Tibetan
འོ། །སྲེད་ཞེན་དང་མྱ་ ངན་དང་འགྱོད་པ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་རྟོག་འཁྲུགས་པ་ན། དེ་རྣམས་སྐྱེ་བའི་ཡུལ་སྙིང་པོ་ མེད་པར་ཤེས་པར་བྱས་པས་དེ་དག་རང་བབས་སུ་ཞི་བ་ནི་ཉེ་བར་ཞི་བར་བྱེད་པའོ། །དེ་ ནས་བསྒྲིམས་པའི་ཚེ་བྱིང་རྒོད་མི་འཇུག་ཅིང་། མ་བསྒྲིམས་ན་འཇུག་པའི་སྐབས་སུ་རྩོལ་ བས་བསྒྲིམས་ཏེ་སྒོམ་པ་ནི། སེམས་ཀྱི་རྒྱུད་གཅིག་ཏུ་བྱེད་པའོ། །དེ་ནས་རྩོལ་བ་མེད་ཀྱང་ གསལ་སྟོང་དུ་རྩེ་གཅིག་ཏུ་གནས་པའི་སྐབས་སུ་རྩོལ་བ་ཀློད་ནས་བཏང་སྙོམས་སུ་འཇོག་ པ་ནི། མཉམ་པར་འཇོག་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། སེམས་གནས་པ་དགུ་པ་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ གོམས་པར་བྱས་པས་ཕྱི་ནང་དུ་རྒྱུ་བའི་རླུང་འདི་རྣམས་ལུས་ལ་ཕན་འདོགས་པར་སོང་ སྟེ། ལུས་ལ་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པའི་བདེ་བ་སྐྱེ་ཞིང་། སེམས་ཀྱང་ཤིན་ཏུ་ལས་རུང་དུ་གྱུར་པས་ སེམས་ཤིན་སྦྱངས་ཀྱི་བདེ་བའང་འབྱུང་སྟེ། དེས་ཞི་གནས་དངོས་གཞི་ཁྱད་པར་ཅན་ཐོབ་ པ་ཡིན་ནོ། །འདི་དག་ཏུ་དཔྱད་པར་བྱ་བ་མང་དུ་ཡོད་མོད་ཀྱི། རང་ལུགས་ནི་སེམས་གནས་ དགུ་པ་གྲུབ་པ་ན་ཞི་གནས་དངོས་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། ། གཉིས་པ་ལྷག་མཐོང་ལ། ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་གཞུང་ལུགས་ནས་ཇི་ལྟར་འབྱུང་ཚུལ་ དང་། སྔགས་ཀྱི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ལ་ཡང་གཉིས་ཀྱི་དཔྱད་སྒོམ་གཙོ་ བོར་བྱེད་པ་ནི། མདོ་སྡེ་དགོངས་པ་ངེས་འགྲེལ་ལ་སོགས་པ་མང་པོ་ནས་འབྱུང་ཞིང་། དེའི་ ཚུལ་ནི་ཐོས་པ་ལ་བརྟེན་ཏེ་སྟོང་ཉིད་ཀྱི་དོན་གོ་བར་བྱས་ཏེ། བསམ་བྱུང་གིས་དཔྱད་པ་ལ་ བརྟེན་ཏེ་ངེས་ཤེས་ཡང་ཡང་དྲང་ཤིང་། སྟོང་ཉིད་ཀྱི་འདུ་ཤེས་ཤིན་ཏུ་ཤུགས་དྲག་པར་སོང་ བ་ན། རེ་ཞིག་ཞི་གནས་བསྒྲུབས་ཏེ། ཤིན་སྦྱངས་ཐོབ་རུང་མ་ཐོབ་རུང་སེམས་གནས་དགུ་ པ་འགྲུབ་པར་བྱས་ལ། དེ་ནས་ཞི་གནས་ཀྱི་ངང་ནས། དམིགས་ཡུལ་ཕྱི་ནང་གི་ཕུང་པོ་ལྔ་ 9-138 སོགས་དེ་དག་ལ་དམིགས་ནས་སྔར་བསམ་བྱུང་གིས་གཏན་ལ་ཕབ་པའི་གྲུབ་དོན་རྣམས་ དྲན་པར་བྱས་ཏེ། དེ་དག་མེད་བཞིན་དུ་སྣང་བར་ངེས་ཤེས་བསྐྱེད་པའི་རྒྱུན་དེ་ཞི་གནས་དང་ བསྲེས་ཏེ་འཛིན་མེད་དུ་ཅུང་ཟད་བཞག ཡང་དེ་བསྐྱར་གྱིན་ལྟ་བའི་ངེས་ཤེས་དང་ཞི་གནས་ སྤེལ་གྱིན་བསྒོམས་པས། ཡུལ་དེ་ལ་འཛིན་མེད་དུ་འཇོག་པའི་ཞི་གནས་ཀྱི་སྐབས་སྟོང་ པའི་གསལ་སྣང་ཡུན་ཇེ་རིང་ལ་སོང་ན་དཔྱད་པ་ཇེ་ཉུང་དུ་གཏོང་། སྟོང་པའི་གསལ་སྣང་དེ་ ཆུང་དུ་སོང་ན་ཡང་དཔྱད་པ་ཇེ་མང་བྱ། མཐར་སྟོང་པའི་གསལ་སྣང་གཡོ་བ་མེད་པ་བྱུང་ན། ཡིད་ལ་བྱེད་པའི་ཁྱད་པར་གསལ་སྣང་སྐུལ་བར་བྱེད་པའི་འགའ་རེ་མ་གཏོགས། དཔྱད་པ་ བོར་ནས་ཞི་ལྷག་ཟུང་འཇུག་ཏུ་སྒོམ་པ་ཡིན་ལ། འདི་ལ་ཡུལ་ཐམས་ཅད་ལ་ཕྱོགས་གཅིག་ ཏུ་སྒོམ་པ་དང་། གོང་དུ་བཤད་པ་ལྟར་རྣལ་འབྱོར་{ས་[པ་]གཞིའི་རིམ་པས་སྔ་མ་སྔ་མ་ལ་ གསལ་སྣང་བརྟན་པར་ཐོབ་པ་ན། ཕྱི་མ་ཕྱི་མ་ལ་གསལ་སྣང་སྒྲུབ་པ་སོགས་རིམ་གྱིས་རིམ་ གྱིས་སྦྱོང་བ་གཉིས་ཆར་ཡོད་དོ། །འདི་དག་རྒྱས་པར་ཀ་མ་ལ་ཤཱི་ལའི་སྒོམ་རིམ་གསུམ་དང་ དེའི་དགོངས་པ་ལོ་ཙཱ་བ་ཡེ་ཤེས་སྡེའི་ལྷག་མཐོང་སྐྱེད་ཐབས་ལ་སོགས་པ་སྔ་རབས་ཚད་ ལྡན་རྣམས་ལས་ཤེས་པར་བྱའོ། ། གཉིས་པ་ནི་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་གཟུངས་དང་། ཐེག་པ་ཆེན་པོ་རྒྱུད་བླ་མ་ལ་སོགས་ པའི་དགོངས་པས་མོས་པའི་དགེ་བ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པས་ངེས་པའི་དོན་ཀྱི་མདོ་སྡེ་ཚོལ་བ་ ལ་འཇུག དེ་ཐོས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་བདེ་བར་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོའི་གནས་ཚུལ་ལེགས་ པར་ངེས་ཏེ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྐུ་ནི་ཤེས་བྱ་ཐམས་ཅད་ལ་ཉེ་རིང་མེད་པར་ཁྱབ་པར་གོ་བའི་ ཕྱིར་ཞིང་ཁམས་ཐམས་ཅད་སྟོན་པས་ཁྱབ་པས་སྟོན་པ་དང་ནམ་ཡང་མི་འབྲལ་བར་ངེས་ ཤིང་དེས་སངས་རྒྱས་རྗེས་སུ་དྲན། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྙིང་པོ་ཅན་དུ་ མཐོང་བས་རང་དང་རིགས་གཅིག་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱི་བྱམས་པ་དང་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་སྐྱེ། འཁོར་ 9-139 འདས་ཐམས་ཅད་སེམས་ཀྱི་འཆར་སྒོར་ཤེས་པས་སྒྲིབ་པའི་དངོས་ཀྱི་གཉེན་པོ་ལྷག་པའི་ ཤེས་རབ་བསྒོམ་བྱར་ཡིད་ཆེས་པ་རྣམས་འབྱུང་། དེ་ཉམས་སུ་ལེན་པ་ལ་གསུང་རབ་དང་བླ་ མའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ཏེ་ཐོག་མར་དད་པ་དང་། དེས་ཐོས་པའི་ཤེས་རབ་དང་། དེས་སྙིང་རྗེ་ སྔོན་དུ་འགྲོ་བའི་བྱང་སེམས་བསྐྱེད་དེ། རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་བསམ་གཏན་གྱི་འཇུག་སྒོ་ལ་ མཉམ་པར་འཇོག་གོ །དེ་ལྟར་བཞག་པས་སྒོམ་བྱུང་གི་སྐྱེ་ཚུལ་ནི། ཐོག་མར་བསམ་གཏན་ ཡིན་ཏེ། མིག་དང་གཟུགས་ལ་བརྟེན་ནས་ནི། །དྲི་མ་མེད་པའི་བློ་སྐྱེའོ། །ཞེས་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས་ གསུངས་པ་ལྟར། ཚོགས་དྲུག་ལྷུག་པ་སྟེ་ཇི་ལྟར་སྣང་བ་དེ་ལ་འགག་མེད་དུ་བཞག་པས། བསམ་གཏན་དེའི་འབྲས་བུ་ལ་མཐོང་བ་རྣམ་པ་གཉིས་འབྱུང་སྟེ། གཟུགས་ལ་ནམ་མཁའི་ ཁམས་ཞུགས་པ་བཞིན་དུ་སེམས་མི་རྟོག་པའི་བསམ་གཏན་གྱིས་མཐོང་བ་ནི། སེམས་རང་ བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བར་མཐོང་བ་དང་། རྣམ་རྟོག་ཐམས་ཅད་སྐད་ཅིག་མ་ཙམ་སྟེ་སྔ་ཕྱི་ མཚམས་སྦྱོར་མི་ནུས་ལ། སྣང་བ་སྔ་མ་ལ་སེམས་ཕྱི་མ་འཇུག་པ་ལྟར་སྣང་བ་ནི་ཆེས་འཁྲུལ་ པའོ། །ཞེས་རྟོགས་
Chinese
哦！当贪恋、悲伤和后悔等念头纷乱时，如果认识到这些念头生起之处毫无意义，那么这些念头自然平息就是趋近寂止。然后，在专注的时候，昏沉和掉举不会进入；如果不专注，在昏沉和掉举进入的时候，通过努力专注而修习，这就是使心相续成为一体。然后，即使没有努力，在明空的状态中一心安住的时候，放松努力，置于舍的状态，这被称为等持，也就是成就第九住心。如果习惯了这一点，那么内外运行的这些风就会转为对身体有益，身体会生起非常调柔的安乐，心也变得非常堪能，因此也会生起心调柔的安乐，由此就能获得殊胜的真实止观。虽然这些方面有很多需要研究的，但自宗认为，成就第九住心时，就成就了真实的止观。 第二，关于胜观，分为从波罗蜜多乘的经论中如何产生，以及密宗的不共之处两种。第一种又分为两种，主要进行观察修，这在《解深密经》等许多经典中都有记载。其方法是，依靠听闻，理解空性的意义，依靠思所生慧进行观察，反复引生定解，当空性的认识变得非常强烈时，暂时修习止观，无论是否获得轻安，都要成就第九住心。然后，在止观的状态中，以内外五蕴等对境为所缘，忆念之前通过思所生慧确立的结论，生起对这些事物虽显现却无自性的定解，将这个过程与止观相结合，稍微安住于无执的状态。再次重复这个过程，交替进行观的定解和止观的修习，当在对境上安住于无执的止观状态中，空性的明相持续时间变长时，就减少观察；当空性的明相变小时，就增加观察。最终，当空性的明相变得不动摇时，作意
English
