Tibetan
་མའི་ངོ་བོར་གནས་པས་ལམ་གྱི་འོད་གསལ་དེ་ལའང་རླུང་གི་མིང་བཏགས་ 5-308 ཏེ་དེར་འཇོག་པ་ཅིག་ཡོད་དོ། །དོན་དམ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་རླུང་ཞེས་བྱ་བའང་དེ་དག་ ཅི་རིགས་པ་ལ་འཇོག་ཅིང་། གསུམ་པོ་ངོ་བོ་ཤིན་ཏུ་མི་གཅིག་ཀྱང་འགྲོ་ལྡོག་གཅིག་པ་ཡིན་ པས། གང་ལ་བཤད་ཀྱང་མི་འགལ་བ་ཞིག་ཡོང་ངོ་། །དེ་ལ་དབྱིངས་ཀྱི་དེ་ནི་དོན་དམ་བྱང་ སེམས་དངོས་ཡིན་ལ། གཞན་གཉིས་རང་གི་ངོ་བོའི་སྒོ་ནས་ཀུན་རྫོབ་ཡིན་ཡང་ལམ་གྱིས་ ནི་དོན་དམ་རྟོགས་ཤིང་། རྟོགས་ཚུལ་ཡང་དོན་དམ་ཉིད་དང་མཐུན་པས་བསླུ་མེད་ཀྱི་འབྲེལ་ བའི་སྒོ་ནས་དོན་དམ་ཉིད་དུ་འཇོག་ཅིང་། སྒྲིབ་པའི་དེ་ཡང་དོན་དམ་དང་རྣམས་པ་ཕྱོགས་ འདྲ་བའི་ཕྱིར་དང་། འཁོར་བ་དང་ལམ་ཀུན་གྱི་གཞི་དངོས་སུ་སྤོང་དགོས་རྒྱུ་ཡིན་པས། བླང་ དོར་བྱ་བྱེད་ལ་མི་བསླུ་བའི་སྒོ་ནས་དོན་དམ་དུ་བཞག་གོ ། ད་ནི་དཀྱུས་ལ་འཇུག་སྟེ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དེ་རྟོགས་པའི་ཐབས་སམ། གནས་ ལུགས་དེ་ལ་འཇུག་ཚུལ་ནི་བཞི་ཡིན་ཏེ། བརྗོད་པ་དང་བཅས་པ་དང་། དམིགས་པར་བཤད་ པ་དང་། བརྡར་གྱུར་པ་དང་། དོན་དམ་པའི་ཚུལ་ལོ། །འདི་ལ་རིམ་ལྔའི་འགྲེལ་པ་ནོར་ བུའི་འཕྲེང་བ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ལས། གོང་དུ་བཤད་པའི་སྔགས་བཏུབ་ལ་སོགས་པ་དོན་བཞི་ དང་འཇུག་ཚུལ་བཞི་པོ་འདི་གཅིག་ཏུ་སྦྱོར་ཏེ། བརྗོད་པ་ནི་སྔགས་བཏུ་བ། དམིགས་པ་ནི་ སྔགས་ཀྱི་དོན། བརྡའ་གྱུར་ནི་སྔགས་ཀྱི་བརྡའ། དོན་དམ་ནི་སྔགས་ཀྱི་དོན་དམ་པའོ། །ཞེས་ འཆད་ཅིང་རྡོར་བཟླས་བཞིའི་ཐ་སྙད་མི་བྱེད་ལ། བོད་ཀྱི་འཕགས་སྐོར་བ་ཕྱི་མ་རྣམས་ཀྱང་ དེ་དང་འདྲའོ། །འགྲེལ་བ་གཞན་དང་གཞན་ལས་ཀྱང་སྣ་ཚོགས་བཤད་དོ། །ཨ་བྷ་ཡཱ་ཀ་ར་ དང་། དེའི་རྗེས་འབྲང་ཐུབ་པ་དཔལ་ནི། འཇུག་ཚུལ་བཞི་པོ་རྡོར་བཟླས་བཞིར་བཞེད་ཅིང་། བརྡར་གྱུར་རྡོར་བཟླས་ནི་ངག་དབེན་གྱི་རིམ་པ་དངོས་སུ་བཤད་དོ། ། བདག་གིས་རྣམ་པར་བརྟགས་ན། སྔགས་བཏུ་སོགས་བཞི་དང་། རྡོར་བཟླས་བཞི་ པོ་བཟླས་པ་གང་ལ་བྱེད་པའི་ཡུལ་དང་། དེ་ལ་བཟླས་པ་བྱེད་པའི་ཁྱད་པར་མ་གཏོགས། 5-309 གནད་གཅིག་པར་མཐོང་བས་གཉིས་ཀ་མི་འགལ་པར་ཤེས་སོ། །དེ་ལ་སྔགས་བཏུ་བ་ནི། ཡི་གེ་སྣ་ཚོགས་པ་ལས་སྔགས་རྣམས་བྱུང་བ་ཡིན་ཞིང་། བརྗོད་བཅས་རྡོ་རྗེའི་བཟླས་པ་ ཡང་རླུང་ལ་སྔགས་ཀྱི་ཡིག་གཟུགས་སམ། ཡང་ན་སྒྲར་མོས་པས་འཇུག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། བཏུས་པའི་སྔགས་དངོས་དེའི་ཉམས་ལེན་ཡིན་ནོ། །སྔགས་ཀྱི་དོན་ནི། བདེ་སྟོང་གི་ལྷ་དང་ རླུང་
Chinese
由于安住于母体的自性中，因此对于道的明光也安立为风之名，并安住于此。所谓真如菩提心之风，也安立于各自相应的对境上。这三者本体虽然极不相同，但运行进退却是一致的，因此，无论对哪一个进行解说，都不会有任何的相违之处。其中，虚空界的那个是真如菩提心本身，另外两个从其自性的角度而言是世俗谛，然而通过道却能证悟真如，并且证悟的方式也与真如本身相符，因此通过无欺的关联而安立为真如本身。遮障的那个也因为与真如在形态上相似，并且是轮回和所有道的根本，是必须实际断除的，因此，通过在取舍行为上不欺骗的方式而安立为真如。 现在进入正文，证悟菩提心的方法或者进入其真实状态的方式有四种，即：有诠说、有对境、成为表征和真如之理。对此，《次第五论释·宝鬘》中说：将前面所说的咒语集合等四种意义和这四种进入方式结合起来，即：诠说是咒语集合，对境是咒语的意义，成为表征是咒语的表征，真如是咒语的真如。这样解释，并且不使用金刚念诵四种的术语，后来的藏族圣者们也与此相同。其他的解释中也有各种不同的说法。阿跋亚伽罗和他的追随者图巴巴瓦认为，这四种进入方式就是金刚念诵四种，并且将成为表征金刚念诵直接解释为语静的次第。 我个人分析认为，咒语集合等四种和金刚念诵四种，除了念诵的对象以及对该对象进行念诵的差别之外， 5-309 我认为其要点是一致的，因此知道两者并不相违。其中，咒语集合是指，咒语是从各种文字中产生的，而有诠说的金刚念诵也是因为观想风为咒语的字形，或者观想为声音而进入的，因此，是对所集合的咒语本身的修持。咒语的意义是，乐空的本尊和风
English
