Tibetan
་། །འདི་མི་འཐད་པ་ལ་གསུམ། འདི་མན་ངག་ གི་མཆོག་མ་ཡིན་པ་དང་། སློབ་མ་ལ་བཤད་པའི་དོན་དུ་མི་འགྱུར་པ་དང་། ཐོས་བསམ་ སྒོམ་གསུམ་གྱི་རྣམ་དབྱེ་མ་ཕྱེད་ཅིང་ཉམས་སུ་ལོངས་དཀའ་བའོ། །དང་པོ་ནི། ཁྱེད་ཀྱི་ཐོས་ བསམ་གྱི་ལྟ་བ་དེ་ཅི། གཞུང་ལུགས་རྣམས་ལས་མ་བཤད་པའམ། བཤད་ཀྱང་ཤིན་ཏུ་སྦས་ 10-61 པ་སྙན་རྒྱུད་ཁོ་ན་ལས་གསལ་བ་ཞིག་གམ། འོན་ཏེ་གཞུང་རྣམས་ལས་དངོས་སུ་འབྱུང་བ་ འདི་ཉིད་ཡིན། དང་པོ་གཉིས་ལྟར་ན་ནི། དེ་དག་གི་ལུང་དང་རིག་པ་སྟོན་ཡང་དགོས་ལ། དེ་ ཡང་དཔྱད་དེ་སྒོམ་པ་ཞིག་ཡིན་ན་ནི། རིག་པ་གཞན་གྱིས་མཐའ་བྲལ་དུ་གཏན་ལ་ཕབ་པ་ དང་དགོས་ནུས་མཆོག་ཏུ་ཁྱད་ཞུགས་པ་མེད་ཅིང་། འོན་ཏེ་འཇོག་སྒོམ་ཞིག་ཡིན་ན་ནི། དེར་ བདེ་བ་ལ་སེམས་འཛིན་པ་ཉིད་ཡིན་ནམ་གཞན་ཞིག་སྒོམ་པར་བྱེད། དང་པོ་ལྟར་ན་ནི། ལུང་ དང་རིག་པ་ལ་མ་བརྟེན་པའི་ཕྱིར་ཐོས་བསམ་གྱི་ལྟ་བར་ཇི་ལྟར་རུང་། དེ་ཙམ་ནི་མན་ངག་ མཆོག་ཀྱང་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་བདེ་བ་དོན་དམ་པར་མེད་དོ་ཞེས་པ་ཙམ་ལ་སེམས་འཇོག་ ན་ནི། མིང་ཙམ་ལ་སེམས་བཟུང་བར་ཟད་ལ། འོན་ཏེ་ལུང་རིག་གིས་གཏན་ལ་འབེབས་ ཤིང་སྒོམ་ན་ནི། སྔ་མ་ལྟར་བས་སོ། །གཞན་ཡང་དེ་འདྲའི་བདེ་སྟོང་སྒོམ་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་འཛིན་ པ་ལས་དང་པོ་བ་ཤས་ཆེར་ལ་ཡང་ཡོད་པས། གཞན་ལ་མེད་པའང་ག་ལ་ཡིན། གཉིས་པ་ ནི། དེ་འདྲ་དེ་ཡང་སློབ་བཤད་ཀྱི་དོན་ཡིན་ཅེས་པ་ནི་ཅི་སློབ་བཤད་དེ། རྒྱུད་དང་གྲུབ་ཆེན་ གྱི་བཤད་པ་ལྟར་རམ། རང་གང་གི་རྗེས་སུ་འབྲང་བའི་ལུགས་ཀྱི་བླ་མ་གོང་མས་བཤད་པ་ ལྟར་ཡིན། དང་པོ་ལྟར་ན་ནི། སྟོང་ཉིད་སྒོམ་ཚུལ་དེ་འདྲ་སྤྱི་དོན་ཡིན་ཅིང་དེ་ནི་ཚོགས་ལ་ བཤད་པར་གསུངས་པས་མི་འཐད་ལ། གཉིས་པ་ལྟར་ན་ནི། མངོན་རྟོགས་མདོར་བསྡུས་ འཆད་པ་ཚོགས་བཤད་དང་། གཞུང་དོན་ཞིབ་མོར་འཆད་པ་སློབ་བཤད་ཅེས་ཟེར་བས་ དགོས་ནུས་གང་ཡང་མ་གྲུབ་བོ། ཁྱེད་ཅག་གི་བསམ་པ་ཁོངས་སུ་ཆུད་པ་དེ་བཤད་པ་བཟང་ མི་བཟང་ཙམ་ལ། ཚོགས་སློབ་ཀྱི་བཤད་པར་བཟུང་སྣང་བས་བསྟན་བཅོས་འཆད་པའང་དེ་ ཉིད་ཀྱི་དབྱེ་བ་བྱེད་པ་དང་ཚོགས་བཤད་ཚིག་གི་སྤུ་འཕྲེང་ཙམ་ཡིན་པས་སྙིང་པོའི་དོན་ལེན་ པའི་ཚེ་མི་དགོས་ཟེར་བ་དང་། ཚོགས་སློབ་གཉིས་ཤིང་རྟའི་སྲོལ་ཐ་དད་དུ་འདོད་པ་སོགས་ ནི་མཁས་པའི་ཚོགས་སུ་དབྱུང་བྱ་མ་ཡིན་པ། ཤིན་ཏུ་མ་སྦྱངས་བའི་བླུན་པོ་དག་ངོ་མཚར་ 10-62 སྐྱེད་པའོ། །གསུམ་པ་ནི། ཐོས་བསམ་གྱི་ལྟ་བ་དང་སྲེ་ཞེས་པ། གཉིས་ཀའམ་རེ་རེ་དང་
Chinese
此不合理有三：此非口诀之最上，且不成为对弟子宣说之义，且未分清闻思修三者之差别，难以修持。第一，您的闻思之见为何？是诸经论中未曾宣说，或虽有宣说却极为隐秘，仅在耳传中才显明，还是经论中实际出现的此本身？若如前二者，则也应出示彼等的教证和理证，且若那是经过观察而修习的，则没有被其他理智彻底决断以及在必要能力上极其超胜的特点。然而，若是安住修，则是在那里心执着于安乐本身，还是修习其他？若如前者，因为不依赖教证和理证，怎能成为闻思之见？仅此也不是最上的口诀。然而，若仅是心安住于“安乐并非胜义存在”之上，则仅是执着于名相而已。然而，若以教证理证决断并修习，则与前者相同。此外，修习那样的乐空，即使在金刚持中也多见于初学者，又怎会是他人所没有的呢？第二，那样的也说是讲授之义，那么什么是讲授？如续部和成就者的讲说，还是随自己所依之宗派的上师所说？若如前者，那样的空性修法是共同之义，且说是对大众宣说，故不合理。若如后者，将简略的证悟作集合讲说，将经论之义详细讲说是讲授，这样说来，任何必要能力也未成立。你们的想法中所包含的仅是讲说的好坏，由于认为集合讲说是讲授，因此讲说论典也作同样的区分，且集合讲说仅是词句的堆砌，所以在取精华之义时说不需要，以及认为集合讲说和讲授是两种车轨等，不是在智者之众中应提出的，只是让极不学习的愚人感到惊奇而已。第三，闻思之见与混合，是二者都混合还是
English
