Tibetan
སུ་མེད་པ་ལ་གསུངས་ཏེ། འཁོར་བ་ནི་ཐག་ཁྲ་ལ་སྦྲུལ་དུ་སྣང་བ་བཞིན་མེད་སྣང་ཡིན་པར་ བཤད་དོ། །ཐག་པ་དང་འདྲ་བ་སེམས་ཟབ་གསལ་གཉིས་སུ་མེད་པ། རབ་རིབ་ཅན་གྱིས་ སྦྲུལ་དུ་འཛིན་པ་དང་འདྲ་བར་འཁྲུལ་པ་ཅན་ལ་འཁོར་བ། རབ་རིབ་སྤངས་པས་ཐག་པའི་ རང་བཞིན་མཐོང་བ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་མངོན་དུ་བྱས་པ་སྟེ། རང་བཞིན་གྱིས་ཐག་པ་ སྦྲུལ་མ་ཡིན་པ་ཐག་པ་རང་གི་ཆོས་སུ་གནས་པ་སྟེ། རབ་རིབ་མེད་པས་དེ་བཞིན་མངོན་དུ་ བྱས་པ་བཞིན་དུ། འཁོར་བའི་རང་བཞིན་གྱིས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཡིན་པ། སྒྲིབ་གཉིས་ བྲལ་བའི་ཚེ་མངོན་དུ་གྱུར་པ་ཡིན་ནོ། །འཁོར་བ་རང་བཞིན་མེད་པ་ཉིད་རང་བཞིན་གྱིས་མྱ་ ངན་ལས་འདས་པའི་དོན་དུ་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་སྡེ་སྣོད་ཐམས་ཅད་དགོངས་པ་མཐུན། འདིར་ འཁོར་བའི་རང་བཞིན་ཟབ་པར་བཤད་པ་ཡང་དེ་ཉིད་ཡིན། འཁོར་བ་རང་བཞིན་གྱི་ཆོས་ སྐུ་ཞེས་ཀྱང་བྱ། འཁོར་བར་སྣང་བ་དེ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྩལ་གསལ་ཆ་མ་འགགས་པར་སྣང་ བའི་གསལ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད། རང་བཞིན་གྱིས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་དོན་དུ། འཁོར་ ལོ་ཐ་མའི་མདོ་སྡེ་དང་སྔགས་ཀྱི་ཐེག་པ་ལས་འབྱུང་སྟེ། གསལ་བ་དེ་རང་བཞིན་ཡང་རྟེན་ བརྟེན་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཡིན་པ་དང་། གསལ་བར་སྣང་མཁན་གྱི་སེམས་བདེ་བ་ཆེན་པོ་ རྒྱུན་ཆད་མེད་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་པར་ཐེག་པ་བླ་ན་མེད་པ་འདི་ཁོ་ནའི་དགོངས་པ་ཡིན་ནོ། ། 9-377 གསལ་བའི་རང་བཞིན་སྤྲུལ་སྐུ་དང་། བདེ་བའི་རང་བཞིན་ལོངས་སྐུ་སྟེ། རང་བཞིན་གྱིས་ མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་ཚུལ་གཉིས་པོ་འདི་ནི་གསལ་བ་ཡིན་ནོ། །རང་བཞིན་ཆོས་སྐུའི་མྱང་ འདས་མ་ཡིན་ན། སྒྲིབ་པ་རྣམས་འཁྲུལ་སྣང་ཙམ་མ་ཡིན་པར་དངོས་གནས་ལ་ཡོད་པར་ འགྱུར་བས་ལམ་གྱིས་སྤོང་མི་ཐུབ་པར་འགྱུར་རོ། །རང་བཞིན་གསལ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་འདི་མེད་ན། དྲི་མ་ཐམས་ཅད་ནི་སྤངས་ཟིན། དྲི་མ་ཡང་མ་ཡིན། རང་ བཞིན་ཡང་མ་ཡིན་པའི་ཤེས་པ་གཞན་ནི་མེད་པས་སངས་རྒྱས་ཐོབ་པ་ན་སེམས་རྒྱུན་ཆད་ པར་འགྱུར་རོ། །མི་འགྱུར་ཏེ་ཡེ་ཤེས་གསར་བྱུང་མང་པོ་ཐོབ་པས་སོ་སྙམ་ན། ཁྱེད་ལྟར་ན་དེ་ རྣམས་རང་བཞིན་མ་ཡིན་པས་ཡེ་ཤེས་དེ་དག་རྒྱུན་ཆད་པའི་དུས་ཡོད་པར་འགྱུར་ཏེ། གང་ ལ་རིགས་འདྲའི་ཐོག་མ་ཡོད་པ་དེ་ལ་ཐ་མ་ཡང་ཡོད་པས་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་ཁྱེད་ཀྱི་ ལུགས་ལ་ཡང་སྟོབས་སོགས་ཡོན་ཏན་རྣམས་སེམས་ཅན་གྱི་དུས་ནས་ཡོད་པའམ་རྒྱུན་ཆད་ པར་འགྱུར་ཞེ་ན། བདེན་མོད་ཀྱི། ཁོ་བོ་ཅག་ནི་ཡོན་ཏན་རང་བཞིན་ད
Chinese
对于无有者所说，轮回如花绳误认为蛇一般，是无而显现。如绳一般，心无深明二性，如眼翳者执蛇一般，迷惑者为轮回。去除眼翳，见绳之自性，即为证得涅槃。自性上绳非蛇，绳安住于绳之自性。如无眼翳而现见一般，轮回自性即是涅槃，远离二障之时即得显现。轮回自性本无，此乃自性涅槃之义，大乘经藏一切意趣皆同。此处所说轮回自性甚深，亦是此义。轮回亦可称之为自性法身。轮回显现的一切，皆为明分不灭而显现之明，此乃自性涅槃之义。于末轮经部与密咒乘中皆有阐述。明即自性，亦是能依所依之坛城。显现明者之心，乃大乐无间断之自性，此唯无上乘之意趣。9-377 明之自性为化身，乐之自性为报身，此二自性涅槃之相即是明。若非自性法身之涅槃，则诸盖障非仅为错觉，而是真实存在，则无法以道断除。若无此自性明之坛城涅槃，则一切垢染皆已断除，亦非垢染，亦非自性，则无其他智慧，成佛之时心识将断灭。若谓不然，因获得诸多新生的智慧之故，如汝所言，彼等非自性，则彼等智慧有断灭之时。凡有同类之始者，必有终，此乃遍及之故。若然，依汝之宗，力等功德，是从有情之时即有，抑或断灭耶？诚然。然我等乃功德自性
