Tibetan
མ་པ་མཐའ་ཡས་པ་ རྣམས་ལས་གཞན་དུ་མེད་པར་མྱོང་པས་ལམ་རྣམས་ཀྱང་ཆོས་དབྱིངས་སུ་ཐིམ་པ་ཞེས་མིང་ ཐོབ་པོ། །དེ་ནས་ནི། གཞི་ལམ་འབྲས་གསུམ་གྱི་སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་ཐིམ་ཟིན་པས། གཉུག་ མའི་སེམས་ཉིད་བདེ་ཆེན་པོ་ཟུང་འཇུག་ཁྱབ་བརྡལ་འབའ་ཞིག་གོ །འོ་ན་རྒྱུན་མཐའི་དུས་ སུ་ལམ་དབྱིངས་སུ་མི་ཐིམ་པར། དེའི་སྐད་ཅིག་གཉིས་པ་ཞེས་པ་ཅི་སྙམ་ན། རྒྱུན་མཐའ་ ནི་འབྲས་བུ་ལ་མ་སླེབ་པར། ལམ་ཉིད་ཁོ་ན་ཡིན་པས་ལམ་དངོས་ལ་གནས་བཞིན་པ་ལམ་ མ་དོར་བའི་སྐབས་ཡིན་པས་ལམ་ཐིམ་པ་མི་ཤེས་ཏེ། གཟིངས་ནང་དུ་གནས་བཞིན་པས་ གཟིངས་འགྲོ་བ་མི་ཤེས་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་དང་མུ་འབྱོར་བའི་སྐད་ཅིག་མ་གཉིས་པ་རྣམ་ གྲོལ་ལམ་གྱི་མིང་ཅན་དེ་ནི། ལམ་ལས་འཕགས་ཏེ་འབྲས་བུར་སླེབ་ཙམ་ཡིན་པས་དེ་ནི་ ལམ་ལས་མཆོག་གི་གནས་སྐབས་སུ་སླེབ་པས། ལམ་རང་བཞིན་མེད་པར་རྟོགས་པ་མཐར་ ཕྱིན་ནས། ལམ་ཀུན་གཅིག་ཀྱང་མ་ལུས་པ་མདོར་བཞིན་པའི་སྐབས་ཡིན་པས་སོ། །དེ་ ཕྱིན་ཆད་ནས་ཀུན་ཁྱབ་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་འབའ་ཞིག་མ་གཏོགས་གང་ཡང་མེད་མོད་ཀྱི། རྣམ་ གྲོལ་ལམ་ཚུན་ཆད་ཀྱི་གང་ཟག་སྒྲུབ་པོ་དེ་ལ་ལྟོས་ནས། དེ་ཕན་ཆད་ཁྱད་པར་ལམ་ཞེས་ བརྗོད་ཀྱི་དངོས་གནས་ལ་དེ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ནི་འབྲས་བུའི་དོན་ཚན་དང་པོ་འབྲས་བུ་ 10-138 འགྲུབ་ཚུལ་བཤད་པའོ། །ཉམས་པའི་གནས་སྐབས་མེད་པས་མི་གཡོ་བ། གཟུང་འཛིན་ གཉིས་སྣང་གི་འཁྲུལ་པ་ཐམས་ཅད་སྤངས་པས་རྣམ་པར་མི་རྟོགས་པ་དང་། འདོད་ཆགས་ ཆགས་བྲལ་ལས་འདས་པའི་བདེ་བ་ཆེན་པོ་མི་འགྱུར་བ་དང་། རྣམ་པར་འགྱུར་བ་ཅན་གྱི་ སྐྱེ་འཇིག་ལྟ་ཅི་སྨོས། ངོ་བོ་འཕོ་བའི་སྐད་ཅིག་གི་སྐྱེ་འཇིག་ཀྱང་མེད་པས། འཆར་བ་སྐྱེ་བ་ དང་། ནུབ་པ་འཇིག་པ་དང་བྲལ་བའོ། །འགྲེལ་པ་ལས། བར་འདིར་ཤིན་ཏུ་མཛེས་པ་ནི་ བདེ་བ་ཆེན་པོ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཅེས་འབྱུང་། རྩ་བའི་འགྱུར་རྙིང་གཉིས་ཀར་དུ། མཛེས་པ་ཞེས་ བྱ་བའི་ཚིག་མ་བྱུང་སྟེ། རྒྱ་དཔེའི་ཁྱད་པར་ཞིག་གོ །རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བ་རྣམ་ འགྱུར་མེད་པའི་ཕྱིར་སྙིང་པོའོ།། གང་ལ་ཞེས་སོགས་ལ་བཻ་རོས། དེས་ནི་ཡིད་ཀྱི་ང་རྒྱལ་ཅི་ ཡང་མི་བྱེད་དོ། །ཞེས་ཟེར་ཞིང་། འགྱུར་གསར་ལས། གང་ལ་སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་ བ་མེད། ཅེས་འབྱུང་། འགྲེལ་པ་ལས། སྣང་མཆེད་ཐོབ་གསུམ་དང་། རང་བཞིན་བརྒྱད་ཅུ་ སྤངས་པ་ལ་བཞེད་དོ། །གང་ལྟར་ཡང་མི་འགལ་མོད་ཀྱི། འདིར་ནི་ཡེ་ཤེས་གང་ལ་ཡིད་རྣམ་ པར་ཤེས་པ་དང་། ཡིད་བྱུང་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་བྱ་བ་
Chinese
从无边无际的 体验中，感受到道路也融入法界，因此得名。从那以后，基、道、果三者的所有戏论都已融入，本 初的心性，唯有大乐双运，遍布广大。那么，在常尽之时，道路不融入法界，所谓的第二个刹那是什么呢？常尽 是指未到达果位之前，唯有道路本身，因此安住于真实的道路上，是未舍弃道路之时，因此无法得知道路融入，就像安住于船中，无法得知船在行驶一样。与此相连的第二个刹那，名为解脱道，是指超越道路，即将到达果位，因此是超越道路，到达殊胜之境，彻底证悟道路的自性空性，所有道路无一遗漏地融入之时。从那以后，唯有遍及一切的法性，除此之外别无他物，但相对于解脱道为止的修行者而言，此后可称为特殊的道路，但实际上并非如此。这是果位的第一要义，阐述了果位 10-138 成就的方式。由于没有衰败的境地，所以不动摇。由于舍弃了能取所取二取的所有错觉，所以不分别。超越了贪欲和离贪的大乐不变，更不用说变化无常的生灭了。由于没有本体转变的刹那生灭，所以远离了显现的生和消失的灭。释论中说：此处极其美丽，是因为大乐的缘故。在新旧两种根本译本中，都没有出现美丽这个词，这是印度梵文版本的差异。自性光明，由于没有变异，所以是精华。关于“于何”等，白若扎那说：因此，不生起任何意之我慢。新译中说：于何无有心及心所生。释论中说：认为是舍弃了现、增、得三者和八十种自性。无论如何都不矛盾，此处是指于何智慧，意识和意识所生的分别之作用。