O! When thoughts such as craving, sorrow, and regret are in turmoil, if one recognizes that the place where these thoughts arise is without essence, then these thoughts naturally subside, which is approaching tranquility. Then, when focused, dullness and excitement do not enter; if not focused, when dullness and excitement enter, one cultivates by focusing with effort, which is making the mind-stream one. Then, even without effort, when one abides single-pointedly in the state of clarity and emptiness, one relaxes the effort and places it in a state of equanimity, which is called equipoise, that is, the accomplishment of the ninth stage of abiding. If one becomes accustomed to this, then these winds that move internally and externally will turn to benefit the body, and the body will generate the bliss of great pliancy, and the mind will also become very workable, so the bliss of mental pliancy will also arise, and thereby one will obtain the special actual calm abiding. Although there are many things to be examined in these, the self-tradition is that when the ninth stage of abiding is accomplished, then actual calm abiding is accomplished. Second, regarding insight, there are two types: how it arises from the scriptures of the Perfection Vehicle, and the uncommon aspects of mantra. The first is again divided into two, mainly engaging in analytical meditation, which is mentioned in many sutras such as the Saṃdhinirmocana Sūtra. The method is that, relying on hearing, one understands the meaning of emptiness, relying on the wisdom arising from thought, one repeatedly generates certainty, and when the understanding of emptiness becomes very strong, one temporarily cultivates calm abiding, and whether or not one has obtained pliancy, one should accomplish the ninth stage of abiding. Then, in the state of calm abiding, with objects such as the internal and external five aggregates as the object of focus, one remembers the conclusions previously established through the wisdom arising from thought, and generates certainty that these things appear but are without inherent existence, combining this process with calm abiding, and dwelling slightly in a state of non-grasping. Repeating this process again, alternating between the certainty of view and the cultivation of calm abiding, when the duration of the clear appearance of emptiness becomes longer in the state of calm abiding of dwelling without grasping on the object, one reduces analysis; when the clear appearance of emptiness becomes smaller, one increases analysis. Finally, when the clear appearance of emptiness becomes unwavering, mental engagement
Chinese
，除了少数能激发清晰显现的特殊情况外，要放弃分析，修习止观双运。对此，既有对一切境作统一修习，也有如前所说，瑜伽士通过地基次第，前前获得清晰显现的稳固，后后修习清晰显现等，次第次第修习的两种方式。这些详细内容，应当从静命论师的《修习次第》三篇，以及译师益西德的《生起胜观方便》等早期可靠论著中了解。 第二种是以不分别的陀罗尼，以及《大乘经庄严论》等论典的观点，以对殊胜功德的信解，而进入寻求究竟意义的经藏。依靠听闻，就能很好地确定如来藏的实情，因为明白佛身对一切所知无有远近地周遍，所以确信一切刹土都为导师所遍满，从而永远不离导师，由此忆念佛陀。由于视一切有情为具有如来藏者，因而生起因与自己同类的理由而产生的慈爱和大悲。由于知晓一切轮涅都是心的显现，因而生起对遮蔽之真实对治——胜观智慧作为所修的信心。在修习它时，要追随经论和上师，首先是生起信心，由此生起听闻的智慧，由此生起以慈悲为先导的菩提心，从而安住于不分别的禅定之入门。如此安住后，生起修所生智慧的方式是：首先是禅定，如龙树所说：“以眼和色为缘，生起无垢之智。”意思是说，六根放松，对所显现的一切无有阻碍地安住，由此禅定的果实会生起两种见解：如同虚空界融入色法一般，以心不分别的禅定所见是，见到心性本自光明，以及一切分别念都只是一刹那，不能连接前后，而显现为前一显现上后一念进入，这是极其虚假的。如此证悟。