English
It is said to those who are without existence that samsara, like a speckled rope appearing as a snake, is an appearance of non-existence. Like a rope, the mind is without the two aspects of depth and clarity. Like a person with blurred vision perceiving a snake, those with delusion experience samsara. By abandoning blurred vision, one sees the nature of the rope, which is the manifestation of nirvana. By nature, the rope is not a snake; the rope abides in its own nature. Just as it is manifested without blurred vision, the nature of samsara is nirvana. It is manifested when the two obscurations are removed. The very absence of inherent existence in samsara is the meaning of nirvana by nature. All the collections of the Great Vehicle agree on this point. Here, the profound explanation of the nature of samsara is also this very meaning. Samsara is also called the Dharmakaya of inherent existence. Whatever appears as samsara is the clarity that appears without the cessation of the clear aspect of all its potential. This is the meaning of nirvana by nature. It appears in the final turning of the wheel sutras and in the Mantrayana vehicle. That clarity is also the mandala of the dependent and the depended upon. The mind that perceives clarity is the nature of great bliss without interruption. This is the intention of this unsurpassable vehicle alone. 9-377 The nature of clarity is the Nirmanakaya, and the nature of bliss is the Sambhogakaya. These two aspects of nirvana by nature are clarity. If it is not the nirvana of the Dharmakaya of inherent existence, then the obscurations are not merely illusions but truly exist, and therefore cannot be removed by the path. If this nirvana of the mandala of inherent clarity does not exist, then all defilements have already been removed. It is neither defilement nor inherent existence, and there is no other wisdom. Therefore, upon attaining Buddhahood, the mind will cease. If you say it is not so because many newly arisen wisdoms are attained, according to you, since those are not inherent existence, those wisdoms will have a time of cessation. For whatever has a beginning of the same kind also has an end, because it is pervasive. If so, according to your system, do the qualities such as powers exist from the time of sentient beings or do they cease? It is true. But we are the inherent existence of qualities.
