Tibetan
་ལུགས་ལ་ལས་དང་པོ་པ་ལ་ཆོ་ག་དེས་དོན་དམ་སེམས་བསྐྱེད་དངོས་ རྒྱུད་ལ་སྐྱེ་བ་མིན་ཡང་། སྔར་གྱི་སྨོན་འཇུག་གི་སྡོམ་པ་དེ་སྟོང་ཉིད་ཀྱི་ལྟ་བས་ཟིན་པས་སྡོམ་ པའི་ངོས་ནས་ཀྱང་སྔ་མ་ལས་ཁྱད་པར་དུ་འགྱུར་བ་ཡིན་ལ། ཁྱད་པར་དེའི་བསླབ་བྱ་ལ་སྟོང་ པ་ཉིད་ཀྱི་ལྟ་བ་ཡང་ཡང་སྐྱོང་དགོས་པ་སོགས་འབྱུང་ཞིང་། དེ་བླངས་པས་རྟེན་སྡོམ་པ་ལྷག་ པར་གྱུར་པའི་རྒྱུ་ལས་ལྟ་བ་སྐྱོང་བ་ལ་ཆོད་ཆེ་བར་འགྱུར་བའང་ཡིན་ནོ། །འདིར་ཡང་དོན་ དམ་བྱང་སེམས་དངོས་ནི་དོན་གྱི་འོད་གསལ་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་དབང་གི་ཆོ་གས་བསྒྲུབ་ནི་ དགོས་ཤིང་། འོད་གསལ་གྱི་རིམ་པའི་རྟོགས་པ་དང་པོ་ཉིད་ནས་ཀྱང་དོན་དམ་བདེན་པ་ལ་ ཤིན་ཏུ་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཡིན་པས་དོན་དམ་སེམས་བསྐྱེད་རྗེས་མཐུན་པ་ཉིད་དེ། གཞུང་འདིར་བཤད་པ་ལྟར་ན། གོང་འོད་གསལ་གྱི་དབང་དུས་སུ་དེ་རྒྱུད་ལ་སྐྱེས་ཟིན་པ་ བརྟན་བྱེད་དུ་ཆོ་ག་འདིས་བྱིན་གྱིས་རློབ་པ་ཡིན་ལ། སྤྱོད་བསྡུས་ལས་ནི། གསང་དབང་སོང་ 5-585 མ་ཐག་འོད་གསལ་གྱི་གདམས་ངག་དང་གོ་བབས་ཐམས་ཅད་བཤད་ནས། སླར་རྒྱུད་ལ་སྐྱེ་ བར་འགྱུར་བ་ལ་སྔོན་དུ་དོགས་པ་ཆོད་པར་བྱས་ནས་སེམས་བསྐྱེད་འདི་ཡང་ད་ལྟ་ཉིད་དུ་ འོད་གསལ་གྱི་རིམ་པ་མངོན་དུ་འགྱུར་རྒྱུ་དེ་ལ་སྔོན་འགྲོ་དམ་བཅའི་ཚུལ་དུ་བླངས་ནས། དེ་ རྗེས་ཤེར་དབང་དང་བཞི་པ་བསྐུར་བ་ན། ཉམས་མྱོང་རེ་རེའི་སྟེང་དུ་སྔར་གྱི་གདམས་ངག་ དྲན་པའི་ངོ་ཤེས་བྱས་པས་འོད་གསལ་གྱི་རིམ་པ་རྒྱུད་ལ་སྐྱེ་བར་དགོངས་སོ། །དེ་ཡང་སྤྱོད་ བསྡུས་ལས། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་སློབ་མས་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པའི་རིམ་པ་གཉིས་དང་། བསམ་ གཏན་རྣམ་པ་གཉིས་རྟོགས་པར་གྱུར་ཞིང་དོན་དམ་བདེན་པའི་མིང་གི་རྣམ་གྲངས་ཐོས་ནས་ མངོན་པར་ཞེན་པ་སྤངས་ཏེ། བཞིན་རབ་ཏུ་དང་བ་དང་ཐལ་མོ་སྦྱར་བ་བྱས་ཏེ་ཆེད་དུ་བརྗོད་ པའི་ཚིག་འདི་སྨྲས་སོ། །ཨེ་མ་ཧོ་སངས་རྒྱས་ཨེ་སངས་རྒྱས། །ཆོས་བཤད་པ་ནི་ངོ་མཚར་ ཆེ། །ཡང་དག་དོན་ནི་དམ་པའི་དོན། །བྱང་ཆུབ་སེམས་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་ སློབ་དཔོན་གྱིས་སློབ་དཔོན་གཉིས་པ་ལྟ་བུར་བལྟས་ནས། དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་ བ། །ཕུང་པོ་ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་དང་། །གཟུང་དང་འཛིན་པ་རྣམ་སྤངས་པ། །ཆོས་བདག་ མེད་དང་མཉམ་ཉིད་པས། །རང་སེམས་གཟོད་ནས་མ་སྐྱེས་པ། །སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་ ནོ། །ཞེས་བྱ་བའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་བརྗོད་ནས་གཉིས་སུ་མེད་པར་དམིགས་ཏེ། ཤེས་རབ་ དང་ཡེ་ཤེས་
Chinese
按照此派的说法，对于初学者来说，虽然通过这个仪轨，真实的胜义菩提心不会在相续中产生。但是，由于之前的发愿和趣入的律仪已经被空性的见解所摄持，因此从律仪的角度来看，也与之前有所不同。这种不同的教诲中，会出现需要反复修持空性见解等内容。因为领受了它，作为律仪增上的因，也会更加坚定地修持见解。在这里，真实的胜义菩提心是意义的光明。而且，也需要通过灌顶的仪轨来成就它。从光明次第的最初证悟开始，也是非常明显地趋向于胜义谛的智慧，因此与胜义菩提心是相顺的。如本论所说，在之前的光明灌顶时，为了稳固已经在相续中产生的（光明），通过这个仪轨来加持。在《集学论》中说：在秘密灌顶之后，讲述了光明的所有诀窍和地位，为了消除再次在相续中产生的疑惑，先以立誓的方式领受了这个发心，即现在就要显现光明的次第，之后授予慧灌和第四灌顶时，在每一个经验之上，通过回忆之前的诀窍来认识，从而认为光明次第会在相续中产生。也就是说，在《集学论》中说：之后，金刚阿阇黎证悟了现证菩提的两种次第和两种禅定，听闻了胜义谛的名称，从而舍弃了现证的执着，容光焕发，合掌，说出了这句特别的偈颂。唉玛吙，佛陀唉，佛陀唉！讲法真是太稀奇了！真实义是殊胜义！我向菩提心顶礼！之后，金刚阿阇黎像看待第二个老师一样看着弟子，念诵这个偈颂：一切事物皆无有，蕴界处及于能取，所取皆已断除者，法无我与平等性，自心本来即不生，空性即是其自性。通过念诵这个偈颂，专注于无二，智慧和
