Tibetan
་བས། སེམས་དབེན་གྱིས་བསྒྲུབས་པ་འོད་གསལ་དེས་དགག་ནུས་ ན། མཐོང་ལམ་ལས་རྒྱུན་མཐའི་ཡེ་ཤེས་དེ་བས་ཀྱང་སྟོབས་ཁྱད་ཆེ་བས། སློབ་པའི་ཟུང་ འཇུག་གི་སྐུ་ཡང་དུས་དེར་ཅིའི་ཕྱིར་འགོག་པར་མི་ནུས། དེས་ན་མ་དག་པའི་སྒྱུ་ལུས་ཀྱི་ སྟེང་གི་འཁོར་བའི་ཆོས་རྣམས་སྐྱོན་ཡིན་པས། དོན་གྱི་འོད་གསལ་གྱིས་སྤོང་པ་འཐད་ཀྱི། ལུས་དེ་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོའི་རིགས་རྒྱུན་ཙམ་སྤངས་པ་ལ་དགོས་པ་ཡང་ཅི་ཞིག་ཡོད། གཞན་ཡང་ མཐོང་སྤངས་ཀྱི་གཙོ་བོར་སྒྱུ་ལུས་ཡིན་པར་ཡང་ཐལ་བར་འགྱུར་བ་དང་། དེ་ཡང་འདོད་ན་ མཐོང་སྤངས་ཀྱི་གཙོ་བོ་དེ་འགྲོ་བ་ཐ་མལ་པའི་རྒྱུད་ལ་མེད་པ་དང་། སྦྱོར་ལམ་གྱིས་གསར་ དུ་བསྒྲུབས་པར་ཐལ་ལོ། །དེས་ན་ཀྱཻའི་རྡོ་རྗེ་ལས། །ཞལ་ཕྱག་རྣམ་པའི་གཟུགས་ཅན་ཉིད། ། མཆོད་ཏུ་བདེ་བ་གཟུགས་མེད་པ། །དེ་ཕྱིར་འགྲོ་ཀུན་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས། །རང་བཞིན་ལྷན་ ཅིག་སྐྱེས་ཞེས་བརྗོད། །ཅེས་གསུངས་པ་ལྟར། གདོད་མ་ནས་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་ཆོས་ཉིད་ དེ་ཐུགས་ཀྱི་ལྡོག་པ་ནས་དོན་དམ་གྱིས་སེམས་བདེ་བ་ཆེན་པོ་དང་། སྐུ་དང་གསུང་གི་ལྡོག་ 5-601 པ་ནས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རླུང་ལས་གྲུབ་པའི་ལྷ་དང་སྔགས་སུ་གནས་བརྗོད་ལ། ངོ་བོའི་སྒོ་ནས་སྐུ་ གསུང་ཐུགས་ལ་དབྱེ་བ་མེད་དོ། །འདི་ནི་ཐོབ་བྱ་མཐར་ཐུག་གི་ཟུང་འཇུག་ཡིན་ཞིང་། འདི་ འཕགས་པ་རྣམས་ལྟ་ཞོག སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་ཚུལ་གྱིས་གནས་ཀྱང་ སེམས་ཅན་རྣམས་སྒྲིབ་པས་བསྒྲིབས་ཏེ་དེ་མ་མཐོང་ཞིང་མ་ཐོབ་བོ། །དེ་ལ་སྒྲིབ་གཡོགས་ ཀྱི་ཚུལ་དུ་བྱུང་བ། སྒྲིབ་པའི་རྩ་བ་རྣམ་ཤེས་དག་པ་པའི་སེམས་དང་། གཟུང་འཛིན་གྱི་སྣང་ བ་འཆར་ནུས་ཀྱི་བག་ཆགས་ཀྱང་ཡིན་ལ། རྣམ་པ་ཕྱོགས་སུ་མ་ལྷུང་བའི་སེམས་ཀྱི་གཡོ་བ་ ཞིག་ཡོད་པ་ནི་རླུང་སྟེ། རླུང་སེམས་དེ་གཉིས་ངོ་བོ་གཅིག་པ་དབྱེར་མེད་ཡིན་པ་དེའི་སྟེང་དུ་ རྡུལ་གྱི་ཁམས་ཀྱི་དོན་དུ་སྣང་བའི་རིགས་སུ་གཏོགས་པ་ཡིན་ཡང་ཤིན་ཏུ་ཕྲ་བས་ཐོགས་པ་ མེད་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་གྱི་རླུང་གིས་གཡོགས་པ་སྟེ། དེ་ལྟར་ན་དེ་དག་རྣམས་ཀྱང་སེམས་ཅན་ རྣམས་ཀྱིས་སྤྱོད་ཡུལ་ལ་མཚན་ཉིད་ཤིན་ཏུ་ཐ་དད་ཀྱང་རྣམ་པ་གཅིག་ཏུ་འདྲེས་པའི་ཚུལ་ ལོ། །དེ་ལས་རྣམ་ཤེས་དང་། རླུང་རགས་པ་དག་འབྱུང་ངོ་། །ཆོས་དབྱིངས་དེ་དཀྱིལ་འཁོར་ གྱི་ངོ་བོར་གནས་པའི་ཕྱིར། དེ་ལ་ཤིན་ཏུ་ཉེ་བར་གནས་པའི་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཆོས་དེ་དག་ཀྱང་ དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་རྣམ་པར་གནས་ལ། ཆོས་དབྱིངས་བདེ་ཆེན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་
Chinese
。如果心远离修的光明能遮止，那么见道以上的常尽智就更加力量悬殊了，为何那时不能遮止学道的双运身呢？因此，不净幻身上的轮回诸法是过患，所以，以义光明断除是合理的，仅仅断除身体本身的自性种姓有什么必要呢？另外，也会导致见断的主要所断是幻身，如果这样认为，那么见断的主要所断在普通众生的相续中是没有的，而且会成为是修道新修的。因此，如《喜金刚》中所说：“面手等相之有形，供养安乐无形者，是故有情皆俱生，自性俱生是名言。”如是所说，从原始以来俱生的法性，从意之反面来说，究竟上是心大乐，从身语的反面来说，安住在从智慧之风所成的本尊和咒语中，从自性方面来说，身语意没有差别。这是所要获得的究竟双运，这种双运，莫说圣者们，一切有情都以法性的方式存在，然而有情们被遮蔽所遮蔽，因此没有见到也没有获得。对于它，以遮蔽覆盖的方式出现的是，遮蔽的根本是清净的识，也是能生起所取能取的显现的习气，还有一种不偏袒任何一方的心之动摇，那就是风，风心二者本体一味无别，在那之上，属于显现为尘界之义的种类，虽然极其微细而无有阻碍，却被行境之风所覆盖。这样，那些对有情来说，行境上的体相虽然极其不同，却以一种形式混合在一起。从中产生了识和粗风。法界安住于坛城的体性中，因此，与它非常接近的世俗之法也安住在坛城的形式中，因为法界是大乐的缘故。
