Tibetan
་རོ། །དེས་ན་བླངས་པའི་དོན་ནི། གཟུང་འཛིན་ཞེས་ པའོ། །བཻ་རོས། བློ་ཡི་ཡུལ་དུ་བླངས་པ་ཤེས་པར་གྱིས། །ཞེས་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་གཟུང་ བའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ་ཡིན་པ། དེར་མ་ཟད་འཛིན་པ་སེམས་བྱུང་གི་རྦ་རླབས་ མེད་དེ། རྦ་རླབས་ཀྱི་དོན་ནི་རྣམ་འགྱུར་སྣ་ཚོགས་དང་སྐྱེ་འཇིག་འབྱུང་ཟློག་སྣ་ཚོགས་པའོ། ། དེའི་ཕྱིར་ན་འཛིན་པའི་ངོ་བོ་ཡང་མ་གྲུབ་སྟེ། གཉིས་མེད་སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ། བདེ་བ་ཆེན་པོ་ནི། ཟུང་འཇུག་མཉམ་པ་ཉིད་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་གདོད་མའི་ གནས་ཚུལ་ལ་ཞུགས་པའོ། །འགྲེལ་པ་ལས། སྐབས་འདིས་ས་སོགས་སྣ་བུག་དུ་རྒྱུ་བའི་ས་ རླུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་སོགས་ལ་འཆད་པ་དང་། རྦ་རླབས་མེད་པ་རླུང་འབྱུང་འཇུག་མེད་པ་ དང་། མཉམ་པ་བུམ་པ་ཅན་ལས་འདས་པ་ཞེས་རླུང་ཐིམ་པ་ལ་འཆད་པ་སོགས། སྐབས་ དོན་ལས་ཕྱིར་ཕྱོགས་པ་ཡིན་པས་ལེགས་པར་མ་མཐོང་ངོ་། །ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་རང་བཞིན་ དེ་ནི། སྒྲིབ་པ་གཉིས་ཀྱིས་བསྡུས་པའི་ཉེས་པ་མ་ལུས་པ་དང་གདོད་ནས་བྲལ་བ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་ལྷན་སྐྱེས་དེ་ལ་རྣལ་འབྱོར་དུ་བྱེད་པ་དེ་ནི། སྡུག་བསྔལ་མྱོང་བའི་རྒྱུ་སྡིག་པ་དང་། འཁོར་བའི་བདེ་བ་སྐྱེད་པའི་བསོད་ནམས་མ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པར་གྲོལ་བ་ཁོ་ནར་བྱེད་པ་བྲལ་ བའི་རྒྱུ་ཟག་པ་མེད་པའི་དགེ་བ་ཁོ་ནའོ། །ལྷན་སྐྱེས་སྒོམ་པ་ཆོས་ཅན། སྡིག་བསོད་གང་ཡང་ མ་ཡིན་ཏེ། ཁྱོད་ཀྱི་དམིགས་པ་དོན་དམ་ལྷན་སྐྱེས་དེ་ལ། སྡིག་པ་དང་བསོད་ནམས་གཅིག་ 10-120 ཀྱང་གྲུབ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཟུང་འཛིན་གྱི་སྣང་བ་ཡོད་མ་མྱོང་ཞིང་། ཉེས་པ་ཀུན་གྱིས་ གོས་མ་མྱོང་བའི། གདོད་མ་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་བདེ་ཆེན་འདི་ཉིད། ཤེས་བྱ་གཤིས་ཀྱི་གནས་ ལུགས་སོ་ཞེས། གསལ་བར་ནག་པོ་སྤྱོད་པ་བདག་གིས་སྨྲས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སོ། །གང་ཡང་ འདི་ན་ཐེག་ཆེན་པར་ཁས་འཆེ་བ་དག་ལ། ཆོས་དབྱིངས་མེད་དགག་གི་མཚན་ཉིད་ཅན་དུ་ འདོད་པའང་སྣང་། ཟུང་འཇུག་ཡིན་ཅེས་མིང་འདོགས་པ་དང་། ཡེ་ཤེས་ཙམ་མོ་ཞེས་སྨྲ་ བའང་སྣང་སྟེ། རང་བཞིན་སྒྲིབ་པས། མ་གོས་པར་འདོད་བཞིན་དུ། ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པ་ ལ་ཞེ་སྡང་པ་དེ་དག་ལ་བརྗོད་པ། ཤེས་བྱ་ལ་མི་སྲིད་པ་ནི་དཔྱད་གཞིར་མི་ཡོང་བར་གོ་བར་ གྱིས། གཤིས་ཀྱི་གནས་ལུགས་སམ་ཆོས་དབྱིངས་སམ་དོན་དམ་བདེན་པའམ། གཉིས་མེད་ ཀྱི་ཡེ་ཤེས་སམ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྙིང་པོ་ཞེས་པ་སོགས་སོ་སོ་འདོད་པའམ་ཁས་བླང་བསྟུན་ ནས་ཆོས་ཅན་དུ་བཟུང་ནས། ཡོན་ཏན
Chinese