English
Apart from a few special cases that stimulate clear appearance, one should abandon analysis and cultivate the union of calm abiding and insight. In this, there are both the practice of meditating on all objects as one, and, as mentioned above, the yogi gradually cultivating by means of the stages of the ground, first gaining stable clear appearance in the former, then cultivating clear appearance in the latter, and so on. These details should be learned from Kamalaśīla's three-part Stages of Meditation and the translator Yeshe De's Means of Generating Insight, and other reliable early treatises. The second is to enter into seeking the sutras of definitive meaning with faith in excellent qualities, according to the view of the non-conceptual dharani and the Mahāyānottaratantraśāstra, etc. By relying on hearing, one can well ascertain the reality of the tathāgatagarbha, because one understands that the Buddha's body pervades all knowable things without near or far, so one is certain that all buddhafields are pervaded by the teacher, and thus one is never separated from the teacher, thereby recollecting the Buddha. Because one sees all sentient beings as having the essence of the Buddha, one generates love and great compassion for the reason of being of the same kind as oneself. Because one knows that all samsara and nirvana are manifestations of the mind, one generates faith in the actual antidote to obscurations—superior insight wisdom—as something to be cultivated. In practicing it, one should follow the scriptures and the guru, first generating faith, then generating the wisdom of hearing, then generating bodhicitta preceded by compassion, and thus abiding in the entrance to non-conceptual samadhi. Having thus abided, the way in which meditation-born wisdom arises is: first is samadhi, as Nagarjuna said, "From the eye and form arises stainless wisdom." This means that the six senses are relaxed, and one abides without obstruction in whatever appears, and from the fruit of that samadhi, two kinds of vision arise: just as the space element enters into form, what is seen by the non-conceptual samadhi of the mind is seeing the nature of the mind as naturally luminous, and that all conceptual thoughts are only a moment, unable to connect before and after, and the appearance of the latter mind entering into the former appearance is extremely false. Thus realizing.