད་པ་དང་། བདག་མེད་པའི་ཆོས་ཉིད་ལས་སེམས་ཀྱི་སྣང་བ་དག་འབྱུང་བ་སྟེ། རྒྱུ་རྐྱེན་མ་ཚང་བ་མེད་པར་འབྱུང་བ་དང་། ཐོག་མ་ནས་རང་རིག་བདེ་བ་ཆེན་པོར་འདུག་པ་ འདི་ནི་དོན་དམ་པ་སྟོང་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཏེ། མཎྜལ་ཞེས་པའི་སྒྲ་ལས་དྲངས་ན། མཎྜལ་ ནི་སྙིང་པོ་ལ་ནི་ལེན་པ་སྟེ། སྙིང་པོའི་དོན་ཡང་དབུས་ན་འདུག་པའི་ཕྱིར་རྙེད་དཀའ་བ་དང་། 10-363 འགྱུར་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་སྲ་བའི་དོན་ཏེ་དེའི་ཕྱིར་མཎྜལ་ལོ། །དེས་ན་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ སྙིང་པོ་རང་བཞིན་འགྱུར་བ་མེད་པ་ནི། སྟོང་པ་ཉིད་གཅིག་པུ་སྟེ། དེ་ལེན་པའི་ཕྱིར་དཀྱིལ་ འཁོར་ནི། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་ཡང་དག་པར་རིག་ཅིང་སྟོང་པ་དེ་ཡང་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་པ་དང་། དེ་རྟོགས་ཤིང་ལེན་པ་པོ་ཡང་སྤྲོས་པའི་མཚན་ཉིད་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བའི་བདེ་ཆེན་གྱི་ ཡེ་ཤེས་རང་གི་རིག་པ་སྟེ། ངག་དོན་ནི་སེམས་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་རང་བཞིན་སྤྲོས་བྲལ་རིག་ བྱ་རིག་བྱེད་དབྱེར་མེད་པར་རྟོགས་པ་ནི་དོན་དམ་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པ་ སྟེ། ངོ་བོའི་སྒོ་ནས་གསར་བྱུང་མ་ཡིན་པར་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པ་དང་། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་པའི་ དཀྱིལ་འཁོར་ཡང་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ཡང་དཀྱིལ་ནི་སྙིང་པོ་ཞེས་བརྗོད་དེ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་ ནི་བདེ་ཆེན་པོ། །ལེན་པར་བྱེད་པས་དཀྱིལ་འཁོར་ཉིད། །འདུས་པ་དཀྱིལ་འཁོར་ཉིད་དུ་ བརྗོད། །ཅེས་བདེ་སྟོང་ཟུང་འཇུག་གི་དཀྱིལ་འཁོར་དང་། རང་རིག་བདག་ཉིད་དག་པ་ ཉིད། །དག་པ་གཞན་གྱིས་རྣམ་གྲོལ་མིན། །ཡུལ་གྱི་དངོས་པོ་དག་པའི་ཕྱིར། །རང་གི་རིག་ པ་བདེ་བ་མཆོག །ཅེས་བདེ་བ་མཆོག་དེ་རང་རིག་ཏུ་ཡང་གསུངས་སོ། །ལྔ་པ་ལྷུན་གྲུབ་ནི། རང་བཞིན་དྲི་མ་དང་གཏན་ནས་བྲལ་བ་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པ་ཡིན་ཅིང་། ནང་སྟེ་རང་བཞིན་གྱི་ བདེ་སྟོང་རྟོགས་པའི་ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་ངོ་བོ་ཡང་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པར་གནས་པ་ཡིན་པས་ ན། སེམས་གང་ལ་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ནི་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པ་ཞེས་བྱ་ བ། རྣམ་པར་རྟོག་མེད་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་ཅེས་གསུངས་པ་ལྟར་རྣམ་པར་མི་རྟོག་བཞིན་དུ་ཡོན་ ཏན་དང་མཛད་པ་ཐམས་ཅད་འབད་རྩོལ་མེད་པར་འབྱུང་བ་ལ་བཤད་པ་མང་ཤིང་། ཐེག་ ཆེན་རྒྱུད་བླ་མའི་བསྟན་བཅོས་དང་། ཡོན་ཏན་དང་ཡེ་ཤེས་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་ལ་འཇུག་ པའི་མདོ་ལ་སོགས་པར་ཡང་དེ་ཁོ་ན་ལ་འཆད་ཅིང་འབྲས་བུའི་སྐབས་སུ་སྦྱོར་བར་མཛད་ དོ། །འདིར་ནི་ཡེ་ནས་གནས་ཤིང་ཐོག་མ་ནས་ཡོད་པའི་དོན་ལ་སྦྱོར་ཏེ་འབྲས་བུའི་ཡེ་ཤེས་ 10-364 ཀྱི་ངོ་བོའི་ཆ་གཞིའི་དུས་ནས་ཀྱང་གྲུབ་བོ་ཞེས་སྟོན་པའོ། །དྲུག་པ་མཉམ་པ་ཉིད་ནི། གཉིས་ ཆོས་སུ་འཛིན་པ་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་སྤངས་པ་དང་། ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་གཅིག་ པ་ཉིད་མངོན་དུ་གྱུར་པ་དང་མ་དག་པའི་སྣང་བ་མེད་ཅིང་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་གཡོ་བ་མེད་ ལ། ཀུན་རྫོབ་གཟིགས་པའི་ཆ་ནས་ཀྱང་ཙནྡན་གྱི་བྱུགས་པ་དང་། ལྟེའུས་གཞོགས་པ་ལ་ བྱམས་སྡང་མེད་པར་བཏང་སྙོམས་པ་སྟེ། ཉོན་མོངས་སྤངས་པའི་འབྲས་བུ་དང་གཅིག་དང་ དུ་མ་དང་ཉེ་རིང་ལ་སོགས་པ་མཉམ་པར་གྱུར་པ་སྟེ། ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་ཡངས་དོག་མེད་པ་ ནི་ཤེས་སྒྲིབ་སྤངས་པའི་འབྲས་བུ་སྟེ། མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་དོན་ཡིན་ནོ། །བདུན་པ་ཟུང་འཇུག་ ནི། ཐབས་སྐུའི་ཆོས་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་དང་། ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཆོས་དོན་དམ་བདེན་པ་ གཉིས་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་ནི་ཟུང་འཇུག་སྟེ། ཡུལ་གྱི་གནས་ལུགས་ལ་གཉིས་ཀྱི་ཆོས་ མེད་པ་བཞིན་དུ་ཡེ་ཤེས་དེ་
