Tibetan
རྟུལ་ ཞུགས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་དང་མ་འབྲེལ་བ་མེད་པས། ཟུང་འཇུག་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་མིན་ནམ་སྙམ་དུ་ དོགས་པ་མི་བྱའོ། ། བརྒྱད་པ་ལྷག་བཅས་ལྷག་མེད་ཟུང་འཇུག་ནི། ལས་ཉོན་སྡུག་བསྔལ་གསུམ་གྱི་ལྷག་མ་ ཡོད་མེད་ཀྱི་རྟོག་པ་ལས་གྲོལ་བ་སྟེ། གང་དུ་འཁོར་བའི་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་གདོད་ནས་མ་ 5-624 གྲུབ་པ་ལ་མ་གྲུབ་པར་རྟོགས་པས། ལྷག་མར་བཅས་པའི་རྟོག་པ་མེད་པ་དང་དཀྱིལ་འཁོར་ གྱི་འཁོར་ལོའི་སྣང་བ་རྒྱུན་མི་འཆད་ཅིང་། འཁོར་བའི་གནས་སུ་རྟག་པར་འགྲོ་དོན་སྤྱོད་ པའི་ཕྱིར། དེ་བཞིན་དུ་ལྷག་མ་མེད་པ་ཞེས་མི་བྱ་སྟེ། འདི་ལྟ་བུའི་རྟོག་པ་མེད་པར་གྱུར་བ་དེ་ ནི་ཟུང་དུ་འཇུག་པའོ། ། དགུ་པ་བདག་མེད་གཉིས་ཟུང་འཇུག་ནི། གང་དུ་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་ཅེས་བྱ་བའི་ བདག་མེད་དེ་དང་། ཆོས་ལ་བདག་མེད་པ་ཞེས་པའི་བདག་མེད་དེ་ནི་ངོ་བོ་དབྱེ་བ་མེད་ དེ། སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ནམ་ཡང་མ་གོས་པའི་ཡེ་ཤེས་གཅིག་ཉིད་ཡིན་པ་ལ་ཡིན་པར་ རྟོགས་པས་བདག་མེད་གཉིས་པོ་དག་གི་སྟེང་དུ་ཐ་དད་དུ་འཛིན་པའི་རྟོག་པ་གཉིས་ལས་ རྣམ་པར་གྲོལ་བ་དེ་ཟུང་དུ་འཇུག་པའི་མཚན་ཉིད་དོ། ། བཅུ་པ་སྒྱུ་ལུས་འོད་གསལ་ཟུང་འཇུག་ནི། {ཚིག་[ཆག་]འགྱུར་ལས་འདི་སྐད་ཅེས་ འབྱུང་བ་གོ་བདེ་སྟེ། དེ་ཉིད་ཤེས་པའི་རིམ་པ་བཞིན། །རང་བྱིན་རླབས་དང་འོད་གསལ་ ཤེས། །དེ་དག་ཁོ་ན་འདུས་པ་གང་། །འདི་ནི་ཟུང་འཇུག་རིམ་པའོ། །དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དེ་ཉམས་ སུ་མྱོང་བའི་མན་ངག་ལག་ལེན་ལ་ཞུགས་ཤིང་། དེས་ཀྱང་ཉམས་མྱོང་གི་ཤེས་པས་སྔ་ཕྱི་ རིམ་པ་བཞིན་དུ་སྟེ། དང་པོར་བདག་བྱིན་བརླབ་པའི་རིམ་པ་མ་དག་པའི་སྒྱུ་ལུས་རྐྱང་པ་ ཐོབ། དེ་ནས་འོད་གསལ་གྱི་རིམ་པ་རྣམ་མེད་དེ་ཤེས། དེ་ནས་དེ་དག་ཁོ་ན་འདུས་པ་སྟེ། རང་བྱིན་བརླབ་པ་དང་འོད་གསལ་ངོ་བོ་གཅིག་ལ་འདུས་པ་ཐོབ་པ་འདི་ནི་ཟུང་འཇུག་གི་ རིམ་པ་སྟེ་ཟུང་འཇུག་གི་རིམ་པའི་མཚན་ཉིད་རྣམས་ཀྱི་གཙོ་བོ་ནི་འདི་ཡིན་ནོ། །དེ་དག་ཁོ་ ན་འདུས་ཞེས་པ་ནི། སྒྱུ་ལུས་དང་འོད་གསལ་ཙམ་གྱི་རང་བཞིན་དུ་གཅིག་པ་ལ་དགོངས་ པ་ཡིན་གྱི། གཞན་དུ་ན་རིམ་པ་བཞིན་མངོན་དུ་བྱེད་དགོས་རྒྱུའི་སྒྱུ་ལུས་ནི་མ་དག་པ་ཁོ་ན་ དང་། འདིར་འདུས་པར་འཇོག་རྒྱུའི་སྒྱུ་ལུས་ནི་དག་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། ། 5-625 བཅུ་གཅིག་པའི་རིལ་གཞིག་ཟུང་འཇུག་ནི། བདག་ཉིད་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་ངོ་བོར་གྱུར་པ་ རིལ་པོར་འཛིན་པ་དང་། སྣང་བ་ཐམས་ཅད་བདེ་ཆེན་དུ་གྱུར་པ་ལ་རང་ཉིད་ཐིམ་པར་བྱེད་ པ་ནི་
Chinese
由于与粗行之行持无有相违，因此不必怀疑是否为双运之总相。 第八，有余无余双运：从对业、烦恼、痛苦三者之余留的有无之分别念中解脱，即于何处，所有轮回之显现，从本初即未成立，而了知为未成立，故无有余留之分别念，且坛城之轮的显现相续不断，并在轮回之境中恒常行利生之事，故同样不可称为无余，如是这般无有分别念，即是双运。 第九，二无我双运：于何处，所谓人无我之人无我，与所谓法无我之法无我，其体性无有差别，即于一切戏论皆永不沾染之唯一智慧，如是了知，故从于二无我之上执持为各异之二种分别念中解脱，彼即是双运之相。 第十，幻身光明双运：{于词[缺]转变中，出现此语易于理解：彼之知晓次第，自加持与光明知，彼等唯一聚合者，此乃双运之次第。}即是进入彼之自性之体验口诀实修，并且也由此体验之知晓，以前后次第，首先获得自加持之次第，不净之幻身单独，之后知晓光明之次第，无有分别，之后彼等唯一聚合，即获得自加持与光明体性为一之聚合，此乃双运之次第，即双运之次第之相之主要者即是此。所谓彼等唯一聚合，是指于幻身与光明仅仅之自性为一而作意，否则，次第必须显现之幻身唯是不净，而此处安立为聚合之幻身唯是清净。 第十一，丸融双运：自身执持为成为大乐之体性之丸，以及所有显现成为大乐而自身融入其中，即是。
