Tibetan
པ་དང་པོའོ།། དེ་བཞིན་དུ་སྦྱར་ཏེ་འཇིགས་ཚོགས་ལ་ལྟ་བ་ལས་མི་བསྐྱོད་པ་གཉིས་ པ་དང་། བྱམས་པ་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ཡང་འདུ་བྱེད་སྐྱེ་བ་མེད་པ། ཐོས་ན་སྐྲག་སྟེ་ཀུན་ཏུ་དང་ བ་གསུམ་པ་དང་། སྦྱངས་པའི་ཡོན་ཏན་ལ་གནས་ཀྱང་ངར་འཛིན་པ་དང་ང་ཡིར་འཛིན་ན་ བཞི་པར་གསུངས་ཤིང་། འོད་སྲུང་ཚུལ་ཁྲིམས་ཚུལ་ཁྲིམས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གང་ལ་བདག་མེད་ པ་དང་བདག་གི་བ་མེད་པ་དང་། བྱ་བ་མེད་པ་དང་། མི་བྱ་བ་མེད་པ་དང་། བྱེད་པ་མ་ཡིན་པ་ བྱེད་པ་མེད་པ། རྒྱུ་བ་མི་རྒྱུ་བ། རབ་ཏུ་སྤྱོད་པ། རབ་ཏུ་སྤྱོད་པ་མེད་པ། མིང་དང་གཟུགས་མ་ ཡིན་པ་ཞེས་པ་ནས། རྟེན་མེད་པ་དང་བརྟེན་མེད་པའང་མ་ཡིན་པ་དང་། བདག་གི་ཚུལ་ 10-354 ཁྲིམས་ལ་མི་བསྟོད་པ་དང་། ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱིས་རློམ་སེམས་སུ་མི་བྱེད་པ་དང་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་ མི་རྟོག་པ་ཡིན་ཏེ་ཞེས་སོགས་གསུངས་པ་མཐུན་ནོ། །འོན་ཀྱང་མདོའི་དགོངས་པ་ནི། ཟླ་བ་ གྲགས་པའི་ཞལ་སྔ་ནས་ཀྱང་། གང་ཕྱིར་དེ་ནི་ཁྲིམས་དག་རང་བཞིན་ལྟ། །དེ་ཕྱིར་དེ་ནི་ཚུལ་ ཁྲིམས་དག་མི་འགྱུར། །དེ་ཕྱིར་དེ་ནི་རྟག་ཏུ་གསུམ་ཅར་ལ། །གཉིས་བློའི་རྒྱུ་བ་ཡང་དག་ བྲལ་བར་འགྱུར། །ཞེས་དང་། རློམ་སེམས་མེད་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱིས། །ཞེས་པ་ལྟར་འཁོར་ གསུམ་མི་དམིགས་པས་ཡོངས་སུ་ཟིན་ན་ཚུལ་ཁྲིམས་རྣམ་པར་དག་པར་འགྱུར་ཞེས་པ་ཙམ་ སྟོན་པ་ཡིན་ལ། འདིར་ཚུལ་ཁྲིམས་ནི་འཛག་མེད་ཀྱི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཏེ་བདེ་སྟོང་གཉིས་སུ་མེད་ པ་སྟོན་པའི་ཕྱིར་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་ཁྱད་པར་ནི་དབྱེར་ཡོད་དོ། །དེ་ལྟར་ན་སྔར་བཤད་པ་ ལྟར་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་རང་བཞིན་མེད་པ་དེ་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་དེ་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་དང་ངོ་བོ་ གཅིག་པ་ཡིན་ལ། འདིར་རང་བཞིན་མེད་པའི་དོན་ཡང་། དཔེར་ན་འདོད་ཆགས་ཀྱི་རང་ བཞིན་ནམ་ཡིན་ལུགས་ནི་མི་བདེ་ཞིང་མེད་པ་སྟེ། འདོད་ཆགས་ཉིད་རང་བཞིན་མེད་པ་ཡིན་ པ་དང་། གནས་ཚུལ་ལ་མེད་པ་དེ་ཉིད་ཁོ་ན་ལ་སྣང་བའི་ཆ་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པར་ སྣང་བ་དེ་ཉིད་རང་བཞིན་མེད་པའི་དོན་ཡིན་གྱི་དེ་དང་དེའི་རང་བཞིན་མེད་པ་ཐ་དད་དུ་གོ་ བར་མི་བྱའོ། །དེ་ཡང་ཐ་སྙད་དུ་འཇོག་ན་དེ་ཡང་ཡིན་ལ། བརྟགས་ན་མི་སྙེད་པའི་རང་ བཞིན་མེད་པ་ཡིན་པས་དེ་རང་བཞིན་མེད་པར་འཇོག་དགོས་ལ། དོན་དུ་ནི་དེ་རང་བཞིན་ མེད་པའི་ཕྱིར་འཇོག་རྒྱུ་མེད་དོ། །དེ་ལྟར་མེད་པ་ལ་མེད་པར་ཤེས་པའི་ཚེ་ན། ཆགས་སྡང་ལ་ སོགས་པའི་སྣང་བ་བརྒྱ་ཕྲག་དུ་མ་ཤར་ཡང་། སྐྱེས་ཙམ་ཉིད་ན་རང་བཞིན་སྟོང་བར་མཐོ
Chinese
第一。同样地，结合起来，从怖畏众中观看不动者第二，具有慈爱却无有行生起，听闻则怖畏而一切退却第三，安住于修习之功德却执着我与我所则宣说为第四。具光守护戒律，戒律名为，于何者无有我，无有我所，无有作为，无有不作为，非作者无有作者，行者不行者，善行者，无有善行者，从非名与色乃至，无有依处与非无有依处，不赞叹自之戒律，不以戒律为骄慢，不思惟戒律等所说相符。然而经之意趣，月称论师亦云：何以故彼乃戒律自性观，是故彼乃戒律不改变，是故彼乃恒常三者皆，二取之行境真实离。如是及，无骄慢之戒律，如是三轮不缘而圆满则戒律清净之意仅示现，此处戒律乃无漏之戒律，即显示乐空不二，故有不共之差别。如是则如前所说，贪欲等无自性，彼即是空性，与法身本体一，此处无自性之义亦如，譬如贪欲之自性或实相乃不乐且无有，贪欲即是无自性，实况中无有者，唯于彼显现之分，显现为贪欲等，彼即是无自性之义，不应理解为彼与彼之无自性是各异的。彼亦于名言中安立则亦是，若观察则是不存在之无自性，故必须安立彼为无自性，然于实义中，彼无自性故无有安立之必要。如是于无有知为无有之时，贪嗔等百千之显现纵然生起，然于生起之刹那即能见其自性为空。
