Tibetan
བྱས་ན། དེ་ནི་ལས་བྱེད་པའི་སློབ་དཔོན་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་རྣམས་ ལས་གཙོ་བོར་བཟུང་བྱ་ནི་དབང་བསྐུར་རྒྱུད་བཤད་མན་ངག་ཐོབ་པ་གསུམ་སྟེ། རྩ་ལྟུང་ དང་པོ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་ཡུལ་ཡང་འདི་གསུམ་ཡིན་པར་མངོན་པས་གཞན་རྣམས་ལ་ནི་ རྩ་ལྟུང་གི་ནི་སྨད་ཙམ་འབྱུང་ངོ་། ། གསུམ་པོ་དེ་དག་གང་ཞིག་གཙོ་བོ་ཡིན་ཞེ་ན་བླ་མ་གོང་མ་འགའ་ཞིག་ནི། སྤྱིར་གསུམ་ ལྡན་གཙོ་བོ། གཉིས་ལྡན་འབྲིང་། རེ་རེ་རྐྱང་པ་ནི་ཆུང་ངུ་སྟེ། དེའི་ནང་ནས་དབང་བསྐུར་བ་ གཙོ་ཆེ་གསུང་། འོན་ཀྱང་འདི་ལ་ནི་ངེས་པ་མེད་དེ། གང་ལ་བརྟེན་ནས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མངོན་ དུ་མཚོན་པ་དེ་ཉིད་གཙོ་བོ་ཡིན་ལ། ཐུན་མོང་གི་དབང་ཙམ་ཞིག་ཐོབ་པ་དང་། མཆོག་གི་ མན་ངག་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་སྟོན་པ་གཉིས་ཀྱང་ཕྱི་མ་གཙོ་བོ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན། ཚིགས་ བཅད་གཅིག་ཙམ་འཛིན་པ་ལའང་། །གལ་ཏེ་བླ་མར་མི་འཛིན་ན། །ཁྱིའི་སྐྱེ་བ་བརྒྱར་སྐྱེས་ ཏེ། །དམེ་ཤ་ཅན་དུ་སྐྱེ་བར་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་པས་ཚིག་བཅད་གཅིག་ཐོས་པའི་ཡུལ་ ཚུན་ཆད་ཀྱང་། སྐབས་འདིའི་རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། ལུང་དེས་ཀྱང་མ་ཡིན་ པར་གསལ་ཏེ། རྩ་ལྟུང་དང་པོ་འདི་ནི་མཚམས་མེད་ལས་ཀྱང་ཤིན་ཏུ་ལྕི་བ་ཡིན་པར་རྒྱུད་ ཐམས་ཅད་ནས་ཡང་ཡང་གསུངས་པ་ལ། དེ་ལ་ནི་ཁྱིའི་སྐྱེ་བ་བརྒྱ་ནས། གདོལ་པར་སྐྱེ་བར་ 9-87 བཤད་པ་ལས་དམྱལ་བར་སྐྱེ་བར་མ་བཤད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་བརྙས་པ་ནི། ལུས་ངག་ཡིད་ གསུམ་གྱིས་བརྙས་པ་སྟེ། ཡིད་ཀྱིས་བླ་མ་དེའི་སྐྱོན་རྟོག་ཅིང་། རྒྱུ་མཚན་འདི་དང་འདིས་འདི་ ནི་དམ་པ་མ་ཡིན་ནོ་སྙམ་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཡིད་ཀྱི་བརྙས་པ་སྟེ། ལུང་ངག་གི་རྣམ་འགྱུར་དུ་ མ་ཐོན་ན། ནམ་ལངས་ནས་ཉི་ཕྱེད་བར་ཙམ་གྱི་ཐུན་གཉིས་ལས་མ་འདས་ཁོངས་སུ་མཐར་ ཐུག་མི་རྫོགས་ཤིང་། དེ་ཡི་བར་དུ་རྒྱུན་མ་ལོག་ན་འདས་མ་ཐག་ཏུ་མཐར་ཐུག་གྲུབ་པས་རྩ་ ལྟུང་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་ཡིན་ནོ། །ལུས་ངག་ཏུ་མ་ཐོན་པའི་ཡིད་ཀྱི་ཉེས་སྤྱོད་ལ་རྩ་ལྟུང་དུ་ འཇོག་པ་ཀུན་ལ་སྤྱིར་བཏང་དུ་དུས་མཚམས་འདི་སྦྱོར་བ་ཉེ་བ་འཁོར་གྱིས་ཞུས་པའི་མདོར། འདི་ལ་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ལ་ཡང་དག་པར་ཞུགས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལ་སྔ་དྲོའི་དུས་ སུ་ལྟུང་བ་བྱུང་ན། ཉིན་མོ་གུང་ལ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་སེམས་དང་མ་བྲལ་ན་དེའི་ཚུལ་ ཁྲིམས་ཀྱི་ཕུང་པོ་མཐའ་མེད་དོ་ཞེས་སོགས་ཀྱི་དགོངས་དོན་དུ་གོང་མ་རྣམས་བཞེད་པ་ལྟར་ ཏེ། རྡོ་རྗེ་རྩེ་མོ་ལས། སྔ་དྲོ་སྡོམ་པ་བླང་བྱ་སྟེ། །
Chinese
因此，那就是名为“行事导师”的（上师）。这些之中，主要应掌握的是灌顶、传承讲解、口诀这三者。显然，第一条根本堕戒圆满的对境也是这三者，因此对于其他的，只会产生根本堕戒的少部分。 如果问这三者之中哪个是主要的，那么一些上师是这样说的：一般来说，三者俱全的是主要的，具备两者是中等的，只有单独一个是微小的。其中，灌顶最为重要。然而，这并不确定，因为依靠什么能够直接显现真如，那才是主要的。仅仅获得共同的灌顶，和毫不颠倒地传授殊胜的口诀，这两者之中，后者更为重要。那么，即使仅仅受持一个偈颂，如果不对上师生起恭敬心，就会转生为狗一百次，并且会转生为食腐肉者。既然如此，仅仅听闻一个偈颂，难道就不是这里的金刚上师了吗？并非如此，因为经文已经明确说明了。第一条根本堕戒比五无间罪还要严重，这是所有续部中反复强调的。对于违犯此戒者，经中只说了会转生为狗一百次，乃至转生为贱民，而没有说会堕入地狱。轻蔑上师是指身、语、意三方面的轻蔑。意轻蔑是指心中寻思上师的过失，心想因为这个和那个原因，此人不是圣者等等。如果这些没有表现在语言和行为上，那么在从天亮到中午这段时间里，如果两个时段没有结束，就无法彻底完成（堕落），如果在两个时段之间没有改变，那么在结束时就会彻底完成，这样根本堕戒就圆满了。对于没有表现在身语上，仅仅是意上的恶行，通常将这个时间界限应用于所有被认为是根本堕戒的情况是比较合适的。《近事请问经》中说：对于进入大乘的菩萨来说，如果在早上犯了堕落，如果在中午之前没有离开一切智智之心，那么他的戒蕴是无尽的。正如以上所述，上师们是这样理解的。在《金刚顶经》中说：早上应当受持律仪。
