Tibetan
ཉིད་ཡུལ་དུ་བྱས་པའི་ཕྱིར། རང་བྱུང་དོན་དམ་གྱི་ཡེ་ཤེས་ལ་འཇུག་ ཐབས་བླ་ན་མེད་པོའོ་ཞེས་པར་འགྱུར་རོ། །དཔེ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་དེ་ཉིད་སྤྲོས་བྲལ་དུ་གཏན་ ལ་འབེབ་པ་ནི། བདག་མིན་གཞན་ལས་ཀྱང་མ་ཡིན། །གཉིས་མིན་རྒྱུ་མེད་ལས་ཀྱང་མིན། ། དངོས་པོ་སྐྱེ་བའི་ངོ་བོ་དང་། །དངོས་པོ་མེད་པའི་རང་བཞིན་མིན། །རྟག་དང་མི་རྟག་པ་ཡང་ མིན། །འདི་ནི་ཆད་དང་གཞན་མ་ཡིན། །རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་འབྱུང་ངོ་བོ་ཡིས། །བརྟན་པ་དང་ནི་ གཡོ་བ་དང་། །དམའ་དང་མཐོ་བ་ཐང་དང་ཆུའི། །སྣ་ཚོགས་ཁྱབ་སྟེ་རྣམ་པར་བཞུགས། །ཨེ་ ཡིག་དང་ནི་ཝཾ་ཡིག་དང་། །བདག་གིས་ཞེས་དང་ཐོས་པ་ཞེས། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ ཐམས་ཅད་དང་། །སྐུ་དང་གསུང་ནི་དེ་བཞིན་ཏེ། །ཐུགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་བཙུན་མོ་ཡི། །བྷ་ག་རྣམས་ 10-280 ལ་ཞེས་བྱ་གཞན། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ནི་བཞུགས་ཞེས་པ། །སྒྲ་དང་སྒྲ་ཉམས་སྤངས་པ་ ཡིན། །དེ་ལྟར་བྱུང་བའི་རང་བཞིན་ཕྱིར། །མཐའ་དག་ངག་ལས་ངེས་པར་གྲོལ། །འདིར་ རྐྱེན་འདི་པ་ཙམ་གྱི་ཆོས་འདི་ཐམས་ཅད་ནི། འགག་པ་དང་། གནས་པ་དང་། རྣམ་པར་ འགྱུར་བ་ལ་སོགས་པ་སྣ་ཚོགས་པར་སྣང་ཡང་། གནས་ཚུལ་དེ་དག་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པས་མ་ སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ནི་འཐད་དེ། མ་སྐྱེས་པ་ནི་སྲིད་པར་མ་བྱུང་བ་ཡིན་ལ། གང་ཐོག་མ་ ཉིད་ནས་མ་བྱུང་བ་ལ། ཕྱིས་གནས་པ་དང་། འགག་པ་དང་། འགྱུར་བ་སོགས་ཡོང་བའི་གཞི་ སྟོངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་འཐད་དུ་ཆུག་ཀྱང་ཅིའི་ཕྱིར་སྐྱེ་བ་མེད་སྙམ་ན། འདི་ལྟར་ཆོས་ འདི་དག་ནི་རང་དང་གཞན་གཉིས་སུ་ཟད་དེ། རང་གཞན་གཉིས་མ་ཡིན་པའི་གསུམ་པ་མེད་ དོ། །དཔེར་ན་མྱུ་གུ་ཉིད་ནི་མྱུ་གུ་རང་ཡིན་ལ། མྱུ་གུ་མ་ཡིན་པ་སྲིད་ཚད་ནི་མྱུ་གུ་ལས་གཞན་ པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དངོས་པོ་སྐྱེ་བ་ནི་རྒྱུ་མེད་པ་མི་སྲིད་ཀྱང་། བློས་སྐྱེ་བར་འཛིན་ཚུལ་ལ། འདི་ནི་རྒྱུ་མེད་པའོ་སྙམ་པའི་བློ་འབྱུང་བ་སྲིད་པས། དོགས་པའི་མཐའ་གཞན་དགག་པའི་ ཕྱིར་དུ། རྒྱུ་མེད་གཞན་ལ་མི་བལྟོས་ཕྱིར། །རྟག་ཏུ་ཡོད་པའམ་མེད་པར་འགྱུར། །ཞེས་བྱ་ བའི་རིགས་པ་དང་། དངོས་པོ་ཕལ་ཆེར་རྒྱུ་ལས་སྐྱེ་བ་མངོན་སུམ་དུ་མཐོང་བའི་ཕྱིར། རྒྱུ་ མེད་མིན་ནོ། །རྒྱུ་ལས་སྐྱེ་ན་རྒྱུ་དེ་ཡང་། དངོས་པོ་དེ་ཉིད་རང་དང་། དེ་ལས་གཞན་དང་། རང་གཞན་གཉིས་ཀ་ལས་སྐྱེ་བ་གསུམ་ལས་འོས་མེད་ན། དང་པོར་རང་ལས་སྐྱེ་བ་མི་ རིགས་ཏེ། རང་གྲུབ་ཟིན་ན་སྐྱེ་མི་དགོས་པའི་ཕྱིར་དང་། སྐྱེས་པའི་རང་མ་གྲུབ་ན
Chinese
因为安住于自性之地，是进入自生真实智慧的无上方便。譬如，将俱生之物确定为离戏论，即非我，亦非他；非二，亦非无因；非事物生起的体性，亦非事物不存在的自性；亦非常与无常；此非断灭，亦非他物。以缘起之体性，稳定与动摇，低与高，陆地与水，种种遍布而安住。ཨེ་（藏文，梵文天城体：ए，梵文罗马拟音：e，汉语字面意思：诶）字和ཝཾ་（藏文，梵文天城体：वं，梵文罗马拟音：vaṃ，汉语字面意思：旺）字，以及“我”和“听闻”，如来一切和身语，以及心之金刚佛母的བྷ་ག་（藏文，梵文天城体：भग，梵文罗马拟音：bhaga，汉语字面意思：bhaga）等，还有“薄伽梵安住”等，是舍弃声音和声尘的。因为如此生起的自性，故一切定从言语中解脱。此处，这些仅仅是因缘的法，虽然显现为灭、住、变异等种种，但那些状态并不存在，因为没有生起。此乃合理，未生即未曾存在，对于最初未曾生起者，后来住、灭、变等生起的根据是空无的。即使如此合理，为何无生呢？如此，这些法可归结为自和他，不存在非自非他的第三者。例如，苗芽本身是苗芽，而苗芽不存在的界限则异于苗芽。事物生起是不可能无因的，但在以分别念执着生起的方式上，可能会产生“此乃无因”的念头，为了遣除其他疑惑的边，因为无因不依赖他者，故会恒常存在或不存在。以及，因为大多数事物都明显可见从因生起，故非无因。若从因生，则该因也只能是事物本身、异于事物或自他二者，除此之外别无选择。首先，从自身生起是不合理的，因为自身已经成立则无需再生，且已生的自身若未成立
