Tibetan
སྤོང་གི་ལས་ དམ་བཅའ་སྐམ་པོ་ཅིག་ཏུ་ཟད་ལ། ཡང་བསྟན་བཅོས་རྣམ་དག་ཏུ་འདོད་པ་དང་། ཁུངས་ མེད་སུས་བྱས་ཙམ་ཡང་ཆ་མེད་པར་འདོད་པ་འདི་ཡང་འགལ་བ་ལྟག་སྤྲོད་ཡིན་ལ། རེས་ འགའ་འདི་སྐྱོ་བའི་སྔགས་པ་ཅིག་གིས་བརྩམས་པ་ཡིན་ཡང་ཟེར་ཏེ། དེ་ལྟ་ན་བསྟན་བཅོས་ རྣམ་དག་ཟེར་བ་ཡང་འཇའ་ཚོན་ལྟར་ཡལ་ལོ། ཁྱེད་དག་གཉོས་རྭ་མར་དོ་སོགས་ལོ་ཙཱ་བ་ དངོས་ཀྱིས་བྱས་པའི་བསྟན་བཅོས་རྣམས་ཀྱང་མ་དག་པར་འདོད་བཞིན་དུ་སྐྱོ་བའི་སྔགས་ པ་སུ་ཡིན་མེད་པ་ཞིག་གིས་བརྩམས་པའི་བསྟན་བཅོས་ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་དག་པར་འདོད་ 6-33 པ་ཡང་། ཆེས་བཞད་གད་ཀྱི་གནས་ཡིན་ཞིང་། ཡང་ཁ་ཅིག་འདི་སྐད་ཅེས། ཡང་ན་བླུན་ པོ་དད་པ་བརྟན། །དེ་ལ་སྦྱོར་བའི་དངོས་གྲུབ་ཉེ། །རྟོག་ཅིང་དཔྱོད་པའི་རྟོག་གེ་བ། །དེ་ལ་ སྦྱོར་བའི་དངོས་གྲུབ་རིང་། །ཞེས་འབྱུང་བས། རྒྱ་གཞུང་མིན་ཞེས་ཟེར་ཏེ། རྒྱུ་མཚན་ཅན་གྱི་ འབྲེལ་ནི་ཅི་ཡང་མེད་དོ། །དེའི་དོན་ཐ་སྙད་ལ་བླུན་ཡང་། དད་པ་དང་ལྡན་པ་ལ་དངོས་གྲུབ་ ཉེ་བ་དང་། ཐ་སྙད་མཁས་ཀྱང་རྟོག་གེས་དཔྱོད་པ་ལ་དངོས་གྲུབ་རིང་ཞེས་པ་ཡིན་པས། དེ་ ནི་གསང་སྔགས་སྤྱིའི་ལུགས་ཡིན་ན་མི་འཐད་པ་ཅི་ཞིག་ཡོད། ཚིག་ཤིན་ཏུ་ཁ་གསལ་བས་ བོད་མ་ཡིན་སྙམ་ན། མདོ་སྡེ་རྣམས་དང་། གྲུབ་ཐོབ་རྣམས་ཀྱི་གཞུང་ཀློགས་ཤིག ཞལ་ཤིན་ ཏུ་གསལ་བ་མཐའ་ཡས་ཏེ། ཁྱོད་ཀྱི་ལོག་རྟོག་སེལ་བར་འགྱུར་རོ། །ཚིག་{ཁ་[ལ་]བརྗིད་ བག་མེད་པའི་ཕྱིར། བོད་མའོ་སྙམ་ན་རྟོག་གསུམ་ནི་ཚིག་བརྗིད་བག་དང་ལྡན་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ པས་སྐྱོན་དེ་མེད་ལ། སྤྱིར་ནི་ཚིག་རྔམ་བརྗིད་ཆེ་ཆུང་ལོ་ཙཱ་བའི་འགྱུར་ཁྱད་པ་ཡིན་པས། དེ་ ཙམ་གང་གི་ཡང་རྒྱུ་མཚན་དུ་མི་རུང་ཞིང་། ཁྱེད་ཀྱིས་ནི་ཚིག་བརྗིད་བག་ཆེ་ཆུང་ཡང་ཉམས་ ཀྱིས་མི་ཆོད་ཅིང་ངོ་མ་ཤེས་པར་སྣང་ངོ་། །ཡང་ཁྱེད་ཀྱི་ངོར་ཐལ་བ་འདི་སྐད་འཕང་སྟེ། ལམ་ འབྲས་རྡོ་རྗེའི་ཚིག་རྐང་ཡང་བོད་རྩོམ་ཡིན་པར་ཐལ་ཏེ། དགའ་ལ་གཡང་ཟ། ངོ་ཚལ་སྐྲུག་ བྲོ་ཞེས་དང་། འདོད་ཡོན་སྣ་ཚོགས་མཐོང་བས་རྒོད་བྲོ། ཞེས་སོགས་ཚིག་བརྗིད་བག་ཆུང་ ཞིང་མི་མཛེས་པ་དུ་མ་འདུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་རྒྱ་གཞུང་བསྟན་བཅོས་རྣམ་དག་དང་། རྒྱུད་ཚིག་གཉིས་ལ་མི་འདྲ་བའི་ཁྱད་པར་ཇི་ལྟར་ཡོད། དེ་གཉིས་དང་། བོད་རྩོམ་ལ་མི་ འདྲ་བའི་ཁྱད་པར་གང་འདྲ་ཡོད། བོད་རྩོམ་བསྟན་བཅོས་རྣམ་དག་དང་། རྣམ་དག་མ་ཡིན་ པ་གཉིས་ལ། ཚིག་སྦྱོར་གྱི་ཁྱད་པར་ཇི་ལྟ་བུ་ཡོད། ཅེས་དྲིས་ན་གསལ་ཏེ། རྫུན་དང་ཚོད་ དཔོགས་འབའ་ཞིག་གིས་ཕྱུགས་ཀྱི་སྐྱེ་བོའི་ཚོགས་པ་རྣམས་དང་། མཚན་ཉིད་མཁས་པོར་ རློམ་པའི་ཉམས་མེད་ཀོ་ལོང་དམ་པོ་རྣམས་མགོ་བསྐོར་བ་ལྷུར་ལེན་པ་ལས། དཀར་པོའི་ 6-34 ཆོས་གཅིག་ཀྱང་མ་འདྲེས་པའི་སྤྱོད་པའོ། །སྤྲོས་པས་ཆོག་གོ ། གཤིན་རྗེ་ཆོས་ཀྱི་རྒྱལ་པོའི་རྟོག་པ་འདི་ནི། རྒྱུད་རྒྱས་པའི་ནང་ནས་ལ་ལི་ཏས་བཀོལ་ བ་ཡིན་པས། རྒྱུད་ཀྱི་རྣམ་གྲངས་ཡིན་ཞིང་། གཤིན་རྗེ་གཤེད་སྤྱི་ཁྱབ་ཀྱི་ཆ་ལག་ཏུ་སྦྱོར། ཚུ་ཚུན་དྷ་རིའི་ཆོ་ག་ཞིབ་མོ་དང་། ཏེའུ་ལོའི་རྟོག་པ་ཆུང་བ་གཉིས་ནི། རྟོག་བདུན་གྱི་འཕྲོས་ དོན་ཡིན་པས། རྡོ་རྗེ་འཇིགས་བྱེད་ཁོ་ནའི་ཆོས་སྐོར་དུ་བསྡུའོ། །དེ་དག་ནི་སྤྱིར་གསང་ སྔགས་གསར་མ། དེའི་ནང་གི་རྣལ་འབྱོར་བླ་མེད། དམར་ནག་འཇིགས་གསུམ་དུ་གྲགས་ པའི་རྒྱུད་སྐོར་ཡིན་ལ། གཞན་ཡང་དུས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་དང་། མཁའ་འགྲོ་རྒྱ་མཚོ་ལས་གཤིན་ རྗེ་གཤེད་སྤྱིའི་འཁོར་ལོ་བསྒྲུབ་ཚུལ་གསལ་བར་གསུངས་ཤིང་། གཤིན་རྗེ་གཤེད་ཀྱི་ལས་ ཚོགས་འཐོར་བུ་ནི། རྒྱུད་གཞན་མང་པོ་ལས་ཀྱང་འབྱུང་ངོ་། །ཡང་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ཁྲོ་བོ་ རྣམ་པར་རྒྱལ་བའི་རྒྱུད་ཅེས་བྱ་བ་འདི་ནི། རྒྱུད་ཀྱི་ངོ་བོ་སྤྱོད་རྒྱུད་ཡིན་ཞིང་། ཁ་ཅིག་བྱ་རྒྱུད་ དུ་འཆད་མོད་ཀྱང་། འཆད་ཚུལ་དེ་བྱ་སྤྱོད་གཅིག་ཏུ་བསྲེ་བའི་ལུགས་ཡིན་པས་རྒྱུ་མཚན་དུ་ མི་རུང་ལ། འདི་བསྟན་པ་སྔ་དར་གྱི་དུས་སུ་འགྱུར། འགྲེལ་པ་གཉིས་ཡོད་ཀྱང་། གཉིས་ ཀ་བོད་མར་སྣང་། ཕྱི་དར་ལ་བ་རི་ལོ་ཙཱ་བས་རྒྱུད་འདི་ཅུང་ཟད་བཤད་ཅིང་། དཀྱིལ་ཆོག་ སོགས་ཀྱང་བསྒྱུར་རོ། །རྒྱུད་འདིའི་ལེའུ་བརྒྱད་ཡན་ཆད་རྩ་བའི་རྟོག་པ། ལེའུ་དགུ་པ་རྟོག་ པ་ཕྱི་མ། བཅུ་པ་ཕྱི་མའི་ཡང་ཕྱི་མ། དེ་ནས་ལེའུ་བརྒྱད་གསང་བའི་རྟོག་པ་དང་པོ་ཞེས་བྱ། དེ་བཞིན་དུ་གསང་བའི་རྟོག་པ་ལྔའི་བར་དུ་ཡོད། དེ་ཡང་ལེའུ་བཅུ་གཅིག་པ་སོགས་བདུན་ ཁ་སྐོང་གི་ལེའུ་ཡིན་ལ། བཅོ་བརྒྱད་པ་སོགས་གསང་རྟོག་ལྔ་པོ་ནི། རྣམ་གྲངས་གཞན་གྱི་སྒོ་ ནས་བསྟན་པའོ། །རྒྱུད་འདིར་བསྙེན་སྒྲུབ་རིམ་པ་བཞིའི་སྒོ་ནས། དངོས་གྲུབ་བསྒྲུབ་ཚུལ་ ཤིན་ཏུ་མང་བར་གསུངས་ཤིང་། དངོས་བསྟན་དཀྱིལ་འཁོར་དྲུག་ཡོད་དེ། བེ་ཆོན་མང་པོ་ དང་། གསལ་ཤིང་མང་པོ་དང་། མདུང་ཐུང་མང་པོ་དང་། མི་རོ་མང་པོ་དང་། ཐོད་པ་མང་ 6-35 པོ་དང་། དུར་ཁྲོད་མང་པོའི་དཀྱིལ་འཁོར་རྣམས་སོ། །འདི་ནི་རྟོག་བདུན་དང་མཐུན་ཤས་ ཆེ་ཞིང་། རྡོ་རྗེ་འཇི
Chinese
驳斥之举 仅仅是干巴巴的誓言而已。又认为这是纯正的论典，并且认为不知出处，不知是谁所作，这也是自相矛盾的。有时又说这是由悲伤的咒师所作，如果是那样，那么所谓纯正的论典也如彩虹般消失了。你们认为聂若玛多等译师亲自所作的论典都不纯正，却认为不知是谁的悲伤咒师所作的论典非常纯正，这真是可笑至极。又有些人这样说：要么愚笨之人信心坚，于彼修持之成就近，思索辨析之论理家，于彼修持之成就远。如此出现，说是并非汉地之论典，但其中毫无具有理由的关联。其意为，名言上虽愚笨，但具有信心之人成就近，名言上虽精通，但以论理思辨之人成就远。如果是这样，那作为密宗共同的规矩，有什么不合理的呢？如果认为语句非常明白，所以不是藏文，那么就读一读经部和成就者们的论典吧，非常明白的例子数不胜数，将会消除你的邪念。如果认为语句没有气势，所以不是藏文，那么三类语气的文章仅仅是具有气势，没有这个过失。一般来说，语句的威严大小是译师的翻译差别，仅凭这一点不能作为任何理由，而且你们对语句威严的大小也无法衡量，看起来并不真正了解。还有，你们抛出这样的错误观点：理应推出道果金刚句也是藏文作品，因为“喜时吃肉，羞时呕吐”，以及“见到各种欲妙而狂喜”等等，语句没有气势，不优美的地方有很多。那么，汉地论典纯正的和续部语句两者有什么不同的差别？这两者和藏文作品有什么不同的差别？藏文作品中纯正的论典和不纯正的两者，在语句结构上有什么样的差别？如果这样提问，就会清楚了。
English