English
. If the clear light attained through mental isolation can obstruct, then the wisdom of the ultimate continuum beyond the path of seeing is even more powerful. Why can't it obstruct the body of union in the path of learning at that time? Therefore, the cyclic dharmas on the impure illusory body are faults, so it is reasonable to abandon them with the light of meaning. What is the need to abandon only the nature and lineage of the body itself? Furthermore, it would also lead to the conclusion that the main object to be abandoned by the path of seeing is the illusory body. If this is accepted, then the main object to be abandoned by the path of seeing does not exist in the ordinary beings' continuum, and it would become newly cultivated by the path of meditation. Therefore, as it is said in the Hevajra Tantra: "The form with faces and hands, Offering bliss to the formless, Therefore all beings are born together, The nature of being born together is the expression." As it is said, the nature of reality that is co-emergent from the beginning, from the aspect of mind, is ultimately the great bliss of mind, and from the aspect of body and speech, it abides as deities and mantras formed from the wind of wisdom. From the aspect of essence, there is no difference between body, speech, and mind. This is the ultimate union to be attained. This union, not to mention the noble ones, exists in all sentient beings in the manner of the nature of reality, but sentient beings are obscured by obscurations, so they do not see it and do not attain it. What appears as a way of obscuring and covering it is that the root of obscuration is the pure consciousness, and it is also the habitual patterns that can give rise to the appearance of grasping and being grasped. There is also a movement of mind that does not fall to any side, which is wind. The nature of wind and mind is one and inseparable. On top of that, it belongs to the category of appearing as the meaning of the realm of dust, but although it is extremely subtle and unobstructed, it is covered by the wind of the sphere of activity. In this way, those things, although their characteristics are very different in the sphere of activity for sentient beings, are mixed together in one form. From that, consciousness and coarse wind arise. Because the dharmadhatu abides in the nature of a mandala, those conventional dharmas that are very close to it also abide in the form of a mandala, because the dharmadhatu is great bliss.