English
First. Similarly, combining them, the second is the immovable one from viewing the assembly of fears, the third is the one who possesses loving-kindness but has no arising of actions, who is frightened upon hearing and retreats from everything, and the fourth is the one who abides in the qualities of practice but clings to self and mine. The one with light guarding the precepts, the precepts are called, in whom there is no self, no belonging to self, no action, no non-action, not an actor, no actor, a goer, a non-goer, a good doer, no good doer, from non-name and form onwards, no support and also not no support, not praising one's own precepts, not being arrogant with precepts, not thinking about precepts, etc., are said to be in accordance. However, the intention of the sutra is also stated by Chandrakirti: "Because that is the view of the nature of precepts, therefore that is the unchanging of precepts, therefore that is always all three, the object of the two graspers is truly separated." And, "By the precepts without arrogance," as such, if the three spheres are not fixated upon and are complete, then the meaning of the precepts becoming pure is merely shown. Here, the precepts are the precepts without outflows, that is, showing the non-duality of bliss and emptiness, therefore there is a distinction that is not common. Thus, as previously explained, desire and so on are without inherent existence, that itself is emptiness, and is one in essence with the Dharmakaya. Here, the meaning of without inherent existence is also like, for example, the inherent existence or reality of desire is unpleasant and non-existent, desire itself is without inherent existence, and what is non-existent in reality, only the part that appears in it, appearing as desire and so on, that itself is the meaning of without inherent existence, and one should not understand that it and its without inherent existence are different. That also, if established in name, then it is also, but if examined, it is the without inherent existence that is not found, so it must be established as without inherent existence, but in reality, it is without inherent existence, so there is no need to establish it. Thus, when one knows the non-existent as non-existent, even if hundreds of thousands of appearances of attachment, hatred, and so on arise, at the moment of arising, one sees that its nature is empty.
