Tibetan
་ཀྱི་རང་བཞིན་དང་། གནས་ལུགས་འཁོར་འདས་དབྱེར་ མེད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ནི་གཉིས་ཚན་གཉིས་ཏེ། དེ་ཡང་ཤེས་རབ་ གཉིས་ནི་དམིགས་པ་དང་བཅས་པ་དང་། དམིགས་པ་མེད་པའོ། །དམིགས་པ་དང་བཅས་ པ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་དབུགས་དབྱུང་བ་དེ་འཁོར་བའོ། །དམིགས་པ་མེད་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་ འཆང་གི་དབུགས་དབྱུང་བ་སྟེ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའོ། །ཞེས་སོ། །གཞུང་འདིའི་རྣམ་གྲངས་ ཀྱི་དོན་ནི། གཞིའི་དུས་སུ་སེམས་དང་ལུས་གཉིས་ལས། །སེམས་ཀྱི་བདེ་བ་དང་གསལ་བའི་ ཆ་ནི། དམིགས་བཅས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་དབུགས་དབྱུང་ཏེ། བདེ་བའི་རང་བཞིན་མ་ ཤེས་པས་སྲེད་པ་སྐྱེ་ཏེ་འཁོར་བའི་རྒྱུ་དང་། གསལ་བ་ལ་འཁྲུལ་པ་ལས། འབྲས་བུ་འཁོར་ བའི་སྣང་བ་ཉིད་འཆར་བའི་འཁོར་བ་ཞེས་བརྗོད། སེམས་གཟུང་འཛིན་གཉིས་སྟོང་གི་ཆ་ ནི། རྡོ་རྗེ་འཆང་གི་དབུགས་དབྱུང་བ་སྟེ། དབྱིངས་ཀྱི་ཕྱོགས་འཛིན་པ་དང་། བདེ་གསལ་ དེ་རྣམས་ཀྱི་རོ་མཉམ་པའི་ལྡོག་ཆ་བསྟན་པས། ཁྱབ་བྱེད་ཀྱི་ཚུལ་ལ་ཞུགས་པའི་ཕྱིར། དེ་ བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ལ་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོས་ཁྱབ་པའི་ཚུལ་དང་མཚུངས་ཤིང་། གནས་ ལུགས་གཟུང་འཛིན་དང་བྲལ་བ་དེ་ཉིད་ལ་ལམ་བསྒོམས་པས། །མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ མངོན་སུམ་དུ་བྱེད་པའི་ཕྱིར། དེ་ལ་མྱང་འདས་ཞེས་བྱའོ། །འཁོར་བ་ལུས་ཀྱི་ཆ་ནས། བདུད་ རྩི་ལྔའི་དྭངས་མ་ནི་བདེ་བའི་བརྟེན་ཡིན་པས། རྡོ་རྗེ་འཆང་གི་དབུགས་དབྱུང་དང་། ཁམས་ ཉེར་བཞི་སོགས་ནི་རྣམ་འགྱུར་སྣ་ཚོགས་པས་ལུས་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར། དེ་བཞིན་གཤེགས་ པའི་དབུགས་དབྱུང་ངོ་། །ལམ་དང་སྦྱར་བ་ལ། བདེ་གཤེགས་དབུགས་འབྱིན་གསུངས་པ་ནི། ། དག་པའི་ལུས་ནི་སྐྱོན་མེད་པ། ཞེས་ཀུན་སྤྱོད་སོགས་ལས་གསུངས་པ་ལྟར་ཏེ། རྫོགས་རིམ་ 8-317 རྣམ་པ་དང་བཅས་པ་རྣམས་ནི། བདེ་གཤེགས་དབུགས་འབྱིན་དང་། དེ་རྣམས་ལ་ཁྱབ་པ་ བདེ་སྟོང་དབྱེར་མེད་ཀྱི་ལམ་རྣམ་མེད་ཀྱི་ཆ་ནི་རྡོ་རྗེ་འཆང་གི་དབུགས་དབྱུང་ངོ་། །འབྲས་བུ་ ལ་སྦྱར་ན་སྐུ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་པ་ནི་བདེ་གཤེགས་དབུགས་དབྱུང་དང་། ཐུགས་ལྷན་ཅིག་ སྐྱེས་པ་ནི། རྡོ་རྗེ་འཆང་གི་དབུགས་དབྱུང་དུ་འཇོག་པར་ཤེས་པར་བྱ་ལ། གཞི་ལམ་འབྲས་ བུ་འབྲེལ་བ་ནི། ཨེ་ཡིག་གི་འཁོར་ལོ་གཉིས་ལས། གཞི་ལམ་འབྲས་བུའི་རྡོ་རྗེ་འཆང་གི་ དབུགས་དབྱུང་འཆར་བ་དང་། བཾ་ཡིག་གི་འཁོར་ལོ་གཉིས་ལས་གཞི་ལམ་འབྲས་བུའི་བདེ་ གཤེགས་དབུགས་དབྱུང་རྣམས་འཆར་རོ། །ཞེས་རྒྱུ་མཚན་དང་བཅས་པ་ཞིབ་མོར་ངེས་པར་ བྱའོ། །དེ་རྣམས་ལས་གཞུང་འདིའི་དོན། དངོས་སམ་གཙོ་བོ་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། འདིར་ཤེས་ རབ་ཅེས་བྱ་བ། རྟོགས་བྱའི་ཡུལ་ཆོས་ཉིད་ལ་བཞག་པ་དང་། རྟོག་བྱེད་ཀྱི་ཤེས་པ་ལམ་ བདེན་ལ་བཞག་པ་གཉིས་ལས། འདིར་དང་པོ་སྟེ། དེས་ན་ཆོས་ཉིད་ལ་ངོ་བོའི་སྒོ་ནས་རྣམ་ པར་དབྱེ་བ་ནི་མེད་ཀྱང་མཚན་ཉིད་ནི་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། དམིགས་པ་དང་བཅས་པ་རྣམ་པ་ ཐམས་ཅད་པར་གདོད་མ་ནས་ཤར་བའི་ཡེ་ཤེས་དང་། དམིགས་པ་མེད་པ་རང་བཞིན་འགྱུར་ མེད་བདེ་བ་ཆེན་པོ་ལ་གཟུང་འཛིན་གྱི་སྣང་བས་མ་གོས་པའི་རང་རིགས་ཏེ། དེ་གཉིས་ཟུང་ དུ་འཇུག་པ་ནི་ཆོས་ཉིད་དོ། །དེ་ལྟར་ཤེས་རབ་གཉིས་པོ་དེ་ནི། གང་དུ་དབུགས་འབྱིན་པའི་ གནས་ཡིན་ལ། དེར་དབུགས་འབྱིན་པའི་ཚུལ་ནི་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། གདོད་མ་ནས་རྣམ་པ་ ཐམས་ཅད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཡིན་ཡང་། ལས་དང་ཉོན་མོངས་པ་དང་། སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྣམ་པ་ མཐའ་ཡས་པས་ཡོངས་སུ་གཡོགས་པ་དེ་ལམ་དམིགས་བཅས་ལྷ་སྐུ་དང་རྩ་དང་རླུང་དང་། ཐིག་ལེ་ལ་སོགས་པ་དང་། དད་པ་དང་། ངེས་པར་འབྱུང་བ་དང་། སྙིང་རྗེ་དང་། མཆོད་པ་ དང་བསྔོ་བ་ལ་སོགས་པ། ཐབས་སྣ་ཚོགས་བསྟན་པས། མ་དག་པའི་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་པ་ དེ་དག་ནས། གཞི་གདོད་མའི་གནས་ལུགས་དག་པའི་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་པ་མངོན་དུ་གྱུར་ 8-318 པ་དེ་ནི། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོར་དབུགས་དབྱུང་བ་ཞེས་བྱ་སྟེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་པ་དེ་ཡང་འཁོར་བའི་གནས་ཚུལ་དང་ཆོས་ཉིད་ཡིན་པས། འཁོར་བའི་ མིང་གིས་བཏགས་པའམ། དོན་དམ་པའི་འཁོར་བའོ། །དམིགས་པ་མེད་པའི་ལམ་སྟོང་པའི་ ཕྱོགས་དང་བདེ་བའི་ཕྱོགས་རོ་གཅིག་ཏུ་གོམ་པ་ལས་གནས་ལུགས་རང་རིགས་བདེ་ཆེན་ གཟུང་འཛིན་གཉིས་བྲལ་དེ་ལ་སྒྲིབ་བྱེད་ཀྱི་དྲི་མ་ནི་མཚན་ཉིད་འདི་དག་ཚང་བ་དེ་དངོས་པོ་ ལ་མཚན་མར་འཛིན་པ་དང་། བདག་དང་བདག་གིར་འཛིན་པ་དང་། རྣམ་པ་མི་གསལ་བའི་ མ་རིག་པ་དང་། རང་བཞིན་བདེ་བ་ལ་བློ་འཁྲུལ་པར་ཞུགས་པའི་འགྱུར་བདེ་བག་ཆགས་ དང་བཅས་པ་དེ་འགག་པ་ལས། རང་བཞིན་རང་རིག་དེ་མངོན་དུ་གྱུར་པ་ནི། རྡོ་རྗེ་འཆང་ བདེ་བ་ཆེན་པོར་དབུགས་དབྱུང་བ་སྟེ། མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་ཆོས་ཉིད་དེ། འདིར་རྩོད་པ་ གཉིས་འབྱུང་བར་འགྱུར་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ། ཆོས་ཉིད་ཀྱི་རབ་ཏུ་ཕྱེ་བ་ནི་ཐེག་པ་གསུམ་གྱི་མྱ་ ངན་ལས་འདས་པའོ། །ཞེས་གསུངས་པས། ཆོས་ཉིད་ཉིད་མྱང་འདས་མ་ཡིན་ནམ། མྱང་ འདས་ཆོས་ཅན་དང་རང་རིག་བདེ་ཆེན་ཆོས་ཉིད་དུ་ཇི་ལྟར་འཐད་མཉམ་པ་ནི་རྩོད་
Chinese
的自性，以及将轮涅无别的体性安立于坛城中。初者分为两组，即智慧二者，有对境与无对境。有对境者，是如来之气息，即轮回。无对境者，是金刚持之气息，即涅槃。如是说。此论之名相的意义是：于地基之时，心与身二者中，心的安乐与明分，是有对境的如来气息，因不识安乐之自性而生贪欲，乃轮回之因，由迷乱于明分，故显现果轮回之显现，是为轮回。心之能取所取二空之分，是金刚持之气息，以指示法界之执着，以及彼等安乐明分之味等性的还灭分，故以进入遍行之方式，与诸如来为大金刚持所遍之方式相同，以于体性离能取所取彼性修道故，乃为现证涅槃之故，故称之为涅槃。轮回从身体的方面来说，五甘露的精华是安乐的所依，故为金刚持之气息，二十四脉等是以种种变异而生出身故，是如来之气息。与道结合上说，所谓宣说安乐逝者气息，如《事师五十法》等中所说：清净之身是无垢的。如是圆满次第具有形象的诸法，是安乐逝者气息，遍及彼等，安乐空性无别的道无相之分，是金刚持之气息。与果结合上说，一切形象之身是安乐逝者气息，俱生智慧心是，应知是安立为金刚持之气息。地道果关联是，从埃（藏文：ཨེ，梵文天城体：ए，梵文罗马拟音：e，汉语字面意思：埃）字之二轮中，生起地道果之金刚持气息，从旺（藏文：བཾ，梵文天城体：वं，梵文罗马拟音：vaṃ，汉语字面意思：旺）字之二轮中，生起地道果之安乐逝者气息。如是具有理由的详细
English