English
Therefore, that is called the "Acting Teacher" (the guru). Among these, the main things to be grasped are the three: empowerment, lineage explanation, and oral instructions. It is evident that the object of the complete first root downfall is also these three, so for the others, only a small part of the root downfall will occur. If asked which of these three is the main one, some of the former lamas said: In general, having all three is the main one, having two is medium, and having only one is small. Among them, empowerment is said to be the most important. However, this is not certain, because whatever allows the suchness to be directly manifested is the main one. Merely receiving a common empowerment, and teaching the supreme oral instructions without any inversion, the latter is more important. Then, even if one only holds a single verse, if one does not regard the guru with respect, one will be reborn as a dog a hundred times, and will be reborn as a carrion eater. Since this is the case, is merely hearing a single verse not the Vajra Master in this context? It is not, because the scripture has clearly stated that. This first root downfall is much heavier than the five heinous crimes, which is repeatedly emphasized in all the tantras. For those who violate this precept, the sutras only say that they will be reborn as a dog a hundred times, and even reborn as an outcaste, but they do not say that they will fall into hell. Disparaging the guru means disparaging in terms of body, speech, and mind. Mental disparagement means thinking about the guru's faults in the mind, thinking that for this and that reason, this person is not a holy being, and so on. If these are not expressed in language and behavior, then within the two sessions from dawn to noon, if it has not completely ended, it cannot be completely accomplished (the downfall), and if it has not changed between the two sessions, then it will be completely accomplished at the end, and the root downfall will be complete. For misconduct that is not expressed in body and speech, but only in mind, it is generally appropriate to apply this time limit to all situations that are considered root downfalls. In the Sutra of the Questions of the Close Disciples, it says: For a Bodhisattva who has entered the Great Vehicle, if a downfall occurs in the morning, if he does not depart from the mind of all-knowingness before noon, then his aggregate of morality is endless. As mentioned above, the former lamas understood it in this way. In the Vajra Peak Sutra, it says: In the morning, one should take the vows.