Tibetan
ཏེ། ཆོས་ཀུན་གྱི་ངོ་བོ་ཤིན་ཏུ་རྟོགས་དཀའ་བར་རབ་ཏུ་ཤེས་པས་དེའི་རྣམ་པ་རྟོགས་པ་སླ་ བ་ཀུན་ཤེས་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་བ་རིགས་པས་སོ། །རྟོགས་ཚུལ་ནི་གནས་ལུགས་ཇི་ལྟ་བ་དང་ 10-361 སྣང་ཚུལ་ཇི་སྙེད་པ་ཇི་ལྟར་གནས་པ་ཀུན་དེ་ལྟར་རྟོགས་པ་ནི་དཔེ་དང་གཏན་ཚིགས་ལ་ བརྟེན་ཏེ་བྱུང་བའི་རྗེས་དཔག་གིས་ནི་མ་ཡིན་ལ། རྣལ་འབྱོར་གྱི་མངོན་སུམ་གྱི་ནི་ཚད་མས་ རྟོགས་པར་བྱེད་དོ། །དེས་ན་ཐ་སྙད་གདགས་པར་ནི་གཞལ་བྱ་དང་འཇལ་བྱེད་དུ་འཇོག་ ལ། ངོ་བོ་ནི་ཇི་ལྟ་བ་དང་ཇི་སྙེད་པ་དང་དེ་གཉིས་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་རྣམས་ངོ་བོ་གཅིག་ ཡིན་ཏེ། གཞན་གྱི་གཞན་རྟོགས་པ་དོན་དམ་ལ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར། དེས་ན་དོན་དམ་པ་ལ་ གཞལ་བྱ་འཇལ་བྱེད་ཀྱི་དབྱེ་བ་མེད་པས་རྟོག་གེ་ལས་འདས་པ་ཡིན་ནོ། །སངས་རྒྱས་ལ་ དབང་ཡིད་ཀྱི་མངོན་སུམ་ཡོད་ཟེར་བ་དང་། གཉིས་སྣང་ཡོད་ཀྱང་མ་འཁྲུལ་བར་བཞེད་པ་ སོགས་ནི་འཐད་པར་མི་སྣང་ཡང་ཡི་གེའི་འཇིགས་པས་བཏང་སྙོམས་སུ་བྱས་སོ། །བཞི་པ་ སྟོང་པ་ཉིད་ལ། སྟོང་ཉིད་དངོས་བཤད་པ་དང་། ལྷུན་གྲུབ་དང་ཐུན་མོང་གི་དོན་བཤད་པའོ། ། དང་པོ་ནི། དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་རྒྱུ་དང་རྐྱེན་ཉེ་བར་ཕྲད་པ་ལས་བྱུང་བའི་ཕྱིར་རང་གི་ངོ་ བོས་མ་གྲུབ་པའམ། ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི་གཞན་ལ་ཉེ་བར་ལྟོས་པའི་བརྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་ འབྱུང་བ་ཡིན་པས་ན་རང་བཞིན་གྱི་སྟོང་པ་སྟེ། དཔེར་ན་ཆུང་ངུ་ལ་ལྟོས་ནས་ཆེན་པོ་བཞག་ པ་ཡིན་གྱི། རང་གི་ངོ་བོས་ནི་ཆེན་པོར་གྲུབ་རྒྱུ་མེད་ལ། ཆུང་ངུ་ཡང་དེ་ལ་ལྟོས་ནས་དེར་ བཞག་པ་ཡིན་པས། ཕན་ཚུན་བརྟེན་པའི་ཕྱིར་གཉིས་ཀའང་འགྲུབ་པ་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །སྐྱེ་ བ་མེད་པ་ནི་བདག་དང་གཞན་དང་གཉིས་ཀ་དང་། རྒྱུ་མེད་པ་ལས་མི་སྐྱེ་བ་སྟེ། སྐྱེ་བ་རང་ བཞིན་གྱིས་མེད་དེ། བསྐྱེད་བྱ་སྐྱེད་བྱེད་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་གྱིས་དམིགས་རྒྱུ་མེད་པའི་ ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ཡང་སློབ་དཔོན་འཕགས་པའི་ཞལ་ནས། བདག་ལས་མ་ཡིན་གཞན་ལས་ མིན། །གཉིས་ལས་མ་ཡིན་རྒྱུ་མེད་མིན། །དངོས་པོ་གང་དང་གང་ན་ཡང་། །སྐྱེ་བ་ནམ་ཡང་ ཡོད་མ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་པ་སོགས་རྒྱ་ཆེར་སྦྱར་ན་འོས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་བརྟེན་ཅིང་ འབྲེལ་འབྱུང་གི་ཕྱིར་སྐྱེ་བ་མ་དམིགས་ལ། དེའི་ཕྱིར་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཡོད་པ་མ་ 10-362 ཡིན་ཏེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་མ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་དང་། མེད་ཅེས་ཀྱང་མི་བྱ་སྟེ་རྒྱུ་འབྲས་ བསླུ་བ་མེད་པར་སྣང་བ་མི་འགགས་པའི་ཕྱིར། དེ་ལྟར་ཡང་འཕགས་
Chinese
因此，由于完全了解一切法的自性极难理解，因此通过理性能明白，了解其相状就变得容易，即成为全知。理解的方式是，如实地理解实相如何存在，以及显现的现象有多少，它们如何存在。这不是通过依赖比喻和论证而产生的后得智来理解，而是通过瑜伽现量的量来理解。因此，在施设名言时，安立所量和能量，而自性则是如实和如量，以及了知这两者的智慧，这些自性是一体的。因为，从究竟上来说，他者的他者之证悟是不可能的。因此，在究竟谛中，没有所量和能量的区分，所以是超越分别念的。有人说佛陀有自在意的现量，以及认为虽然有二取显现，但不会错乱等等，这些似乎不合理，但由于文字的压力，所以采取了中庸的态度。第四，关于空性。分为宣说空性本身，以及宣说任运成就和共同的意义。第一，一切事物都是从因和缘聚合而产生的，因此没有自性成立。或者，一切法都是观待于他者的缘起，因此是自性空。例如，相对于小而安立大，但从自性上来说，没有成立为大的理由。小也是观待于大而安立的，因此，由于互相依赖，所以两者都不能成立。无生是指不是从自、他、二者和无因而生。生是自性空的，因为所生和能生的一切，从自性上来说，都没有可执著的理由。如是，圣者论师也说：“非从自生亦非他，亦非从二亦无因，何处何物任何法，其生何时皆非有。”等等，应该广泛地引用。如是，由于是缘起，所以没有执著生，因此，一切事物的自性不是有，因为在一切方面都不可执著。也不能说是无，因为因果不虚的显现不会断绝。如是，圣
