Tibetan
། གཉིས་པ་ལ། གསུམ་གྱི་དང་པོ་ངོ་བོ་ནི་ཁྱབ་པ་དང་རྟག་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ཏེ། འདི་ ན་ཁ་ཅིག་སྟོང་པ་ཉིད་ཙམ་ཁྱབ་པ་དང་རྟག་པར་འདོད་ཀྱི། སྐུ་ཁྱབ་རྟག་ཏུ་མི་འདོད། གཞན་ དག་ནི་ཁྱབ་པའི་དོན་སྤྲུལ་པ་གང་དགོས་སུ་འབྱུང་བ་ལ་འཆད་དེ། གཉིས་ཀས་ཀྱང་ལོངས་ སྤྱོད་རྫོགས་སྐུ་འབྱུང་འགྱུར་གྱི་ལུས་ཕྲ་བ་ཞིག་ཏུ་འདོད་པར་སྣང་ངོ་། །འབྱུང་བ་དང་འབྱུང་ འགྱུར་ལ་རྒྱུན་གྱི་རྟག་པ་གཏན་མི་སྲིད། མེད་པར་དགག་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ཙམ་ཆོས་ 9-226 སྐུའི་ཆ་ཤས་སུ་འཇོག་པའི་སྐབས་ཀྱང་ཡོད་མོད་ཀྱི་ཡན་ལག་བདུན་ལྡན་གྱི་སྐུ་ཁྱབ་རྟག་ཏུ་ བཞག་པས། དེ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། མེད་དགག་ལ་ཡན་ལག་བདུན་རྩི་རྒྱུ་མེད་པའི་ཕྱིར། །དེས་ ན་ལུགས་དེ་གཉིས་ནི། ཁྱབ་རྟག་གི་མིང་ཙམ་ཐོས་ཀྱང་དོན་མ་ཤེས་པའོ། །དེས་ན་རང་ ལུགས་ནི་སྐུ་དང་ཡེ་ཤེས་གཉིས་པོ་ངོ་བོ་གཅིག་ཡིན་པས་ཡན་ལག་བདུན་ལྡན་གྱི་ཡེ་ཤེས་ ཀྱི་སྐུ་ཡང་ཤེས་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །ཁ་ཅིག་ཆོས་སྐུ་དང་ལོངས་སྐུ་ངོ་བོ་གཅིག་པར་བཤད་ པ་དང་། ལོངས་སྐུ་དེ་ལ་གཉིས་མེད་ཀྱི་སྐུར་གསུངས་པས་གཟུགས་སྐུ་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་ མ་བསྡུས་པར་འདོད་པ་དང་། ཤེས་པ་ལས་ངོ་བོ་ཐ་དད་པའི་བེམ་པོར་འདོད་པ་དང་། ཡེ་ ཤེས་མེད་པར་འདོད་པ་སོགས་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱི་དགོངས་པར་འཆད་པ་ནོར་ཞེས་གསུང་བ་ནི་ གཟུགས་སྐུ་གདུལ་བྱའི་རྒྱུད་ཀྱི་བསྡུས་པར་བཞེད་པའི་སྐྱེས་ཆེན་ཀུན་ལོངས་སྐུ་མཚན་ཉིད་ པ་གཟུགས་སྐུར་མི་བཞེད་པས་ཕྱོགས་སྔ་མ་ལོངས་ཤིང་། ལྷག་མ་རྣམས་རང་གི་གྲུབ་མཐའ་ ལ་ཅོ་འདྲི་བར་སོང་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཡང་ཁྱེད་ཉིད་ཀྱིས་ལོངས་སྐུ་རླུང་སེམས་ལས་གྲུབ་པར་ འབད་དེས་བསྒྲུབས་པས་བེམ་པོ་དང་ངོ་བོ་གཅིག་པའི་ཤེས་པ་གཅིག་འཇོག་པ་ལས་ཐ་ཆད་ པའི་ཁས་ལེན་ཅི་ཡོད། གཟུང་འཛིན་གཉིས་ཡོད་བཞིན་དུ་མི་སྣང་བའི་ཡེ་ཤེས་འཁྲུལ་པ་ དེ་འདྲ་འདོད་པ་བས་ཡེ་ཤེས་མེད་ཅེས་སྨྲ་བའང་བཟང་ངོ་། །དེས་ན་གང་དགོས་སུ་སྤྲུལ་པ་ འབྱུར་བར་མ་ཟད། སྐུ་དེ་ཉིད་ཀྱང་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་ཉེ་རིང་མེད་ཅིང་གནས་འདི་ན་ཡོད་ ཀྱི་གཞན་ན་མེད་དོ་ཞེས་སོགས་དབྱེ་བ་མེད་པས་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ཁྱབ་པ་དང་། ངོ་བོ་ རིགས་མི་འདྲར་འགྱུར་བ་དང་རྒྱུན་ཆད་པ་གཏན་མི་སྲིད་པས་རྟག་པའོ། །དེས་ན་སྐུ་དང་ཡེ་ ཤེས་གཉིས་ཀ་ཁྱབ་རྟག་གོ ། གཉིས་པ་མཚན་ཉིད་ནི་ཟུང་འཇུག་ཆེན་པོ་སྟེ། སྤངས་རྟོགས་ཆེན་པོ་དང་ལྡན་པའོ། ། འདི་ལ་ཁ་ཅིག་རྒྱུན་མཐའི་རྗེས་ཐོགས་སུ་ཆོས་སྐུ་འོད་གསལ་བདེ་ཆེན་ཐོབ་ནས། དེའི་ 9-227 སྐད་ཅིག་གཉིས་པར་ལོངས་སྐུར་ལྡང་། ཁ་ཅིག་སྐུ་གཉིས་དུས་མཉམ་དུ་འགྲུབ་ཟེར་གཉིས་ ཀ་ཡང་མི་སློབ་པའི་ཟུང་འཇུག་གི་ངོས་འཛིན། སེམས་ཆོས་སྐུ་དང་ལུས་ལོངས་སྐུ་མཉམ་དུ་ བྱུང་བ་ལ་ཟུང་འཇུག་ཟེར་ཏེ། སྐུ་དང་ཐུགས་ཐ་དད་དུ་འདོད། འོན་ཀྱང་བདེ་ཆེན་དང་སྐུ་ལ་ གཉིས་སྣང་མེད། སློབ་པའི་ཟུང་འཇུག་གི་སྐུ། ངེས་ངོར་གཉིས་སྣང་མེད། སྣང་ངོར་ཡོད་ཅེས་ ཟེར་ཏེ། འོ་ན་སངས་རྒྱས་ལ་གཟིགས་པ་འཁྲུལ་པ་ཡོད་པར་འགྱུར་ཏེ། ལུས་སེམས་ཀྱི་ཆོས་ སྐུ་གཉིས་ཐ་དད་དངོས་གནས་ཡོད་པ་དེ་གཉིས་སུ་མི་སྣང་བར་གཟིགས་པའི་ཕྱིར། སློབ་ པའི་ཟུང་འཇུག་གི་གཉིས་སྣང་ཤེས་ངོར་འགགས་པ་དེ་ཡང་ངེས་ངོ་མ་ཡིན་པར་ལོག་རྟོག་གི་ ངོ་བོར་འགྱུར་ཏེ། གཉིས་སུ་ཡོད་པ་དངོས་གནས་ཡིན་པ་ལ་གཉིས་སུ་མེད་པར་འཛིན་པའི་ ཕྱིར་ཞེས་པའི་ཐལ་འགྱུར་ཟློག་ཏུ་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ཅི་ཞེ་ན། རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་རང་ གིས་རིག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་མེད་པར་ཡང་གཟིགས་ལ། མེད་བཞིན་དུ་སྣང་བ་ དང་སྣང་བཞིན་པ་དང་སྣང་བར་འགྱུར་བ་ཐ་ན་རྡུལ་ཕྲན་གཅིག་གཡོ་བ་ཚུན་རྒྱུ་འབྲས་དང་ བཅས་པ་གཅིག་ཀྱང་མ་ལུས་པར་ཡེ་ཤེས་གཅིག་གིས་ཅིག་ཅར་མཁྱེན་པ་ནི་ཆོས་སྐུ་དང་། དེའི་སྣང་བ་འགགས་པ་མེད་པ་སྐུ་དང་ཞིང་ལ་སོགས་པ་སྣ་ཚོགས་པར་འཆར་བ་ལོངས་སྐུ་ དང་། མེད་པ་ལ་འཁྲུལ་པའི་སེམས་ཅན་སྒྲོལ་བའི་ཐབས་ཀྱང་སྟོན་པའི་ཡེ་ཤེས་ནི་སྤྲུལ་སྐུ་ སྟེ། དེ་གསུམ་ཀར་ཡེ་ཤེས་གཅིག་ཉིད་ཀྱི་ལྡོག་ཆ་ཡིན་པ་ནི་སྐུ་གསུམ་ཟུང་འཇུག་གི་དོན་ནོ། ། དེ་ཡང་སེམས་ཅན་མཐའ་དག་གི་དོན་མངོན་པར་འདོད་པ་མ་ཚང་བ་མེད་པ། དུས་ཡོལ་ བ་མེད་པ། ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་བཏང་སྙོམས་སུ་ལུས་པ་དང་དོན་མེད་པར་འབྱུང་བ་གཏན་ མི་སྲིད་ལ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཅུང་ཟད་མི་མངའ་ཞིང་ཤེས་བྱ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་སྟེ། བསམ་ གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་གནས་འདི་ལ་ནི་ཕྱག་འཚལ་ལོ་ཞེས་རིགས་ཀྱི་རང་བློས་ཕར་རྒྱས་མ་ འགེབས་ཤིག སྤངས་པ་ཆེན་པོ་ནི་བག་ཆགས་དང་བཅས་པའི་སྒྲིབ་པ་མཐའ་དག་གདོད་ 9-228 ནས་འགགས་པར་གཟིགས་པའོ། །གཟུངས་ཀྱི་དབང་ཕྱུག་གིས་ཞུས་པའི་མདོར། བྲལ་བ་ བློ་ཡིས་ཟད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། །གདོད་ནས་ཟད་པས་དེ་ཕྱིར་ཟད་ཅེས་བྱ། །ཞེས་སོ། །རྟོགས་ པ་ཆེན་པོ་ནི་པྲ་ཕབ་སོགས་ལྟར་འཁོར་འདས་གཞི་ལམ་སོགས་ཆོས་ཐམས་ཅད་མ་བརྟགས་ པར་མཁྱེན་པའོ། ། གསུམ་པ་ནི། ཡན་ལག་སྟེ། སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་ངག་དབང་གྲགས་པས། ལོངས་སྤྱོད
Chinese
第二，三者之首，本体是周遍和常有的体性。在此，有些人认为仅仅空性是周遍和常有的，而不认为身是周遍常有的。另一些人则将周遍的意义解释为随所需而出现的化身。但两者似乎都认为报身是未来出现的微细之身。对于生起和将要生起的事物，不可能有恒常的常有。仅仅以否定存在的体性作为法身的一部分的情况也有，但由于七支圆满的身被认为是周遍常有的，所以那也不对，因为否定存在没有七支可言。因此，这两种观点只是听到了周遍常有的名称，却没有理解其含义。因此，自宗认为身和智慧二者本体是一，所以七支圆满的智慧之身也仅仅是智慧。有些人说，法身和报身本体是一，并且说报身是无二之身，因此认为色身不包括在佛陀之中，并且认为色身是与智慧本体不同的物质，并且认为没有智慧等等，说这些是龙树的观点是错误的。因为认为色身是所化众生相续的摄持的诸位大德，都不认为具有体性的报身是色身，所以前一种说法是正确的，而其余的说法则是对自己的宗派进行嘲讽。而且，您自己努力证明报身是由风心所组成的，既然如此，又有什么比承认物质和本体是一的智慧更加糟糕的呢？明明存在能取和所取二者，却想要承认那种看不见的错乱智慧，还不如说没有智慧更好。因此，不仅随所需而出现化身，而且身本身对一切法都没有远近之分，并且说“此地有而他处无”等等，因为没有差别，所以一切事物都是周遍的，并且本体不会变成不同的种类，并且永远不会中断，所以是常有的。因此，身和智慧二者都是周遍常有的。 第二，体性是伟大的双运，具有伟大的断证。对于此，有些人认为在常有的尽头，法身是光明乐
English