Tibetan
དེ་དག་ཀྱང་ བདེ་བའི་རྣམ་པ་ཙམ་དུ་ཡོད་དོ། །དེ་ལྟ་བུ་དེ་རྣམས་དང་པོར་ངེས་འབྱུང་གི་བསམ་པ་བསྐྱེད་ པ་ནས་བརྩམས་ནས་རང་ཅུང་ཟད་ཅུང་ཟད་གསལ་དུ་འགྲོ་མོད་ཀྱི། ཁྱད་པར་དུ་སེམས་ དབེན་མཐར་ཐུག་གི་བདེ་བས་རྐྱེན་བྱས་ནས། དོན་དམ་གྱི་ལྷ་སྐུ་ཁོང་དུ་སྦས་པའི་ཀུན་རྫོབ་ ཀྱི་རླུང་སེམས་ཕྲ་མོ་ལྷ་སྐུའི་རྣམ་པ་ཅན་དེ་དངོས་སུ་མངོན་དུ་གྱུར་པའོ། །ཁོང་ན་གནས་པ་ དང་སྦས་ཚུལ་ནི་གསེར་རྡོའི་ཁོང་ན་གསེར་ཡོད་ཅེས་པ་ལྟར་འདྲེས་པ་ཡིན་གྱི། མཐའ་ན་ མེད་ཅིང་དཀྱིལ་ན་ཡོད་པ་ལྟ་བུ་མིན་ནོ། །དོན་གྱི་འོད་གསལ་ཐོབ་པའི་ཚེ། འབྱུང་ལུས་ཤིན་ ཏུ་ཕྲ་བའི་རླུང་གི་ཆ་དང་། དེའི་སེམས་སྣང་བ་གསུམ་པོ་སྤངས་པས། རྣམ་རྟོག་དང་དབང་ 5-602 ཤེས་རླུང་དང་བཅས་པ་རགས་པ་རྣམས་ཞོར་བྱུང་དུ་འགགས་པས་སྔར་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་དང་ རྣམ་ཤེས་དག་པ་པ་གཟུང་འཛིན་བག་ཆགས་ཀྱི་རླུང་དང་བཅས་པ་ལྷ་སྐུ་དང་བདེ་བའི་ཚུལ་ དུ་ཡོད་པ་དེ་ཤུལ་དུ་ལུས་ནས་གསལ་པོར་མངོན་པ་ནི་སློབ་པའི་ཟུང་འཇུག་ཡིན་ལ། ད་དུང་ ལམ་བསྒོམས་པས་རྣམ་ཤེས་དེ་དང་བག་ཆགས་ཀྱི་རླུང་དེ་ཡང་ཇེ་ཕྲ་ཇེ་ཕྲར་གྱུར་ཏེ། མཐར་ ཐམས་ཅད་འགགས་ནས་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་ཟུང་འཇུག་འབའ་ཞིག་ལུས་པ་ནི་མི་སློབ་པའི་ཟུང་ འཇུག་དངོས་ཏེ་དེ་ནི་ནམ་ཡང་འཇིག་པ་མེད་པ། རྣམ་ཤེས་དག་པ་པ་རླུང་བཅས་ཀྱི་རྒྱུན་དེ་ གནས་གྱུར་ནས་ཆོས་ཉིད་དེ་ལ་རྗེས་སུ་ཞུགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱང་ཡིན་ལ། སངས་རྒྱས་ཐོབ་ པའི་གང་ཟག་དེའི་གཞན་དོན་འཕྲིན་ལས་ནམ་དགོས་འབྱུང་བའི་ནུས་པ་ཅན་ཙམ་ཡང་ཡིན་ པའི་དངོས་པོ་ཉིད་དུ་གྱུར་བ་དང་། སྐད་ཅིག་གཉིས་པ་ཕན་ཆད་དུ་དེ་ཡང་ཐིམ་པར་འགྱུར་ རོ། །དེ་ལྟར་ན་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་ཟུང་འཇུག་དེ་ནམ་དུ་ཡང་འགག་པ་མི་སྲིད་ལ། རྣམ་ཤེས་དག་ པ་བའི་ལྷ་སྐུ་དེ་ཡང་འཁོར་བ་ཐོག་མ་མེད་པ་ནས་སངས་རྒྱས་མ་ཐོབ་བར་དུ་རྒྱུན་མི་འཆད་ ཅིང་། འབྱུང་ལུས་ཕྲ་མོའི་ལྷ་སྐུ་སེམས་གསུམ་དང་བཅས་པ་དེ་ཡང་ཐོག་མ་མེད་པ་ནས་ མཐོང་ལམ་གྱི་སྔ་ལོགས་ཡན་ཆད་དུ་མི་ཟློག་ལ། སེམས་དབེན་མཐར་ཐུག་མ་ཐོབ་ཀྱི་བར་ དུ་དེ་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཡོད་ཀྱང་མ་མཐོང་ཞིང་ལུས་ཀྱི་བྱ་བ་མི་བྱེད་པ་ལས། སྒྱུ་ལུས་ཀྱི་ རིམ་པའི་སྐབས་དེར། མཉམ་བཞག་ཏུ་རགས་པའི་ལུས་ཀྱི་སྒྲིབ་གཡོགས་ཀྱིས་བསྒྲིབ་མ་ ཐུབ་པར་འབྱུང་ལུས་ཕྲ་མོའི་སྐུ་མངོན་སུམ་དུ་ཤིན་ཏུ་གསལ་བར་མཐོང་། རྣམ་ཤེས་དག་པ་ པའི་རླུང་སེམས་ཀྱི་སྐུ་དེ་ཡང་སྔ་མ་ལས་མི་གསལ་བའི་ཚུལ་གྱིས་མཐོང་ལ།
Chinese
那些也只是处于安乐的状态中。像那样，那些从最初生起出离心开始，自身稍微稍微变得清晰。特别是以心远离究竟的安乐为缘，将胜义谛的本尊身隐藏其中的世俗风心微细的本尊身，真实显现出来。住在其中和隐藏的方式，就像金子在金矿石中一样混合在一起。而不是像边缘没有而中间有那样。获得意义的光明时，舍弃了极微细的身风之分，以及它的心三种显现。因为念头和连同风的五根识等粗大者顺带停止，所以以前的法性和清净的识，连同执取习气的风，以本尊和安乐的方式存在的那种状态，遗留下来而清晰显现，这是有学的双运。而且，通过修道，那个识和习气的风也变得越来越微细，最终一切停止，只剩下法性的双运，这是无学的真实双运，那是永远不会坏灭的。清净的识连同风的相续，转变处所后随顺于那个法性的智慧也是，以及获得佛陀之位的那个人的利他事业，成为任何时候需要出现之能力的物体本身。从第二刹那以后，那也会融入。这样，法性的双运是任何时候都不会停止的。清净识的本尊身，也从无始轮回到没有获得佛果之间，相续不会断绝。微细的身本尊连同心三种，也从无始到见道之前不会退转。没有获得心远离究竟之前，那些全部存在，虽然没有看见，也不做身体的活动。但在幻身的次第时，在等持中，因为粗大身体的遮蔽无法遮蔽，所以微细的身本尊明显地非常清晰地看见。清净识的风心的身，也以不如前者清晰的方式看见。
