Tibetan
ས། །ཞེས་གྲུབ་མཐའ་ངན་པས་ བཏགས་པའི་ཡུལ་དང་། དབང་པོ་དྲུག་སྐྱོན་ཅན་དུ་གནས་པ་འཁྲུལ་གཞི་རྟེན་ལ་ཡོད་པས་ འཁྲུལ་པར་སྣང་བ་ཟླ་བ་གཉིས་སྣང་ལྟ་བུ་དང་། རྨི་ལམ་དང་ཡུལ་ལ་འཁྲུལ་གཞི་ཡོད་པ་ འགལ་མེའི་འཁོར་ལོ་ལྟ་བུ་དང་། གནས་ལ་འཁྲུལ་གཞི་ཡོད་པ་གྲུར་ཞུགས་པས་ཆུ་འགྲམ་ རྒྱུག་པར་སྣང་བ་ལ་སོགས་པ་འཕྲལ་གྱི་འཁྲུལ་རྒྱུས་བསྐྱེད་པའི་འཁྲུལ་པ་རྣམས་ནི་ལོག་ པའི་ཀུན་རྫོབ། སྤྱིར་འཁྲུལ་རྒྱུས་བསྐྱེད་པའི་{གསུང་བ་ན[སྣང་བ་ནི]། ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་སྣང་ བ་ཐམས་ཅད་དེ། མ་རིག་པའི་འཁྲུལ་རྒྱུ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འཕྲལ་གྱི་འཁྲུལ་རྒྱུས་ མ་བསླད་ཅིང་། འཇིག་རྟེན་འཁྲུལ་ངོར་དོན་བྱེད་ནུས་པ་རྣམས་ནི་ཡང་དག་ཀུན་རྫོབ་བོ། ། སློབ་དཔོན་ཟླ་བ་གྲགས་པས། དབུ་མ་འཇུག་པར་ནི། རེས་འགའ་ཀུན་རྫོབ་གྱི་དབྱེ་བ་འདི་ གཉིས་འགོག་པ་ལྟར་མཛད་པར་ཡང་གྲགས་མོད། ཀུན་རྫོབ་ལ་ཤིན་ཏུ་དཔྱད་པའི་དབང་དུ་ བྱས་ཀྱི་ཐམས་ཅད་དུ་དེ་ལ་དགྲ་ལྟར་གཟིགས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཐེག་པ་འདིར་ཡང་སེམས་ ཅན་གྱི་བློ་དང་འཚམས་པ་ལུགས་གཉིས་པོ་ཅི་རིགས་པ་ཁས་བླང་དུ་རུང་གི་མཐའ་གཅིག་ ཏུ་ཕྱོགས་ཞེན་མི་དགོས་སོ། ། གཉིས་པ་ལ། དོན་དམ་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་ནི་དངོས་པོའི་གནས་ཚུལ་ཡིན་པས་དབྱེ་བ་མེད་ མོད་ཀྱི། རྣམ་གྲངས་པའི་དོན་དམ་གྱི་དབང་དུ་བྱས་ན། ཡུལ་ཉི་ཚེའི་སྟེང་དུ་ངེས་པའི་དབང་ 9-372 དུ་བྱས་ནས། བདག་མེད་གཉིས་དང་སྟོང་ཉིད་བཅོ་བརྒྱད་ལ་སོགས་པ་བཤད་པ་ཡིན་ཅིང་། འདིར་གང་ཟག་དཀྲི་བའི་དབང་དུ་བྱས་ནས། གནས་སྐབས་པའི་དོན་དམ་ནི། རྡོ་རྗེ་གུར་ ལས། ཐོག་མ་མེད་པའི་སྲིད་རྒྱུན་ནས། །ཕྱིའི་དོན་དུ་བཏགས་པ་སྟེ། །ཐམས་ཅད་སེམས་ ཀྱི་རྣམ་འཕྲུལ་ཏེ། །སེམས་ཉིད་ཀུན་ཏུ་སོང་བའོ། །ཞེས་དང་། གཟུགས་དང་ཚོར་བ་འདུ་ ཤེས་དང་། །འདུ་བྱེད་དང་ནི་རྣམ་ཤེས་ཉིད། །ཐམས་ཅད་སེམས་འདིའི་དངོས་པོ་ལས། ། ཐུབ་པས་གཞན་དུ་མ་གསུངས་སོ། །ཞེས་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་ཕྱི་དོན་དུ་གྲུབ་པ་མེད་ཅིང་ སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡིན་པ་དང་། གཟུང་བ་མེད་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་འཛིན་པ་ཡང་དེའི་ རྣམ་པ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བདེན་པར་མེད་དེ་ལྷས་བྱིན་ལ་བུ་མེད་ན། དེ་མཐོང་བའི་ཤེས་པ་ ཡང་མེད་པར་གྲུབ་པ་བཞིན། འོན་ཀྱང་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་བདེ་སྟོང་ཙམ་ནི་ཡོད་དེ། རྡོ་ རྗེ་གུར་ལས། ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ལ། །ཡང་དག་དངོས་གྲུབ་རབ་གནས་གང་། ། ཆུ་ཤིང་སྙིང་པོ་མེད་པ་ལ། །སྙིང་པོ་འབྲས་བུ་རོ་
Chinese
萨。如是恶宗所 诠之境，及六根有损安住，以错乱之基存在于所依上，故 显现错乱如二月等。梦境与处所具错乱之基， 如火焰轮等。处所具错乱之基，如乘船者见河岸 奔流等，此等由暂时之错乱因所生之错乱，乃是颠倒 之世俗。总的来说，由错乱因所生之{宣说[显现]乃是：一切世俗之显 现，皆因具有无明之错乱因。不由暂时之错乱因所 染污，且于世间错乱境中能起作用者，乃是真实世俗。} 论师月称于《入中论》中，有时似遮止此二种世俗之差别，然乃是就极度观察世俗而言，并非于一切时皆视之为敌。此乘中亦可随顺众生之意乐，随意承许此二种理路，不应偏执一端。 二者，就胜义本身之体性而言，乃是事物之实相，故无有差别。然就名言胜义而言，乃是就于个别对境上决定之角度而言，宣说二无我及十八空性等。此处就补特伽罗安立之角度而言，暂时性之胜义乃是：金刚帐续云：无始生死流转中，诠为外境之义谛，一切皆是心之幻变，心性周遍一切处。如是及色受想行识，一切皆是此心之体性，能仁未曾说为异。如是，一切显现皆非成立为外境，乃是心之自性，以无所取之故，能取亦是彼之行相，故无有真实，如天授女无子，则见彼之识亦不成立一般。然心之自性乐空唯有，如金刚帐续云：诸法一切皆空性，真实成就最胜处，无水树木无有心，心成果实味