Chinese
因此，見到有因生起，就不會承認是沒有；見到有因滅去，也不會承認是有。如是說。這就遮遣了既有又無的兩種情況。而另外的第四種情況是不存在的。這三者中，超越了過去，沒有戲論，遠離言說。如果萬事萬物都是由因和緣聚合而成的，那麼法性又是怎樣的呢？雖然在所說的事物之外沒有其他的法性，但就法性本身而言，不是因和緣的聚合，因為在勝義諦中沒有因和緣。如果問沒有自性的理由是什麼？如果有的話，就必須成立自性是一或多，但如果進行考察和分析，就會發現它與此相違背。如果在這裡廣說，{理性的方式雖然也可以廣泛地講述，但會導致文字繁多，而且僅僅是說了精華的意義。第二個是，因為心性沒有起始和終結的邊際，所以既是空性，也是任運自成。同樣，對於下面的每一個，也都要理解為這兩者的意義。心的本質從原始以來就是無漏的，完全超越了處所和時間，沒有被執取，本質上沒有能取和所取的自性，界，也就是原始的法界，也是沒有自性的，從無我的法性中，心的顯現產生，沒有缺少因緣地產生，從一開始就安住在自明大樂之中，這就是勝義諦空性的壇城（梵文，Maṇḍala，梵文羅馬擬音，Mandala，漢語字面意思：壇城），如果從「曼荼羅」這個詞來引申，曼荼羅就是領受精華，精華的意義也在於它位於中心，因此難以獲得，並且因為不變而具有堅固的意義，所以是曼荼羅。因此，一切法的精華，不變的自性，就是唯一的空性，為了領受它，壇城就是：如實地、正確地認識到那空性也是具有一切相的，並且認識和領受它的人也是遠離一切戲論特徵的大樂智慧自覺。語義是心大樂的自性，離戲，能知所知無二無別地了
English
Therefore, seeing the arising with causes, one does not accept that it is non-existent; seeing the cessation with causes, one does not accept that it is existent. Thus it is said. This negates the two situations of being both existent and non-existent. And the other fourth possibility does not exist. Among these three, it transcends the past, is without elaboration, and is beyond expression. If all things are compounded by causes and conditions, then what is the nature of reality? Although there is no other nature of reality apart from the things that are spoken of, the nature of reality itself is not compounded by causes and conditions, because in ultimate truth there are no causes and conditions. If one asks what is the reason for the absence of inherent existence? If it existed, it would have to be established as either one or many, but if one investigates and analyzes, one will find that it is contrary to this. If we elaborate here, {the ways of reasoning could be extensively discussed, but it would lead to many words, and only the essence of the meaning is spoken. The second is that because the nature of mind has no beginning or end, it is both emptiness and spontaneously present. Similarly, for each of the following, one should understand the meaning of both of these. The essence of mind is primordially free from defilements, completely transcends place and time, is unapprehended, and its essence has no nature of grasper and grasped. The realm, that is, the primordial dharmadhatu, is also without inherent existence, and from the nature of selflessness, the appearances of mind arise, arising without lacking causes and conditions, and from the beginning abiding in self-aware great bliss, this is the mandala (藏文，མཎྜལ་，梵文天城體，मण्डल，梵文羅馬擬音，Maṇḍala，漢語字面意思：壇城) of emptiness, the ultimate truth. If we derive it from the word "mandala," mandala is the taking of the essence, and the meaning of the essence is also that it is located in the center, therefore it is difficult to obtain, and because it is unchanging, it has the meaning of being solid, therefore it is mandala. Therefore, the essence of all dharmas, the unchanging nature, is the single emptiness, and for the sake of taking it, the mandala is: truly and correctly realizing that emptiness also has all aspects, and the one who realizes and takes it is also the self-awareness of great bliss wisdom, which is free from all characteristics of elaboration. The meaning of the words is that the nature of mind is great bliss, free from elaboration, and the knower and the known are indivisible.