English
Because abiding in the realm of self-nature is the supreme means to enter the innate, ultimate wisdom. For example, establishing the co-emergent as free from elaboration means it is neither self nor other; neither two nor without cause; neither the nature of things arising nor the self-nature of things not existing; neither permanent nor impermanent; this is neither annihilation nor something else. By the nature of interdependent origination, stability and movement, low and high, land and water, are variously pervasive and abiding. The letter ཨེ་（Tibetan, Devanagari: ए, Romanized Sanskrit: e, Literal Chinese meaning: e） and the letter ཝཾ་（Tibetan, Devanagari: वं, Romanized Sanskrit: vaṃ, Literal Chinese meaning: vaṃ）, as well as "I" and "hearing," all Tathagatas and body and speech, and the བྷ་ག་（Tibetan, Devanagari: भग, Romanized Sanskrit: bhaga, Literal Chinese meaning: bhaga） of Vajra Yogini of the mind, and "Bhagavan abides," etc., are abandoning sound and sound dust. Because of the self-nature that arises in this way, all are definitely liberated from speech. Here, all these phenomena that are merely conditions, although they appear in various ways such as cessation, abiding, and transformation, those states do not exist because they have not arisen. This is reasonable, as the unborn is what has never existed, and for what has never arisen from the beginning, the basis for later abiding, cessation, transformation, etc., is empty. Even if it is so reasonable, why is there no birth? Thus, these phenomena can be reduced to self and other, and there is no third that is neither self nor other. For example, the sprout itself is the sprout, and the boundary where the sprout does not exist is different from the sprout. It is impossible for things to arise without a cause, but in the way that conceptual thought clings to arising, the thought that "this is without cause" may arise, so in order to dispel other edges of doubt, because the uncaused does not depend on others, it will always exist or not exist. And, because most things are clearly seen to arise from causes, it is not without cause. If it arises from a cause, then that cause can only be the thing itself, different from the thing, or both self and other, there is no other choice. First, it is unreasonable to arise from oneself, because if oneself is already established, there is no need to be born, and if the self that is born is not established
Tibetan