English
According to this tradition, although the actual ultimate bodhicitta does not arise in the continuum of a beginner through this ritual, the vows of aspiration and engagement from before are grasped by the view of emptiness, so from the perspective of the vows, it is also different from before. In the teachings of this difference, there will be things like the need to repeatedly cultivate the view of emptiness. Because it is taken, as a cause for the increase of vows, it will also be more determined to cultivate the view. Here, the actual ultimate bodhicitta is the luminosity of meaning. Moreover, it is also necessary to accomplish it through the ritual of empowerment. From the very first realization of the stages of luminosity, it is also a wisdom that is very clearly directed towards the ultimate truth, so it is in accordance with the ultimate bodhicitta. As explained in this text, during the previous luminosity empowerment, this ritual is blessed to stabilize what has already arisen in the continuum. In the Compendium of Practices, it says: Immediately after the secret empowerment, all the instructions and positions of luminosity are explained. In order to eliminate the doubt that it will arise again in the continuum, this mind is first taken in the manner of a vow, that is, the stages of luminosity will now be manifested. Then, when the wisdom empowerment and the fourth empowerment are bestowed, on each experience, by remembering the previous instructions, it is recognized that the stages of luminosity will arise in the continuum. That is, in the Compendium of Practices, it says: Then, the vajra student realizes the two stages of manifest enlightenment and the two samadhis, and after hearing the names of the ultimate truth, he abandons the attachment to manifest enlightenment, his face radiant, and with his palms joined, he utters this special verse. Emaho, Buddha E, Buddha E! It is wonderful to teach the Dharma! The true meaning is the supreme meaning! I prostrate to the bodhicitta! Then, the vajra master looks at the disciple as if he were looking at a second teacher, and recites this verse: All things are without substance, aggregates, elements, and sense bases, both the grasper and the grasped are completely abandoned, the selflessness of phenomena and equality, one's own mind is unborn from the very beginning, emptiness is its nature. By reciting this verse, focusing on non-duality, wisdom and
Tibetan