Tibetan
བྱེར་མེད་ཀྱི་ཚུལ་དུ་ ནི་གདོད་ནས་ལྡན་པར་ཁས་ལེན་པས། རིགས་འདྲའི་རྒྱུན་ལ་ཐོག་མ་ཡོད་པར་མི་འདོད་ ཅིང་། དེ་ལྟར་ལྡན་པས་དངོས་སུ་ཡོད་པར་ཁས་ལེན་ཡང་མི་དགོས་པས་སྐྱོན་གཉིས་ཀ་མེད་ དོ། །འོ་ན་ཅི་ཞེ་ན། སེམས་དེའི་མི་ཤེས་པ་དང་། གཞན་དོན་བྱེད་མི་ཐུབ་པའི་དྲི་མ་དག་ཙམ་ ན། གསལ་ཆ་དེས་ཤེས་པ་དང་། དེ་བྱེད་ནུས་པ་ཡིན་གྱི། ཡོན་ཏན་བསྐྱེད་པའི་རྒྱུ་གསར་པ་ ཞིག་བསྒྲུབས་ནས། དེ་ལས་ཡོན་ཏན་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་དང་ངོ་བོ་མི་གཅིག་པ་ཞིག་རྣ་ བ་ལ་རྣ་རྒྱན་བཏགས་པ་ལྟར་བྱུང་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དཔེར་ན། གསེར་གཡའ་དང་བཅས་པ་ དེ་མཛེས་པར་ནི་ཁས་མི་ལེན་ཏེ། མཛེས་མི་མཛེས་གཞན་གྱིས་མཐོང་བ་ལ་རག་ལས་པས་ སོ། །གཡའ་དང་བྲལ་བ་ན་མཛེས་པར་སྣང་བའི་མཛེས་པ་དེ་ནི་གསར་དུ་བྱུང་བ་མ་ཡིན་ ཏེ། གསེར་གྱི་རང་བཞིན་གཡའི་ངོ་བོར་སྐྱེས་པ་ནམ་ཡང་མེད་པས་མཛེས་པ་དེ་གསེར་གྱི་ 9-378 རང་བཞིན་ཡིན་ལ། མཛེས་པར་མཐོང་བ་ནི་གསར་བྱུང་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་སེམས་དྲི་མ་ དང་བཅས་པའི་ཚེ། མཁྱེན་བརྩེ་ནུས་གསུམ་སོགས་ཡོད་ཅེས་ཀྱང་མི་བརྗོད། ནམ་དྲི་མ་དང་ བྲལ་བའི་ཚེ། དེ་གསུམ་ནུས་པ་ཡང་རང་བཞིན་གསར་བྱུང་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། མཁྱེན་བརྩེ་ནུས་ གསུམ་ཡང་སེམས་གཅིག་པུ་ཁོ་ན་ཡིན་པ་ལ། སེམས་དེ་གསར་བྱུང་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འོན་ ཀྱང་དེ་ལྟར་སྤྱོད་པ་ནི་གསར་ཐོབ་བོ། །དེས་ན་སེམས་དེ་ཉིད་ཀྱི་སྒྲིབ་གཡོགས་བྲལ་བའི་ཚེ། དེ་རྣམས་ནུས་པ་ལ་དེ་ཐོབ་ཅེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་བཤད་པ་དེ་རྣམས་སློབ་དཔོན་ནག་ པོ་སྤྱོད་པའི་བཞེད་པ་ཡང་ཡིན་ཏེ། སྣང་བ་སེམས་དང་། སེམས་བདེ་བ་ཆེན་པོ་ཡིན་པ་ནི། གསང་བའི་དེ་ཉིད་ལས། བདེ་བ་ཆེན་པོའི་ཡེ་ཤེས་ནི། །མེ་ཞེས་བྱ་བར་མངོན་པར་བརྗོད། ། ཅེས་པའི་གཞུང་ལ་བསྙེགས་ནས། དེ་དག་ཉིད་ནི་ཡེ་ཤེས་མཆོག །ཕྱི་དང་བཅས་པའི་ནང་ ན་གནས། །ཁམས་གསུམ་རྒྱུ་དང་མི་རྒྱུར་བཅས། །འདི་དེ་སྤངས་ནས་གཞན་མེད་དོ། །ཞེས་ སེམས་ལས་གཞན་པའི་ཁམས་གསུམ་མེད་ཅིང་སེམས་དེ་ཡང་ཡེ་ཤེས་སུ་བཞག་གོ །བདེན་ གཉིས་སྐབས་སུ་གཟུགས་སོགས་དང་བདེ་ཆེན་གྱི་ཁྱད་པར་འབྱེད་པ་ཡང་། ནག་པོ་སྤྱོད་ པ་ཉིད་ཀྱི་དོ་ཧ་ལས། སྟོང་དང་སྟོང་མིན་དེ་གཉིས་ཀྱི་དབུས་སུ། །ཀྭ་ཡེ་རྨོངས་པ་ཅི་ཡང་མ་ མཐོང་ངོ་། །ལྷན་སྐྱེས་འབའ་ཞིག་གཅིག་པུ་དེ་ཉིད་ཡོད། །ནག་པོ་པས་ནི་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་ ཡིན། །ཅེས་གནས་སྐབས་ཀྱི་ངེས་དོན་དུ་བདེ་ཆེན་ཡོད་པ་དང་གཟུང་འཛིན་མེད་པར་
Chinese
以无有错乱之方式， 是故承认本来具有。不认为同类相续有初始， 如是具有，也不需要承认实际存在，故无两种过失。 那么是什么呢？仅仅是心的无知，以及不能成办他利的垢染清净时， 以其明分，即是知晓，且能成办彼事。并非是新创造生起功德之因， 由此功德，与心之自性及体性不相同，如耳朵上戴耳环般产生。 例如，不承认带有锈迹的黄金是美丽的， 美与不美依赖于他者的见解。 当脱离锈迹时，显现的美丽并非新产生， 因为黄金的自性中从未生起锈迹的体性，故美丽是黄金的 9-378 自性，而见到美丽是新产生的。同样，当心带有垢染之时， 也不说具有智悲力三者等。何时脱离垢染之时， 彼三者的能力也并非自性新产生，因为智悲力 三者也是唯一的心，因为心并非新产生。然而如此行持是新获得的。 因此，当彼心自身的遮障脱离之时， 彼等能力上说获得彼者。如是所说，也是黑行论师的观点， 显现是心，心是大乐，乃是， 《秘密之实性》中说：“大乐之智慧，称为火。” 依此教典，彼等即是殊胜智慧，存在于内外之中， 三界以及有因无因，舍弃此者无有其他。如是 认为三界并非心之外，且心也被安立为智慧。于二谛之时，区分色等与大乐的差别也是， 黑行论师的《多哈》中说：“空与非空二者之中， 唉呀！愚昧者什么也未见到。俱生唯一者即是存在，黑行者完全知晓。” 如是于暂时的究竟意义上，具有大乐且无有能取所取。
