Tibetan
་དབྱིངས་དེ་གདོད་ནས་ལྷུན་གྲུབ་ཁོ་ན་ཡིན་པས། དྲི་མས་ཡེ་ནས་མ་གོས་པ་དང་། ཡོན་ཏན་ངོ་བོ་ཉིད་ ཀྱིས་གནས་པ་དེ་ནི་རོ་གཅིག་ཏུ་ཤེས་པར་གྱུར་པ་དེས་ནི་ཀུན་བྱང་ཟུང་དུ་འཇུག་པ་ཤེས་སོ། ། གསུམ་པ་རྣམ་བཅས་རྣམ་མེད་ཟུང་འཇུག་ནི། གཟུགས་སྒྲ་སོགས་དངོས་པོ་རྣམ་པ་དང་ བཅས་པ་སྟེ། མཐོང་ཐོས་རེག་ཚོར་དུ་འཛིན་པའི་ཀུན་རྟོག་དང་། ནམ་མཁའ་ལ་སོགས་པ་ དངོས་པོ་མེད་ཅིང་མཐོང་དུ་མི་རུང་བར་རྟོག་པ་དག་སྟེ། འཇིག་རྟེན་པས་ནི་དངོས་པོ་དོན་ བྱེད་ནུས་པ་དང་དངོས་མེད་དོན་བྱེད་མི་ནུས་པ་ཞེས་སོ་སོར་བཏགས་ཀྱང་། རྣལ་འབྱོར་ པའི་མཉམ་བཞག་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་ནི་ཐམས་ཅད་ནམ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པས། གདོད་ནས་ སྟོང་པ་གཅིག་ཏུ་བྱ་བ་སྟེ་རྟོགས་པར་སྤྱོད་པ་དེ་ནི་ཟུང་དུ་འཇུག་པ་ཤེས་པའོ། ། བཞི་པ་གཟུང་འཛིན་ཟུང་འཇུག་ནི། གཟུང་བ་ཡུལ་དང་འཛིན་པ་ཡུལ་ཅན་ཞེས་བྱ་ བར་འཛིན་པའི་རྣམ་པ་གཉིས་པོའི་བློ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གཟུང་འཛིན་གཉིས་གདོད་མ་ ནས་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེར་འཛིན་པ་དང་དེར་སྣང་བའི་བློ་ནི་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ལ། མཉམ་ བཞག་མ་འཁྲུལ་པའི་དོན། གཟུང་འཛིན་དུ་སྣང་བ་དང་འཛིན་པའི་བློ་གང་ཡང་མེད་དོ། །དེ་ ཡང་མིག་ཤེས་དང་གཟུགས་ལྟ་བུའི་གཟུང་འཛིན་ནི། དོན་དང་ཤེས་པ་གཟུང་འཛིན་དུ་སྦྱར་ 5-622 བ་སྟེ་གཟུང་འཛིན་དུ་འཇོག་ཚུལ་རགས་པ་ཡིན་ལ། ཤེས་པ་དང་དེའི་རྣམ་པ་གཟུང་འཛིན་དུ་ སྦྱར་བ་ཚོར་བ་བདེ་བ་དང་། དེ་མྱོང་བའི་ཤེས་པ་ལྟ་བུ་ནི་རྣམ་གཞག་བར་པ་ཡིན་ཞིང་། ཡུལ་ ཆོས་དབྱིངས་དང་ཡུལ་ཅན་ཡེ་ཤེས་ལྟ་བུའི་ཇི་སྲིད་དུ་ངོ་བོ་གཅིག་ཏུ་ཡང་མ་གྱུར་ལ། རྟོགས་ བྱ་རྟོགས་བྱེད་ཀྱི་གཉིས་སྣང་ཕྲ་མོ་ཡོད་ཀྱི་བར་དུ་གཟུང་འཛིན་གྱི་སྣང་བ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟ་ བུ་དང་། དཀར་དམར་རླུང་སེམས་གྱི་ཚོགས་པ་ལ་བརྟེན་ནས། ལུས་སེམས་རྟེན་དང་བརྟེན་ པར་སྣང་བ་སོགས་ནི་གཟུང་འཛིན་ཕྲ་མོའི་རྣམ་གཞག་གོ །དེ་དག་མེད་ཅིང་གཉིས་མེད་ཡེ་ ཤེས་གང་དུ་ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་གྱི་མཚན་ཉིད་འདྲེས་ཤིང་མི་ཕྱེད་པའི་བློའམ་རིག་པ་ཡོད་པ་ དེ་ནི་ཟུང་འཇུག་ཅེས་བྱ་བར་བཤད་དོ། ། ལྔ་པ་རྟག་ཆད་སྤངས་པའི་ཟུང་འཇུག་ནི། གང་ཟག་ལ་བལྟོས་ནས་རྒྱུ་ལས་གསོག་པ་པོ་ དེ་ཉིད་འབྲས་བུ་བདེ་སྡུག་མྱོང་བ་པོ་ཡིན་པ་དང་། སྐྱེ་བ་སྔ་མ་ལྷའི་འགྲོ་བའི་དུས་ཀྱི་སྐྱེས་བུ་ དེ་ཁོ་ན་ད་ལྟ་མིའི་སྐྱེས་བུ་འདི་ཡིན་ནོ། །ཞེས་འཛིན་པ་རྟག་པའི་མཐའ་དང་། སྐྱེས་བུ་འདི་ སྐྱེ་བ་གཅིག་གམ་
Chinese
由于法界原本就是任运自成，所以从未被垢染所染污，并且功德以自性而安住，如果认识到这一点是一味一体，那就是认识到了俱生双运。 第三，有相无相双运：色、声等具有形相的事物，即是执着于见、闻、触、觉的分别念；以及虚空等没有事物且不可见的分别念。世俗之人将事物区分为能够起作用和不能起作用，但瑜伽士的等持智慧认为一切事物都不是永恒存在的，原本就是空性一体，修行并证悟这一点就是认识了双运。 第四，所取能取双运：执着于所取境和能取境的两种心识是不存在的，因为所取和能取原本就没有成立。在那里执着和显现的心识是错乱的，等持是不错乱的意义，所取能取的显现和执着的心识都不存在。例如，眼识和色法之类的所取能取，是将事物和意识结合为所取能取，这是安立所取能取的粗略方式。将意识和它的显现结合为所取能取，例如感受快乐和体验它的意识，这是中间的安立方式。像境法界和境有法智，无论何时也没有成为一体，在能取所取二取显现的细微念头存在之前，都是所取能取的显现。像这样，依靠白红风心的聚合，身体和心识显现为所依和能依等，这是细微所取能取的安立。当这些都不存在，在二取不二的智慧中，境和有境的体性融合且不可分割的心或觉性存在时，就被称为双运。 第五，断除常断二边的双运：就补特伽罗而言，从因上积聚者与感受果报苦乐者是同一个人，前世天道时的众生就是现在的这个人。像这样执着是常边的极端。或者认为这个人只有一生，