English
Therefore, since it is fully understood that the essence of all dharmas is extremely difficult to understand, it becomes easy to understand their aspects through reasoning, that is, becoming omniscient. The way of understanding is to understand how reality exists as it is, and how many phenomena appear, and how they exist. This is not understood through subsequent cognition arising from reliance on metaphors and arguments, but through the valid means of yogic direct perception. Therefore, when establishing terms, one establishes the object to be measured and the means of measuring, while the essence is as it is and as many as it is, and the wisdom that knows both of these, these essences are one. Because, from the ultimate point of view, the other's realization of the other is impossible. Therefore, in the ultimate truth, there is no distinction between the object to be measured and the means of measuring, so it is beyond conceptual thought. Some say that the Buddha has the direct perception of the mind of power, and that although there are dualistic appearances, they are not mistaken, etc., which seems unreasonable, but due to the pressure of words, a moderate attitude is adopted. Fourth, on emptiness. It is divided into explaining emptiness itself, and explaining the meaning of spontaneously accomplished and common. First, all things arise from the aggregation of causes and conditions, therefore they are not established by their own nature. Or, all dharmas are dependently originated in dependence on others, therefore they are empty of self-nature. For example, relative to small, large is established, but from the point of view of self-nature, there is no reason to be established as large. Small is also established in dependence on large, therefore, since they depend on each other, neither can be established. Non-arising means not arising from self, other, both, and without cause. Arising is empty of self-nature, because all that is produced and can be produced, from the point of view of self-nature, has no reason to be clung to. Thus, the noble teacher also said: "Not from self, not from other, not from both, nor without cause, in whatever place, whatever thing, whatever dharma, its arising is never existent." etc., should be widely quoted. Thus, since it is dependent origination, there is no clinging to arising, therefore, the self-nature of all things is not existent, because it cannot be clung to in any way. It cannot be said to be non-existent either, because the appearance of unfailing cause and effect will not be cut off. Thus, the noble one