Tibetan
ལྟར། དངོས་པོ་ཆུ་ཐིགས་པ་གཅིག་ལ་ཡང་འགྲོ་བ་ལྔ་ལ་སྣང་བ་ཐ་དད་ཅི་ རིགས་རིགས་སུ་འཆར་བས་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་མེད་དེ་སེམས་ཙམ་མོ། །དོན་དུ་སྣང་བ་ནི་ཀུན་ གཞི་ལ་བག་ཆགས་བཞག་པའི་འཁྲུལ་སྣང་སྟེ། ལངྐར་གཤེགས་པ་ལས། བག་ཆགས་ཀྱིས་ ནི་དཀྲུགས་པའི་སེམས། །དོན་དུ་སྣང་བ་རབ་ཏུ་འབྱུང་། །དོན་ཡོད་མ་ཡིན་སེམས་ཉིད་དེ། ། ཕྱི་རོལ་དོན་མཐོང་ལོག་པ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་སོ། །གཞན་ཡང་ཕྱི་རོལ་དུ་སྣང་བ་ལྟར་ དོན་ལ་གྲུབ་ན། དངོས་པོའི་དེ་ཉིད་མཐོང་བར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་གྲོལ་ བར་ཐལ་བ་དང་། གཟུང་བ་དང་དེའི་འཛིན་པར་མ་གྲུབ་སྟེ་བདག་གཅིག་ཏུ་འབྲེལ་ན་ངོ་ བོ་གཅིག་ཏུ་འགྱུར་ཏེ་གཅིག་ལ་གཟུང་འཛིན་གཉིས་མི་འཐད། དེ་ལས་བྱུང་བ་ཡང་མ་ཡིན་ ཏེ་དུས་མཉམ་དུ་སྣང་བས་ན་རྭ་གཡས་གཡོན་བཞིན་འབྲེལ་བ་མེད་དོ། །དོན་ལ་འབྲེལ་ བ་ཉིད་ཀྱང་མ་གྲུབ་པས་དེའི་ཡུལ་ཡུལ་ཅན་ག་ལ་འཐད་སྔ་ཕྱི་ཅན་ལ་ཡུལ་དང་དེའི་འཛིན་ 9-119 པར་མི་རུང་སྟེ་གཅིག་ཡོད་དུས་ན་ཅིག་ཤོས་མེད་པས་སོ། །གཞན་ཡང་ཡུལ་མེད་ཀྱང་སྣང་ སྟེ་རྨི་ལམ་བཞིན་ནོ། །དེ་མ་ཐག་རྐྱེན་མེད་ན་ནི་ཡུལ་ཡོད་ཀྱང་མི་སྣང་བས་ངེས་པར་སེམས་ ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ་གཟུང་འཛིན་ཐ་དད་པ་མེད་པར་གྲུབ་བོ། །འོ་ན་འཛིན་པའི་སེམས་ངོ་བོས་ ཡོད་དམ་སྙམ་ན། སྔོ་སེར་རིང་ཐུང་སོགས་རྣམ་པ་ཇི་ལྟར་སྣང་བ་བཞིན་དུ་མ་དམིགས་པ་ དང་། ཡུལ་ལ་ཕྱོགས་ཆའི་དབྱེ་བ་ཡོད་པ་ལྟར་དེ་ལ་ཡང་ཡོད་དེ་ཨུཏྤལ་མཐོང་བའི་ཤེས་པ་ ཡང་འདབ་མ་མཐོང་བ་དང་། ཟེའུ་འབྲུ་མཐོང་བ་དང་། ཆུ་བ་མཐོང་བ་སོགས་ངོ་བོ་ཐ་དད་ པ་དུ་མ་འདུས་པ་ཙམ་ཡིན་པ་དང་། ཕྱི་ནང་བར་གསུམ་གང་ན་ཡང་མི་གནས་པ་དང་། ངོ་ བོ་གཅིག་མ་ཡིན་ཏེ་སེམས་སེམས་བྱུང་སྣ་ཚོགས་པར་དབྱེར་ཡོད་པ་དང་། ཡུལ་ལྔའི་རྣམ་ པ་སྣ་ཚོགས་པ་རྣམས་སྐད་ཅིག་གིས་འཇིག་པ་དང་། བསྐལ་པའི་སེམས་ཀྱང་སྐད་ཅིག་མ་ སོ་སོར་བཤིག་ན་གཅིག་ཀྱང་མ་དམིགས་ཏེ། སྐད་ཅིག་མ་གཅིག་པོ་དེ་ལ་སྐྱེ་གནས་འཇིག་ གསུམ་གྱི་ཆ་མེད་ན་དངོས་མེད་དུ་འགྱུར་ལ། ཡོད་ན་དེ་ཡང་དུ་མར་སོང་ཞིང་། དེའི་སྐྱེ་བའི་ ཆ་ཤས་སོགས་ལའང་ཐུག་མེད་དུ་བརྟགས་ན་དུས་མེད་དུ་འགྱུར་ཞིང་། འོན་ཏེ་སྐྱེ་འགག་ གནས་གསུམ་གཅིག་ཅར་བྱེད་ཅིང་། སྐད་ཅིག་དེ་ལ་སྔ་ཕྱིའི་མཐའ་གཉིས་མེད་ན་བསྐལ་ པ་ཡང་སྐད་ཅིག་མར་འགྱུར་ཏེ། སྐད་ཅིག་མ་ཐམས་ཅད་གཅིག་གི་ནང་དུ་གཅིག་ཐིམ་ པས་དུས་མཉམ་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ནང་འཛིན་པ་སེམས་ཀྱ
Chinese
比如，对于一滴水，五道众生显现出各种不同的景象，因此外境是不存在的，唯是心而已。实际上，显现的景象是在阿赖耶识上留下习气的错觉。如《楞伽经》所说：“习气扰动心，显现诸景象，非真实存在，唯是心而已，见外境者谬误。”又，如果外境如其所显现般真实存在，那么将会导致所有众生都能见到事物的真相，从而导致所有众生解脱。并且，能取和所取是不成立的，如果它们以一体的方式相连，那么它们的本体将变为一体，因此在一个事物上同时存在能取和所取是不合理的。它们也不是从彼此产生，因为它们同时显现，就像左右角一样，没有关联。实际上，关联本身也是不成立的，因此能境和有境怎么可能成立呢？对于有先后顺序的事物来说，境和它的执取是不可能的，因为一个存在时另一个就不存在。此外，即使没有境，也会显现，就像做梦一样。如果没有紧随其后的因缘，那么即使有境也不会显现，因此可以确定是唯心，从而成立了能取和所取是无二无别的。那么，执取的心在本体上存在吗？就像显现的蓝色、黄色、长短等各种形状一样，是不可得的。就像境有方位的区分一样，它也有，比如见到莲花的意识，也包括见到花瓣、花蕊、花蜜等，仅仅是多种不同本体的集合。并且，它不在内外中间的任何地方。本体也不是单一的，因为心和心所可以分为多种。五境的各种显现刹那间毁灭。即使是劫的心，如果分解成一个个刹那，也无法找到一个。如果一个刹那没有生、住、灭三个部分，那么它将变成非事物。如果存在，那么它也将变成多个部分。如果对它的生起部分等进行无止境的分析，那么它将变成无时。然而，生、灭、住三个部分同时发生。如果一个刹那没有前后两个端点，那么劫也将变成一个刹那。因为所有刹那都互相融入，因此会同时发生。因此，内在的执取心...
English