་གང་ལས་ སྐྱེས་པའི་རྒྱུ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཉིད་ལས་སྐྱེ་བ་ཡང་མི་འཐད་དེ། རང་རང་གིས་ཉེར་ ལེན་གྱི་རྒྱུ་རང་རྒྱུད་དུ་གཏོགས་པ་མེད་ན། གཞན་རྐྱེན་ཇི་ལྟ་བུ་ཞིག་ཚོགས་ཀྱང་མི་སྐྱེ་བར་ མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་ཀ་ལས་ཀྱང་མ་ཡིན་ཏེ། གཉིས་ལས་སྐྱེ་ན་བདག་ལས་ཀྱང་སྐྱེ་ བར་འགྱུར་ཞིང་། གཞན་ལས་ཀྱང་སྐྱེ་བ་འགྱུར་བས། ཉེས་པ་གཉིས་ཀར་དུ་ཐལ་བར་ 10-281 འགྱུར་ཞིང་། གལ་ཏེ་རང་ལས་སྐྱེ་ན་ནི་གཞན་ལས་སྐྱེ་བ་དོན་མེད་ལ། དེ་ལས་སྐྱེ་ན་ཡང་ ཅིག་ཤོས་དོན་མེད་པས། རང་ངམ་གཞན་ལས་སྐྱེ་བ་ཞིག་ཡིན་ཀྱང་གཉིས་ཀ་ལས་སྐྱེ་བ་ དོན་མེད་དེ། རང་ལས་མི་སྐྱེ་གཞན་ལས་ཀྱང་མི་སྐྱེ་ན་ཡང་གཉིས་ཀ་ལས་མི་སྐྱེ་བར་གྲུབ་བོ། ། ཅི་སྟེ་གཉིས་ཀ་ཚོགས་པ་ལས་སྐྱེའོ་སྙམ་ན། ཚོགས་པ་དེ་ཡང་རང་གཞན་གཉིས་པོའི་ངོ་བོ་ ཉིད་ཡིན་ནམ། དེ་གཉིས་ཚོགས་པ་ལས་བྱུང་བའི་ངོ་བོ་གཞན་ཞིག་ཡིན། དང་པོ་ལྟར་ན་ སྔར་གྱི་སྐྱོན་ཉིད་འཇུག་ལ། ཕྱི་མ་ལྟར་ན་དེ་ནི་གཞན་ཉིད་ཁོ་ན་ཡིན་པས། གཞན་སྐྱེས་ལ་ བརྗོད་པའི་སྐྱོན་ཉིད་འཇུག་གོ །དེ་བཞིན་དུ་དངོས་པོ་ད་ལྟ་བ་འདས་པ་ལས་མི་སྐྱེ་སྟེ། རྒྱུ་དེ་ འདས་མ་ཟིན་ན། ད་ལྟ་བ་ཁོ་ན་ཡིན་པས་འདས་པར་མི་འགྱུར་ལ། འདས་ཟིན་ན་ནི་འབྲས་ བུའི་དུས་ན་དེ་མེད་ཅིང་། མུ་འབྱོར་བའི་འབྲེལ་མཚམས་ཀྱང་མ་གྲུབ་པས། སྐྱེད་བྱེད་དུ་མི་ འབྲེལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ད་ལྟ་བ་ལས་ད་ལྟར་བ་སྐྱེ་བ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དངོས་པོ་ད་ལྟ་བར་སྐྱེས་ ཟིན་པ་བསྐྱེད་མི་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །མ་འོངས་པའང་ད་ལྟ་བའི་དུས་ན། བྱ་བ་གང་ཡང་མི་ བྱེད་པས། བསྐྱེད་པར་བྱ་བ་དང་སྐྱེད་པ་པོ་གཉིས་ཀར་དུ་མི་རུང་ངོ་། །མ་འོངས་པའི་དུས་ན་ མ་འོངས་པའི་དངོས་པོ་བྱ་བ་བྱེད་པར་འགྱུར་དུ་ཆུག་ཀྱང་། དེའི་དུས་ན་དེ་ནི་བྱུང་ཟིན་མ་ འགགས་པའི་ཕྱིར་ད་ལྟ་བ་ཁོ་ནའོ། །མེད་པ་ལས་མེད་པ་སྐྱེ་བ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར། འདས་པ་ ལས་འདས་པ་དང་། མ་འོངས་པ་ལས་མ་འོངས་པ་སྐྱེ་བ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་དག་བདག་ སྐྱེ་དང་གཞན་སྐྱེའི་སྟེང་དུ་ཡང་སྦྱར་ཏེ། དུས་གསུམ་དུ་རྣམ་པར་དཔྱད་པར་བྱ་སྟེ། བདག་ འདས་པ་ལས་བདག་ད་ལྟ་བ་སྐྱེ་སྙམ་ན། དེ་ནི་བདག་ལས་སྐྱེ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། གཞན་འདས་ པ་ལས་གཞན་ད་ལྟ་བ་བྱུང་བར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །བདག་ད་ལྟ་བ་གཉིས་གནས་བྱ་དང་ གནས་བྱེད་ཀྱི་རྒྱུར་འགྱུར་ན་ཡང་། འདི་ནི་བདག་སྐྱེ་མ་ཡིན་ཏེ། བསྐྱེད་བྱ་སྐྱེད་བྱེད་ཀྱི་ བདག་མཚན་ཉིད་མི་འདྲ་བའི་ཕྱི
Chinese
从何而 生的原因是没有的缘故。从他者而生也是不合理的，如果各自的 近取因不属于自己的相续，那么无论聚集什么样的他缘也不会产生， 因为这是显而易见的。也不是从二者而生，如果从二者而生，那么也会变成从自者而生， 也会变成从他者而生，因此会陷入二者的过失。 10-281 如果从自己而生，那么从他者而生就没有意义了，如果从他者而生，那么 另一个也没有意义。无论是从自己还是从他者而生，从二者而生都 没有意义，如果不是从自己而生，也不是从他者而生，那么也就成立了不是从二者而生。 如果认为是从二者聚集而生，那么，这个聚集是自己和他者二者的体性 呢？还是从二者聚集而产生的其他体性？如果是前者， 那么之前的过失仍然存在。如果是后者，那么这仅仅是他者，因此，会陷入陈述他生时的 过失。同样，现在的事物不是从过去产生的，如果原因没有过去， 那么它仅仅是现在的，因此不会变成过去的。如果已经过去，那么在结果的 时候它就不存在了，并且相续的联系也没有成立，因此，它与产生者没有 联系的缘故。现在的事物也不是从现在产生的，因为事物已经在现在产生 了，所以不需要再产生。未来在现在的时候，什么也不 做，因此，作为所生和能生二者都是不合理的。在未来的时间里， 未来的事物即使可以做事，但在那个时候，它已经是已经产生并且没有 停止的，因此仅仅是现在的。从无而生无是不合理的，因此，过去 从过去，未来从未来产生也是不合理的。这些也应该放在自 生和他生的基础上，在三时中进行分析。如果认为从 过去的自己产生现在的自己，那么，这不是从自己产生，因为会变成 从过去的他者产生现在的他者。即使两个现在的自己变成所依和 能依的原因，但这不是自生，因为所生和能生的 自性不同。