English
Sa. Such as the realm posited by evil tenets, and the six senses dwelling with defects, because the basis of delusion exists on the support, therefore, the appearance of delusion is like the appearance of two moons, etc. Dreams and places have a basis for delusion, like a wheel of fire, etc. Places have a basis for delusion, like a person on a boat seeing the riverbank flowing, etc. These delusions caused by temporary causes of delusion are false conventional truths. In general, {saying [appearing] is caused by delusion: all conventional appearances are because they have the cause of delusion of ignorance. Those that are not defiled by temporary causes of delusion and can function in the deluded realm of the world are true conventional truths.} Acharya Chandrakirti, in the Madhyamakavatara, sometimes seems to negate these two divisions of conventional truth, but that is because he is extremely examining conventional truth, not because he always regards it as an enemy. In this vehicle, it is also permissible to accept these two kinds of reasoning as appropriate to the minds of sentient beings, and one should not be biased towards one extreme. Secondly, as for the nature of ultimate truth itself, it is the reality of things, so there is no difference. However, in terms of nominal ultimate truth, it is said that the two selflessnesses and the eighteen emptinesses are explained from the perspective of being determined on individual objects. Here, from the perspective of establishing the individual, the temporary ultimate truth is: The Vajra Tentra says: From the beginningless stream of samsara, it is posited as the meaning of external objects, all are transformations of the mind, the nature of mind pervades everywhere. Thus, form, feeling, perception, formation, and consciousness are all the nature of this mind, and the Able One has not said otherwise. Thus, all appearances are not established as external objects, but are the nature of the mind, and because there is nothing to be grasped, the grasper is also in its aspect, so there is no truth, just as if Devadatta's wife has no son, then the consciousness that sees him is also not established. However, the nature of the mind, bliss and emptiness, is only there, as the Vajra Tentra says: All dharmas are emptiness, the true accomplishment is the most excellent place, the waterless tree has no heart, the heart is the fruit of taste.
