Tibetan
་རྣམས་སོ། །སྐྱེས་པ་སྤོང་བ་ནི། རྒྱུད་ལ་སྐྱེས་ཀྱང་སྐད་ཅིག་ གཉིས་པ་ན་བསྡམས་ཏེ་ཡིད་ཀྱི་དེ་རྒྱུན་བཅད་ཅིང་། ལུས་ངག་གི་སྒོ་བཅད་པའོ། །མ་སྐྱེས་ 8-478 པ་མི་བསྐྱེད་པ་ནི། མངོན་འགྱུར་བ་མ་སྐྱེས་པའི་སྐབས་སུ་དེའི་གཉེན་པོའི་ཕྱོགས་ལ་བརྟེན་ པས། དང་པོ་ནས་སྐྱེ་རུ་མི་འཇུག་པའོ། །གཉེན་པོ་ཡང་འདུན་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། དེ་དག་ ལ་བརྟེན་ནས་བསྡམ་པར་བྱ་ཞིང་། དང་དུ་མི་བླང་བ་བས་སྔར་སྐྱེས་རྣམས་སྤོང་ཞིང་། ཀུན་ ཏུ་མི་སྤྱད་པ་དང་། མངོན་སུམ་དུ་མི་བྱ་བའི་སྒོ་ནས་ཕྱིན་ཆད་སྡོམ་པའོ། །མ་སྐྱེས་པ་བསྐྱེད་ པ་ན། འདུན་བརྩོན་དང་ལྡན་པས་སྒོམས་ཏེ་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ལ། སྐྱེས་པ་བསྲུང་བ་ནི། དྲན་ཤེས་བཞིན་དང་ལྡན་པས། དགེ་བའི་ཆོས་དེའི་མཐུན་ཕྱོགས་བསྟེན་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ སྤོངས། བག་ཡོད་པས་བཟབས་ཏེ་སྔར་ཐོབ་པ་རྣམས་མི་ཉམས་ཤིང་སྤེལ་བའི་སྒོ་ནས་ བསྲུང་བའོ། །མདོར་ན་དམིགས་ཡུལ་དྲན་པར་ཉེར་བཞག་དང་འདྲ་ལ། ཉོན་མོངས་པ་ལས་ སེམས་སྲུངས་ནས། དགེ་བའི་ཆོས་འབད་རྩོལ་གྱིས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་བརྩོན་འགྲུས་སོ། ། རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་རྐང་པ་ཞེས་པ་ལ། རྫུ་འཕྲུལ་ནི་རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་མངོན་ཤེས་ཁོ་ན་ལ་མི་བཟུང་ སྟེ། རིདྡྷི་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་ལས་དྲངས་ན། འབྱོར་པ་དང་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ལ་ཡང་འཇུག་ པས། མཉམ་བཞག་གི་སྟོབས་ལས་འགྲུབ་པའི་ངོ་མཚར་བའི་ཆོས་མཐའ་དག་ལ་འཇུག་གོ ། ཡན་ལག་ནི་སྒྱུའི་དོན་ཏེ་དེ་ཐོབ་བྱེད་ཀྱི་ཐབས་དང་ཕོ་ཉ་ལྟ་བུ་ཡིན་པས་རྐང་པ་ཞེས་བྱ་བ་ ནི། འདི་ལྟར་གང་ལ་རྐང་པ་ཡོད་པ་དེས་འགྲོ་ལྡོག་དང་ཕ་རོལ་གནོན་པར་ནུས་པར་བཞིན་ ནོ། །དམིགས་པའི་ཡུལ་སྔར་བཞིན་ལས། ཏིང་ངེ་འཛིན་ཐོབ་འདོད་ཀྱི་འདུན་པ་དང་། རྣམ་ གཡེངས་ཀྱི་གོ་མི་འབྱེད་པའི་བརྩོན་འགྲུས་དང་། རང་ཉིད་ལ་རྟོག་ཅིང་ཤེས་བཞིན་དང་ལྡན་ པའི་སྤྱོད་པ་དང་། དམིགས་པའི་ཡུལ་ལ་གནས་པའི་ཞི་གནས་སེམས་ལ་དབང་སྒྱུར་བ་ནི་ སེམས་ཏེ། འདུན་སོགས་གསུམ་ཡང་རྣམ་གཡེང་དང་འབྲེལ་བ་མ་ཡིན་པར། དམིགས་པ་ལ་ རྩེ་གཅིག་པར་མཉམ་པར་འཇོག་པ་དང་སྦྲེལ་ཏེ་སྒོམ་པ་ཡིན་ལ། སྡེ་ཚན་སྔ་མ་གཉིས་ཀྱང་ འདི་ལ་ཚང་བར་བྱས་ཏེ་སྒོམ་མོ། །དབང་པོ་ལྔ་ལ་འདུན་པའི་ཡུལ་ནི་བདེན་པ་བཞི་དང་། 8-479 དཀོན་མཆོག་གསུམ་དང་ལས་དང་འབྲས་བུ་ལ་སེམས་དང་བའོ། །དང་བས་དད་པའི་ཆོས་ དགེ་བ་རྣམས་ལ་སྤྲོ་ཞིང་བརྩོན་པ་ནི་བརྩོན་འགྲུས་དང་། དེས་བསྐྱེད་པའི་དོན་མི་བརྗེད་ པར་འཛིན་པ་དྲན
Chinese
这些等等。已生者断除是说，即使生起于相续中，在第二刹那间就加以制止，断绝意念的相续，并且关闭身语之门。未生者不令生起是说，在尚未显现的时候，依赖其对治品，从一开始就不让它生起。对治品也就是希求等等，依赖这些来加以制止，不接受，由此断除先前已生者，恒常不使用，并且从不公开做的方式，从此以后进行防护。未生者令生起是说，具有希求和精进，通过修习而获得。已生者守护是说，具有正念和正知，依止善法之顺品，断除不顺品，以谨慎来防护，通过先前所获得的善法不退失且增长的方式来守护。总之，类似于将目标置于忆念之中，从烦恼中守护自心，并且以努力来成办善法的精进。所谓神足，神变并非仅仅执着于神变的现量，如果从“རིདྡྷི་”（梵文天城体：ऋद्धि，梵文罗马拟音：ṛddhi，汉语字面意思：神通）这个词来理解，也包含兴盛和圆满的意思，因此也包括从等持的力量中成就的一切奇妙之法。支分是幻化的意思，因为它是获得它的方法和信使，所以称为足，就像凡是有足的，就能行走、往返和压制对方一样。所缘的对境和先前一样，想要获得等持的希求，不分别散乱的精进，以及观察自己并具有正知的行为，以及安住于所缘境的寂止，心能自在地控制心，希求等三者也并非与散乱相关联，而是与专注于所缘境的等持相结合而修习，并且将前两个部分也包含在其中而修习。五根的希求之境是四谛，三宝和业果生起欢喜之心。以欢喜心对信心的善法感到欢喜，精进就是精进，不忘失由此产生的意义，就是忆念。
