Tibetan
སྔལ་གྱི་དོན་ཡིན་ ཞིང་། དེ་ཡང་མཐར་གཏུགས་ན། ཀུན་རྫོབ་སྣང་ཞིང་གྲགས་པ་ཐམས་ཅད་ཡིན་པས། དེ་ ལྟ་བུའི་མྱ་ངན་ལས། གསར་དུ་འདས་པ་མ་ཡིན་པར་གདོད་ནས་འདས་པ་སྟེ། གདོད་ནས་ གོས་མ་མྱོང་བ་དེ་མངོན་དུ་གྱུར་པའོ། །བདག་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཞེས་བྱ་བ་ལ། དོན་དམ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བདེ་ཆེན་གྱི་ཡེ་ཤེས་དེ་མི་སྐྱེ་མི་འགགས་ལ་ནམ་དུ་ཡང་འགྱུར་ བ་མེད་པའི་རྟག་པ་བརྟན་པ་དབྱེར་མེད་པ་ཀུན་ཏུ་ཁྱབ་པ་ཡིན་ཡང་། གང་ཟག་གི་བདག་མ་ ཡིན་ཞིང་། རྟག་ཏུ་བདེན་ཞིང་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་དང་། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་པ་དང་། ཡོངས་སུ་ གྲུབ་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ཡིན་ཡང་། སྒྲ་རྟོག་གི་ཡུལ་ལས་འདས་པས་ན། ཆོས་ཀྱི་བདག་མ་ ཡིན་ཏེ་བདག་མེད་པ་ཞེས་བྱའོ། །དེས་ན་སྒོ་གཉིས་འགག་པ་དང་། འགྲོ་འོངས་སྤངས་པས། ལས་རླུང་འགག་པ་དང་། སྔགས་སོགས་སྤངས་པས་ཁམས་འགགས་པ་དང་། ཕུང་སོགས་ 8-372 བྲལ་བའི་ལུས་ཟག་མེད་སྐྲ་སེན་ལྟ་བུ་གྱུར་པ། ཡུལ་ལས་འདས་པས་སེམས་རྟོགས་མེད་ཡེ་ ཤེས་ཀྱི་སྣང་བ་ཅན་དང་། ཟླ་བའི་དཔེས་བདེ་ཆེན་གྱི་ཕན་ཡོན་ལས་ཉོན་མོངས་གནས་གྱུར་ པ་རྣམས། དང་པོ་མགོ་བརྩམས་པ་ནས། ཕྱིས་མཐར་ཕྱིན་གྱི་བར་དུ་འབྱུང་བའི་གསང་རིམ་ གྱི་ངོ་བོའམ་ཡོན་ཏན་བསྟན་པ་ཡིན་ལ། རྡུལ་དང་བྲལ་བ་ཞེས་པ་མན་ཆད་ཀྱི་གསང་རིམ་ མཐར་ཕྱིན་པའི་གྲུབ་འབྲས་ཟུང་འཇུག་གི་མཚན་ཉིད་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ལ་ས་མཚམས་ནི། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རིམ་པ་རྫོགས་ནས། ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ལུས་སྒྱུ་མ་ལྟ་ བུའི་སྐུ་འགྲུབ་པའི་སྐད་ཅིག་དེ་ནི། གསང་རིམ་གྱི་ཐོག་མར་སླེབ་ཅིང་། རྩེ་མོའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ དང་པོ་ཡིན་ནོ། །དེ་ནས་རིང་དུ་གོམས་པ་ལས་མས་བརྟན་གྱི་ས་དང་པོ་ཐོབ་པ་ནི། བཟོད་ པའི་དང་པོ་ནས་རྩམས་ཏེ། རྗེས་དྲན་བཅོ་ལྔའི་བར་དུ་བཟོད་པ་ཡིན་ལ། བཅུ་དྲུག་པ་ནི་ ཆོས་མཆོག་གོ །དེའི་སྐད་ཅིག་གཉིས་པར་མཐོང་ལམ་གྱི་ཡེ་ཤེས་སྐྱེས་པ་ཕན་ཆད་ནི། གསང་རིམ་གྱི་འབྲས་བུར་འཇོག་ལ། དེ་ལ་མཐོང་ལམ་ནི་ཟུང་འཇུག་གི་སྦྱོར་བ་དང་། དེའི་ རྗེས་ཐོབ་ཉིད་ནི་ཟུང་འཇུག་སྟེ། སྡེ་སྣོད་འོག་མའི་ཆོས་མངོན་པ་ལས་སྐད་ཅིག་བཅུ་དྲུག་ཏུ་ བཤད་པའི་ངེས་དོན་ཡང་། མཐོང་ལམ་ནི་བདེ་ཆེན་གྱི་ཡེ་ཤེས་ཁོ་ན་ཡིན་ཞིང་དེ་ཡང་དགའ་ བ་བཞི་དང་། བཅུ་དྲུག་གི་མཚན་ཉིད་ལས་དགའ་བཞི་ནི་འཁོར་ལོ་བཞི་ལས་སྐྱེས་པའི་ཡེ་ ཤེས་དང་། འཁོར་ལོ་བཞི་བདེན་བཞིས་བསྡུས་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྩ་བར་བཤད་པ་ འདི་ལ་ངེས་པ་བསྐྱེད་པ
Chinese
是先前之义。 而且，归根结底，一切世俗的显现和名声都是如此。从这样的悲伤中，不是新近逝去，而是本来就已逝去，即本来未曾沾染之物得以显现。所谓的无我菩提心，就胜义菩提心而言，大乐之智慧是不生不灭，且永不改变的常、稳、无别、遍在，然而，它并非人我，而是恒常真实且可体验，具足一切相和圆满的特征，但由于超越了言语概念的范畴，因此它不是法我，而是被称为无我。因此，当二门关闭，断绝来去，业风止息，舍弃咒语等，界止息，以及脱离蕴等的身体变得如无漏发爪一般，超越了对境，心具有不可思议的智慧之显现，以及以月亮的比喻，从大乐的利益中烦恼转化为安乐等等。从最初开始，到后来圆满之间所产生的秘密次第的体性或功德被揭示，而从“远离尘垢”以下，则揭示了秘密次第圆满的果，即双运的特征。 关于分界线，当智慧的次第圆满后，以三摩地的身体成就如幻之身的那一刹那，是到达秘密次第的开始，也是顶峰智慧的开端。从那以后，由于长期的习惯，获得下稳的第一地，是从最初的忍位开始，直到十五个随念为止都是忍位，第十六个是胜法位。在那之后的第二个刹那，生起见道的智慧之后，就被视为秘密次第的果。其中，见道是双运的加行，而其后得本身就是双运。下部论藏的阿毗达磨中，所说的十六个刹那的真实含义也是，见道仅仅是大乐的智慧，而且它也具有四喜和十六种特征，其中四喜是从四个脉轮产生的智慧，并且这四个脉轮被认为是包含四谛的一切法的根本，对此要生起定解。