Its nature, and the nature of Samsara and Nirvana being inseparable, are established in the mandala. The first is divided into two sets, namely the two wisdoms, with and without objects. The one with an object is the breath of the Tathagata, which is Samsara. The one without an object is the breath of Vajradhara, which is Nirvana. So it is said. The meaning of the nomenclature of this text is: At the time of the base, from the two of mind and body, the part of happiness and clarity of the mind is the breath of the Tathagata with an object. Because the nature of happiness is not known, craving arises, which is the cause of Samsara. From confusion about clarity, the appearance of the result of Samsara arises, which is called Samsara. The part of the mind that is empty of both grasping and being grasped is the breath of Vajradhara. By indicating the attachment to the Dharmadhatu, and the reversal of the taste equality of those happiness and clarity, it is the same as the way the great Vajradhara pervades all the Tathagatas, because it enters the way of pervasiveness. Because the path is cultivated on that very nature that is free from grasping and being grasped, it is for the sake of directly realizing Nirvana, so it is called Nirvana. From the aspect of the body of Samsara, the essence of the five nectars is the support of happiness, so it is the breath of Vajradhara. The twenty-four channels and so on are the breath of the Tathagata, because they generate the body with various transformations. In relation to the path, it is said that the breath of the Sugata is spoken of, as it is said in the Fifty Verses on the Guru and so on: The pure body is without defects. Thus, all the Dharmas with form in the Completion Stage are the breath of the Sugata, and pervading them, the part of the path without form that is inseparable from bliss and emptiness is the breath of Vajradhara. In relation to the result, the body of all forms is the breath of the Sugata, and the mind born together is, it should be known, established as the breath of Vajradhara. The connection between the ground, path, and result is that from the two wheels of the E (Tibetan: ཨེ, Sanskrit Devanagari: ए, Sanskrit Romanization: e, Chinese literal meaning: E) syllable, the breath of Vajradhara of the ground, path, and result arises, and from the two wheels of the Vam (Tibetan: བཾ, Sanskrit Devanagari: वं, Sanskrit Romanization: vaṃ, Chinese literal meaning: Vam) syllable, the breaths of the Sugata of the ground, path, and result arise. Thus, it is detailed with reasons.