English
In a manner free from confusion, Therefore, it is acknowledged as being inherently present. It is not believed that similar continuums have a beginning, And because it is so present, it is not necessary to acknowledge its actual existence, thus there are no two faults. So what is it? It is merely that when the obscurations of ignorance of the mind and the inability to benefit others are purified, With that clarity, it is knowing, and it is capable of accomplishing that. It is not like newly creating a cause for generating qualities, From which qualities arise that are not the same as the nature and essence of the mind, like wearing earrings on the ears. For example, one does not acknowledge that gold with rust is beautiful, Whether it is beautiful or not depends on the perception of others. When it is free from rust, the beauty that appears is not newly arisen, Because the nature of gold never gives rise to the essence of rust, therefore beauty is the 9-378 nature of gold, and seeing beauty is newly arisen. Similarly, when the mind is with defilements, one does not say that it possesses the three qualities of wisdom, compassion, and power. When it is free from defilements, the ability of those three is also not newly arisen from its nature, because the three qualities of wisdom, compassion, and power are also the one and only mind, because the mind is not newly arisen. However, acting in this way is newly attained. Therefore, when the obscurations of that very mind are removed, It is said that one has attained that ability. What has been said in this way is also the view of the black practitioner teacher, Appearance is mind, and mind is great bliss, that is, In the "Essence of Secrets," it says, "The wisdom of great bliss is manifestly called fire." Following this scripture, those are the supreme wisdom, residing within and without, The three realms, with and without cause, apart from this there is no other. Thus, it is considered that the three realms are not other than the mind, and the mind is also established as wisdom. At the time of the two truths, distinguishing the difference between forms and great bliss is also, In the "Doha" of the black practitioner himself, it says, "In the midst of emptiness and non-emptiness, Alas! The ignorant do not see anything. The co-emergent, the only one, is present, the black practitioner fully knows." Thus, in the ultimate meaning of the temporary, there is great bliss and there is no grasper or grasped.