Since it abides in the nature of the mother, the clear light of the path is also given the name of wind and abides there. The so-called wind of ultimate bodhicitta is also established on its respective objects. Although these three are very different in essence, their movement and retreat are the same. Therefore, no matter which one is explained, there will be no contradiction. Among them, that of the space realm is the ultimate bodhicitta itself, and the other two are conventional truths from the perspective of their own nature. However, through the path, one can realize the ultimate truth, and the way of realization is also in accordance with the ultimate truth itself. Therefore, it is established as the ultimate truth itself through the infallible connection. The obscuration is also similar to the ultimate truth in form, and it is the root of samsara and all paths, which must be actually eliminated. Therefore, it is established as the ultimate truth through the way of not deceiving in the behavior of taking and abandoning. Now entering the main text, there are four ways to realize bodhicitta or to enter its true state, namely: with expression, with object, becoming a symbol, and the principle of reality. In this regard, the "Commentary on the Five Stages - Garland of Jewels" says: Combine the four meanings such as the mantra collection mentioned above with these four ways of entering, namely: expression is the mantra collection, the object is the meaning of the mantra, becoming a symbol is the symbol of the mantra, and reality is the reality of the mantra. This is explained, and the term four vajra recitations is not used. The later Tibetan saints are also the same as this. There are also various different explanations in other commentaries. Abhayakara and his follower Thupaba Pal consider these four ways of entering to be the four vajra recitations, and directly explain becoming a symbol vajra recitation as the stage of speech isolation. I personally analyze that, apart from the difference in the object of recitation and the recitation of that object between the four such as mantra collection and the four vajra recitations, 5-309 I think the key point is the same, so I know that the two are not contradictory. Among them, mantra collection means that mantras are produced from various letters, and the vajra recitation with expression is also because the wind is visualized as the shape of the mantra, or it is entered by visualizing as sound. Therefore, it is the practice of the collected mantra itself. The meaning of the mantra is the deity of bliss and emptiness and the wind.