English
Since the Dharmadhatu is originally spontaneously accomplished, it has never been stained by defilements, and qualities abide by their very nature. Recognizing this as one taste is knowing the union of coemergent (wisdom and emptiness). Third, the union of with-form and without-form: Objects with form, such as shapes and sounds, are the conceptual thoughts that grasp seeing, hearing, touching, and feeling. And the conceptual thoughts that grasp things without objects and invisible, such as space. Worldly people distinguish between things that can function and things that cannot function, but the wisdom of the yogi's equipoise (samadhi) sees that all things are never existent, and are originally one emptiness. Practicing and realizing this is knowing union. Fourth, the union of grasper and grasped: The two minds that grasp the grasped object and the grasper are nonexistent, because the grasper and the grasped are originally unestablished. There, the mind that grasps and appears is deluded, and the meaning of non-delusion in equipoise is that there is neither the appearance of grasper and grasped nor the grasping mind. For example, the grasper and grasped of eye consciousness and form are the combination of object and consciousness as grasper and grasped, which is a coarse way of establishing grasper and grasped. Combining consciousness and its appearance as grasper and grasped, such as feeling pleasure and the consciousness that experiences it, is an intermediate way of establishing it. Like the realm of objects (dharmadhatu) and the wisdom of the subject, they never become one in essence, and the appearance of grasper and grasped exists until there is a subtle appearance of duality between what is to be realized and the one who realizes. Like this, relying on the aggregation of white and red winds and mind, the body and mind appear as the basis and what relies on it, etc., which is the establishment of subtle grasper and grasped. When these do not exist, and in the non-dual wisdom, where the characteristics of object and subject are mixed and the mind or awareness is inseparable, that is said to be union. Fifth, the union that abandons permanence and annihilation: In relation to the individual, the one who accumulates from the cause is the same one who experiences the happiness and suffering of the result, and the being in the realm of gods in the previous life is the same person as this human being now. Holding onto this is the extreme of permanence. Or believing that this person has only one life,
Tibetan