English
It is the meaning of "previously." Moreover, ultimately, all mundane appearances and fame are like that. From such sorrow, it is not newly deceased, but inherently deceased, that is, the manifestation of what has never been tainted. As for the so-called selflessness of bodhicitta, in terms of ultimate bodhicitta, the wisdom of great bliss is unborn, unceasing, and eternally unchanging, constant, stable, inseparable, and all-pervading. However, it is not the self of a person, but is constantly true and experienceable, possessing all aspects and perfect characteristics. But because it transcends the realm of verbal concepts, it is not the self of phenomena, but is called selflessness. Therefore, when the two doors are closed, coming and going are cut off, karmic winds cease, mantras and the like are abandoned, the elements cease, and the body, separated from the aggregates and the like, becomes like stainless hair and nails, transcending objects, the mind has the appearance of inconceivable wisdom, and, by the analogy of the moon, afflictions are transformed into bliss from the benefit of great bliss, and so on. From the beginning to the end, the nature or qualities of the secret stages that occur are revealed, and from "free from dust" onwards, the result of the completion of the secret stages, the characteristic of union, is revealed. Regarding the boundary, when the stages of wisdom are completed, the moment when the illusory body of samadhi is accomplished is the beginning of reaching the secret stages and the beginning of the wisdom of the peak. From then on, due to long habituation, obtaining the first ground of lower stability is from the first moment of patience, and up to the fifteen recollections are patience, and the sixteenth is the supreme dharma. From the second moment after that, after the wisdom of the path of seeing arises, it is regarded as the fruit of the secret stages. Among them, the path of seeing is the application of union, and its subsequent attainment itself is union. The true meaning of the sixteen moments spoken of in the Abhidharma of the lower Tripitaka is also that the path of seeing is only the wisdom of great bliss, and it also has the characteristics of the four joys and sixteen, of which the four joys are the wisdom arising from the four chakras, and these four chakras are considered to be the root of all dharmas that include the four truths, and one should generate certainty about this.