Tibetan
སེམས་ཀྱི་ལྷ་སྐུ་གཉིས་ཀ་ཚོགས་པའམ། ཡ་གྱལ་རེ་རེ་བ་ཡང་ཡིན་ན་དམིགས་པ་རྡོ་ རྗེའི་བཟླས་པ་ཡང་། བསྐྱེད་རིམ་པའམ། ལུས་དབེན་པའམ། སྐབས་འདིར་རླུང་རྣམས་ ལྷ་སྐུའི་རྣམ་པའམ། ལྷའི་རང་བཞིན་དུ་མོས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པས། དེ་ལམ་བྱེད་དམ་དེ་ རྟོགས་པའི་རྒྱུ་དངོས་ཡིན་ནོ། །སྔགས་ཀྱི་བརྡའ་ནི། བརྡས་མཚོན་པའི་དོན་ལ་བརྡའི་མིང་ བཏགས་པ་སྟེ། རླུང་ཉིད་རྐྱེན་ལས་བྱུང་བའི་བདེ་གསལ་མི་རྟོག་པའི་རྣམ་པར་ཉམས་སུ་ མྱོང་བས་ན། དེ་རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན་གནས་ལུགས་ཀྱི་བདེ་གསལ་མི་རྟོག་པར་གྲུབ་པ་ ལ་འཇོག་ན། བརྡའ་གྱུར་རྡོར་བཟླས་ཀྱང་རླུང་དབུ་མར་ཅི་རིགས་པར་ཐིམ་པ་ལས། དབུ་ མར་འབར་འཛག་དང་འབྲེལ་བའི་བདེ་གསལ་མི་རྟོག་པའི་ཉམས་མྱོང་གིས་རླུང་གི་སྣང་བ་ ལ་རྒྱས་བཏབ་པས། དེ་ཡང་དེའི་ངོ་བོར་འཆར་བ་དེ་ཁོ་ན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རླུང་གི་དོན་ དམ་པ་བརྗོད་བྲལ་མཁའ་མཉམ་དེ་ནི་རྣམ་རྟོག་རླུང་བཅས་དབྱིངས་དེར་ཡང་ཡང་བསྲེ་བའི་ ཚུལ་གྱིས་བསྒོམ་དགོས་པ། དེ་ལྟར་བསྒོམ་པ་དོན་དམ་རྡོ་རྗེའི་བཟླས་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ ངག་དབེན་གྱི་རིམ་པ་དངོས་ནི་བརྡའ་གྱུར་རྡོར་བཟླས་སུ་བཞེད་པ་ཡང་དོན་ལ་གནས་ལ། དམིགས་པ་རྡོར་བཟླས་ནི། བསྐྱེད་རིམ་ནས་སྒྱུ་ལུས་མ་ཐོབ་ཀྱི་བར་དུ་མ་གྲུབ་པ་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་དུ་བསྒོམ་ལ། སྒྱུ་ ལུས་ཀྱི་རིམ་པ་གྲུབ་ཕན་ཆད་དེ་ཡང་གྲུབ་པའོ། །སེམས་དབེན་དང་སྒྱུ་ལུས་ཀྱི་རིམ་པའི་ སྐབས་སུ་བརྡའ་གྱུར་རྡོར་བཟླས་དེ་ཡང་གྲུབ་ཟིན་ནས་གོང་དུ་འཕེལ་བ་ཡིན་ཞིང་། འོད་ 5-310 གསལ་དང་ཟུང་འཇུག་གི་རིམ་པ་ལ་ནི། དེ་ཉིད་དོན་དམ་རྡོར་བཟླས་སུ་གནས་གྱུར་པའོ། ། ལས་དང་པོ་པས་བསྐྱེད་རིམ་གྱི་བཟླས་པའམ། རྫོགས་རིམ་ལ་འཇུག་པའི་དུས་ཀྱི་རྡོར་ བཟླས་སུ་གྲགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་བརྗོད་པ་དང་འབྲེལ་བའི་ཕྱིར། བརྗོད་བཅས་རྡོ་རྗེའི་ བཟླས་པའོ། །དེ་ལྟར་ན་སྐབས་འདིར་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དེ་བརྗོད་བཅས་ཀྱི་ཚུལ་དུ་བཤད་ པ་དང་། དམིགས་བཅས་ཀྱི་ཚུལ་དུ་བཤད་པ་དང་། བརྡར་གྱུར་བའི་ཚུལ་གྱིས་བཤད་པ་ དང་། དོན་དམ་པའི་ཚུལ་གྱིས་བཤད་པའོ། །དེ་རེ་རེ་ལ་ཡང་བསྟན་བཤད་གཉིས་ཡོད་དེ། བཞི་ཀར་ཕྱི་མདོར་བསྟན་པ་ནི། ཡི་གེ་འབྲུ་གསུམ་སོགས་ཚིག་གི་བརྗོད་པ་ངག་ནས་དངོས་ སུ་སྨྲས་པའམ། སྒྲ་སྤྱི་བློ་ལ་སྣང་བ་བསྐྱེད་རིམ་པ་ཚུན་ཆོད་སྔགས་པ་མཆོག་དམན་ཀུན་ལ་ ཐུན་མོང་དུ་གྲག་པ་སྟེ། དམིགས་པར་བཤད་པ་ནི། མགོན་པོའི་རླུང་རིགས་བཞི་དང་
Chinese
心的本尊二者聚集，或者单独一个，也是观想金刚念诵。生起次第，或者身远离，此时诸风观想为本尊的形象，或者认为是本尊的自性，这是成道的方便或者证悟的真实因。密咒的表诠是，以表诠所象征的意义而命名表诠，风本身由因缘而生，以乐明无分别的方式去体验，如果安立它们的自性、安住方式为乐明无分别，那么表诠所成的金刚念诵，也是风以各种方式融入中脉，从中脉的燃烧滴漏相关的乐明无分别的体验，来增进风的显现，那也仅仅是显现为它的体性。风的胜义谛不可言说，等同虚空，必须以将分别念和风融入法界的方式来修持，如此修持就是胜义金刚念诵。因此，认为语远离的次第实际上是表诠所成的金刚念诵，这在意义上是成立的。观想金刚念诵是，为了证成从生起次第到未获得幻身之间的未成就，而修持，一旦幻身次第成就，它也就成就了。在心远离和幻身的次第中，表诠所成的金刚念诵也已经成就，并且向上发展，而在光明和双运的次第中，它就转变为胜义金刚念诵。最初的修行者在生起次第的念诵，或者进入圆满次第时的金刚念诵，由于都与言说相关联，所以是带言说的金刚念诵。如此，在此处菩提心以带言说的方式来讲述，以带观想的方式来讲述，以表诠的方式来讲述，以及以胜义的方式来讲述。每一个又都有教和证两种，对于四者，外在总的来说是，文字三字等词句的念诵，从口中实际说出，或者声音总体在心中显现，这是生起次第者乃至上下等所有持咒者共同的说法。观想上来说是，怙主四种风的类别和