English
These and so on. Abandoning what has arisen means that even if it arises in the continuum, it is stopped in the second moment, cutting off the continuity of the mind, and closing the doors of body and speech. Not allowing what has not arisen to arise means that when it has not yet manifested, relying on its antidote, it is not allowed to arise from the beginning. The antidote is also aspiration and so on, relying on these to restrain it, not accepting it, thereby abandoning what has already arisen, constantly not using it, and from not doing it openly, protecting from now on. Causing what has not arisen to arise means that one has aspiration and diligence, and obtains it through cultivation. Protecting what has arisen means that one has mindfulness and awareness, relies on the favorable conditions of the virtuous Dharma, abandons the unfavorable conditions, and protects it with caution, through the way that the previously obtained virtuous Dharma does not decline and increases. In short, it is similar to placing the object in mindfulness, protecting the mind from afflictions, and the diligence of accomplishing virtuous Dharma with effort. As for the so-called miraculous foot, miraculous power is not only grasped as the direct perception of miraculous power. If it is derived from the word "ṛddhi" (Sanskrit: ऋद्धि), it also includes prosperity and perfection. Therefore, it also includes all the wonderful dharmas that are accomplished from the power of samadhi. Limb means illusion, because it is the method and messenger to obtain it, so it is called foot, just as whatever has feet can walk, go back and forth, and suppress the other. The object of focus is the same as before, the aspiration to obtain samadhi, the diligence that does not distinguish between distractions, and the behavior of observing oneself and having awareness, and the peace that abides in the object of focus, the mind can freely control the mind, and the three, such as aspiration, are not related to distractions, but are combined with the samadhi that focuses on the object of focus and cultivated, and the first two parts are also included in it and cultivated. The object of aspiration of the five faculties is the Four Noble Truths, the Three Jewels, and the joy that arises from karma and its results. With joy, one rejoices in the virtuous dharmas of faith, diligence is diligence, and not forgetting the meaning that arises from it is mindfulness.