དུས་འདི་ཙམ་གྱི་བར་དུ་ནི་དངོས་གནས་ལ་ཡོད་ཀྱང་དེ་རྣམས་ནི་མེད་དོ་ མེད་པར་གྱུར་ཏོ་སྙམ་དུ་སེམས་པ་ཆད་པའི་མཐར་ལྟའོ། །ཆོས་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་ན། གང་ དངོས་པོ་དང་དངོས་པོ་མེད་པ་འདུས་བྱས་སུ་གྱུར་བ་དེ་ལ་གནས་ལུགས་སུ་ཡོད་པར་འཛིན་ པ་ནི། གང་ངོ་བོས་ཡོད་པ་དེ་རྟག་ཏུ་གནས་དགོས་པའི་ཕྱིར་རྟག་མཐར་འགྱུར་ལ། འཁྲུལ་ ངོར་རྟེན་འབྲེལ་གྱི་སྣང་བ་ཙམ་ཡང་མེད་དོ་སྙམ་པ་དང་། དོན་དམ་དབྱིངས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་རང་ གི་ངོ་བོས་མེད་པར་འཛིན་པ་ནི་མེད་པའི་རྣམ་པ་བློ་ལ་ཤར་ཕྱིན་ཆད། ཆད་ཟིན་པའམ། ཆད་ པར་འགྱུར་རུང་ལ་བརྟེན་པ་གཅིག་འཆར་བས་ཆད་པའི་མཐའ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་རྟག་ ཆད་ཀྱི་མཐའ་དེ་དག་གི་འཛིན་སྟངས་ཀྱི་ཡུལ་ནི། དངོས་གནས་ལ་མི་སྲིད་ཀྱང་བློས་ཕྱིན་ཅི་ ལོག་ཏུ་འདོགས་ཚུལ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་རྟག་ཆད་དུ་འཛིན་པའི་བློ་དེ་དག་ནི། ཡེ་ཤེས་གང་ 5-623 གིས་ཤིན་ཏུ་སྤངས་ནས་རྟག་ཆད་ལས་གྲོལ་བའི་དབྱིངས་བདེ་ཆེན་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་པ་ལ་ རབ་ཏུ་གནས་པ་ནི་ཟུང་དུ་འཇུག་པ་སྟེ། དེ་ལྟ་བུའི་རིམ་པ་འདིའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཤེས་པ་སྟེ། དེ་ ནི་མཁས་པ་སྟེ་འཕགས་པ་མཆོག་ཡིན་ནོ། ། དྲུག་པ་སྟོང་ཉིད་སྙིང་རྗེ་ཟུང་འཇུག་ནི། སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བར་རྟོགས་པའི་ ཤེས་རབ་སྟོང་ཉིད་དང་། དམིགས་པ་མེད་པའི་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་གཉིས་རོ་གཅིག་པར་ནི་ཤེས་ ནས་ཡེ་ཤེས་གང་དུ་རོ་གཅིག་དེའང་རྟག་ཏུ་འཇུག་པར་གྱུར་པ་ནི་ཟུང་འཇུག་ཅེས་བྱ་བར་ བཤད་པ་སྟེ། རིམ་པ་འདི་ནི་དབང་ཕྱུག་བརྒྱད་ལྡན་གྱི་གོ་འཕང་ཐོབ་པའི་སངས་རྒྱས་ཁོ་ ནའི་སྤྱོད་ཡུལ་ལོ། །མཁས་པ་དང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་ཞེས་གསུངས་པ་རྣམས་གནས་ སྐབས་འདི་དང་འདིའི་སྒོས་ཆོས་མ་ཡིན་ཏེ། ཟུང་འཇུག་གི་རིམ་པ་སྤྱི་ལ་སྦྱོར་རྒྱུ་ཡིན་པས། འདིའི་སངས་རྒྱས་སློབ་པའི་སངས་རྒྱས་ལ་ཡང་བཤད་དུ་རུང་བ་ཁོ་ནའོ། ། བདུན་པ་ཐབས་ཤེས་ཟུང་འཇུག་ནི། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྐུ་ཐབས་ཡབ་དང་ཤེས་རབ་ལྷ་མོའི་ དཀྱིལ་འཁོར་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་ཡང་རྣམ་ཆ་ཐ་དད་ཙམ་མ་གཏོགས། ངོ་བོ་ལྷན་ཅིག་ སྐྱེས་པར་རོ་གཅིག་པ་དེར་སྣང་བ་གཞན་ཐམས་ཅད་ཀྱང་བསྡུས་ཤིང་ཐིམ་པ་ལས། ཡེ་ ཤེས་སྐྱེས་པར་གྱུར་པ་གང་དུ་རྣལ་འབྱོར་ཆེན་པོའི་རིག་པ་གནས་པ་དེ་ནི་ཟུང་དུ་འཇུག་པར་ འགྱུར་རོ། །ཐམས་ཅད་བསྡུས་ཚུལ་དེ་ནི་སྤྱོད་པའི་སྐབས་སུ་འབྱུང་བས་ཟུང་འཇུག་གི་སྤྱོད་ པའི་ཆ་ནས་འཇོག་དགོས་ལ། འོན་ཀྱང་ཟུང་འཇུག་གི་རིམ་པར་གྱུར་ཚད་རིག་པ་བ
Chinese
直到这个时候，实际上存在，但那些都不存在了， 认为已经不存在了，观察断灭的边际。从法的角度来说，凡是 事物和非事物结合成为有为法，就认为它以实有存在， 凡是以自性存在的，就必须恒常存在，因此会堕入常边。而在错觉 中，认为连缘起的显现都没有，并且认为胜义法界的法性本身 不存在，只要心中生起不存在的念头，就会产生已经断灭或 可能断灭的依赖，因此是断灭边。因此，常 断的边际的执着对象，实际上是不可能的，但却是以颠倒的方式进行臆测。 像这样执着常断的那些心识，通过智慧 彻底断除，安住在远离常断的法界大乐一切相中， 这就是双运。像这样的次第，了解它的真实性， 那就是智者，是殊胜的圣者。 第六，空性与悲心双运：通达远离一切戏论的 智慧空性，以及无缘大悲二者成为一体，并且了知 在何处智慧成为一体，也恒常进入其中，这就被称为双运。 这个次第是获得八自在果位的佛陀 才有的境界。所说的智者和佛陀的境界，并非指 这个和这个阶段的特殊法，而是应用于双运的总体次第， 因此也可以解释为学习佛法的佛。 第七，方便与智慧双运：智慧之身，方便父和智慧明妃的 坛城平等进入，也只是名相上的差别而已。 本体是俱生一体，在那里，其他一切显现也都被收摄和融入，由此 生起智慧，凡是安住大瑜伽士的觉性之处，那就是双运。 收摄一切的方式是在行为阶段中产生的，因此必须从双运的行为方面来确定，然而，成为双运次第的觉性
