Tibetan
སྤོང་འདོད། སྦྱོར་བ་སྲོག་གཅོད་སྡོམ་པའི་འདུ་བྱེད། མཐར་ཐུག་བསྡམས་པ་རྫོགས་ པའི་ལུས་ཀྱི་ལས་སོ། །དགེ་མི་དགེ་གཞན་ལ་སྦྱོར་ཚུལ་དང་། དེ་དག་གི་མཐའ་དཔྱོད་དང་། གཉིས་ཀའི་འབྲས་བུ་གསུམ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་རྒྱས་པར་གཞན་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དགུ་པ་ལ་འགའ་ཞིག་ཏུ་འདོད་པ་ལ་འདུན་པའི་ཚབ་ཏུ་ལེ་ལོ་བཤད་པ་ཡང་ཡོད། ཁ་ ཅིག་ཏུ་གནོད་སེམས་དང་རྣམ་གཡེང་བསྣན་པས་བདུན་དུའང་བཤད་པ་ཤིན་ཏུ་མང་སྟེ། གནོད་སེམས་རྣམ་གཡེང་རྒོད་པ་གསུམ་གཅིག་ཏུ་སྡོམས་པའི་དབང་དུ་བྱས་པའོ། །དེ་ལ་ འདོད་པ་ལ་འདུན་པ་དང་། གནོད་སེམས་ནི་ལྷག་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་སྒྲིབ་པའོ། །རྨུགས་ པ་དང་གཉིད་དང་འགྱོད་པ་དང་རྣམ་གཡེང་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་བསླབ་པ་ལ་སྒྲིབ་པའོ། །ཐེ་ ཚོམ་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་བསླབ་པ་ལ་སྒྲིབ་པའོ། །སྒྲིབ་པ་བདུན་དང་ལྔ་ཞེས་བྱ་བ་བགྲོང་ཚུལ་གྱི་ ཁྱད་པར་ཡིན་པས་སོ་སོར་མི་བསམ་སྟེ། བཤེས་འཕྲིན་ལས། རྒོད་དང་འགྱོད་དང་གནོད་ སེམས་རྨུགས་པ་དང་། །གཉིད་དང་འདོད་ལ་འདུན་དང་ཐེ་ཚོམ་སྟེ། །སྒྲིབ་པ་ལྔ་པོ་འདི་དག་ དགེ་བའི་ནོར། །འཕྲོག་པའི་ཆོམ་རྐུན་ལགས་པར་མཁྱེན་པར་མཛོད། །ཅེས་བདུན་ཆར་ བགྲངས་ནས། སྒྲིབ་པ་ལྔ་ཞེས་ཐ་སྙད་མཛད་པ་ནི་བགྲོང་ཚུལ་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། ། བཅུ་པ་ལ་ཉེས་པ་ལྔ་བཤད་པ། སྤོང་བའི་འདུ་བྱེད་བརྒྱད་བཤད་པ། དེ་དེའི་གཉེན་ པོར་འགྱུར་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ནི། ལེ་ལོ་དང་། བརྗེད་ངས་དང་། བྱིང་རྒོད་དང་། མི་རྩོལ་བ་ དང་། རྩོལ་བའོ། །དང་པོ་ནི། ཏིང་ངེ་འཛིན་སོགས་སྒོམ་སྒྲུབ་པ་ལ་མི་སྤྲོ་བའོ། །གཉིས་པ་ ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་དམིགས་པ་བརྗེད་པའོ། །བྱིངས་པ་ནི་གཉིད་རྨུགས་པས་ནོན་ན་འབྱུང་ བར་བཤད་པས། དེ་གསུམ་རིམ་ཅན་དུ་བརྗོད་ན་བྱིངས་པ་དངོས་ནི་སེམས་ཀྱི་དྭངས་ཆ་ 9-143 ཙམ་མ་འགགས་ཀྱང་དམིགས་པའི་ཡུལ་མི་གསལ་བ་ཡིན་ལ། དེའི་ཕྱོགས་མཐུན་གཉིད་ ཀྱིས་རྨུགས་པ་ནི། སེམས་དྭངས་ཆ་ཡང་མེད་པར་མུན་མུན་པར་སོང་བའོ། །རྒོད་པ་ནི་འདོད་ ཆགས་ཀྱི་ཆ་ཤས་ཀྱི་རྣམ་རྟོག་ཡིན་པར་གསུངས་ཏེ། ངོ་བོ་ནི་ཟས་གོས་ལ་ཆགས་པས་ཚོང་ དང་ཞིང་ལས་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་། འདོད་ཡོན་ལྔ་བཟང་པོ་རྣམས་ལ་ཡིད་ འཇུག་པ་དང་། སྔོན་རྒོད་པ་དང་རྩེས་པ་ལ་སོགས་པ་དྲན་པར་བྱེད་པ་རྣམས་ཡིན་ནོ། །མི་ རྩོལ་བ་ནི་མཉམ་པར་བཞག་པ་ན་བྱིང་རྒོད་སྐྱེས་པར་ཤེས་བཞིན་དུ་དེའི་གཉེན་པོ་ལ་མི་ རྩོལ་བའོ། །རྩོལ་བ་ནི་བྱིང་རྒོད་མེད་པར་སེམས་ངང་གི
Chinese
舍弃之欲。行为是断除杀生的誓愿。最终约束圆满的身体之业。善与非善施予他人的方式，以及对它们的最终考察，以及二者的果报三者等等，应当在其他地方详细了解。 第九，有些地方，以懒惰代替了欲望中的希求。有些地方，加上害心和散乱，也说成是七种，这种情况非常多。这是因为将害心、散乱、掉举三者归为一体的缘故。其中，欲望中的希求，以及害心，是胜义戒律的障碍。昏沉和睡眠、后悔和散乱，是三摩地学处的障碍。怀疑是智慧学处的障碍。被称为七障和五障，是因为计算方式的差别，所以不要分别思考。如《亲友书》中所说：“掉举与后悔，害心与昏沉，睡眠与欲求，以及怀疑心，此五种障碍，是夺取善财的盗贼，请您知晓。”这样将七者全部列举出来，而用“五障”这个词语，是和之前的计算方式一样。 第十，讲述五种过失，讲述八种舍弃的行为，以及它们各自成为对治的方式。第一种是：懒惰，遗忘，沉掉，不作行，和作行。第一种是：对于三摩地等禅修修行不感兴趣。第二种是：遗忘三摩地的所缘境。沉没是指被睡眠昏沉压制时产生的。如果将这三者按顺序来说，真正的沉没是指心的明分没有完全消失，但是所缘境不清晰。与其相似的睡眠引起的昏沉是：心的明分也没有了，变得昏暗不明。掉举被说是贪欲的一部分的分别念。本体是对食物衣服的贪着，从而产生对经商和农活等方面的分别念，以及对五种美好的欲妙心生欢喜，回忆以前的掉举和嬉戏等等。不作行是指在入定时，明明知道产生了沉掉，却不对其对治。作行是指没有沉掉时，心任其自然。