Refutation It's just a dry oath. Furthermore, to consider it a pure treatise, and to think that its origin is unknown and who made it is also unknown, this is also a contradiction. Sometimes it is said that it was composed by a sad mantra practitioner, but if that is the case, then the so-called pure treatise will also disappear like a rainbow. You consider the treatises made by translators such as Nyos Ro Ma Do to be impure, but you consider the treatise made by an unknown sad mantra practitioner to be very pure, which is extremely ridiculous. Also, some people say this: Either the foolish person has firm faith, the accomplishment of practice is near to him, the logician who thinks and analyzes, the accomplishment of practice is far from him. As it appears, they say it is not a Han Chinese scripture, but there is no connection with any reason. Its meaning is that although one is foolish in terms of terminology, accomplishment is near to those who have faith, and although one is proficient in terminology, accomplishment is far from those who speculate with logic. If this is the case, then what is unreasonable if it is the common practice of tantra? If you think that the words are very clear, so it is not Tibetan, then read the sutras and the treatises of the accomplished ones, there are countless examples that are very clear, which will eliminate your wrong thoughts. If you think that the words are not majestic, so it is not Tibetan, then the three types of tone articles are only majestic, there is no fault. In general, the size of the majesty of the words is the difference in the translation of the translators, so this alone cannot be used as any reason, and you cannot measure the size of the majesty of the words, and it seems that you do not really understand. Also, you throw out such a fallacy: it should be inferred that the Vajra verses of Lamdre are also Tibetan works, because there are many places where the words are not majestic and not beautiful, such as "eating meat when happy, vomiting when ashamed," and "being ecstatic when seeing various desirable qualities." So, what is the difference between the pure Han Chinese treatises and the tantric statements? What is the difference between these two and Tibetan works? What is the difference in sentence structure between pure and impure Tibetan works? If you ask this, it will be clear.