English
Since it is not incompatible with the conduct of coarse behavior, there is no need to doubt whether it is the general characteristic of union. Eighth, union with remainder and without remainder: liberation from the conceptualization of the presence or absence of the remainder of the three, karma, affliction, and suffering, that is, in whatever place, all appearances of samsara are originally unestablished, and realizing them as unestablished, therefore there is no conceptualization with remainder, and the appearance of the wheel of the mandala is continuous, and constantly engaging in benefiting beings in the realm of samsara, therefore it should not be called without remainder either, such absence of conceptualization is union. Ninth, union of the two selflessnesses: wherever, the selflessness of person called the selflessness of person, and the selflessness of phenomena called the selflessness of phenomena, their essence is without difference, that is, the one wisdom that is never stained by all elaborations, realizing it as such, therefore, liberation from the two conceptualizations that hold onto the two selflessnesses as distinct, that is the characteristic of union. Tenth, illusory body and clear light union: {In the transformation of words [missing], this saying appears easy to understand: the order of knowing it, self-blessing and clear light knowing, those only gathered, this is the order of union.} That is, entering into the experiential instruction practice of that nature, and also through the knowledge of this experience, in sequential order, first obtaining the order of self-blessing, the impure illusory body alone, then knowing the order of clear light, without distinction, then those only gathered, that is, obtaining the gathering of self-blessing and clear light essence as one, this is the order of union, that is, the main characteristic of the order of union is this. The so-called those only gathered refers to contemplating the illusory body and clear light as only being one in nature, otherwise, the illusory body that must be manifested in sequence is only impure, and the illusory body that is established as gathered here is only pure. Eleventh, ball dissolution union: holding oneself as the ball that has become the essence of great bliss, and all appearances becoming great bliss and oneself dissolving into it, that is.