Tibetan
ལྡན་བཞིན། །དེ་བཞིན་སྙིང་པོ་མེད་ལུས་ ལ། །བདེ་བའི་འབྲས་བུ་དངོས་གྲུབ་གནས། །ནམ་མཁའ་འབྱུང་བ་ཐམས་ཅད་དང་། །ཆོས་ རྣམས་ཀུན་གྱི་གཞིར་གྱུར་བཞིན། །མཁའ་བཞིན་དག་པའི་སེམས་ཉིད་ཀྱང་། །བདེ་མཆོག་ དག་པའི་སེམས་ཉིད་དེ། །ཞེས་ཆུ་ཤིང་སྙིང་པོ་མེད་པ་ལ། འབྲས་བུ་ཉིད་སྙིང་པོ་ཡིན་པའི་ དཔེས། ཕུང་པོ་ལྔ་ངོ་བོས་མེད་ཀྱང་རང་བཞིན་བདེ་བ་ཆེན་པོ་ངོ་བོས་ཡོད་པར་གསུངས་ པས་སོ། །རེ་ཞིག་གནས་སྐབས་པའི་ངེས་དོན་འདི་ཙམ་ཁས་ལེན་པ་ནི། གསང་སྔགས་ཀྱི་ ལུགས་ལ་ཤིན་ཏུ་གལ་ཆེ་སྟེ། སེམས་ཉིད་བདེ་བ་ཆེན་པོ་དང་བེམ་པོ་གཉིས་དོད་མཉམ་དུ་ གཏོང་བའི་གསང་སྔགས་པ་རྣམས་ནི། དོན་སྨྲ་བ་རྗེན་པ་སྟེ། དོན་གྱི་གཙོ་བོ་ཁུངས་མེད་དུ་ བཏང་། འགངས་ཆུང་བ་ཆད་མཐའ་འགོག་པ་ཙམ་ལ་འགངས་ཆེ་ཆེ་མོར་བྱེད་པར་སྣང་ངོ་། ། དོན་དམ་སྟོང་པ་ཉིད་མཐར་ཐུག་པའི་སྐབས་ནི། གསང་བ་འདུས་པ་ལས། ཆོས་རྣམས་ 9-373 རྨི་ལམ་ལྟ་བུ་སྟེ། །ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་མ་སྐྱེས་ཤིང་། །རང་བཞིན་དག་པའི་དེ་ཉིད་ལ། །འཁྲུལ་ པའི་རྡོ་རྗེ་རབ་ཏུ་གསུངས། །ཞེས་ཆོས་ཐམས་ཅད་གདོད་མ་ནས་མ་སྐྱེས་པར་ཤེས་ན། འཁྲུལ་པ་འཇོམས་པ་ལ་རྡོ་རྗེ་དང་མཚུངས་ཞེས་པའི་དོན་དང་། གསོལ་པ། སེམས་གང་ན་ གནས། བཀའ་སྩལ་པ། ནམ་མཁའ་ལ་གནས་སོ། །གསོལ་པ། ནམ་མཁའ་གང་ལ་གནས། བཀའ་སྩལ་པ། གང་ལ་ཡང་མི་གནས་སོ། །ཞེས་ཆོས་ཐམས་ཅད་སེམས་ལས་བྱུང་བ་དང་། སེམས་སྟོང་པའི་རང་བཞིན་དང་། སྟོང་པ་ནི་གང་ལ་ཡང་མི་གནས་པ་བརྗོད་བྲལ་ཡིན་པར་ གསུངས་ཏེ། བདེན་པར་མེད་སྙམ་པའི་ཚིག་སྤྱི་ཡིད་ལ་ཝལ་ལེ་བའི་དྲན་པའི་ཡུལ་དེ་ནི་ངེས་ དོན་སྟོང་ཉིད་ཡིན་པར་མ་གསུངས་སོ། །དེ་ཡང་ཏིང་ངེ་འཛིན་རྒྱལ་པོ་ལས། མིག་དང་རྣ་བ་ སྣ་ཡང་ཚད་མ་མིན། །ལྕེ་དང་ལུས་དང་ཡིད་ཀྱང་ཚད་མ་མིན། །གལ་ཏེ་དབང་པོ་འདི་དག་ ཚད་ཡིན་ན། །འཕགས་པའི་ལམ་གྱི་སུ་ལ་ཅི་ཞིག་བྱ། །ཞེས་པ་འཇུག་ཤེས་དྲུག་གི་ཆོས་ཉིད་ མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་པ་མེད་པའི་དོན་ཏེ། ཡིད་རྟོག་བཅས་ཀྱི་ཡུལ་དུ་ལམ་མེ་དྲན་པའི་ཡུལ་ ལ་གོམ་པ་ཙམ་གྱིས་དོན་དམ་རྟོགས་ན། དབང་ཡིད་ཀྱི་ཤེས་པ་ཚད་མ་ཡིན་པ་འགོག་མི་ དགོས་སོ། ། གསུམ་པ་ནི། སྤྱིར་དོན་དམ་སྤྲོས་བྲལ་ཤེས་བརྗོད་ཀྱི་ཡུལ་ཐམས་ཅད་ལས་འདས་པ་ ཡིན་ཅིང་། ཇི་ཙམ་སྒྲ་དང་རྟོག་པའི་བློའི་ཡུལ་དུ་བྱས་པ་ཐམས་ཅད་ཀུན་རྫོབ་བོ། །དེ་ཡང་ པ་ར་མ་ཨརྠ་སཏྱ་ཞེས་པ་དོན་དམ་བདེན་པ་ཞེས་པ་ཡིན་ཏེ། པ་ར་མ་དམ་པ། ཨརྠ་དོན། སཏྱ་བདེན་པ
Chinese
具足。如是无有心要之身 上，安住安乐之果成就。如虚空成为一切 诸法之基础一般，如虚空般清净之心性，乃是至乐 清净之心性。如是，对于无有心要之水树，果实即是心要之 比喻，五蕴虽无自性，然自性大乐以自性而存在，如是宣说。 稍微承认此暂时之胜义，于秘密真言之 宗派极为重要，心性大乐与物质二者平等 施予之秘密真言者们，乃是赤裸之义语者，将意义之主要舍弃于无有依据之处，将微小之断边遮止仅作为重大之事看待，如是显现。 究竟胜义空性之时，于《秘密集会经》中：诸法 9-373 如梦幻，无有自性生，自性清净之彼性上，宣说幻化金刚。 如是，若知晓一切法自始未生，则对于 摧毁幻化与金刚相同之意义，以及请问：心于何处 安住？答复：于虚空安住。请问：虚空于何处安住？ 答复：于何处亦不安住。如是，一切法从心而生， 心性空性之自性，以及空性于何处亦不安住，是不可言说， 如是宣说。认为无有真实之词句，心中模糊之记忆之境，并非宣说为胜义空性。 彼亦于《三摩地王经》中：眼耳鼻亦非量，舌身意亦非量，若此等根为量，则于圣道有何作为？如是，六入识之法性，乃是未现前证悟之意义，于意念分别之境中，稍微忆念之境，若以一步即可证悟胜义，则无需遮止根意之识为量也。 第三，总的来说，胜义离戏，超越一切能知能言之境，无论如何以言语和分别念之智慧所及之处，皆是世俗谛。其亦即是梵文：Paramārthasatya（藏文：པ་ར་མ་ཨརྠ་སཏྱ་），意为胜义谛，Paramārtha（藏文：པ་ར་མ་）意为殊胜，Artha（藏文：ཨརྠ་）意为意义，Satya（藏文：སཏྱ་）意为真谛。