Chinese
顯現的是真實的壇城任運成就，本質上不是新產生的，而是任運成就，也是所有形態的壇城。如同所說，壇是指精華，菩提心是大樂，因為領受的緣故就是壇城，聚合就是壇城。如是安樂空性雙運的壇城，以及自明自性清淨，清淨不是由他解脫，因為境的實物清淨的緣故，自己的覺性是殊勝的安樂。如是殊勝的安樂也說是自明。第五任運成就，自性與垢染完全分離是任運成就，內在即是覺悟自性的安樂空性，所有功德的本質也是任運成就而安住，因此，任何心的法身都是任運成就。所謂的任運成就，如經中所說「無分別任運成就」，如同不作分別一般，所有功德和事業不費力氣而產生，對此有很多解說。在《大乘經莊嚴論》和《入於功德與智慧不可思議經》等之中，也都是如此闡述，並且在果位的時候運用。此處是運用於本來安住，從最初就存在的意義上，表示果位的智慧，從本質的基礎時期就已經成就。第六平等性，完全捨棄執著二法，所有法的自性成為一體，沒有不淨的顯現，也沒有分別念的動搖，從世俗諦的觀察角度來看，就像用旃檀塗抹和用利器割截一樣，沒有愛憎而處於中捨，是捨棄煩惱的果實，以及一和多、遠和近等都變得平等，對於一切法沒有寬窄，這是捨棄所知障的果實，是平等性的意義。第七雙運，方便身的法世俗諦，以及智慧的法勝義諦二者成為平等性就是雙運，如同境的本性沒有二法一般，智慧也是如此。
English
What appears is the spontaneously accomplished mandala of ultimate truth. Its essence is not newly produced, but spontaneously accomplished, and it is also the mandala of all forms. As it is said, a mandala is said to be the essence. Bodhicitta is great bliss. Because it is received, it is the mandala itself. The assembly is said to be the mandala itself. Thus, the mandala of bliss and emptiness inseparable, and the self-aware self-nature is pure. Purity is not liberation by others, because the objects of the realm are pure. One's own awareness is supreme bliss. Thus, supreme bliss is also said to be self-aware. Fifth, spontaneous accomplishment: the nature completely separated from defilements is spontaneous accomplishment. The inner, that is, the realization of the bliss and emptiness of nature, all the qualities of essence also abide as spontaneously accomplished. Therefore, the Dharmakaya of any mind is spontaneously accomplished. The so-called spontaneous accomplishment, as stated in the sutra, "Non-conceptual spontaneous accomplishment," is like not making distinctions. All qualities and activities arise effortlessly. There are many explanations for this. In the Mahayana Uttaratantra Shastra and the Sutra on Entering the Inconceivable Qualities and Wisdom, etc., it is also explained in the same way, and it is used at the time of fruition. Here, it is used in the sense of originally abiding and existing from the beginning, indicating that the wisdom of fruition has already been accomplished from the basic period of essence. Sixth, equality: completely abandoning all attachment to duality, the self-nature of all dharmas becomes one, there is no impure appearance, and there is no movement of conceptualization. From the perspective of observing conventional truth, it is like applying sandalwood paste and cutting with a sharp instrument, without love or hatred, but remaining in equanimity. It is the fruit of abandoning afflictions, and one and many, near and far, etc., all become equal. For all dharmas, there is no wide or narrow. This is the fruit of abandoning the obscuration of knowledge, and it is the meaning of equality. Seventh, union: the Dharma of the Form Body, conventional truth, and the Dharma of wisdom, ultimate truth, the two becoming equality is union. Just as the nature of the realm has no duality, so is wisdom.