There are three reasons why this is not appropriate: this is not the supreme of oral instructions, and it does not become meaningful to explain to disciples, and it is difficult to practice without distinguishing the differences between hearing, thinking, and meditating. First, what is your view of hearing and thinking? Is it not explained in the scriptures, or is it very hidden even if it is explained, and only clear in the oral tradition, or is it this itself that actually appears in the scriptures? If it is like the first two, then it is also necessary to show their scriptural and logical proofs, and if it is a meditation that is examined, then there is no characteristic that has been completely determined by other intellects and is extremely superior in terms of necessary abilities. However, if it is a settling meditation, then is it holding the mind on happiness itself or meditating on something else? If it is like the former, how can it be a view of hearing and thinking since it does not rely on scriptural and logical proofs? That alone is not the supreme oral instruction. However, if the mind is only placed on the statement that "happiness does not exist ultimately," then it is only grasping at names. However, if it is determined and meditated on by scriptural and logical proofs, then it is the same as before. Furthermore, meditating on such bliss and emptiness is also often found in beginners among Vajra holders, so how can it be something that others do not have? Second, saying that such a thing is also the meaning of teaching, then what is teaching? Like the explanations of the tantras and great accomplished ones, or like the explanations of the previous lamas of the tradition that one follows? If it is like the former, such a way of meditating on emptiness is a common meaning, and it is said to be explained to the assembly, so it is not appropriate. If it is like the latter, explaining the condensed realization as an assembly teaching, and explaining the meaning of the scriptures in detail as a teaching, then no necessary ability is established. What is contained in your thoughts is only whether the explanation is good or bad. Because of the perception that the assembly teaching is a teaching, explaining the treatises also makes the same distinction, and the assembly teaching is only a collection of words, so it is said that it is not necessary when taking the meaning of the essence, and that the assembly teaching and the teaching are two different chariot traditions, etc., should not be brought up in the assembly of scholars, but only amaze the ignorant who have not studied much. Third, mixing the view of hearing and thinking, is it mixing both or each one?