Tibetan
་པ་དང་། དེས་མ་ཉམས་པའི་ཆོས་སྟོན་དུ་བྱེད་པ་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་། ཏིང་ ངེ་འཛིན་གྱིས་རྩེ་གཅིག་ཏུ་བྱས་པའི་ཆོས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཤེས་པ་ནི་ཤེས་རབ་སྟེ་འཇིག་རྟེན་ ལས་འདས་པའི་ཆོས་སྐྱེ་བ་ལ་དབང་བྱེད་པའི་ཕྱིར་དབང་པོའོ། །དད་སོགས་ལྔ་པོ་སྔོན་ཉིད་ ནས་ཡོད་ཀྱང་། དམིགས་པ་ལ་དབང་འབྱོར་ཞིང་། བརྟན་པོར་གྱུར་པ་ལ་དབང་པོ་ཞེས་བྱ་ ལ། དེ་རྣམས་ཉིད་མ་དད་པ་སོགས་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཀྱི་ཚུར་མི་འཇོམས་ཤིང་། ཕར་སྤོང་ བའི་ནུས་པ་སྔར་ལས་ཕུལ་དུ་བྱུང་བར་གྱུར་པ་ནི་སྟོབས་ལྔའོ། །བྱང་ཆུབ་ཡན་ལག་བདུན་ ལ། བྱང་ཆུབ་ནི་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་གནས་ལུགས་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་རྟོགས་པ་ཡིན་ ལ་དེའི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཡན་ལག་གོ །ཡང་དག་པའི་བྱང་ཆུབ་དེ་དང་། གཞན་ལ་ཕན་ པའི་དོན་དང་། སྨོན་ལམ་དང་ཐོས་པ་དང་། རྟོགས་པ་ལ་རྗེད་ངེས་མེད་པ་ནི་དྲན་པ་དང་། བདག་མེད་གཉིས་དང་། ཆོས་རྣམས་ཀྱི་རང་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད། མ་འཁྲུལ་པར་ཤེས་པ་རྣམས་ འབྱེད་དང་། འབད་རྩོལ་མེད་པར་ཆོས་ཉིད་དང་རོ་གཅིག་པ་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་དང་། ཕན་ པ་དང་བདེ་བའི་རྒྱུ་ལ་ཚད་མེད་པའི་དགའ་བ་དང་། དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་རྩེ་གཅིག་པའི་ཏིང་ངེ་ འཛིན་དང་། སོ་སོ་སྐྱེ་བོའི་ས་ལས་ངེས་པར་འབྱུང་བའི་བརྩོན་འགྲུས་དང་། ལུས་ངག་ཡིད་ ཀྱི་འདུ་བྱེད་ལ་བལྟོས་པ་མེད་པའི་བཏང་སྙོམས་སོ། །རྣམ་འབྱེད་བརྩོན་འགྲུས་དགའ་བ་ གསུམ་པོ་ལྷག་མཐོང་གི་ཕྱོགས་དང་། ཤིན་སྦྱངས་ཏིང་ངེ་འཛིན་བཏང་སྙོམས་གསུམ་པོ་ཞི་ གནས་ཀྱི་ཕྱོགས་དང་། དྲན་པ་ནི་གཉིས་ཀའི་ཕྱོགས་སོ། །འཕགས་ལམ་ཡན་ལག་བརྒྱད་ ལ་སྒྲིབ་གཉིས་ཀྱི་གཉེར་པོར་གྱུར་པ་དང་། སྒོམ་ཞིང་རྩོལ་བར་བྱ་བས་ན་ལམ་མོ། །བདག་ མེད་པའི་མཚན་ཉིད་དང་། ཀུན་རྫོབ་ཏུ་འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་ཡོད་པར་དམིགས་པ་སོགས་ལྟ་ 8-480 བ་དང་། བླང་དོར་ལེགས་པར་བརྟགས་ནས་སྤོང་བ་དང་མངོན་དུ་བྱེད་པའི་སེམས་བདེ་བ་ སེམས་ཅན་གཞན་གྱིས་རྟོགས་པར་འདུན་པ་བཅས་པ་ནི་རྟོགས་པ་དང་། ཡང་དག་པའི་དོན་ སྟོན་པར་འདོད་པ་དག་དང་། ལུས་ངག་ཡིད་ཀྱི་ལས་ཤིན་ཏུ་དག་པ་ལས་མཐའ་དང་། ཆོས་ བཞིན་དུ་རིགས་པས་རྙེད་པ་འཚོ་བ་དང་། རང་གཞན་གྱི་སྒོ་གསུམ་དགེ་བ་ལ་སྦྱོར་བའི་རྩོལ་ བ་དང་། ཇི་ལྟར་རྟོགས་པའི་ཆོས་བརྗེད་པ་མེད་པའི་དྲན་པ་དང་། དམིགས་པའི་ཡུལ་མངོན་ དུ་བྱེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་རྣམས་སོ། །དེ་ལས་ལྟ་རྟོག་རྩོལ་གསུམ་ལྷག་མཐོང་དང་། དྲན་ ཏིང་ཞི་གནས་དང་། ངག་ལས་འཚོ་གསུ
Chinese
，以不退失的方式宣说佛法的是等持，以等持一心专注于佛法自性，了知的就是智慧，因为能自在产生超离世间的法，所以是根。信等五者，即使先前就存在，但对于所缘境能够自在，并且变得稳固，就称为根。这些根本身不被不信等不顺品所摧伏，并且能将之舍弃，其能力比以前更加卓越，就是五力。菩提分七支，菩提是无二的智慧，如实证悟实相，因为是它的因，所以是支分。真实圆满的菩提，以及利益他人的意义，愿望和听闻，对于证悟没有忘失的忆念，以及二种无我，诸法自相共相的体性，不颠倒地了知，就是辨别，不费力气与法性成为一体，就是极度调柔，对于利益和安乐之因有无量的欢喜，以及对于如是性一心专注的等持，从异生位必定出离的精进，以及不依赖身语意的造作的舍。辨别、精进、欢喜三者是胜观方面，极度调柔、等持、舍三者是寂止方面，忆念是二者兼具的方面。八圣道支是二障的对治品，因为是所修和所努力之处，所以是道。无我的体性，以及世俗中观待他世存在的所缘境等见，以及善加观察取舍后，断除和现前的内心安乐，希望其他有情也能证悟，这些都是证悟，以及希望宣说真实的意义，身语意的事业极其清净的业边，以及如法以理所获得的活命，以及将自他三门投入善业的精进，以及对于如何证悟的法不忘失的忆念，以及使所缘境现前的等持等等。其中，见、证悟、精进三者是胜观，忆念、等持是寂止，语、业边、活命三