English
Those are also merely in a state of ease. Like that, those, from the beginning of generating the thought of renunciation, gradually become clearer. Especially, caused by the bliss of ultimate mind isolation, the subtle wind-mind of the conventional deity body, which has the form of a deity body, hidden within the ultimate deity body, actually manifests. The way of residing within and being hidden is like gold being mixed within gold ore. It is not like being absent at the edge and present in the middle. When the light of meaning is obtained, the extremely subtle element of body wind and its three mind appearances are abandoned. Because the coarse ones such as thoughts and the five sense consciousnesses together with wind cease incidentally, the former Dharma nature and pure consciousness, together with the wind of grasping habit, remain in the form of a deity body and bliss, and clearly manifest. This is the union of learning. Furthermore, by meditating on the path, that consciousness and the wind of habit also become more and more subtle, and finally everything ceases, leaving only the union of Dharma nature. This is the actual union of no more learning, which is never destroyed. The continuum of pure consciousness together with wind, after the place has changed, is also the wisdom that follows that Dharma nature. And the altruistic activity of the person who has attained Buddhahood is also the object itself that has the ability to arise whenever needed. From the second moment onwards, that will also dissolve. Thus, the union of Dharma nature will never cease. The deity body of pure consciousness will also continue uninterrupted from beginningless samsara until Buddhahood is attained. The subtle body deity together with the three minds will also not be reversed from beginningless time until before the path of seeing. Until ultimate mind isolation is attained, all of those exist, but although they are not seen, they do not perform bodily activities. But at the time of the illusory body stage, in meditative equipoise, because the obscuration of the coarse body cannot obscure it, the subtle body deity is seen manifestly and very clearly. The body of wind and mind of pure consciousness is also seen in a way that is less clear than the former.