Tibetan
མས་ཅན་སར་དུ་བྱེད་པ་པོས་སྤྲུལ་བ་དང་། འཁོར་བ་ལ་ཐོག་ མཐའ་མེད་པར་བསྟན་ནོ། །ཇི་ལྟར་རྒྱ་མཚོའི་ཀློངས་ཏེ་སྟེང་ནི་རླུང་དྲག་པོས་ཀྱང་བསྐྱོད་མི་ ནུས་པས་ཅི་ཡང་གཡོ་བ་མེད་པ་བཞིན་དུ། སེམས་གྱི་རང་བཞིན་གཟུང་འཛིན་དུ་སྣང་བའི་ རྣམ་པར་རྟོག་པས་སླད་ཅིང་འདྲེར་མེད་ལ་སེམས་དྲི་མ་དེའི་ངོ་བོར་ནམ་ཡང་མ་སྐྱེས་པ་ཡིན་ ནོ། །འདི་ཡི་སེམས་གཟུང་འཛིན་གཉིས་མ་ཡིན་པར་བསྟན་ཅིང་དཔེར་ན། སྒྱུ་མའི་ཟློས་ གར་ཏེ་སྤྲུལ་པ་ལ། རྟེན་འབྲེལ་གྱི་སྟོབས་ལས་རྟ་གླང་སོགས་སུ་སྣང་བ་ཙམ་མ་གཏོགས་ ངོ་བོས་གྲུབ་པ་མེད་པ་བཞིན་དུ་གཟུང་འཛིན་གཉིས་ཀྱང་སེམས་ཀྱི་རྟེན་འབྲེལ་ལས་སྣང་ བ་མ་གཏོགས་སེམས་ལས་གཞན་དུ་ཕྱི་རོལ་ཏུ་གྲུབ་པའི་སྙིང་པོ་སུ་ཡི་མཐོང་སྟེ་མ་མཐོང་ ཞེས་པའི་སེམས་ལས་ལོགས་སུ་ཡང་དོན་མེད་པར་བསྟན། ཇི་ལྟར་རིན་པོ་ཆེའི་དྭངས་མ་ བཻཌཱུརྱ་ནི་རང་བཞིན་གྱི་འོད་གསལ་བ་བཞིན་དུ་སེམས་ཉིད་དུས་ཀུན་ཏུ་ཀུན་ནས་ཏེ་ཡེ་ནས་ གསལ་བའི་ངོ་བོར་གནས་ལ། ཇི་ལྟར་རླུང་གི་མ་བསྐྱོད་པར་རྒྱ་མཚོའི་བརླབས་འབྱུང་བ་ མེད་པ་བཞིན་དུ། བག་ཆགས་ལས་གཞན་དུ་གཉིས་སྣང་མི་འབྱུང་ཞེས་པ་སྟེ། འདི་རྣམས་ ཀྱིས་གཟུང་འཛིན་གཉིས་པོ་སེམས་ཀྱི་སྣང་བ་ཡིན་ལ་རང་བཞིན་མེད་པར་བསྟན་ནོ། །དེ་ 10-59 ལྟར་ཡང་བྲམ་ཟེ་ཆེན་པོས། ས་བོན་གཅིག་ལ་སྡོང་པོ་གཉིས། །རྒྱུ་མཚན་དེ་ལས་འབྲས་བུ་ གཅིག །དེ་ཡང་དབྱེར་མེད་གང་སེམས་དཔའ། །དེས་ནི་འཁོར་དང་མྱ་ངན་འདས་རྣམས་ གྲོལ། །གཟུང་འཛིན་གྱི་སྡོང་པོ་གཉིས་ཀའང་བག་ཆགས་ཀྱིས་སླད་པའི་སེམས་ཀྱི་སྣང་བ་ འཁྲུལ་པ་མ་གཏོགས། རྩ་བ་ས་བོན་སེམས་གཅིག་པུ་ཡིན་པས། འབྲས་བུ་ཡང་གཉིས་སུ་ སྣང་བ་མེད་པ་ཁོ་ནའོ། །གཉིས་སྣང་མེད་པའི་སེམས་དེ་ཡང་ཡུལ་ཅན་བདེ་བ་དང་ཡུལ་སྟོང་ ཉིད་མིང་འདོགས་ཐ་དད་མ་གཏོགས་ངོ་བོ་དབྱེར་མེད་ཅིག་དུ་གྱུར་པ་སེམས་ཤིང་བསྒོམས་ པས་སྲིད་ཞིའི་མཐའ་ལས་གྲོལ་བར་འགྱུར་ཞེས་པ་ཡིན་ཏེ། ཡང་གཅིག་ཏུ་ན། དེ་ལྟ་བུའི་ སེམས་ལ་མཐའ་དབུས་ཏེ་ངོ་བོས་སྐྱེ་འགག་གནས་གསུམ་མེད་པས་རང་བཞིན་མེད་པར་ སྟོན་པའང་ཡིན་གསུང་། ཇི་ལྟར་ཞགས་པས་བཅིངས་པ་རྣམས་ནི་དྲངས་ན་ཆེས་དམ་པོར་ འགྱུར་བ་བཞིན། བདེ་སྟོང་ལ་ཞེན་ན་སེམས་འགྱུར་བ་དེའི་ཞགས་པར་ཆུད་པ་དྲངས་པ་ ལྟར་སོང་བས་ཆེས་བག་ཆགས་དམ་པོར་འགྱུར་བ་དང་། ཀླུ་ཡི་སྟེ་སྦྲུལ་ལ་འདུད་པར་བྱས་ ན་འདུད་པ་ལྟར་སྣང་ཡང་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་རང་སར་གྲོལ་བའི་རང་བཞིན
Chinese
以幻术师所变现之幻化，显示轮回无始无终。犹如大海的深处，即使强风也无法撼动，没有任何动摇一样。心的自性，在显现为能取所取的行相中，被分别念所扰乱且混杂，但心从未在那污垢的体性中产生。此中显示心并非能取所取二者，譬如幻术表演中的幻化，仅凭缘起的威力显现为马、牛等，而本体上并不成立一样，能取所取二者也只是心的缘起所显现，并非在心之外，在外境成立的实有，谁能见到？谁又未见？显示了在心之外别无他物。犹如珍宝的清澈碧玉，其自性光明一般，心性也恒时、一切时、本来就安住于光明的体性中。犹如没有风的搅动，大海不起波浪一样，除了习气之外，不会产生二元对立的显现。这些显示了能取所取二者是心的显现，而无自性。如此，大婆罗门说：一种子生二树，以彼之故而有一果，彼亦无别乃勇士心，由此解脱轮回与涅槃。能取所取的二树，也只是被习气所扰乱的心的显现错觉而已。根本种子是唯一的心，因此，果也只是无二显现而已。无二显现的心，与有境的乐和境的空性，只是名称上的不同，体性上无有差别，如此思维和修习，就能从有寂的边际中解脱。又，另一方面，如此的心，无有边际和中心，即体性上无有生、灭、住三者，也显示了无自性。犹如被绳索束缚之物，拉动则越紧一样。如果执着于乐空，心就陷入了变动的绳索中，如同被拉动一样，变得习气更加牢固。又如对龙，即蛇，进行礼拜，虽然显现为礼拜，但其体性自然解脱。
English