English
The desire to abandon. The action is the vow to abstain from killing. The ultimate restraint is the complete action of the body. The ways of giving good and non-good to others, as well as the final examination of them, and the three fruits of both, etc., should be understood in detail elsewhere. Ninth, in some places, laziness is mentioned instead of desire in craving. In some places, adding malice and distraction, it is also said to be seven, which is very common. This is because malice, distraction, and agitation are counted as one. Among them, desire in craving, and malice, are obstacles to higher morality. Dullness and sleep, regret and distraction, are obstacles to the training of samadhi. Doubt is an obstacle to the training of wisdom. The so-called seven and five obscurations are different ways of counting, so do not think separately. As it is said in the Letter to a Friend: "Agitation and regret, malice and dullness, sleep and desire, and doubt, these five obscurations, are thieves who steal the wealth of virtue, please know." In this way, all seven are listed, and the term "five obscurations" is used, which is the same as the previous way of counting. Tenth, it explains the five faults, explains the eight actions of abandonment, and how each of them becomes an antidote. The first is: laziness, forgetfulness, sinking and agitation, non-application, and application. The first is: not being interested in meditation practices such as samadhi. The second is: forgetting the object of samadhi. Sinking is said to occur when one is overwhelmed by sleep and dullness. If these three are mentioned in order, the actual sinking is when the clarity of the mind has not completely disappeared, but the object is not clear. The dullness caused by sleep, which is similar to it, is when the clarity of the mind is also gone, and it becomes dark and unclear. Agitation is said to be a conceptual thought that is part of attachment. The essence is attachment to food and clothing, which leads to conceptual thoughts about business and farming, as well as delighting in the five good objects of desire, and recalling past agitation and play, etc. Non-application means that when in meditation, knowing that sinking and agitation have arisen, one does not apply the antidote to them. Application means that when there is no sinking or agitation, the mind is left in its natural state.