For example, for a single drop of water, beings of the five realms perceive various different appearances, therefore external objects do not exist, it is only mind. In reality, the appearing phenomena are illusions caused by the imprints left on the alaya consciousness. As stated in the Lankavatara Sutra: "The mind is disturbed by imprints, various appearances arise, they are not truly existent, it is only mind, seeing external objects is a mistake." Furthermore, if external objects were truly existent as they appear, then it would follow that all beings would be able to see the true nature of things, which would lead to the liberation of all beings. Moreover, the grasper and the grasped are not established, if they are connected as one entity, then their essence would become one, therefore it is unreasonable for both grasper and grasped to exist simultaneously in one thing. They are also not produced from each other, because they appear simultaneously, like the left and right horns, there is no connection. In reality, the connection itself is not established, therefore how can the object and subject be established? For things that have a sequential order, the object and its apprehension are impossible, because when one exists, the other does not. Furthermore, even without an object, it appears, like in a dream. If there is no immediate cause, then even if there is an object, it will not appear, therefore it can be determined that it is only mind, thus establishing that the grasper and the grasped are non-dual. Then, does the grasping mind exist in essence? Like the various shapes that appear, such as blue, yellow, long, short, etc., it is unattainable. Just as the object has directional distinctions, so does it, for example, the consciousness of seeing a lotus also includes seeing the petals, the stamen, the nectar, etc., it is merely a collection of many different entities. Moreover, it does not abide in any of the three places: inside, outside, or in between. The essence is also not singular, because mind and mental factors can be divided into many kinds. The various appearances of the five objects are destroyed in an instant. Even the mind of a kalpa, if broken down into individual moments, not a single one can be found. If a single moment does not have the three parts of arising, abiding, and ceasing, then it will become a non-thing. If it exists, then it will also become multiple parts. If its arising part, etc., are analyzed endlessly, then it will become timeless. However, the three parts of arising, ceasing, and abiding occur simultaneously. If a moment does not have the two ends of before and after, then a kalpa will also become a moment. Because all moments merge into one another, they will occur simultaneously. Therefore, the inner grasping mind...