Tibetan
སྲེ། དང་པོ་ལྟར་ན་ནི། རྟོག་གཉིས་ཅིག་ཅར་འཇུག་པར་ཐལ་ལ། ཐོས་པ་དང་སྲེ་ན་ནི། རིག་པ་ དང་འབྲེལ་ཡང་རུང་ལུང་གི་རྗེས་སུ་འཇུག་པས་ཞུ་བདེ་སྐྱེས་པའི་ཚེ་ལུང་དྲན་དགོས་པའི་ གྲུབ་མཐའ་ངོ་མཚར་ཅན་འབྱུང་ལ། བསམ་བྱུང་གི་ཤེས་རབ་དགོས་ན་ནི། དཔྱད་སྒོམ་མན་ ངག་གི་མཐར་ཐུག་ཏུ་འདོད་དགོས་ན། དེ་ནི་ཁྱེད་ཉིད་མི་སྨྲ་ལ་རག གལ་ཏེ་སྨྲ་ན་ནི་ལེགས་ ཏེ། རྒྱ་ཆེར་བརྟགས་པར་བྱའོ། །གལ་ཏེ་འདི་བདེན་མེད་དོ་སྙམ་པ་ཙམ་ཞིག་འཛིན་ན་ནི་ ཡིད་དཔྱོད་ཙམ་གྱི་འདུ་ཤེས་ཡིན་གྱི་ངེས་པ་རྙེད་པའི་ཤེས་རབ་ཏུ་མི་རུང་ངོ་། །འོན་ཏེ་རེས་ འཇོག་ཏུ་བྱེད་ན་ནི་སྐྱོན་གཉིས་ཀར་ཐལ་ལ། ཡོངས་ཡེ་དཔྱད་སྒོམ་གྱི་ངེས་ཤེས་སྒོམ་བྱུང་ ལ་ཤིན་ཏུ་མང་བ་དང་། ཐོས་བསམ་ལས་བྱུང་བའི་ཤེས་རབ་དང་སྒོམ་བྱུང་གཞི་མཐུན་པ་ མེད་པ་ཞིག་ཡིན་ནའང་དེ་མ་རྟོགས་ཤིང་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་པའི་སྔགས་པས་ཡིད་དྲངས་ཀྱང་ བློས་མ་ཁེལ་བའི་ཅལ་ཅོལ་ཙམ་ལས་གྲུབ་མཐའ་རྟིང་མ་ཚུགས་པ་སྟེ། བདེ་བ་ལ་མི་རྟོག་ པར་གནས་ན། ཐོས་བསམ་གྱིས་དྲངས་བའི་ངེས་ཤེས་ཅི་ལྟར་འབྱུང་། ཐོས་བསམ་ཞེས་ པའི་ཚིག་ཀྱང་སྤོམས་ཤིང་། རང་གང་ལ་ཚད་དུ་བྱེད་པའི་བླ་མ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་། ལྟ་བ་དེ་ དུག་ཅན་དུ་བཤད་པས་འདིར་ཉེས་པ་ཐམས་ཅད་ནི། ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ལྟ་ཅི་སྨོས། བླ་མའི་ མན་ངག་མེད་པར་རྩོལ་བཤད་དུ་བྱས་ཤིང་གོ་བ་རགས་པ་ལ་མྱོང་བར་འཁྲུལ་བའི་སྐྱོན་ནོ། ། སྤྲོས་པས་ཆོག་གོ །བཞི་པ་ནི། དེ་བས་ན་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་བདེ་བ་ཆེན་པོ་ནི་ངོས་བཟུང་ བར་བྱོས་ཤིག་ཅེས་པའོ། །གཉིས་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཐབས་ལ་གསུམ་སྟེ། ཐབས་དངོས་ བསྟན་པ་དང་། དེ་གསུང་རབ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྙིང་པོར་བསྟན་པ་དང་། མན་ངག་ལས་གཞན་ དུ་ལྷན་སྐྱེས་མི་རྙེད་པར་བསྟན་པ་སྟེ་གསུམ་ལས། དང་པོ་ལ། ཡན་ལག་དྲུག་དང་། གཡོ་ མེད་གསུམ་དང་། རྣལ་འབྱོར་བཞི་དང་། ཆེད་དུ་བྱ་བ་གཉིས་དང་། དེ་ཉིད་བཅུ་བཞི་རྣམས་ 10-63 ལས། དང་པོ་ཡན་ལག་དྲུག་ནི། ཨེ་མ་ཞེས་པ་ནི། མན་ངག་འདི་དག་ལས་རང་བཞིན་ལྷན་ ཅིག་སྐྱེས་པ་མངོན་དུ་འགྱུར་བའི་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་རིག་པ་ལ་ངོ་མཚར་སྐྱེས་པའོ། །དྲུག་ཅེས་བྱ་ བ་ནི། རྣལ་འབྱོར་ཡན་ལག་དྲུག་པ་ཡིན་ལ། སླར་ཡང་དྲུག་ཅེས་གསུངས་པ་ནི་ཕུང་ཁམས་ དབང་ཡུལ་དྲུག་དྲུག་ཡན་ལག་རེ་རེས་སྦྱོང་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་པ་སྟེ། དེ་ལ་ཡན་ལག་དྲུག་ གི་དང་པོ། སོ་སོར་སྡུད་པ་ནི། དབུ་མའི་ཡས་སྣར་རླུང་སེམས་བསྡུད་པར་བྱེད་པའི་ཐ
Chinese
舍。 首先，如果像第一种情况那样，那就会导致两种念头同时产生。如果与闻法混合，虽然与智慧相关，但由于跟随经文，当生起喜乐时，就必须忆念经文，这样就会产生一种奇特的宗派。如果需要思所成慧，那就必须认为禅修口诀是最终的。这取决于您是否说话。如果说话，那就很好，应该广泛地进行考察。如果仅仅认为这是不真实的，那也只是意念上的概念，不能成为获得定解的智慧。如果交替进行，那就会导致两种过失。因为通过闻思修获得的定解非常多，而且闻思所生的智慧与修所生慧没有共同的基础。即使如此，那些不理解也不放在心上的密咒师，即使被意念牵引，也只是不符合逻辑的空谈，无法建立稳固的宗派。如果安住在快乐的无念状态中，又怎么会产生闻思所生的定解呢？“闻思”这个词也只是夸耀而已。而且，那些自己视为标准的上师们，也说这种见解是有毒的。因此，这里所有的过失，更不用说亲身体验了，都是因为没有上师的口诀，只是徒劳地进行解说，并将粗略的理解误认为是体验的过失。 不再赘述了。第四个是：因此，应该认识到心的自性就是大乐。第二，成就的方法有三种：直接指示方法，指出这是所有经论的精髓，以及指出除了口诀之外，无法获得俱生智慧。在第一种方法中，有六支、三不动、四瑜伽、二要事和十四自性。 10-63 首先是六支。唉玛，意思是：对于从这些口诀中，自性俱生显现的法性的智慧，感到惊奇。所谓六，是指瑜伽六支。再次说六，是指六蕴、六界、六处，每一支都会进行净化。其中，六支的第一支，各自收摄，是指将风心收摄到中脉的上端。