Tibetan
ས་གནས་པའི་ཚེ། བྱིང་རྒོད་ཀྱི་ གཉེན་པོ་ལ་རྩོལ་བར་བྱེད་པའོ། ། གཉིས་པ་ནི། དད་པ་དང་། འདུན་པ་དང་། བརྩོན་འགྲུས་དང་། ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་དང་། དྲན་པ་དང་། ཤེས་བཞིན་དང་། སེམས་པ་དང་། བཏང་སྙོམས་ཏེ་བརྒྱད་ཀྱི། དད་པ་ནི། ཏིང་ ངེ་འཛིན་གྱི་ཡོན་ཏན་ལ་དགའ་བས་དྲངས་པའི་དང་བའི་དད་པ་དང་། འདུན་པ་ནི་འདོད་ པའི་ཡུལ་ཏིང་ངེ་འཛིན་དོན་དུ་གཉེར་བའོ། །བརྩོན་འགྲུས་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་སྒོམ་པ་ལ་སྤྲོ་ བའོ། །ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་ནི་ལུས་སེམས་ལས་སུ་རུང་བར་བྱེད་པའོ། །དྲན་པ་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ གྱི་དམིགས་པ་མ་བརྗེད་པའོ། །ཤེས་བཞིན་ནི་སེམས་གནས་པ་དང་། བྱིང་རྒོད་སྤོང་བ་ སོགས་ཐམས་ཅད་ཤེས་པའོ། །སེམས་པ་ནི་བྱིང་རྒོད་སྤོང་བའི་ཐབས་ལ་སེམས་གཡོ་བའོ། ། བཏང་སྙོམས་ནི་འདུ་བྱེད་བཏང་སྙོམས་ཏེ་རྩོལ་བ་ཀློད་པའོ། ། གསུམ་པ་ནི། དང་པོར་སྒོམ་པ་ལ་འཇུག་པའི་ཚེ། ལེ་ལོས་སྒོམ་ལ་མི་སྦྱོར་བས་དེ་ ཉེས་པ་ཡིན་ཏེ། དེའི་གཉེན་པོ་དད་པ་དང་འདུན་པ་སྐྱེས་པས་བརྩོན་འགྲུས་རྩོམ་པར་ འགྱུར། བརྩོན་འགྲུས་ཀྱིས་ལེ་ལོ་དངོས་སུ་སེལ། བརྩོན་འགྲུས་གོམས་པས་ལུས་སེམས་ ཇི་ཙམ་དགེ་བ་ལ་སྐོལ་ཡང་མི་བདེ་བ་མེད་པའི་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་འབྱུང་བས་ལེ་ལོ་སླར་མི་ 9-144 སྐྱེ་བའོ། །དེ་ཡང་དད་ལས་འདུན། འདུན་ལས་རྩོལ། རྩོལ་ལས་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་ཞེས་བཞི་པོ་ དེ་རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་ཚུལ་དུ་འབྱུང་བ་ཡིན་ནོ། །སྒོམ་པ་ལ་ཞུགས་ཏེ་མཉམ་པར་འཇོག་པའི་དང་ པོར་ནི། རྣམ་རྟོག་གི་དབང་དུ་སོང་སྟེ། དམིགས་པ་ལ་འཇོག་པ་བརྗེད་ན། ཏིང་ངེ་འཛིན་ འགྲུབ་དཀའ་བའི་ཕྱིར་ཉེས་པ་དེའི་གཉེན་པོ་དྲན་པས་དམིགས་པ་ལ་སེམས་འཇོགས་པའོ། ། མཉམ་པར་བཞག་ཅིང་སེམས་ཅུང་ཟད་གནས་པའི་ཚེ། བྱིང་རྒོད་གཉིས་གང་རུང་གིས་ སེམས་ལས་སུ་མི་རུང་བར་བྱེད་པས། ཉེས་པ་དེའི་གཉེན་པོ་བྱིང་རྒོད་ངོ་ཤེས་པའི་ཤེས་ བཞིན་ནོ། །བསྒྲིམས་ཤིང་གཉེན་པོ་བསྟེན་ན་བྱིང་རྒོད་མི་འབྱུང་བའི་སྐབས་སུ་མི་རྩོལ་ན་ བྱིང་རྒོད་འཇུག་པས། དེར་གཉེན་པོ་ལ་རྩོལ་བའི་སེམས་པ་གལ་ཆེའོ། །ཞི་གནས་རྣམ་དག་ ལ་རྩོལ་མེད་དུ་གནས་པའི་ཚེ། གཉེན་པོ་ལ་རྩོལ་བ་བྱས་ན་དེ་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་གཡེང་དུ་འགྱུར་ བས། དེར་རྩོལ་བ་ཀློད་དེ་བཏང་སྙོམས་བསྟེན་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །འདིར་སྨྲས་པ། བརྒྱད་ ཁྲི་བཞི་སྟོང་ཆོས་ཀྱི་ཕུང་པོ་ཡང་། །ཡོངས་རྫོགས་ཤིན་ཏུ་གསལ་བར་ཉུང་ངུ་ཡི། །ཡི་གེས་ སྟོན་མཁས་གང་འདིའང་བླ་མའི་དྲིན། །ངག་གི་ད
Chinese
处于那个位置的时候，就要努力对治掉举和昏沉。 第二是，信、欲、精进、轻安、念、正知、作意、舍这八者。信是：喜欢禅定的功德所引发的清净的信。欲是：希求所欲之境禅定。精进是：喜欢修禅定。轻安是：使身心堪能。念是：不忘禅定的所缘。正知是：了知心安住和断除掉举、昏沉等一切。作意是：心专注于断除掉举、昏沉的方法。舍是：行舍，即放松努力。 第三是，最初进入禅修的时候，因为懈怠而不修禅定，这是过失。它的对治法是生起信和欲，从而开始精进。精进能直接消除懈怠。精进纯熟后，无论身心多么致力于善法，都不会感到不适，从而生起轻安，这样就不会再次产生懈怠。也就是说，信生欲，欲生精进，精进生轻安，这四者是因果关系。 进入禅修，开始安住的时候，如果被分别念所控制，忘记了安住于所缘，那么禅定难以成就，因此这个过失的对治法是用念将心安住于所缘。 在安住并且心稍微安住的时候，掉举和昏沉中的任何一个都会使心不堪能，因此这个过失的对治法是认识掉举和昏沉的正知。 如果精进并且修习对治法，在掉举和昏沉不生起的时候不努力，掉举和昏沉就会进入，因此在那里努力对治的作意非常重要。在寂止完全清净，无勤安住的时候，如果努力对治，那就会变成散乱，因此在那里要放松努力，修习舍。 这里说道：八万四千法蕴，完全而又非常清晰地用少许的文字来阐述，这善于开示的也是上师的恩德。语的……