Tibetan
ང་མ་གྲུབ་ལ། དེ་ གཉིས་ཀྱིས་སྟོང་པའི་ཆོས་ཉིད་ཀྱང་ངོ་བོས་མེད་དེ་གཟུང་འཛིན་གཉིས་མེད་ན། དེ་གཉིས་ ཀྱིས་སྟོང་པའི་ཆོས་ཉིད་ཀྱང་མི་འགྲུབ་སྟེ། མོ་ཤམས་ཀྱི་བུ་མེད་པས་དེ་ཤི་བའི་ཤུལ་མེད་པ་ བཞིན་ནོ། །གཞན་ཡང་ཆོས་འདི་དག་ཐམས་ཅད་ལྟོས་པས་འགྲུབ་པ་སྟེ། རྒྱུ་འབྲས། ཡུལ་ ཡུལ་ཅན། ཤེས་པ་ཤེས་བྱ་དངོས་པོ་དངོས་མེད། བཟང་ངན། བདག་གཞན། སྤང་གཉེན། མཐའ་དབུས། ཡིན་མིན། ཡོད་མེད། དོན་དམ་ཀུན་རྫོབ་སོགས་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཕན་ཚུལ་ 9-120 ལྟོས་པ་འབའ་ཞིག་ཡིན་པས་རང་ཚུགས་སུ་གྲུབ་པ་མེད་དེ། ཀུན་རྫོབ་འཁྲུལ་པ་ཡིན་པས་ མེད་བཞིན་དུ་སྣང་བའོ། །རེ་ཞིག་དོན་དམ་ལ་འཇུག་པའི་ཚེ་བདག་མེད་ཁས་བླངས་ཏེ་ འཇོག་ལ། དོན་དམ་པར་ནི་བདག་མེད་ཅིས་ཀྱང་མེད་དེ། དགག་བྱ་བདག་མེད་ན་དེ་མེད་མི་ སྲིད་དེ། བདེན་གཉིས་ལས། སྐྱེ་ལ་སོགས་པ་བཀག་པ་ཡང་། །ཡང་དག་པ་དང་མཐུན་པའི་ ཕྱིར། །དགག་བྱ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པས། །ཡང་དག་ཏུ་ན་བཀག་མེད་གསལ། །ཞེས་གསུངས་ པ་ལྟར། དགག་སྒྲུབ་ཐམས་ཅད་བྲལ་བ་ཅི་ཡང་མ་ཡིན་པའི་བརྗོད་མེད་ཁས་བླངས་ཐམས་ ཅད་བྲལ་བ་དེ་ནི་དངོས་པོའི་གནས་ལུགས་ཡིན་པས་དེ་ལ་མཉམ་པར་བཞག་གོ །དེ་དག་གི་ སྙིང་པོ་ནི། གང་ཟག་གི་བདག་མེད་ལ་དམིགས་པ། བདག་མེད་ལ་དམིགས་པ་རྣལ་འབྱོར་ གྱི་ས་ཞེས་དང་། གཟུང་བ་བཀག་པ་ལ་སྒོམ་པ་སེམས་ཙམ་ལ་དམིགས་པའམ་གཟུང་མེད་ ལ་དམིགས་པ་རྣལ་འབྱོར་གྱི་སེམས་སྒྱུ་མར་གཏན་ལ་འབེབས་པ་དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་དམིགས་ པ་རྣལ་འབྱོར་གྱི་ས། བརྗོད་མེད་དུ་སྒོམ་པ་སྣང་མེད་ལ་དམིགས་པ་རྣལ་འབྱོར་གྱི་ས་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ། ལངྐར་གཤེགས་པ་ལས། སེམས་ཙམ་ལ་ནི་རབ་བརྟེན་ནས། །ཕྱི་རོལ་དོན་ ལ་མི་རྟོག་གོ །དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་དམིགས་གནས་ནས། །སེམས་ཙམ་ལས་ཀྱང་འདའ་བར་ བྱ། །སེམས་ཙམ་ལས་ནི་འདས་ནས་སུ། །སྣང་བ་མེད་ལས་འདའ་བར་བྱ། །ཞེས་གསུངས་ པའི་དོན་དུ་བཞེད་དོ། །ལམ་འདི་ཤིན་ཏུ་ལེགས་ཏེ། རྡོ་རྗེ་གུར་ལས། རིན་ཆེན་སེམས་ལས་ ཕྱིར་གྱུར་པའི། །སངས་རྒྱས་མེད་ཅིང་སེམས་ཅན་མེད། །གནས་པའི་དོན་དང་རྣམ་ཤེས་ རྣམས། །ཕྱི་རོལ་གྱུར་པ་ཅུང་ཟད་མེད། །ཅེས་དང་། གཟུགས་དང་སྒྲ་དང་དེ་བཞིན་དྲི། །རོ་ དང་རེག་བྱར་སྐྱེས་པའི་དངོས། །རིན་ཆེན་སེམས་འདིར་བརྗོད་ཉིད་དེ། །ཞེས་དང་། གསང་ བ་འདུས་པ་ལས། རང་སེམས་རྣམས་ནི་དམིགས་པ་ལ། །ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་རབ་ཏུ་ གནས། །ནམ་མཁའ་རྡོ་རྗེ་གནས་སེམས་འདི། །ཆོས་མེད་ཆོས་ཉིད་མེད་པའོ། །ཞེས་རང
Chinese
我未成立，彼 二者所空的法性也无自性，即若能所二取不成立，则彼 二者所空的法性也不成立，如莫夏姆无子，故无其死亡之遗迹一般。另外，此等诸法皆由观待而成立，即因果、处 与处所、知识与所知、实有与非实有、善与恶、自与他、应舍与应取、边与中、是与非、有与无、胜义与世俗等一切法皆互相 9-120 观待，故无有自性成立者，乃因世俗是错乱，故虽无而显现。略而言之，于趣入胜义之时，承许无我而 安立，然于胜义中则定无我，若无所破之我，则彼无亦不成立，如《二谛论》云：“生等之遮遣，亦为 与真实相符故，所破非有故，于真实中无遮明。”如是所说，断绝一切破立，无有任何可言说之无言，断绝一切承许，此乃事物之实相，故于此等性而安住。彼等之 心要者：缘于补特伽罗之无我，缘于无我乃瑜伽之地，如是说。遮止所取而修习，缘于唯识或缘于无所取，瑜伽之心将幻相确定，缘于如是性乃瑜伽之 地。于不可言说中修习，缘于无有显现乃瑜伽之地的缘故。如是云，《楞伽经》云：“当善安住于唯心，不分别外境。从如是性之所缘处，亦当超越唯心。从唯心超越后，亦当从无有显现中超越。”如是理解其义。此道甚为殊胜，如《金刚帐》云：“从珍重心之外所出者，无有佛陀亦无有众生。安住之义与诸识，外境所出少许亦无。”又云：“色与声以及如是香，味与所触所生之物，于此珍重心皆为言说性。”又《秘密集会》云：“自心诸分别，一切法皆善安住于所缘。虚空金刚住心此，无有法亦无法性。”
English