Tibetan
རྗེས་སུ་གཞིག་པ་སྟེ། རིམ་པ་དེས་སྟོང་ཉིད་འཇུག་པ་དང་། དེ་བཞིན་དུ་སྟོང་ཉིད་དེ་ ལ་གནས་པ་དང་། དེ་ནས་གང་དུ་སྣང་བ་དང་བཅས་པར་ལྡང་བར་གྱུར་པ་གསུམ་པོ་དེ་ཡང་ དོན་དམ་པའི་དབྱིངས་སུ་མཉམ་པར་གྱུར་པ་སྟེ། འཇུག་གནས་ལྡང་གསུམ་ནི་བློའི་བཀོད་ པ་ཙམ་ཡིན་གྱི། རང་བཞིན་སྣོད་བཅུད་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་བདེ་ཆེན་པོར་གདོད་ནས་ རྟག་ཏུ་འགྱུར་བ་མེད་པར་གནས་པའི་ཕྱིར། འཇུག་གནས་ལྡང་གསུམ་གྱི་རང་བཞིན་ལ་ཁྱད་ པར་མེད་པར་རྟོགས་པ་ནི་ཟུང་དུ་འཇུག་པའོ། །འདིར་རིལ་གཞིག་གཉིས་ཟུང་དུ་འཇུག་པ་ དང་། འཇུག་གནས་ལྡང་གསུམ་མཉམ་པ་སྟེ་དོན་ཚན་གཉིས་ཡོད་པ་ལྟར་བྱུང་ཡང་། འཇུག་ གནས་ལྡང་གསུམ་རིལ་གཞིག་གི་ཁྱད་ཆོས་ལ་སྦྱར་བས། དེ་གསུམ་གྱི་མཚན་ཉིད་དང་ལྡན་ པའི་རིལ་གཞིག་མཉམ་པ་ཉིད་ཅེས་པར་གོ་དགོས་སོ། ། བཅུ་གཉིས་པ་བདེན་གཉིས་ཟུང་འཇུག་ནི། འཁོར་བ་ཀུན་རྫོབ་གཟུང་འཛིན་གྱི་ཆོས་ རྣམས་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་དང་། དོན་དམ་སྤྲོས་བྲལ་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་ཡེ་ཤེས་དག་སོ་སོའི་ཆ་སྟེ་ མཚན་ཉིད་རྣམས་ཤེས་པར་གྱུར་པ་ལས། རང་བཞིན་གང་དུ་དོན་དམ་ལས་གཞན་དུ་ཀུན་ རྫོབ་མ་གྲུབ་ཅིང་། ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་རང་བཞིན་སྡོད་ལུགས་ཉིད་དོན་དམ་དུ་ཡང་དག་པར་ འདྲེས་ཤིང་གནས་པར་གྱུར་བ་དེ་ཉིད་གཞིའི་ཟུང་འཇུག་ཡིན་ལ། དེ་ལྟར་རྟོགས་པ་ནི་ཟུང་ དུ་འཇུག་པའི་རིམ་པར་བཤད་དོ། ། བཅུ་གསུམ་པ་འཇུག་ལྡང་ཟུང་འཇུག་ནི། དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་རྩེ་གཅིག་ཏུ་དམིགས་པ་ དང་། གང་དུ་ལྷ་སྐུ་ལ་སོགས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་རབ་འབྱམས་ཀྱི་སྣང་བར་ལྡང་བར་གྱུར་པ་ ནི་རེས་འཇོག་ཙམ་མ་ཡིན་པར་དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་ཡང་རྟག་ཏུ་དམིགས་ལ་ལྷ་སྐུར་ཡང་རྟག་ 5-626 ཏུ་གནས་པ་འདི་ནི་ལྡང་འཇུག་གི་རྣམ་པར་སྣང་ཡང་ལྡང་འཇུག་ལས་གྲོལ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ ཟུང་འཇུག་ཏུ་གྱུར་པ་དེ་ཡིན་ཏེ། ལྷ་སྐུ་དང་བདེ་སྟོང་གི་ཡེ་ཤེས་གཉིས་ཀ་རྒྱུན་མི་འཆད་པའི་ ཕྱིར་མི་ཟད་པ་སྟེ། རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ཀྱི་གནས་སམ་ས་ཡིན་ནོ། ། བཅུ་བཞི་པ་གཉིད་སད་ཟུང་འཇུག་ནི། ཟུང་འཇུག་གི་སྐབས་འདིར་གཉིད་ལོག་པ་ དང་སད་པ་སྟེ། ཐ་མལ་གྱི་གནས་སྐབས་དེ་གཉིས་སྤངས་ནས་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་གཉིད་ལ་ རྟག་ཏུ་གནས་ཤིང་། ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་མཁྱེན་པ་སྣ་ཚོགས་པ་འཇུག་པས་རྟག་ཏུ་སད་པ་ ནི། ཐ་མལ་གྱི་གཉིད་ལོག་པ་དང་སད་པ་རྣམ་པར་བྲལ་བའི་ཟུང་འཇུག་ཡིན་པར་སྟོན་པས་ གསུངས་སོ། །ཟུང་འཇུག་གི་སྐབས་ན། དགོས་པ་ཁྱད་པར་ཅན་ཡོད་པའི་ཚེ། གཉིད་ལོག་
Chinese
隨後摧毀，通過該次第進入空性，同樣安住於該空性，然後顯現一切所顯現之境，這三者也融入勝義之界中。進入、安住、生起三者僅是心識的造作，因為一切器情世界的自性，本來就恆常不變地安住於大樂之中。了悟進入、安住、生起三者的自性沒有差別，即是雙運。此處，雖然看似有圓滿和摧毀二者雙運，以及進入、安住、生起三者平等兩個要點，但通過將進入、安住、生起三者與圓滿和摧毀的特徵相結合，應理解為具備這三種特徵的圓滿和摧毀的平等性。 第十二，二諦雙運：輪迴世俗的能取所取之法如幻，勝義離戲大樂之智慧各自的體性，在知曉這些特徵之後，自性中，世俗並非獨立於勝義而存在，而世俗的自性安住方式，也真實地融入並安住於勝義之中，這就是基礎雙運。如此了悟，即是雙運的次第。 第十三，入起雙運：一心專注於如來藏，以及顯現諸如本尊等無量壇城之境，並非僅是交替進行，而是恆常專注於如來藏，也恆常安住於本尊之身，這雖然顯現為起入之相，但因為已從起入中解脫，所以成為雙運。因為本尊之身與樂空之智慧二者相續不斷，所以是無盡的，是瑜伽士們的住所或境地。 第十四，睡醒雙運：在此雙運之際，睡眠和醒覺，捨棄這兩種庸常狀態，恆常安住於大樂之睡眠中，並且對一切法生起種種智慧，恆常處於覺醒狀態，這就顯示了遠離庸常睡眠和醒覺的雙運。在雙運之際，當有特殊需要時，睡眠
