Tibetan
་ཇི་ལྟར་ན་རུང་ཞེས་འཆད་པ་ལྟར་ན། ཐོས་པ་རྟོགས་པའི་དོན་དུ་བཤད་ ནས། སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་མཁྱེན་པ་ཡིན་ཅེས་པ་འདོད་ལན་འདེབས་པར་འཆད་དགོས་ ཀྱང་། གོང་གི་འཕྲོས་ལ་མི་འབྲེལ་ལོ། །འབྲོག་འགྱུར་ལས་ནི། རང་གི་རིག་པའི་ངོ་བོའི་ ཕྱིར། །སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་རྣམ་མི་མཁྱེན། །རང་གིས་རིག་པའི་ངོ་བོའི་ཕྱིར། །སངས་ རྒྱས་ཉིད་ཀྱིས་རྣམ་པར་མཁྱེན། །ཞེས་ཚིག་རྐང་གཉིས་ལྷག་པོར་ཡོད་དེ། རིག་བྱ་རིག་བྱེད་ ཐ་དད་པས་མི་མཁྱེན་པའི་དོན་དང་། ངོ་བོ་གཅིག་པས་མཁྱེན་པའི་དོན་ནོ། །སེམས་ནི་ཕྲད་ ཅིང་འདུས་པ་ལ་ཞེས་པ་ལ། འགྱུར་རྟིང་མ་རྣམས་ལས། འདུས་པར་སེམས་དང་འཕྲད་པ་ 10-287 ནི། །ཞེས་འབྱུང་ཞིང་། འདུས་པ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པར་སེམས་བདེ་བ་དང་མི་རྟོག་པ་ལྷན་ཅིག་ ཕྲད་ཅེས་འཆད་པའང་ཡོད་ལ། དཀྱུས་ལྟར་ནའང་དེ་བཞིན་དུ་འཆད་དགོས་ཏེ། ཞུ་བདེ་ཁོ་ ནའི་དོན་འཆད་པ་ཡིན་ལ། འབྲོག་གིས་འདུས་པ་བསམ་ཡས་མཉམ་སྦྱོར་བ། །ཞེས་བསྒྱུར་ བ་ལྟར་ན་དོན་གྱི་ཡེ་ཤེས་བདེ་སྟོང་འདུས་པ་དང་རྣམ་པ་བསམ་ཡས་གཉིས་མཉམ་པར་སྦྱོར་ བའི་ཟུང་འཇུག་གི་ཡེ་ཤེས་ཏེ་དཔེའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་མཚོན་པ་ནི། རྨི་ལམ་དུ་མཐོང་བའི་སུམ་ ཅུ་རྩ་གསུམ་གྱི་གྲོང་ཁྱེར་དེས་སང་དུས་སུ་མཐོང་བར་འགྱུར་བའི་སུམ་ཅུ་རྩ་གསུམ་གྱི་གྲོང་ ཁྱེར་དེ་མཚོན་པ་དང་། གཞོན་ནུའི་བདེ་བས་དབང་པོ་གཉིས་འདུས་ཀྱི་བདེ་བ་མཚོན་པ་ བཞིན་ནོ། ། གཉིས་པ་ནི། བྷ་གར་ལིང་ག་རབ་བཞག་ལ། །སངས་རྒྱས་རྗེས་སུ་དྲན་པ་བསྒོམ། ། ཐོག་མ་དབུས་མཐའ་དྲི་མེད་པའི། །ཡེ་ཤེས་ཅི་ཞིག་སྐྱེ་འགྱུར་ཏེ། །ཡེ་ཤེས་དེ་ནི་རང་རིག་ པས། །གཞན་དུ་བརྗོད་པར་ནུས་མ་ཡིན། །ནམ་མཁའི་དབྱིངས་ཀྱི་དབུས་གནས་པར། །བླ་ མའི་དཀྱིལ་འཁོར་སྒོམ་པར་བྱ། །ཞེས་སོགས་པ་ཡིས་དེ་ཉིད་གསུངས། །རྗེས་སུ་དྲན་པ་ བཅུ་དྲུག་གནས། །བདེ་ཆེན་ནམ་མཁའི་ཁམས་གནས་པ། །བདེ་བ་ཅན་ཞེས་མངོན་པར་ བརྗོད། །ཕུང་པོ་དང་ནི་ཁམས་དང་ནི། །སྐྱེ་མཆེད་ཐམས་ཅད་དེ་ལས་འབྱུང་། །འཇིག་རྟེན་ སྐྱོང་བ་ཐམས་ཅད་དང་། །ཚངས་སོགས་ལྷ་ཡི་སྐྱེ་གནས་དང་། །ཁམས་གསུམ་པར་ནི་གྱུར་ པ་ཀུན། །དེ་ཉིད་ལས་ནི་ངེས་པར་བྱུང་། །སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དང་། །དེ་ བཞིན་ཁྲོ་བོའི་རྒྱལ་པོ་དག །དེ་ཉིད་ལས་ནི་བྱུང་ནས་སུ། །དེ་ཉིད་དུ་ཡང་མྱ་ངན་འདས། ། རིག་བྱེད་གྲུབ་མཐའ་མཐའ་དག་ཏུ། །སྙིང་པོ་གཅིག་པོར་རབ་ཏུ་གྲགས། །བདེ་བ་ཅན་དེ་ ལྷ་རྫས་མཆོག །སངས་རྒྱས་རྣམས
Chinese
无论如何宣说，都说是为了通达所闻之义，因此，诸佛了知是应答之语，但与前文无关。在《仲译》中说：“为了自之觉性的体性，诸佛不以相了知。为了自之觉性的体性，诸佛自己以相了知。”这两句诗多余，意思是由于所知与能知不同而不了知，由于体性相同而了知。关于“心是相遇和合”一句，在后来的译本中说：“和合是心与相遇。”并且也有解释说，和合是俱生，心是安乐，无分别俱生相遇。按照文句也应如此解释，只是解释了乐空之义。仲译为“和合是不可思议的结合”，如果这样翻译，意义就是意义的智慧乐空和合，以及相不可思议二者结合的双运智慧，即以譬喻智慧来表示：如同梦中见到的三十三天之城，表示第二天将要见到的三十三天之城；如同少年之乐表示二根和合之乐一样。 第二是：“于巴伽林伽善安立，修持忆念佛陀。无始、无中、无终、无垢之智慧，将生何种？此智慧以自证，不能向他述说。于虚空界之中央安住，应修上师之坛城。”等等，以此宣说了彼。十六忆念住，安住于大乐虚空之界，显名为极乐。蕴、界、处一切皆从此生。所有世间守护者，以及梵天等天之生处，和三界中所有变化，皆必定从此产生。诸佛、菩萨，以及忿怒尊之诸王，皆从此产生后，又在此中涅槃。在所有吠陀宗义中，都极着称其为唯一之精华。极乐世界是天物之最胜，诸佛