若。因此，所取的意义是：能取所取。 毗卢遮那说：要知道，在智慧的境地中所取。 这样，就是远离了一切所取的法。不仅如此，也没有能取的随念心所之波涛。波涛的意义是：各种变化和生灭、出现消失等。 因此，能取的自性也不成立，远离一切二元戏论。 大乐就是：双运平等性，也就是进入了俱生原始的状态。 释论中说：此处解释为地等在鼻孔中流动的地风之坛城等，以及无波涛即无风的出入，平等是超越宝瓶气等，解释为风融入等。因为偏离了当下的意义，所以认为不好。俱生自性，与被二障所摄的一切过患，本来就是分离的。 因此，将俱生作为瑜伽，不是感受痛苦之因的罪恶，也不是产生轮回安乐的福德，而是唯有解脱，是分离之因的无漏功德。 修俱生者，并非罪恶或福德，因为你的对境，胜义俱生，罪恶和福德一个也不成立。 从未有过能取所取的显现，也从未被一切过患所染污的，原始俱生的大乐，就是所知自性的实相，我是黑行者光明地说过的。 还有，在此处自诩为大乘者的人们，也似乎认为法界是无遮的体性。命名为双运，以及说唯是智慧，也似乎存在。由于自性障蔽，虽然想要不被染污，但对于具有功德者却心生嗔恨的那些人，要知道对于所知来说，不可能的事情是无法进行讨论的。 实相或法界或胜义谛，或无二智慧，或如来藏等，各自随顺自己的意愿或承诺，作为有法，功德
English
Ro. Therefore, the meaning of what is taken is: grasper and grasped. Vairochana said: Know that what is taken in the realm of wisdom. Thus, it is separate from all grasped dharmas. Moreover, there are no waves of grasping mental factors. The meaning of waves is: various changes and arising and ceasing, appearing and disappearing, etc. Therefore, the nature of grasping is also not established, separate from all dualistic elaborations. Great bliss is: union of equality, which is entering the primordial state of co-emergence. The commentary says: Here, it is explained as the mandala of earth and wind, etc., flowing in the nostrils, and the absence of waves means the absence of wind entering and exiting, and equality is beyond the vase, etc., explaining the absorption of wind, etc. Because it deviates from the meaning of the present moment, it is not seen as good. The nature of co-emergence is originally separate from all faults included in the two obscurations. Therefore, practicing co-emergence as yoga is not the sin that causes suffering, nor the merit that produces the happiness of samsara, but only liberation, the uncontaminated virtue that is the cause of separation. Practicing co-emergence is neither sin nor merit, because your object, the ultimate co-emergence, neither sin nor merit is established. There has never been an appearance of grasper and grasped, and this primordial co-emergent great bliss, which has never been stained by all faults, is the reality of the nature of knowable things, as I, the Black Practitioner, have clearly said. Also, here, those who claim to be Mahayana practitioners seem to think that the Dharmadhatu is of the nature of non-affirming negation. Naming it union, and saying that it is only wisdom, also seems to exist. Due to the obscuration of self-nature, although they want to be unstained, those who are angry with those who have qualities, know that what is impossible for the knowable cannot be discussed. The reality of nature, or Dharmadhatu, or ultimate truth, or non-dual wisdom, or Tathagatagarbha, etc., each according to their own wishes or promises, taking it as a subject, qualities
Tibetan