Like the illusion manifested by an illusionist, it shows that samsara has no beginning and no end. Just as the depths of the ocean cannot be moved even by strong winds, and there is no wavering at all, the nature of mind, in the appearance of grasping and being grasped, is disturbed and mixed by conceptual thoughts, but the mind never arises in the nature of that defilement. Here, it is shown that the mind is not the two of grasper and grasped, just as in the illusion of a magic show, it only appears as horses, cows, etc. by the power of dependent origination, but it is not established in its essence. The two of grasper and grasped are also only the appearance of the dependent origination of the mind, and not outside the mind. Who can see the essence established in the external environment? Who has not seen it? It shows that there is nothing else outside the mind. Just as the clear beryl of a precious gem is naturally bright, the mind itself always, at all times, and from the beginning, abides in the nature of clarity. Just as without the movement of the wind, the waves of the ocean do not arise, the dualistic appearance does not arise except from habitual tendencies. These show that the two of grasper and grasped are the appearance of the mind and are without self-nature. Thus, the great Brahmin said: One seed gives rise to two trees, from that cause there is one fruit, that is also inseparable, it is the mind of a hero, by this one is liberated from samsara and nirvana. The two trees of grasper and grasped are also just the illusory appearance of the mind disturbed by habitual tendencies. The root seed is the only mind, therefore, the fruit is also only the non-dual appearance. That mind of non-dual appearance, and the happiness of the subject and the emptiness of the object, are only different in name, and there is no difference in essence. By thinking and meditating in this way, one will be liberated from the extremes of existence and peace. Again, on the other hand, such a mind has no edge or center, that is, there is no birth, cessation, or abiding in its essence, and it also shows no self-nature. Just as things bound by ropes become tighter when pulled, if one clings to bliss and emptiness, the mind falls into the rope of change, and becomes like being pulled, so that the habitual tendencies become more firm. Also, like bowing to a naga, that is, a snake, although it appears as bowing, its nature is naturally liberated.