Secondly, the first of the three, the essence is characterized by pervasiveness and permanence. Here, some consider only emptiness to be pervasive and permanent, but do not consider the body to be pervasive and permanent. Others explain the meaning of pervasiveness as the emanation that arises as needed. However, both seem to consider the Sambhogakaya to be a subtle body that will arise in the future. There can be no constant permanence for what arises and will arise. There are also cases where only the characteristic of negating existence is taken as part of the Dharmakaya, but since the body with seven limbs is considered pervasive and permanent, that is also not correct, because negation of existence has no seven limbs to count. Therefore, these two views only hear the name of pervasiveness and permanence, but do not understand the meaning. Therefore, the self-view is that the body and wisdom are one in essence, so the wisdom body with seven limbs is also only wisdom. Some say that the Dharmakaya and Sambhogakaya are one in essence, and that the Sambhogakaya is said to be the non-dual body, therefore they think that the Rupakaya is not included in the Buddha, and that the Rupakaya is a material different in essence from wisdom, and that there is no wisdom, etc., saying that these are Nagarjuna's views is wrong. Because all the great beings who consider the Rupakaya to be the collection of the minds of those to be tamed do not consider the Sambhogakaya with characteristics to be the Rupakaya, so the former statement is correct, and the rest are ridiculing their own tenets. Moreover, you yourself have tried hard to prove that the Sambhogakaya is composed of wind and mind, so what is worse than admitting that matter and essence are the same wisdom? Even though there are the apprehended and the apprehender, it is better to say that there is no wisdom than to want to admit such an invisible, confused wisdom. Therefore, not only does emanation arise as needed, but the body itself has no near or far with respect to all dharmas, and saying "it is here but not elsewhere" etc., because there is no difference, all things are pervasive, and the essence will not become different kinds, and it will never be interrupted, so it is permanent. Therefore, both body and wisdom are pervasive and permanent. Secondly, the characteristic is great union, possessing great abandonment and realization. For this, some consider that at the end of the constant, the Dharmakaya is clear light bliss.