English
When both deities of the mind gather, or even if it's just one of them, it's also the visualization of the Vajra recitation. In the generation stage, or the isolation of the body, at this time, the winds are visualized as the form of the deity, or it is believed to be the nature of the deity, so this is the means to achieve the path or the actual cause of realization. The symbolism of mantra is that the symbol is named after the meaning it represents. Since the wind itself arises from conditions, experiencing it in the form of bliss, clarity, and non-conceptuality, if we establish their nature, the way of abiding, as bliss, clarity, and non-conceptuality, then the Vajra recitation that has become a symbol is also the wind dissolving into the central channel in various ways. From the experience of bliss, clarity, and non-conceptuality related to the burning and dripping in the central channel, the appearance of the wind is enhanced, and it appears as its essence. The ultimate truth of the wind, which is inexpressible and equal to space, must be meditated upon by repeatedly mixing conceptual thoughts and the wind into that realm. Meditating in this way is the ultimate Vajra recitation. Therefore, considering the actual stage of speech isolation to be the Vajra recitation that has become a symbol is valid in meaning. The visualization of Vajra recitation is practiced to accomplish what has not been accomplished from the generation stage until the attainment of the illusory body. Once the stage of the illusory body is accomplished, it is also accomplished. In the stages of mind isolation and the illusory body, the Vajra recitation that has become a symbol has also been accomplished and is developing further. In the stages of luminosity and union, it is transformed into the ultimate Vajra recitation. For the initial practitioner, the recitation of the generation stage, or the Vajra recitation at the time of entering the completion stage, since they are all related to speech, it is the Vajra recitation with speech. Thus, in this context, the mind of enlightenment is explained in the way of having speech, in the way of having visualization, in the way of becoming a symbol, and in the way of being ultimate. Each of these has both teaching and realization. For the four, the external general statement is the recitation of words and phrases such as the three syllables, actually spoken from the mouth, or the general sound appearing in the mind, which is a common saying for all mantra practitioners, from the generation stage onwards, whether high or low. In terms of visualization, it is the categories of the four winds of the protector and