Tibetan
ང་ བའི་ཕྱིར། སེམས་འགྱུར་བཅས་སུ་འཁྲུལ་པ་གཏན་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །ཅི་འདི་ལྟར་སེམས་ འགྱུར་བ་མེད་པ་ནི། ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་ཚུལ་ལས་ཀྱང་འབྱུང་ལ། དེ་ཉིད་མི་འགྱུར་བའི་ བདེ་བ་ཡིན་ནོ་གསང་སྔགས་ཀྱི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པར་ཅི་ལྟར་འགྱུར། དེ་ལ་འདི་ལྟར་བརྗོད་ 10-355 པར་བྱ་སྟེ། ཁོ་བོ་ཅག་གིས་འདི་ལྟར་ཞུ་བདེ་ལ་ཡང་དང་ཡང་དུ་བསྔགས་པ་བརྗོད་པ་མ་ ཐོས་སམ། གང་ཐུན་མོང་དེ་དག་ནི་ཐུན་མོང་པར་བསྟན་ལ། ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་རྣམས་ཀྱང་ བཤད་ཅིང་འཆད་པར་འགྱུར་མོད་ཀྱི། འོན་ཀྱང་ངག་དོན་ནི། ཇི་སྲིད་འགྱུར་མེད་ཉིད་ཀྱི་ བར། །རྟེན་དང་བརྟེན་པའི་འབྲེལ་བར་བཅས། །སེམས་ཀྱི་འགྱུར་མེད་ཉིད་ཐོབ་ནས། །རྟེན་ དང་བརྟེན་པའི་འབྲེལ་བ་མེད། །ཅེས་པ་ལྟར། ལུས་ཀྱང་སེམས་ཀྱི་སྣང་བ་ཡིན་པ་དང་། འགྱུར་མེད་ཐོབ་པ་ན་རྟེན་བརྟེན་པ་ཐ་དད་དུ་སྣང་བ་འགག་པས་སེམས་འགྱུར་མེད་ཀྱི་ གནས་ཚུལ་རྟོགས་པ་གལ་ཆེ་བས། ལུས་ནི་འགྱུར་མེད་ཉིད་ཐོབ་ནས་ཞེས་ནི་མ་གསུངས་ ལ། དེ་ལྟར་ན་སྔར་བཤད་པ་ལྟར་འགྱུར་མེད་དེ་ཉིད་རྡོ་རྗེ་སྐུ་གཞིག་ཏུ་མེད་པ་དང་རོ་གཅིག་ པ་ཡིན་ལ། འགྱུར་བ་མེད་པའི་སེམས་དེ་ཡང་སྡུག་བསྔལ་ལོག་ཙམ་མ་ཡིན་པ་སྟེ། རང་ བཞིན་མངོན་དུ་གྱུར་པའི་སྒོ་གསུམ་གྱི་བདེ་བ་ཟག་མེད་རོ་གཅིག་པའི་བདག་ཉིད་ཡིན་ལ། དེ་ཉིད་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཐབས་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་མོས་ལུས་ཀྱི་ཆོས། ཐིག་ལེ་འཛག་མེད་དུ་ བཅིངས་པས་ལུས་སེམས་རོ་གཅིག་འགྱུར་མེད་བདེ་བར་འགྱུར་པ་ཡིན་ནོ། །ཐུན་མོང་མ་ ཡིན་པའི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། སངས་རྒྱས་ཀྱི་བདེ་བ་ལ་ཡང་ཐིག་ལེ་འགྱུར་མེད་ཀྱི་བདེ་བ་ ཞེས་བྱ་ལ། དེ་ཞུ་བདེ་དང་རྣམ་པ་མཐུན་པ་ཡིན་པ་དང་། དེ་མངོན་དུ་བྱེད་པ་ལ་སྒྲིབ་པ་ནི་ ཤེས་སྒྲིབ་ཀྱི་ཁྱད་པར་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་སྡུག་བསྔལ་དུ་འཁྲུལ་བའི་བག་ཆགས་ཀྱི་ས་ བོན། གཟུང་འཛིན་གཉིས་སྣང་གི་ཆ་ཤས་ཕྲ་མོ་ཞིག་ཡིན་པ། ལམ་གཞན་གྱི་འཇོམ་པར་མི་ ནུས་ཏེ། ལྷན་སྐྱེས་གཉིས་རོ་མཉམ་པའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཁོ་ནས་ འཇོམས་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་དང་། དེའི་རྒྱུད་ལས་དང་པོ་པ་ནས་ཀྱང་ཐབས་རྒྱ་ཆེན་པོ་དག་ ཡོད་དེ། མདོ་ལས་ནི། རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་བདེ་བ་དང་། བདེ་བ་དམ་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ ཕྱིན་པ་དང་། བསྟན་བཅོས་ལས་ཀྱང་། ཡིད་ཀྱི་རང་བཞིན་ཕུང་པོ་དང་། །དེ་རྒྱུ་ལོག་ཕྱིར་ 10-356 བདེ་བ་ཉིད། །ཅེས་ཡིད་ལུས་དང་། མ་རིག་བག་ཆགས་ཀྱིས། ལོག་པ
Chinese
的缘故。心与错乱一同彻底消失。如果像这样心不改变，也是从波罗蜜多的方式中产生，那本身是不变的安乐，怎么会成为密宗的不共之处呢？对此应该这样说：我们不是已经听过对乐空双运反复赞叹了吗？共同的那些已经显示为共同，不共的那些也将会被讲述和阐释，然而语句的意义是：乃至不变的期间，具有能依和所依的关系，获得心的不变性之后，能依和所依的关系就没有了。就像这样，身体也是心的显现，获得不变时，能依所依的二元显现消失，因此领悟心不变的状态非常重要。所以没有说身体获得不变性之后。这样的话，就像之前所说的那样，不变性本身就是金刚身不可分割且味道相同的。不改变的心也不是仅仅痛苦消失，而是自性显现的三门安乐无漏且味道相同的自性。而成就它的方法是大手印，将身体的法，明点束缚为不漏，因此身心味道相同，成为不变的安乐。因为是不共的因，佛的安乐也叫做明点不变的安乐，这与乐空双运的形态相同，而显现它的障碍是，区分所知障，将心的自性错认为痛苦的习气种子，是能取所取二取显现的微细部分，其他道不能摧毁它，因为只有具有俱生二者味道相同之相的金刚般的等持才能摧毁它。而且，从那续部最初开始也有广大的方便，经部中说：圆满菩提的安乐和殊胜安乐的波罗蜜多，论典中也说：意的自性是蕴，那是因为因颠倒的缘故就是安乐。这样意和身体，以及无明习气所颠倒