Tibetan
ར་བྱའོ། ། གཉིས་སུ་མེད་པའི་རིམ་པ་འདི་ཐོབ་ནས་ནི། དག་པའི་ཞིང་ངམ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་ རབ་འབྱམས་ལ། ཡུལ་ཆེན་ཉེར་བཞི་ལ་སོགས་པར་བཞག་པ་དེ་རྣམས་སུ། མཉམ་བཞག་ ཟུང་འཇུག་དང་རྗེས་ཐོབ་ཕྱོགས་ལས་རྣམ་རྒྱལ་གྱི་སྤྱོད་པ་སྤྱད་ནས། རིམ་པས་འཕགས་ པའི་ས་བཅུ་གཉིས་མངོན་དུ་བྱས་ཏེ། །མཐར་ཐུག་ཟུང་འཇུག་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོ་ལ་སྦྱོར་ 8-373 བར་བྱེད་དོ། །རིམ་པ་བཞི་པོ་འདི་མངོན་དུ་བྱེད་པ་ལ་སྤྱོད་པ་དགོས་སམ་མི་དགོས་ཞེ་ན། ཇི་སྲིད་དུ། སྔགས་ཀྱི་རིམ་པའི་ཡེ་ཤེས་མཐར་མ་ཕྱིན་གྱི་བར་དུ། དངོས་གྲུབ་མཆོག་སྒྲུབ་ པའི་སྤྱོད་པ་མི་བྱའོ། །དེ་ནས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རིམ་པ་སྐྱེད་པའི་ཕྱིར་དང་། དགའ་བའི་ས་སྔ་མ་ སྔ་མ་ཐོབ་ནས་ཕྱི་མ་སྒྲུབ་པའི་ཕྱིར། སྤྱོད་པ་བྱས་ན་ལེགས་མོད་མ་བྱས་ཀྱང་འགྲུབ་ཏུ་རུང་ ངོ་། །གསང་བའི་རིམ་པའི་ས་རྣམས་གོང་ནས་གོང་དུ་བགྲོད་པའི་ཕྱིར་ནི། ངེས་པར་སྤྱོད་པ་ དགོས་ལ། སྤྱོད་པ་གསུམ་པ་ནི་གང་ཡང་རུང་བས་ཆོག་པར་བཞེད་དོ། །དེ་དག་ལས་ལས་ ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ངེས་པར་འཇུག་ལྡོག་ནི། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རིམ་པའི་ས་བཞི་པ་དང་། གསང་བའི་རིམ་ པ་དང་པོར་སྒྲུབ་པ་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ལ་ངེས་པར་ལྟོས་ལ། གཞན་རྣམས་ལ་ཇི་ལྟར་རིགས་ པར་སྦྱོར་བ་ལས་ངེས་པ་མེད་དོ། །གཉིས་པ་དེ་ཉིད་ལུང་དང་སྦྱར་བ་ལ། རྒྱུད་ཀྱི་གླེང་གཞིའི་ དོན་བཤད་པ། མདོ་སྡེའི་སྙིང་པོ་ངེས་པར་བསྟན་པ། དེ་གཉིས་ཀའི་དོན་རང་བཞིན་རྣམ་ དག་ཏུ་ངེས་པ་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི་བཙུན་མོའི་བྷ་ག་ལ་ནི་བདེ་བ་ཅན་གྱི་མིང་ཅན་ལའོ། ། བཞུགས་སོ་ནི་གནས་པ་དང་ལྡན་པའོ། །ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཡིན་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ ཡང་ཡིན་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དེ་ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པའོ། །དེ་རྣམས་ཀྱི་སྐུ་དང་གསུང་ དང་ཐུགས་ནི་ༀ་ཨཱཿཧཱུཾ་ཞེས་པ་ཡི་གེ་གསུམ་མོ། །དེ་རྣམས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ སོ། །དེའི་བཙུན་མོ་ནི་མི་ལ་སོགས་པའི་གཟུགས་སུ་གནས་པའོ། །དེའི་བྷ་ག་དེ་ལ་ཞེས་བྱ་ བའི་དོན་ནོ། །ཨེ་བཾ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཨེ་ཡི་ཆ་བྱད་བཟང་པོ་གང་། །དབུས་སུ་བཾ་གྱིས་རྣམ་པར་ བརྒྱན། །བདེ་བ་ཀུན་གྱི་གཞི་ཡིན་ཏེ། །སངས་རྒྱས་རིན་ཆེན་ཟ་མ་ཏོག །དེ་སྤྲུལ་པའི་སྐུ་ བདག་གིས་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་སྐུ་ལས་ཐོབ་པའོ། །དེ་ལྟར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ ཅད་ཀྱི་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་རྡོ་རྗེ། བཙུན་མོའི་བྷ་ག་རྣམས་ལ་བཅོམ་ལྡན་འདས་བྱང་ ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དེ་ལྟར་བཞུགས་པའོ། །དུས་གཅི
Chinese
饶也。获得这无二的次第后，在清净刹土或无量佛刹中，以及二十四处大圣地等处，修持等持双运和后得胜过一切的行持，次第现前十地二圣地，最终与究竟双运金刚持大尊结合。要现前这四次第，需要修持吗？不需要修持吗？答：只要密咒次第的智慧没有达到究竟，就不要修持成就殊胜悉地的行持。之后，为了生起智慧次第，以及为了获得前前的欢喜地后修持后后的欢喜地，修持是好的，不修持也可以成就。为了从上往上进入秘密次第的各地，必须修持，并且认为三种修持中的任何一种都可以。其中，事业手印必须进入和返回的是，智慧次第的第四地和秘密次第的第一地，必须依赖修持事业手印，其他的则根据情况而定，没有一定的规定。第二，将此与圣教结合起来，分为：讲述续部的开端之义，必须显示经部的精要，以及确定这两者的意义为自性清净三种。第一是，妃子的莲花是指具有极乐世界之名者。安住是指具有住处。一切也是如来，如来也是如来，即指蕴等。这些的身体、语言和意是嗡（藏文：ༀ，梵文天城体：ॐ，梵文罗马拟音：oṃ，汉语字面意思：嗡）、啊（藏文：ཨཱཿ，梵文天城体：आः，梵文罗马拟音：āḥ，汉语字面意思：啊）、吽（藏文：ཧཱུཾ，梵文天城体：हुं，梵文罗马拟音：hūṃ，汉语字面意思：吽）这三个字。这些的金刚是菩提心。其妃子是指安住在人等形象中者。其莲花是指名为“彼”的意义。所谓“诶旺”是：诶的相貌美好，中间用旺来装饰，是一切安乐的基础，是佛陀珍宝之甘露。这是我从化身获得受用圆满身。如是，一切如来的身语意金刚，妃子的莲花等处，薄伽梵菩提心如是安住。一时，