English
Because there is no cause from which it arises. It is also unreasonable for it to arise from another, because if the immediately appropriating cause does not belong to one's own continuum, then no matter what kind of other conditions gather, it will not arise, because this is obvious. It is also not from both, because if it arises from both, then it will also become arising from oneself, and it will also become arising from another, therefore it will fall into the fault of both. 10-281 If it arises from oneself, then arising from another is meaningless, and if it arises from that, then the other is also meaningless. Whether it arises from oneself or from another, arising from both is meaningless, because if it does not arise from oneself and does not arise from another, then it is established that it does not arise from both. If you think that it arises from the gathering of both, then, is that gathering the nature of both self and other, or is it another nature that arises from the gathering of the two? If it is the former, then the previous fault still applies. If it is the latter, then it is only another, therefore, the fault of stating other-arising applies. Similarly, a present thing does not arise from the past, because if the cause has not passed, then it is only present, therefore it will not become past. If it has passed, then it does not exist at the time of the result, and the continuous connection is not established, therefore, it is not related to the producer. The present thing also does not arise from the present, because the thing has already arisen in the present, so it does not need to be produced again. The future also does not do anything in the present, therefore, it is unreasonable for both the object to be produced and the producer. In the future time, even if the future thing can do things, at that time, it is already arisen and has not ceased, therefore it is only present. It is unreasonable for non-existence to arise from non-existence, therefore, the past from the past, and the future from the future are also unreasonable. These should also be applied to the basis of self- arising and other-arising, and analyzed in the three times. If you think that the present self arises from the past self, then this is not arising from oneself, because it will become the present other arising from the past other. Even if the two present selves become the cause of the supported and the support, this is not self-arising, because the nature of the object to be produced and the producer is different.