English
Until this time, they actually exist, but those do not exist, thinking that they have ceased to exist, observing the extreme of annihilation. From the perspective of Dharma, whatever things and non-things combine to become conditioned phenomena, it is held that they exist as reality, whatever exists by its own nature must exist constantly, therefore it will fall into the extreme of permanence. And in illusion, it is thought that even the appearance of dependent origination does not exist, and it is held that the Dharmata of the ultimate realm itself does not exist by its own nature, as long as the thought of non-existence arises in the mind, there will arise a dependence on what has already been annihilated or may be annihilated, therefore it is the extreme of annihilation. Therefore, the object of clinging to the extremes of permanence and anihilation is not possible in reality, but it is a way of speculating in a reversed manner. Those minds that cling to permanence and annihilation in this way, through wisdom completely abandon and abide in the Dharmadhatu Great Bliss, which is free from permanence and annihilation, in all its aspects, this is union. Knowing the suchness of this kind of sequence, that is the wise, the supreme noble one. Sixth, the union of emptiness and compassion: understanding the wisdom of emptiness that is free from all elaborations, and the great compassion without object, the two become one taste, and knowing where the wisdom becomes one taste, it also constantly enters into it, this is said to be union. This sequence is the realm of the Buddha who has attained the state of eight powers. The realms of the wise and the Buddha that are mentioned are not specific Dharmas of this and this stage, but are applied to the overall sequence of union, therefore it can also be explained as the Buddha who is learning the Dharma. Seventh, the union of skillful means and wisdom: the body of wisdom, the mandala of the father of skillful means and the consort of wisdom entering equally, is also only a difference in name. The essence is co-emergent and one taste, and there, all other appearances are also gathered and absorbed, from which wisdom arises, wherever the awareness of the great yogi abides, that is union. The way of gathering everything arises in the stage of action, so it must be determined from the aspect of the action of union, however, the awareness that has become the sequence of union