Chinese
应当如此确定。 在这些之中，此论典的意义，真实或主要的是这个：此处所说的“智慧”，就所证知的对境而言，安立为法性，就能证知的智慧而言，安立为道谛这二者之中，此处是前者。因此，法性从本体的角度来说没有分别，但从相的角度来说有两种：具有所缘，从原始以来显现一切相的智慧；没有所缘，自性不变大乐，未被能取所取之显现所染污的自性。这二者双运即是法性。 如此，这二者智慧，是呼气之处。在那里呼气的方式有两种：虽然从原始以来就是一切相的智慧，但被业和烦恼，以及无边痛苦之相完全覆盖，通过有相之道，如本尊身、脉、气、明点等等，以及信心、出离心、慈悲心、供养和回向等等，示现各种方便，从所有不净的显现中，原始之基的清净显现得以显现，这被称为在如来坛城的轮中呼气，因为一切相也是轮回的状况和法性，所以用轮回的名字来称呼，或者说是胜义谛的轮回。 无所缘之道，空性之方和安乐之方融为一体，从中，实相自性大乐，远离能取所取，对于它的遮蔽之垢，即是这些相完全具备，将事物执着为实相，以及执着我与我所，以及不明显的无明，以及心识陷入自性安乐的变易习气等等止息，从而，自性自明得以显现，这就是在金刚持大乐中呼气，也就是涅槃的法性。这里会产生两种诤论：如经所说：法性的种种差别，是三乘的涅槃。这样说来，法性本身不是涅槃吗？具有涅槃之法性和自明大乐，如何能与法性相符呢？这是诤论。
English
It should be determined in this way. Among these, the meaning of this treatise, the real or main point is this: Here, the so-called "wisdom," in terms of the object to be realized, is established as Dharmata (nature of reality), and in terms of the wisdom that can realize, it is established as the Path Truth. Among these two, here it is the former. Therefore, Dharmata has no distinctions in terms of essence, but in terms of characteristics, there are two types: with an object of focus, the primordial wisdom that has arisen from the beginning in all aspects; without an object of focus, the unchanging nature of great bliss, the self-nature that is not tainted by the appearance of grasping and being grasped. The union of these two is Dharmata. Thus, these two wisdoms are the place where one exhales. There, the way of exhaling is twofold: Although it is the wisdom of all aspects from the beginning, it is completely covered by karma and afflictions, and the endless aspects of suffering. Through the path with focus, such as the deity's body, channels, winds, bindus, etc., as well as faith, renunciation, compassion, offerings, and dedication, etc., by showing various methods, from all impure appearances, the pure appearance of the original ground is manifested. This is called exhaling in the wheel of the mandala of the Tathagata, because all aspects are also the state of samsara and Dharmata, so it is called by the name of samsara, or it is the ultimate truth of samsara. The path without focus, the side of emptiness and the side of bliss become one taste. From this, the self-nature of reality, the great bliss that is free from grasping and being grasped, the obscuring stains for it are: these characteristics are fully possessed, clinging to things as real, as well as clinging to self and what belongs to self, and the unclear ignorance, and the changing habits of mind that have entered into the bliss of self-nature, etc., cease. Thus, the self-nature of self-awareness is manifested. This is exhaling in the great bliss of Vajradhara, which is the Dharmata of Nirvana. Here, two controversies will arise: As it is said in the scriptures: The various distinctions of Dharmata are the Nirvana of the three vehicles. In this way, is Dharmata itself not Nirvana? How can the Dharmata with the characteristic of Nirvana and the self-aware great bliss be compatible with Dharmata? This is the controversy.