Tibetan
་དུ་འདུག་པ་ལྟར་སྟོང་ ཉིད་དང་སྦྱོར་བའི་བདེ་བས་སེམས་འདོད་ཆགས་ལྟར་སྣང་བ་ནི་བདེ་བའི་སེམས་སྐྱེས་ཙམ་ ཉིད་ནས་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་གྲོལ་བ་ཡིན་ཅིང་། དེ་ཙམ་དུ་མ་ཟད་སྤང་བྱ་མ་རིག་པ་འཇོམས་པ་ལ་ གཞན་ཐམས་ཅད་པས་ཀྱང་སྟོབས་ཆེ་བ་ཡིན་ནོ། ཚུལ་དེ་ལ་ངོ་མཚར་བས་ཨ་རེ་ཞེས་བརྗོད་ ནས། གཽ་བི་ཙ་ཎ་རྒྱལ་གྱུར་ཅིག་ཅེས་པ་ནི་གོང་བཞིན་ནོ། །ཇི་ལྟར་ཆུ་རླབས་ཆུ་ཉིད་མ་ཡིན་ པ་གང་དུའང་མ་མཐོང་བ་བཞིན་དུ། གཞི་དང་ལམ་དང་འབྲས་བུ་ཐམས་ཅད་དེ་བཞིན་ཉིད་ སྟོང་པ་ལས་གཞན་དུ་མེད་དོ། །སེམས་རང་བཞིན་གྱི་འོད་གསལ་བ་ཅུང་ཟད་གསལ་བར་ སྣང་བ་ཐོབ་ནས། རྟོག་གེས་དཔྱད་པའི་ངེས་པའི་ཤེས་པས་ཅི་ཞིག་བྱ་སྟེ། རྣམ་པར་མི་རྟོག་ པའི་ཚུལ་གྱིས་འཇུག་པར་བྱའོ། ། 10-60 གསུམ་པ་ནི། སེམས་ཀྱི་རྒྱུད་བདེ་བ་ཆེན་པོ་མི་རྟོགས་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་མཐའ་བྲལ་དང་ རྟེན་འབྲེལ་ཟུང་འཇུག་ཏུ་གོ་བ་ཡིན་ཡང་། དེས་ཚེ་གཅིག་གི་སངས་རྒྱས་སྒྲུབ་པ་ལ་ཅི་ཞིག་ བྱ་སྟེ། མི་འགྲུབ་ན་ཉི་ཚེ་བའི་སྟོང་ཉིད་རྣམས་ཀྱི་ལྟ་ཅི་སྨོས། དེ་ལྟར་ཡང་དུས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ ལས། སྐད་ཅིག་གང་གིས་འགྱུར་བ་དག་དང་རྣམ་པར་བྲལ་བ་གྲུབ་ཅིང་གཡོ་བ་གོས་པ་མེད་ གྱུར་པ། །སངས་རྒྱས་བྱ་བ་དེ་སྤངས་ནས་ནི་བདེ་ཉམས་དང་བལ་སྟོང་པ་གཞན་དག་གང་ ཞིག་སྒོམ་བྱེད་པ། །དེ་ཡིས་བསྐལ་བ་བྱེ་བ་དུ་མ་རྣམས་ཀྱི་སངས་རྒྱས་ཉིད་དང་ལྷན་སྐྱེས་ བདེ་བ་དག་ཀྱང་རིང་། །ཞེས་གསུངས་སོ། །འོན་ཏེ་ཤེས་རབ་སྟོང་པ་ཉིད་དང་བྲལ་བའི་བདེ་ བ་ཙམ་ལ་སེམས་འཛིན་པ་ནི། ཕྱུགས་དང་འདྲ་བར་འདོད་པའི་བདེ་བ་ཙམ་དོན་དུ་གཉེར་ བ་ལས། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་ཚུལ་མཐོང་བ་མེད་དེ། འདིར་བདེ་བ་སྐྱེས་པ་ན། སེམས་བདེ་བ་ འཆར་ཞིང་། གང་སྣང་ཐམས་ཅད་དེས་རྒྱས་བཏབ་པས་རོ་གཅིག་ཏུ་སྣང་བ་ན་དེའི་སྟེང་དུ་ སྣང་བཞིན་དུ་དམིགས་བཏད་ཐམས་ཅད་ཞིག་བའི་རང་བཞིན་གང་དུ་ཡང་མ་མཐོང་བ་ནི་ བདེ་སྟོང་སྦྱོར་བའི་ཚུལ་རྣམ་པར་དག་པ་ཡིན་ཅིང་། དེའི་ཐབས་སུ་བསམ་བྱུང་དང་སྒོམ་བྱུང་ གི་རྗེས་དཔག་དགག་གཞི་བདེ་བའི་སྟེང་དུ་དགག་བྱ་སྤྲོས་པའི་མཚན་མ་བདག་གཉིས་སུ་ འཛིན་པ་བཀག་པའི་ངེས་ཤེས་སྐྱོང་བའང་ཐབས་སུ་འགྱུར་བ་ཡོད་ཀྱང་། གང་ཟག་ཐམས་ ཅད་ལ་མཐའ་གཅིག་ཏུ་དགོས་པ་མ་ཡིན་ལ། འདིར་ཁ་ཅིག་བདེ་ལ་མི་རྟོག་པ་དང་ཐོས་ བསམ་གྱི་ལྟ་བ་སྲེ་བ་གཞན་སུ་ལའང་མེད་པའི་སློབ་བཤད་ཀྱི་མན་ངག་ཏུ་བྱེད་ལ། ཉམས་ སུ་མྱོང་བ་སྐད་སྨྲ་ཞིང་ཡི་གེར་འབྲི་བ་སྣང་ངོ
Chinese
如安住于彼，以空性与结合之乐，心如贪欲般显现，乃是乐受生起之刹那，即是自性解脱。不仅如此，对于摧毁应断之无明，也比其他一切更具力量。惊叹于此理，故说“啊啦”，然后说“高比匝纳胜利”，如前所述。犹如水波不异于水，未曾见于任何处一般，基、道、果一切皆是如是之空性，此外别无他物。获得心之自性光明稍微显现之后，以分别念思择之定解有何用？应以无分别之方式进入。 10-60 第三，心之相续，虽理解为大乐、无分别之空性、离边与缘起之双运，然以彼于一生中成办佛陀有何用？若不成就，何况是短暂之空性？如是亦如时轮中所说：“刹那以何转变及与分别相离而成就，无动摇无染污。舍弃成佛之事业，则于乐衰与如棉之空性，复修何者？彼以无数劫之佛陀与俱生之乐亦遥远。”如是说。然若执著于离智慧空性之唯乐，则如畜生般唯求欲乐，未见彼之真实之理。此处生起乐受时，心生乐受，且所显现一切皆以此滋养，故显现为一味，于彼之上，显现般地一切执著皆消散之自性，于何处亦未见，乃是乐空结合之清净之理。且以彼之方便，于思所生与修所生之推测，于应破之基——乐之上，破除应破之戏论之相——我二执之定解，修持亦可作为方便，然非一切有情皆需。此处某些人将乐与无分别及闻思之见混合，作为他人所无之教诫口诀，且有口说体验并书写者。