ཀྱི་དབང་བསྐུར་བ་སྦྱིན་པར་བྱའོ། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། གོ་རིམ་གཞུང་འདི་དང་ མི་འདྲ་བར་བྱུང་བ་ནི་དོན་འགལ་བ་ལྟ་ག་ལ་ཞིག །གཅིག་ཏུ་སྒྲིག་དགོས་པའང་མིན་ཏེ། གདམ་ཀའི་རྣམ་གྲངས་ཡིན་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །དེའི་འོག་ཏུ་ཡོན་དབུལ་བ་ནི། དེ་ནས་ སློབ་དཔོན་ལ་རྗེས་སུ་མཐུན་པ་སྟེ། ཐུགས་དགྱེས་པར་འགྱུར་བའི་ཡོན་འབུལ་བར་བྱ་སྟེ། རིན་པོ་ཆེ་དང་། ཁྱིམ་སྟེ་ཁང་པ་དང་། གླང་པོ་རྟ་སོགས་བཞོན་པ་དང་། ཡུལ་འཁོར་དང་། མལ་སྟན་དང་། ནམ་བཟའ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་དང་། བྲན་ཕོ་དང་། བྲན་མོ་དང་། ཆུང་མ་ 5-586 སྡུག་གུ་དང་། བུ་མོ་ཤིན་ཏུ་ཡིད་དུ་འོང་བ་དང་། སྒྲུབ་པོ་གང་གིས་བདག་གི་ལུས་ཀྱང་དབུལ་ བར་བྱ་ན། ལྷག་མ་གཞན་རྣམས་ལྟ་སྨོས་ཀྱང་ཅི་དགོས་སོ། ། ༈ དོན་དམ་གྱི་འོད་གསལ་ངོས་བཟུང་བ། རྩ་བའི་གཉིས་པ་དོན་དམ་གྱི་འོད་གསལ་ངོས་བཟུང་བ་ནི། སློབ་དཔོན་ལས་ནི་དྲིན་ ཐོབ་དྲི་མེད་བརྟན་པའི་བློ་ལྡན་དངོས་ཀུན་བདག །གསལ་དག་ཤིན་ཏུ་ཕྲ་བ་མཆོག་ གཞིའི་རང་བཞིན་སངས་རྒྱས་མྱ་ངན་འདས་པའི་ཁམས། །གཉིས་མེད་རྟོག་བྲལ་ རྟག་ཏུ་བདེ་བའི་རང་བཞིན་དེ་ཉིད་རྣལ་འབྱོར་པས་བསྒོམ་བྱ། །བསོད་ནམས་བསོད་ ནམས་མིན་གྲོལ་རང་ཉིད་འདི་ནི་བཅོམ་ལྡན་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔར་འགྱུར། །ཞེས་པ་སྟེ། སློབ་དཔོན་གྱི་ཞལ་སྔ་ལས་སྔར་མ་རྟོགས་པ་རྟོགས་པའི་དྲིན་ཐོབ་བོ། །ཅི་ཞིག་རྟོགས་ཞེ་ ན་གཟུང་འཛིན་གྱི་སྣང་བའི་དྲི་མ་མེད་པ་དང་། བརྟན་པ་སྟེ་ནམ་ཡང་འགྱུར་བ་མེད་པའི་བློ་ རིག་པ་དང་ལྡན་པ་དང་། རིག་པ་དེ་ནི་དངོས་པོ་ཀུན་གྱི་བདག་ཉིད་དེ་རང་བཞིན་དུ་གྱུར་ པ་དང་། རབ་ཏུ་གསལ་བའི་ཡེ་ཤེས་དང་། ཉོན་མོངས་པ་གདོད་ནས་དག་པ་དང་། ཤིན་ ཏུ་ཕྲ་བ་སྟེ་སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བས་རྟོགས་པར་དཀའ་བ་དང་། ཉོན་མོངས་པའི་ རྣམ་རྟོག་དང་སྡུག་བསྔལ་ཐམས་ཅད་མཆོག་ཏུ་ཞི་བའི་རང་བཞིན་དང་། རྫོགས་པའི་སངས་ རྒྱས་དོན་དམ་པ་དང་མི་གནས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་ཁམས་དང་དབྱིངས་ཏེ་བདེ་བར་ གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་དང་། རང་གི་ངོ་བོ་གཉིས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་མེད་ཅིང་བྲལ་བའི་རོ་ མཉམ་ཆེན་པོ་དང་། རྟོག་པའི་འཛིན་པ་དང་བྲལ་བ་དང་། རྟག་ཏུ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་བདེ་ བའི་རང་བཞིན་ཏེ། དོན་གྱི་རྣམ་གྲངས་བཅུ་གཅིག་པོ་དེ་རྣམས་ཚང་བའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དོན་ དམ་པའི་འོད་གསལ་དེ་ནི་རྣལ་འབྱོར་པས་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །འདི་བསྒོམས་པའི་ཕན་ཡོན་ ནི། འཁོར་བ་མཐོ་རིས་དང་ངན་འགྲོའི་རྒྱུ་བསོད་ནམས་དང
Chinese
应当给予灌顶。”这样说了。像这样次第与此论典不同，怎么会是意义相违呢？也不是必须统一，应当知道是选择的类别。在那之后是供养，此后随顺于导师，应当供养令导师心生欢喜的供品，即珍宝，以及家宅即房屋，象、马等坐骑，国土，卧具，绫罗绸缎等等，男仆，女仆，年幼的妻子，以及极其悦意的女儿，以及修行者如果以我之身体也供养，那其他剩余的就更不用说了。 正文：甚深光明之认识。 根本第二，甚深光明之认识是：从导师处获得恩德，具足无垢稳固智慧，万物之主。明净极细，殊胜之基，自性佛陀，寂灭之界。无二离念，恒常安乐之自性，瑜伽士应当修习此。福德非福德解脱，自己即成薄伽梵金刚萨埵。意思是说，从导师的面前，获得证悟以前未证悟之恩德。证悟什么呢？证悟没有能取所取之显现的垢染，以及稳固，即具有永不改变的智慧，以及智慧是万物之自性，即成为自性，以及极其明亮之智慧，以及烦恼从初始即清净，以及极其微细，即远离一切戏论而难以证悟，以及烦恼的分别念和一切痛苦都殊胜寂灭之自性，以及圆满正等觉胜义谛和不住涅槃之界和法界，即善逝之藏，以及自之体性二者一切法皆无且远离之大平等性，以及远离分别念之执着，以及恒常俱生之安乐自性。这十一种意义的类别都具足的真实义甚深光明，瑜伽士应当修习。修习此之利益是：轮回善趣和恶趣之因福德和