English
When in that state, one should strive to counteract dullness and agitation. Secondly, there are eight: faith, aspiration, diligence, pliancy, mindfulness, awareness, intention, and equanimity. Faith is: pure faith induced by delighting in the qualities of samadhi. Aspiration is: seeking the desired object, samadhi. Diligence is: delighting in meditating on samadhi. Pliancy is: making body and mind serviceable. Mindfulness is: not forgetting the object of samadhi. Awareness is: knowing all things such as the abiding of the mind and the abandonment of dullness and agitation. Intention is: directing the mind towards the means of abandoning dullness and agitation. Equanimity is: equanimity of formation, that is, relaxing effort. Thirdly, when initially entering meditation, it is a fault not to engage in meditation due to laziness. The antidote to this is that faith and aspiration arise, thereby initiating diligence. Diligence directly eliminates laziness. Through familiarity with diligence, pliancy arises, where there is no discomfort even if body and mind are exerted in virtue, thus laziness will not arise again. That is, faith gives rise to aspiration, aspiration gives rise to diligence, and diligence gives rise to pliancy; these four occur as cause and effect. Having entered meditation, when initially abiding in equipoise, if one is overcome by discursive thoughts and forgets to abide on the object, then it is difficult to accomplish samadhi. Therefore, the antidote to this fault is to settle the mind on the object with mindfulness. When abiding in equipoise and the mind is somewhat settled, either dullness or agitation will make the mind unserviceable. Therefore, the antidote to this fault is awareness, which recognizes dullness and agitation. If one exerts oneself and cultivates the antidote, but does not make effort when dullness and agitation do not arise, then dullness and agitation will enter. Therefore, intention, which strives for the antidote there, is very important. When abiding in perfect tranquility without effort, if one makes effort for the antidote, that itself will become distraction. Therefore, one should relax effort there and cultivate equanimity. Here it is said: The eighty-four thousand collections of Dharma, completely and very clearly expounded in a few words, this skillful exposition is also the kindness of the Guru. Of speech...