English
From the boundless experience, one feels that the paths also merge into the Dharmadhatu, hence the name. From then on, all the elaborations of the ground, path, and fruit have been merged, and the innate mind itself is the great bliss of union, pervasive and vast. So, at the time of the end of continuity, the path does not merge into the Dharmadhatu, what is the so-called second moment? The end of continuity refers to the time before reaching the fruit, when only the path itself exists, so dwelling on the true path is the time when the path has not been abandoned, so it is impossible to know that the path is merging, just as dwelling in a boat, it is impossible to know that the boat is moving. The second moment connected to this, called the path of liberation, is the moment when one transcends the path and is about to reach the fruit, so it is the moment when one transcends the path and reaches the supreme state, thoroughly realizing the selflessness of the path, and all paths are merged without exception. From then on, there is only the Dharma nature that pervades everything, and nothing else, but in relation to the practitioner up to the path of liberation, it can be called a special path from then on, but in reality it is not so. This is the first essential point of the fruit, explaining how the fruit 10-138 is achieved. Because there is no state of decline, it is unshakeable. Because all illusions of the dualistic appearance of grasper and grasped have been abandoned, it is non-conceptual. The great bliss that transcends desire and detachment is unchanging, let alone the impermanent arising and ceasing. Because there is no momentary arising and ceasing of the transformation of essence, it is free from the arising of appearance and the ceasing of disappearance. The commentary says: Here, it is extremely beautiful because of the great bliss. In both the old and new root translations, the word "beautiful" does not appear, which is a difference in the Indian Sanskrit version. Self-luminous by nature, because there is no change, it is the essence. Regarding "to whom" etc., Vairochana said: Therefore, no egoistic pride of mind arises. The new translation says: To whom there is no mind and no mental events. The commentary says: It is considered to be the abandonment of the three appearances, increase, and attainment, and the eighty natures. In any case, there is no contradiction, here it refers to the wisdom to whom, the consciousness and the activity of the discrimination arising from the mind.