English
Therefore, the delusion along with the changing mind completely disappears. If the mind is unchanging in this way, it also arises from the way of the pāramitā. That itself is the unchanging bliss, how could it become the uncommon aspect of the Secret Mantra? To that, one should say this: Haven't we heard the repeated praises of bliss and emptiness? Those that are common have been shown as common, and those that are uncommon will also be spoken and explained, however, the meaning of the words is: Until the duration of immutability, possessing the relationship of the support and the supported, after obtaining the immutability of the mind, the relationship of the support and the supported is no more. Like this, the body is also a manifestation of the mind, and when immutability is obtained, the appearance of the support and the supported as distinct ceases, therefore it is very important to realize the state of the unchanging mind. Therefore, it is not said that the body obtains immutability. In that case, as previously stated, that immutability itself is the indivisible and of the same taste as the vajra body. That unchanging mind is not merely the cessation of suffering, but the nature of the three doors of bliss that are manifest, uncontaminated, and of the same taste. And the method for accomplishing it is the Mahāmudrā, by binding the dharma of the body, the bindu, as non-leaking, therefore the body and mind are of the same taste, becoming unchanging bliss. Because it is the uncommon cause, the bliss of the Buddha is also called the bliss of the unchanging bindu, which is the same in form as bliss and emptiness, and the obscuration to manifesting it is, distinguishing the obscuration of knowledge, the seed of the habitual patterns of mistaking the nature of the mind as suffering, is a subtle part of the appearance of the dualistic grasping of the grasper and the grasped, other paths cannot destroy it, because only the samādhi like a vajra with the aspect of the co-emergent two being of the same taste can destroy it. Moreover, from the very beginning of that tantra, there are also vast methods, in the sutras it says: the bliss of perfect enlightenment and the pāramitā of supreme bliss, and in the treatises it also says: the nature of the mind is the aggregates, that is because the cause is reversed, it is bliss itself. Thus, mind and body, and reversed by the habitual patterns of ignorance.