English
Sre. Firstly, if it's like the first case, it would lead to two thoughts arising simultaneously. If mixed with listening to the Dharma, although related to wisdom, since it follows the scriptures, when bliss arises, one must remember the scriptures, which would lead to a peculiar philosophical system. If the wisdom arising from contemplation is needed, then one must consider the ultimate of meditation instructions. This depends on whether you speak or not. If you speak, then it's good, it should be extensively investigated. If one merely holds the thought that this is not true, then it's just a conceptual notion, and cannot become the wisdom that finds certainty. If done alternately, then it would lead to both faults. Because the definitive knowledge of thorough investigation and meditation is very abundant in meditation-arising wisdom, and even if the wisdom arising from listening and thinking and the meditation-arising wisdom have no common basis, those mantra practitioners who do not understand this and do not keep it in mind, even if led by the mind, it's just illogical chatter that cannot establish a firm philosophical foundation. If one abides in the non-conceptual state of bliss, how can the definitive knowledge arising from listening and thinking arise? The word "listening and thinking" is just boasting. Moreover, those lamas whom one considers as the standard also say that this view is poisonous. Therefore, all the faults here, not to mention personal experience, are due to the lack of the lama's instructions, just making vain explanations and mistaking a rough understanding for experience. Enough of elaboration. The fourth is: Therefore, recognize that the nature of the mind is great bliss. Secondly, there are three methods for accomplishment: directly indicating the method, pointing out that it is the essence of all scriptures, and pointing out that innate wisdom cannot be found apart from instructions. In the first method, there are six branches, three immovables, four yogas, two essentials, and fourteen natures. 10-63 First are the six branches. Ema, which means: feeling amazed at the wisdom of the Dharma nature from which the co-emergent nature manifests from these instructions. The so-called six refers to the six branches of yoga. Saying six again refers to the six aggregates, six realms, and six sense bases, each branch will purify. Among them, the first of the six branches, individually gathering, refers to gathering the wind and mind at the upper end of the central channel.