English
Complete. Likewise, on a body without essence, the fruit of bliss, accomplishment, abides. Just as the sky is the basis of all phenomena, the mind itself, pure as the sky, is supreme bliss. The nature of the mind is pure. Thus, for a water tree without essence, the fruit itself is the essence. As an example, although the five aggregates are without essence, the great bliss of self-nature exists by its own nature, as it is said. For now, accepting this much of the provisional definitive meaning is extremely important in the secret mantra tradition. Those secret mantra practitioners who equally bestow the mind itself, great bliss, and matter, are naked speakers of meaning. They abandon the main point of meaning in a groundless place, and seem to make a big deal out of preventing minor extremes. In the ultimate state of emptiness, from the Guhyasamāja Tantra: All phenomena 9-373 are like dreams, unborn by nature, in that very nature of purity, the vajra of illusion is well spoken. Thus, if one knows that all phenomena are unborn from the beginning, the meaning is that destroying illusion is like a vajra. And the question: Where does the mind abide? The answer: It abides in the sky. The question: Where does the sky abide? The answer: It does not abide anywhere. Thus, all phenomena arise from the mind, and the nature of the mind is emptiness, and emptiness does not abide anywhere, it is inexpressible, as it is said. The general words that seem to be untrue, the object of vague memory in the mind, are not said to be the definitive meaning of emptiness. Furthermore, from the Samadhiraja Sutra: The eye, ear, and nose are not valid cognitions, nor are the tongue, body, and mind. If these faculties were valid cognitions, what would one do with the noble path? This means that the nature of the six entering consciousnesses is not directly realized. If one realizes the ultimate truth with just one step in the realm of mental conceptualization, there would be no need to negate the consciousness of the senses and mind as valid cognitions. Thirdly, in general, the ultimate truth is free from elaboration, transcending all objects of knowledge and expression. Whatever is made into an object of sound and conceptual thought is all relative truth. That is, Paramārthasatya, which means ultimate truth. Paramārtha means supreme, Artha means meaning, Satya means truth.