་ཐམས་ཅད་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ཏེ་ཁྱོད་སྲིད་སྐྱོན་གང་ གིས་ཀྱང་མ་གོས་པའི་ཕྱིར། དེ་ལ་ཁྱབ་པ་ཡོད་དེ། ཡོན་ཏན་དང་མི་ལྡན་པ་དེ་ཉིད་སྐྱོན་ཡིན་ པའི་ཕྱིར། དེས་ན་ཡོན་ཏན་མེད་པ་དེ་སྐྱོན་གྱི་ངོ་བོ་ཡིན། གཞི་གཅིག་ལ་སྦྱར་ན། ཆོས་ དབྱིངས་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་གནས་དང་གནས་མ་ཡིན་པ་མི་ཤེས་པའི་སྒྲིབ་པས་མ་གོས་པ་མ་ ཡིན་པ་ཐལ། ཁྱོད་ཀྱིས་གནས་དང་གནས་མ་ཡིན་པ་མི་ཤེས་པའི་ཕྱིར། དེ་ལ་བེམ་པོ་སོགས་ ཀྱིས་མ་ངེས་སོ་སྙམ་ན། རིགས་པས་དཔྱད་པའི་སྐབས་འདིར་བེམ་པོ་རང་མཚན་པ་ཁས་མི་ ལེན་ཀྱང་། རེ་ཞིག་ཡོད་རུང་དུ་ཞོག་ལ། བརྟན་པའི་དངོས་པོའང་། དངོས་མེད་རྣམས་ཆོས་ ཅན། དེ་ལྟ་བུའི་སྒྲིབ་པ་དང་བཅས་པ་ཡིན་ཏེ། ཁྱོད་སྒྲིབ་པའི་ངོ་བོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། འཁྲུལ་ སྣང་ཙམ་གྱིས་བཞག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེས་མཚོན་ཏེ་ཡང་། སྒྲིབ་པ་རང་བཞིན་གྱིས་མེད་ པ་ཡིན། སྤྱིར་དེ་ལ་དབྱིངས་ལ་སྒྲིབ་པ་ཡོད་དོ་སྙམ་ན། འོ་ན་རང་བཞིན་གྱི་ཡོན་ཏན་ཐམས་ ཅད་དང་ལྡན་པར་འགྲུབ་སྟེ། རང་བཞིན་གྱི་སྐྱོན་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ 10-121 འདོད་ན་ཁོ་བོ་ཅག་གི་འདོད་པ་དེས་གྲུབ་བོ། །ཡང་ཆོས་དབྱིངས་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ལ་མཚན་ དཔེའི་ཡོན་ཏན་ཡོད་པར་ཐལ། ཁྱོད་ལ་མཚན་དཔེ་འབྱུང་བ་ལ་བར་དུ་གཅོད་པའི་སྒྲིབ་པས་ མ་གོས་པའི་ཕྱིར། ཡང་སྒྲིབ་པས་མ་གོས་ཀྱང་ཐོབ་བྱེད་ཀྱི་རྒྱུ་ལ་བསགས་པའི་ཕྱིར། དེ་མེད་ དོ་སྙམ་ན། ཁོ་བོ་ཅག་གི་ལུགས་ལ་གདོད་མའི་ཡོན་ཏན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཐོབ་བྱེད་ཀྱི་རྒྱུ་ གསོག་མི་དགོས་ཀྱང་། རེ་ཞིག་ཁྱེད་ཀྱི་ངོར་གཏམ་འདི་བོར། འོ་ན་དེ་ཆོས་ཅན། དེ་ཐོབ་པ་ ལ་བར་དུ་གཅོད་པའི་སྒྲིབ་པའི་ཉེས་སྐྱོན་གྱིས་གོས་པར་ཐལ། དེ་ཐོབ་བྱེད་ཀྱི་རྒྱུ་མ་བསྒྲུབས་ པ་གང་ཞིག མ་བསྒྲུབས་པ་དེ་སྐྱོན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཞེས་པ་འདི་ཁྱེད་ལ་ཟློག་ཏུ་མེད་ལ། ཐལ་ བ་དེ་ངེད་ལ་སླར་ཟློག་པར་བྱེད་ན། ཁོ་བོ་ཅག་ནི་མཚན་དཔེ་སོགས་ཡོན་ཏན་རྣམས། ཆོས་ ཀྱི་དབྱིངས་ལ་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་རེ་རེ་དང་། འཕགས་པའི་གང་ཟག་གི་རྒྱུད་ལ། རྐྱེན་ གྱིས་སྒྲུབས་པ་རེ་རེ་སོ་སོར་ཡོད་པས། གང་ཟག་ལ་ནི་སྐྱོན་གྱིས་གོས་པར་འདོད། ཆོས་ དབྱིངས་ལ་ནི་དེ་དང་དེ་ཐབས་ཀྱིས་མ་སྒྲུབས་པ། སྐྱོན་ཡིན་པ་རྟགས་མ་གྲུབ་བོ། །ཡང་ གདོད་མའི་གཉིས་མེད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཀྱིས་གནས་དང་གནས་མ་ཡིན་པ་ཤེས་པ་ ཡིན་ཏེ། ཁྱོད་ལ་གནས་དང་གནས་མ་ཡིན་པ་ཐམས་ཅད་ཤེས་པ་རང་གི་ངོ་བོར་ཡོད་པ
Chinese
因为你具足一切功德，没有任何过失沾染。这是有遍及的，因为不具足功德本身就是过失。因此，没有功德就是过失的自性。如果应用于一个基础，法界，你没有被不了解处与非处的障碍所沾染，这不成立。因为你不了解处与非处。如果认为这不能被物质等所确定，那么在用理智分析的时候，即使不承认物质是自相，暂时允许它存在。坚固的事物也是如此。非事物，有法。它们都具有这样的障碍，因为你是障碍的自性，因为它们仅仅是由错觉所安立的。这表明，障碍在自性上是不存在的。一般来说，如果认为法界有障碍，那么就会成立具足一切自性功德，因为远离一切自性过失。如果这样认为，那么我们的观点就成立了。此外，法界，有法。你具有妙相等功德，因为你没有被阻止妙相产生的障碍所沾染。此外，即使没有被障碍所沾染，也是因为积累了获得的因。如果认为没有，那么按照我们的观点，这是本初的功德。即使不需要积累获得的因，暂时也把这个话放在你面前。那么，它，有法。它被阻止获得的障碍的过患所沾染，因为它没有成就获得的因，没有成就就是过失。这个说法你无法反驳，如果把这个推论反过来推给我们，那么我们认为妙相等功德，在法界中是自性成就的，每一个和圣者的相续中，由缘起所成就的每一个是各自存在的。因此，对于人来说，我们认为是过失所沾染。对于法界来说，没有用方法成就它，过失是不成立的。此外，本初的无二智慧，有法。你了解处与非处，因为你具有了解一切处与非处作为自己的自性。