Tibetan
ཅུང་ཟད་ཀྱང་མི་བྱེད་པ་དེ་ལྟ་བུ་ནི། མྱ་ ངན་ལས་འདས་པ་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཡིན་པར་བརྗོད་དོ། །འདིར་དགག་པའི་སྒོ་ནས་ཆོས་ཀྱི་སྐུའི་ མཚན་ཉིད་བསྟན་པས། ཤུགས་ལ་སྒྲུབ་པའི་མཚན་ཉིད་བསྟན་ཏེ། འཆར་ནུབ་བྲལ་བ་དང་ མི་གཡོ་བས། རྟག་པ་དང་། མི་རྟོག་པ་དང་། ཡིད་ཡིད་བྱུང་བྲལ་བས། སྤྲོས་བྲལ་དང་། མི་ འགྱུར་བས་བདེ་བ་དང་། སྙིང་པོས་གསལ་བ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་པ་བསྟན་ནོ། །དེས་ནི་དོན་ ཚན་གཉིས་པ་ཆོས་སྐུའི་མཚན་ཉིད་བསྟན་ནོ། །ཨེ་ཝཾ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ལྷའི་དབང་པོས་ཞུས་པ་ ལས། ཨེ་ནི་སྟོང་པའི་རང་བཞིན་ཏེ། །ཝཾ་ནི་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོར་བརྗོད། ཐིག་ལེ་གཉིས་མེད་ སྦྱོར་བ་ཡིས། །འདི་ཡིས་ཟུང་འཇུག་དྲན་པར་བྱ། །ཞེས་གསུངས། ཨེ་རྣམ་ཀུན་མཆོག་ལྡན་ གྱི་སྟོང་ཉིད་དང་། ཝ་ཡིག་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོ་མི་འགྱུར་བའི་བདེ་བ། ཐིག་ལེ་དེ་གཉིས་ཟུང་དུ་ 10-139 འཇུག་པ་སྟེ། ཟུང་འཇུག་དེ་ལ་ཨེ་ཝཾ་གྱི་ཡི་གེ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ཉིད་བདེ་བ་ཆེན་པོ་ལྷན་ཅིག་ སྐྱེས་པའི་སྐུ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཐོབ་པ་ནི་དེ་ཤེས་པའོ། །རང་ཉིད་ཨེ་ཝཾ་དེའི་ངོ་བོར་གྱུར་ན་ཨེ་ཝཾ་ ཤེས་པ་ཡིན་གྱི། རྣམ་གཞག་ཕྱོགས་རེ་འཆད་ཤེས་པ་ཙམ་གྱིས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་སྐྱེས་ བུ་གང་གིས་ཨེ་ཝཾ་གྱི་ཡི་གེ་ཐོབ་པའི་སྒོ་ནས་ཤེས་པ་དེས་ནི། ཤེས་བྱ་མ་ལུས་པ་ཀུན་གྱིས་ ཇི་ལྟ་བ་དང་ཇི་སྙེད་པ་མཐའ་དག་ཤེས་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཡེ་ཤེས་གཅིག་ཉིད་ཡིན་ཡང་། བདེ་བ་ཆེན་པོའི་སྒོ་ནས་ཇི་ལྟ་བ་དང་། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་པའི་སྒོ་ནས་ཇི་སྙེད་པ་མཁྱེན་ཞེས་ བྱ་ལ། དེ་ཡང་མཚན་ཉིད་སོ་སོའི་བྱ་བ་ཐ་དད་པ་བྱེད་པ་མ་ཡིན་གྱི། ཡེ་ཤེས་གཅིག་པུས་ ཤེས་བྱ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་དེ་ལ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་པ་ཟེར་ཞིང་། མཁྱེན་མཁན་དེ་ཁོ་ནས་ ཇི་ལྟ་བ་ཡང་མཁྱེན་པ་ལ་བདེ་བ་ཆེན་པོར་བཞག་པས་ན། ཇི་ལྟ་བ་གནས་ལུགས་བདེ་བ་ ཆེན་པོ་དེ་ཡི་ངོ་བོར་སོང་བའི་སྒོ་ནས་མཁྱེན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་ཤེས་བྱ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ ཇི་སྙེད་པ་མཁྱེན་པའི་ཆ་ནས་ཨེ་ཝཾ་གྱི་ཡེ་ཤེས་དེ་ཉིད་སྤྲུལ་པའི་སྐུར་བཞག་གོ །ཀྱཻ་ཨེ་ཝཾ་གྱི་ ཡི་གེ་དེ་ནི། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་ལུང་དང་རྟོག་པས་བསྡུས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཟ་མ་ཏོག་ཡིན་ ཏེ། ཆོས་ཐམས་ཅད་དེར་ཆུད་པ་དང་། དེ་ལས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །ལུང་གི་ཆོས་འབྱུང་བའི་ ཕྱིར་གསུང་རྡོ་རྗེ་ཡིན་ལ། དེ་ཉིད་ནི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དཔའ་བོ་མཁའ་འགྲོ་སོགས་དག་པའི་འཁོར་ རྣམས་ཀྱི་གཙོ་བོ་མངའ་བདག་ཆོས་གསུང་བ་པོ་སྟེ། མཚན
Chinese
像这样什么都不做，就被称为涅槃法身。这里通过否定的方式显示法身的特征，从而暗示了肯定的特征：远离生灭，不动的缘故，是常；远离无分别和意及意生，是离戏；不变的缘故，是乐；以精华而明亮，显示了一切相。因此，第二条是显示法身的特征。所谓“ཨེ་ཝཾ་（藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思）”是，天神之王所请问的：“ཨེ་（藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思）是空性的自性，ཝཾ（藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思）被称为大悲。通过明点二无的结合，以此忆念双运。”如是说。ཨེ་（藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思）是一切相最胜的空性，ཝཾ（藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思）字是大悲不变的乐，那两个明点融合，那双运就叫做ཨེ་ཝཾ（藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思）的字。