English
The empowerment should be given." So it is said. Like this, the order is different from this treatise, how could it be contradictory in meaning? It is not necessary to unify them either; it should be known that they are categories of choice. After that is the offering. Thereafter, in accordance with the teacher, offerings that please the teacher's heart should be made, namely, precious jewels, and a home, that is, a house, elephants, horses, and other mounts, land, bedding, silk and satin, and so forth, male servants, female servants, young wives, and extremely pleasing daughters, and if a practitioner offers even my body, then what need is there to mention the other remaining things? Colophon: Identifying the ultimate clear light. The second of the root verses, identifying the ultimate clear light, is: From the teacher, one obtains the kindness of realizing what was not realized before, possessing an immaculate and stable mind, the master of all phenomena. Clear, pure, extremely subtle, the supreme basis, the nature of the Buddha, the realm of nirvana. Non-dual, free from thought, the nature of constant bliss, that itself should be meditated upon by the yogi. Freed from merit and non-merit, this self becomes the Bhagavan Vajrasattva. This means that from the presence of the teacher, one obtains the kindness of realizing what was not realized before. What is realized? Realizing the absence of the stain of the appearance of grasping and being grasped, and being stable, that is, possessing a mind of wisdom that never changes, and that wisdom is the nature of all things, that is, becoming the nature, and the extremely clear wisdom, and the afflictions being pure from the beginning, and being extremely subtle, that is, difficult to realize because it is free from all elaboration, and the nature of the supreme pacification of all afflictive thoughts and suffering, and the realm and sphere of the ultimate perfect Buddha and non-abiding nirvana, that is, the essence of the Sugata, and the great equality of the absence and separation of all phenomena of the two natures of oneself, and being free from the clinging of thoughts, and the nature of constant co-emergent bliss. That very reality, the ultimate clear light, possessing all eleven categories of meaning, should be meditated upon by the yogi. The benefit of meditating on this is: the cause of samsara, higher realms and lower realms, merit and