English
Because you possess all qualities and are not tainted by any faults. This is pervasive, because not possessing qualities is itself a fault. Therefore, not having qualities is the nature of fault. If applied to a single basis, the Dharmadhatu, you are not tainted by the obscuration of not knowing what is and is not the place, which is not established. Because you do not know what is and is not the place. If it is thought that this cannot be determined by matter, etc., then when analyzing with reason, even if matter is not acknowledged as self-characterized, let it temporarily exist. Stable things are also like that. Non-things, have dharma. They all have such obscurations, because you are the nature of obscuration, because they are merely established by illusion. This shows that obscurations are non-existent in nature. In general, if it is thought that the Dharmadhatu has obscurations, then it will be established that it possesses all qualities of nature, because it is free from all faults of nature. If this is thought, then our view is established. Furthermore, the Dharmadhatu, has dharma. You have the qualities of marks and examples, because you are not tainted by the obscuration that prevents the arising of marks and examples. Furthermore, even if not tainted by obscurations, it is because the cause of attainment has been accumulated. If it is thought that it does not exist, then according to our view, it is the original quality. Even if it is not necessary to accumulate the cause of attainment, temporarily put this word before you. Then, it, has dharma. It is tainted by the fault of the obscuration that prevents attainment, because it has not accomplished the cause of attainment, not accomplishing is a fault. This statement cannot be refuted by you, and if this inference is turned back to us, then we think that the qualities such as marks and examples are self-established in the Dharmadhatu, each one and in the continuum of the noble person, each one accomplished by conditions exists separately. Therefore, for a person, we think it is tainted by faults. For the Dharmadhatu, not accomplishing it by method, the fault is not established. Furthermore, the original non-dual wisdom, has dharma. You know what is and is not the place, because you have knowing all places and non-places as your own nature.