English
Rā bya'o. After obtaining this non-dual stage, in the pure realm or the immeasurable Buddha realms, and in places such as the twenty-four great sacred sites, practicing the conduct of equanimity, union, and post-attainment victory over all directions, gradually manifesting the twelve sacred grounds, and finally uniting with the ultimate union, the Great Vajradhara. To manifest these four stages, is practice necessary or not? Answer: As long as the wisdom of the tantric stages has not reached its ultimate conclusion, one should not engage in the practice of accomplishing the supreme siddhi. After that, in order to generate the stages of wisdom, and in order to obtain the earlier stages of joy and then practice the later stages of joy, it is good to practice, but it is also possible to achieve without practice. In order to progress from higher to higher in the stages of the secret stages, practice is definitely necessary, and it is considered that any of the three practices is sufficient. Among these, the karmic mudrā that must definitely enter and return is that the fourth stage of the wisdom stage and the first stage of the secret stage must rely on the practice of karmic mudrā, while others are applied as appropriate, without any fixed rule. Secondly, combining this with the scriptures, it is divided into: explaining the meaning of the beginning of the tantra, necessarily showing the essence of the sutras, and determining the meaning of both as self-nature purity. The first is that the lotus of the consort refers to the one with the name of Sukhāvatī. Abiding means possessing a dwelling place. Everything is also the Tathāgata, and the Tathāgata is also the Tathāgata, which refers to the aggregates and so on. The body, speech, and mind of these are the three syllables oṃ (藏文：ༀ，梵文天城体：ॐ，梵文罗马拟音：oṃ，汉语字面意思：嗡), āḥ (藏文：ཨཱཿ，梵文天城体：आः，梵文罗马拟音：āḥ，汉语字面意思：啊), and hūṃ (藏文：ཧཱུཾ，梵文天城体：हुं，梵文罗马拟音：hūṃ，汉语字面意思：吽). The vajra of these is bodhicitta. Its consort refers to the one who dwells in the form of humans and so on. Its lotus refers to the meaning called "that." The so-called "E-vaṃ" is: the appearance of E is beautiful, adorned in the center with Vaṃ, it is the basis of all happiness, it is the nectar of the Buddha's precious gem. This is what I obtained from the nirmāṇakāya, the saṃbhogakāya. Thus, the body, speech, and mind vajras of all the Tathāgatas, the lotuses of the consorts, etc., the Bhagavan bodhicitta abides in this way. At one time,