那本身就是大乐俱生身，获得它就是了解它。自己变成ཨེ་ཝཾ（藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思）的体性，才是了解ཨེ་ཝཾ（藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思），仅仅是能讲解一些名相是不行的。因此，任何补特伽罗通过获得ཨེ་ཝཾ（藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思）的字而了解，那他就了解了一切所知的事物，如所有性和尽所有性。因此，虽然智慧是一个，但说是通过大乐的方式了解如所有性，通过一切相的方式了解尽所有性。而且，这不是各自特征的作用不同，而是一个智慧了解一切所知，那叫做一切相，了解者本身也了解如所有性，安立为大乐，因为是通过如所有性、实相、大乐的体性而了解的缘故。这样，从了解一切所知的尽所有性方面来说，ཨེ་ཝཾ（藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思）的智慧本身就安立为化身。ཀྱཻ་（藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思）！ཨེ་ཝཾ（藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思）的字，是佛陀的教法，包含经和思辨的一切的总集，因为一切法都包含在那里，并且从那里产生。因为产生经的法，所以是语金刚，那本身就是智慧的勇士、空行等清净眷属的主尊，是自在者、说法者，名
English
Such a state of doing nothing at all is said to be the Dharmakāya of Nirvāṇa. Here, by showing the characteristics of the Dharmakāya through negation, it implicitly shows the characteristics of affirmation: Because it is free from arising and ceasing and is immovable, it is permanent; because it is free from non-conceptualization and mind and mind-born, it is free from elaboration; because it is unchangeable, it is bliss; and because it is clear with essence, it shows all aspects. Therefore, the second point shows the characteristics of the Dharmakāya. The so-called "E-vaṃ": From what was asked by the Lord of the Gods: "E is the nature of emptiness, Vaṃ is said to be great compassion. By the union of the two non-dual bindus, one should remember union with this." Thus it is said. E is the emptiness endowed with all supreme aspects, and the syllable Va is the great compassion, the unchanging bliss. Those two bindus unite, and that union is called the syllable E-vaṃ. That itself is the Sahajakāya of great bliss, and obtaining it is knowing it. If one's own self becomes the essence of that E-vaṃ, then one knows E-vaṃ, but it is not enough to merely be able to explain some terms. Therefore, whichever individual knows through obtaining the syllable E-vaṃ, then he knows all knowable things, both as they are and as many as they are. Therefore, although wisdom is one, it is said that one knows as it is through the way of great bliss, and one knows as many as there are through all aspects. Moreover, it is not that the functions of each characteristic are different, but that one wisdom knows all knowable things, which is called all aspects, and the knower himself also knows as it is, which is established as great bliss, because it is known through the essence of as it is, reality, and great bliss. Thus, from the aspect of knowing as many as there are of all knowable things, that very wisdom of E-vaṃ is established as the Nirmāṇakāya. Kye! That syllable E-vaṃ is the quintessence of all the Buddha's teachings, encompassing scripture and reasoning, because all dharmas are contained therein and arise from there. Because it gives rise to the Dharma of scripture, it is the Vajra of Speech, and that itself is the chief lord of the pure retinue of wisdom heroes, ḍākinīs, etc., the sovereign, the speaker of the Dharma, the name