I am not established, and the nature of emptiness of the two is also without essence, that is, if the duality of grasper and grasped is not established, then the nature of emptiness of the two is also not established, just as Mosham has no son, so there is no trace of his death. Furthermore, all these dharmas are established by dependence, that is, cause and effect, place and place-holder, knowledge and knowable, real and unreal, good and bad, self and other, what should be abandoned and what should be adopted, edge and center, yes and no, existence and non-existence, ultimate truth and conventional truth, etc., all dharmas are mutually 9-120 dependent, so there is no self-established one, because conventional truth is delusion, so it appears even though it is not. Briefly speaking, when entering the ultimate truth, one accepts selflessness and posits it, but in the ultimate truth, there is definitely no selflessness, if there is no self to be negated, then its absence is also not established, as the Two Truths states: "The negation of birth and so on is also in accordance with reality, because what is to be negated is non-existent, in reality there is clear non-negation." As it is said, cutting off all negation and affirmation, there is no unspeakable that can be said, cutting off all acceptance, this is the reality of things, so one abides in this equanimity. The essence of these is: focusing on the selflessness of the person, focusing on selflessness is the yoga ground, as it is said. Meditating on the cessation of grasping, focusing on mind-only or focusing on non-grasping, the yoga mind establishes illusion, focusing on suchness is the yoga ground. Meditating in the unspeakable, focusing on the absence of appearance is the reason for the yoga ground. As it is said, the Lankavatara Sutra says: "One should well abide in mind-only, not discriminating external objects. From the object of suchness, one should also transcend mind-only. After transcending mind-only, one should also transcend from the absence of appearance." Thus, understand its meaning. This path is very excellent, as the Vajra Tent says: "What comes out from the precious mind, there is no Buddha and no sentient being. The meaning of abiding and the consciousnesses, what comes out from the external realm is also slightly non-existent." It also says: "Form and sound and likewise smell, taste and tangible objects that arise, in this precious mind are all of the nature of speech." Also, the Guhyasamaja says: "One's own minds are the object, all dharmas well abide in the object. This mind abiding in space vajra, there is no dharma and no nature of dharma."