Chinese
获得之后，在那之后的第二刹那显现报身。有些人说二身同时成就，这二者都不是不学双运的认识。心是法身，身是报身同时出现叫做双运，认为身和意是不同的。然而大乐和身没有二现。所学双运之身，就胜义而言没有二现，就显现而言是有的，这样说，那么对佛的观看就成了错觉，因为身心的法身二者是不同实有的，为了不显现为二而观看的缘故。所学双运的二现于识前消失，那也不是胜义，而是变成邪分别的体性，因为对实有存在的二执为无二的缘故，这样的驳斥是无法避免的。那么是什么呢？无分别自性以智慧的智慧，也看到一切法都不存在，虽然不存在，但显现，以及正在显现和将要显现，甚至一个微尘的动摇，连同因果在内，没有一个不是被一个智慧同时知晓，这是法身；其显现不灭，显现为身和刹土等各种各样的是报身；以及为了救度对不存在产生错觉的众生，也示现方便的智慧是化身。这三者都是一个智慧的侧面，这就是三身双运的意义。也就是为了所有众生的利益而显现，没有不圆满的，没有过时的，完全圆满，不会停留在中舍，也不会无意义地发生，绝对不可能有丝毫分别念，并且知晓一切所知。对这不可思议的境界顶礼，不要用种姓的自心来遮盖胜观。大断除是指看到连同习气在内的一切障碍从本以来就已止息。《持咒自在所问经》中说：离戏不是智慧所能穷尽的，从本以来就已穷尽，因此才说穷尽。大证悟是指像帕帕等一样，不分别轮涅、基道等一切法而知晓。
English
After obtaining that, in the second instant, the Sambhogakaya arises. Some say that the two bodies are accomplished simultaneously, but neither of these is the recognition of non-learning union. The mind is the Dharmakaya, and the body is the Sambhogakaya appearing simultaneously is called union, considering the body and mind as different. However, there is no dual appearance in great bliss and the body. The body of the learning union, in terms of definitive meaning, there is no dual appearance, but in terms of appearance, it is said to exist. If so, then the perception of the Buddha becomes a delusion, because the Dharmakaya of body and mind are two different realities, and because of seeing them as non-dual. The dual appearance of the learning union disappearing before consciousness is also not definitive meaning, but becomes the nature of wrong conception, because of grasping what exists as two as non-dual. Such refutation is unavoidable. So what is it? The non-conceptual self also sees that all the dharmas of the wisdom of awareness do not exist, but although they do not exist, appearing, and being appearing, and about to appear, even the movement of a single atom, including cause and effect, none is not known simultaneously by one wisdom, this is the Dharmakaya; its appearance is unceasing, appearing as body and fields and so on in various ways is the Sambhogakaya; and the wisdom that also shows the means to liberate sentient beings who are deluded about non-existence is the Nirmanakaya. All three are aspects of one wisdom, which is the meaning of the union of the three bodies. That is, appearing for the benefit of all sentient beings, without being incomplete, without being outdated, completely perfect, not remaining in equanimity, and not happening meaninglessly, it is absolutely impossible to have any conceptual thought, and knowing all knowable things. To this inconceivable state, I prostrate, do not cover the superior insight with the self-mind of lineage. Great abandonment means seeing that all obscurations, including habitual tendencies, have been ceased from the beginning. In the Sutra Requested by Dhāraṇīśvararāja: Separation is not exhausted by the mind, it is exhausted from the beginning, therefore it is said to be exhausted. Great realization means knowing all dharmas such as samsara and nirvana, base and path, etc., without distinguishing them, like Pra Phab and others. The third is the limb. The great teacher Ngagwang Drakpa said: Enjoyment.