English
However it is explained, it is said to be for the purpose of understanding what is heard. Therefore, the Buddhas know that it is an answer, but it is not related to the previous text. In the 'Drok Translation' it says: 'For the sake of the nature of one's own awareness, the Buddhas do not know by aspects. For the sake of the nature of one's own awareness, the Buddhas themselves know by aspects.' These two lines are superfluous, meaning that they do not know because the knowable and the knower are different, and they know because the nature is the same. Regarding the phrase 'The mind is meeting and combining,' in later translations it says, 'Combining is the mind and meeting.' And there is also an explanation that combining is co-emergent, the mind is bliss, and non-conceptual co-emergent meeting. According to the sentence, it should also be explained in this way, only explaining the meaning of bliss and emptiness. Drok translates it as 'Combining is an inconceivable union.' If translated in this way, the meaning is the wisdom of meaning, the union of bliss and emptiness, and the wisdom of union of the two inconceivable aspects, which is represented by the wisdom of example: just as the city of the thirty-three gods seen in a dream represents the city of the thirty-three gods that will be seen the next day; just as the bliss of youth represents the bliss of the union of the two faculties. Secondly: 'Having well established the Bhaga Linga, meditate on the recollection of the Buddha. What kind of wisdom will arise, which is without beginning, middle, end, and impurity? This wisdom, by self-awareness, cannot be spoken to others. Abiding in the center of the sphere of space, one should meditate on the mandala of the Guru.' And so on, by which that itself is spoken. The sixteen recollections abide, abiding in the realm of great bliss and space, manifestly called Sukhavati. The aggregates, elements, and sources all arise from that. All the protectors of the world, and the birthplaces of gods such as Brahma, and all the changes in the three realms, all certainly arise from that. The Buddhas, Bodhisattvas, and the kings of wrathful deities, all arise from that and also pass into Nirvana in that. In all the Vedic tenets, it is greatly renowned as the one essence. That Sukhavati is the supreme of divine substances, the Buddhas