Chinese
诶！仅仅以虚假和臆测来欺骗畜生之辈的群体，以及自诩为名相学者的无耻之徒，而不掺杂一丝一毫的白色善法之行径啊！就此打住，无需赘述了。 关于阎罗法王的分别念，这是从广续部中拉里塔所使用的，是续部的类别，并被用作阎罗敌总体的组成部分。楚臣达日的详细仪轨和德乌洛的小分别念这两个，是七分别念的剩余部分，因此被归纳为金刚怖畏金刚的法类。这些总的来说是新密咒，其中的无上瑜伽，是被称为红黑怖畏三尊的续部类，此外，时轮金刚和空行海中也明确阐述了修持阎罗敌总体的轮坛的方法。阎罗敌的零星事业法，也从许多其他续部中出现。另外，名为《阎罗敌忿怒尊胜者续》的这部续，续的体性是行续，虽然有些人解释为事续，但那种解释是将事续和行续混为一谈的观点，所以不能作为理由。这部续在（藏传佛教）前弘期被翻译，有两个注释，但两个似乎都是藏地的。后弘期时，瓦日译师稍微讲解了这部续，也翻译了坛法等。这部续的八品以上是根本分别念，第九品是后续分别念，第十品是后续的再后续，然后第八品名为第一秘密分别念。同样，有直到第五秘密分别念。其中，第十一品等七品是补充品，第十八品等五个秘密分别念，是从其他名相的角度来阐述的。这部续中，通过近修、修持四次第，讲述了获得成就的方法非常多。显说有六个坛城，即许多粪便、许多明树、许多短矛、许多人尸、许多头盖骨，以及许多尸陀林的坛城等。这与七分别念非常相似，并且与金刚怖
English
Hey! It is an act of deceiving groups of animal-like beings and shameless individuals who boast themselves as masters of logic with nothing but falsehood and speculation, without mixing in even a single white Dharma! Enough with the elaboration! This concept of Yama, the Lord of Dharma, is used by Lalita from within the extensive tantras. It is a category of tantra and is applied as a component of the general Yamāntaka. The detailed ritual of Tsutsun Dhari and the two minor concepts of Teulo are remnants of the Seven Concepts, and therefore, they are categorized as the Dharma cycle of Vajrabhairava alone. These are generally New Secret Mantras, and within them, the Unsurpassed Yoga, is the tantra cycle known as the Three Red-Black Terrors. Furthermore, the method of accomplishing the general mandala of Yamāntaka is clearly stated in the Kalachakra and the Ocean of Dakinis. Scattered activities of Yamāntaka also appear in many other tantras. Moreover, this tantra called "The Yamāntaka Wrathful Conqueror Tantra" is a performance tantra in its essence. Although some explain it as an action tantra, that explanation is a view that mixes action and performance tantras, so it cannot be taken as a reason. This was translated during the early dissemination of the teachings (in Tibet). There are two commentaries, but both seem to be Tibetan. During the later dissemination, Bari Lotsawa explained this tantra a little and also translated the mandala rituals, etc. Eight chapters and above of this tantra are the root concepts, the ninth chapter is the subsequent concept, the tenth is the subsequent's subsequent, and then the eighth chapter is called the first secret concept. Similarly, there are up to the fifth secret concept. Among them, the eleventh chapter and the following seven are supplementary chapters, and the five secret concepts from the eighteenth chapter onwards are explained from the perspective of other terms. In this tantra, the method of attaining accomplishments through the four stages of approach and accomplishment is taught very extensively. There are six explicitly stated mandalas: many excrements, many bright trees, many short spears, many corpses, many skulls, and the mandalas of many charnel grounds. This is very similar to the Seven Concepts and is related to Vajra