English
Then, to destroy. Through that sequence, one enters emptiness, and similarly, abides in that emptiness. Then, the three—arising with whatever appears—also become equal in the realm of ultimate reality. Entering, abiding, and arising are merely constructs of the mind. Because the nature of all phenomena and beings has been primordially, constantly, and immutably abiding in great bliss. Realizing that there is no difference in the nature of entering, abiding, and arising is union. Here, although it seems that there are two points—the union of completion and destruction, and the equality of entering, abiding, and arising—by applying the characteristics of completion and destruction to entering, abiding, and arising, it should be understood as the equality of completion and destruction that possesses these three characteristics. Twelfth, the union of the two truths: The phenomena of cyclic existence, the conventional, the apprehended and the apprehender, are like illusions. The wisdom of ultimate reality, free from elaboration, great bliss, each of their respective aspects, after knowing these characteristics, in their nature, the conventional does not exist apart from the ultimate. And the very way the conventional nature abides is truly mingled and abides in the ultimate. That itself is the ground of union. To realize it in that way is explained as the sequence of union. Thirteenth, the union of entering and arising: Focusing single-pointedly on suchness, and arising in the appearance of limitless mandalas, such as deity forms, is not merely alternating. Rather, one constantly focuses on suchness and constantly abides in the deity form. This, although appearing as the aspect of arising and entering, is union because it is liberated from arising and entering. Because both the deity form and the wisdom of bliss and emptiness are continuous, it is inexhaustible. It is the abode or ground of yogis. Fourteenth, the union of sleeping and waking: In this context of union, sleeping and waking, abandoning those two ordinary states, constantly abiding in the sleep of great bliss, and constantly being awake because various kinds of knowledge enter into all phenomena, this shows the union that is separate from ordinary sleeping and waking. In the context of union, when there is a special need, sleeping.