English
, the samadhi that teaches the Dharma without degenerating, and the knowledge of the nature of the Dharma with one-pointed concentration through samadhi is wisdom, because it has the power to generate Dharma that transcends the world, therefore it is a faculty. The five, such as faith, even if they existed before, are called faculties when they have power over the object of focus and become stable. These faculties themselves are not subdued by unfavorable factors such as disbelief, and they have the ability to abandon them, and their ability is more outstanding than before, which is the five powers. The seven branches of enlightenment, enlightenment is the non-dual wisdom, realizing the reality as it is, and because it is its cause, it is a branch. That true and complete enlightenment, as well as the meaning of benefiting others, aspiration and listening, the memory without forgetting the realization, and the two kinds of selflessness, the characteristics of the self and common characteristics of all dharmas, knowing without confusion is discrimination, becoming one with the nature of Dharma without effort is extreme pliancy, having immeasurable joy for the cause of benefit and happiness, and the samadhi of one-pointed concentration on suchness, the diligence that will surely arise from the position of ordinary beings, and the equanimity that does not depend on the actions of body, speech, and mind. Discrimination, diligence, and joy are on the side of insight, extreme pliancy, samadhi, and equanimity are on the side of calm abiding, and memory is on both sides. The eight noble path branches are the antidotes to the two obscurations, and because they are the place to cultivate and strive, they are the path. The nature of selflessness, and the view of objects of focus that depend on the existence of the other world in the relative truth, etc., and after carefully observing what to take and abandon, the mental happiness of abandoning and manifesting, hoping that other sentient beings can also realize, these are all realizations, and the desire to proclaim the true meaning, the karma edge of the extremely pure actions of body, speech, and mind, and the livelihood obtained lawfully and rationally, and the diligence of investing oneself and others' three doors in virtuous deeds, and the memory of not forgetting the Dharma of how to realize, and the samadhi of manifesting the object of focus, etc. Among them, view, realization, and diligence are insight, memory and samadhi are calm abiding, speech, karma edge, and livelihood are three.