English
As it abides, the mind appearing like desire with the bliss of emptiness and union is self-liberation from the very moment bliss arises. Not only that, it is also more powerful than anything else in destroying what should be abandoned, ignorance. Marveling at this principle, one says "Ara," and then says "May Gobicandra be victorious," as mentioned before. Just as a water wave is not different from water and has never been seen anywhere else, all of the base, path, and result are likewise emptiness, and there is nothing else. Having obtained a slight manifestation of the mind's natural luminosity, what is the use of definitive knowledge examined by conceptual thought? One should enter in a non-conceptual manner. 10-60 Third, although the mind's continuum is understood as great bliss, non-conceptual emptiness, freedom from extremes, and the union of dependent arising, what is the use of accomplishing Buddhahood in one lifetime with that? If it is not accomplished, what need is there to mention temporary emptinesses? Thus, as it is said in the Kalachakra: "Whatever changes in an instant and is accomplished separate from distinctions, without movement, without attachment. Having abandoned the activity of becoming a Buddha, what other bliss-decay and cotton-emptiness does one meditate on? With that, the Buddhas of many billions of kalpas and the innate bliss are also distant." So it is said. However, if one clings to mere bliss devoid of wisdom and emptiness, then like an animal, one only seeks sensual pleasure, and does not see the truth of that very thing. Here, when bliss arises, the mind arises with bliss, and everything that appears is nourished by it, so it appears as one taste. On top of that, the nature of all fixations dissolving as they appear is not seen anywhere, which is the pure principle of the union of bliss and emptiness. And as a means to that, cultivating the definitive understanding that refutes the grasping at the marks of elaboration, the two selves, which are to be refuted, on top of the basis of refutation, bliss, which arises from thought and meditation, can also become a means, but it is not necessary for all beings in every way. Here, some people mix bliss with non-conceptuality and the view of listening and thinking, making it a teaching instruction unique to them. And there are those who speak of experience and write it down.