Tibetan
་ཀྱི་བར་དུ་འབྱུང་བ་དབུས་ ཡིན་ན། ཐོབ་སྣང་གི་བར་དུ་བྱུང་བ་ཡང་དབུས་ཡིན་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་འགྲེལ་པ་ ཕལ་ཆེར་དང་། ཆག་ལོ་དང་། ཤུད་བུ་སོགས་འདོད་པ་ལྟར། དོན་གྱི་འོད་གསལ་དེའི་རྟོགས་ བྱ་ཆོས་དབྱིངས་བདེ་བ་ཆེན་པོ་ནི། སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་ཞིང་དུས་ལས་འདས་པའི་ཕྱིར། ཐོག་ མར་བྱུང་བ་མིན་པ་དང་། གདོད་ནས་ལྷུན་གྲུབ་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཆོས་ཐམས་ཅད་ ཀྱི་ཐོག་མར་བྱུང་བ་ལྟ་བུའམ། དབུས་མིན་དུ་བྱུང་བ་སྟེ་ཡུལ་དང་དུས་ལ་བལྟོས་པའི་དབུས་ སུ་མི་གནས་ཤིང་། ཐམས་ཅད་ལ་ཁྱབ་བྱེད་ཀྱི་ཚུལ་གྱིས་ཀུན་གྱི་སྲོག་ཏུ་བཞུགས་ཀྱང་། འགྲོ་བ་རྣམས་ཀྱིས་མི་མཐོང་བའི་ཕྱིར། དབུས་སུ་འབྱུང་ཞིང་གནས་པའམ། སྐྱེ་བ་མེད་ པའི་ཕྱིར་མཐའ་མིན་འབྱུང་བ་སྟེ། དངོས་པོ་རྣམས་ཀྱི་མཐར་འབྱུང་བ་མ་ཡིན་ལ། དངོས་ པོ་རྣམས་འགགས་ཀྱང་འདི་ལ་འགག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རྟག་ཏུ་གནས་པས་ན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ མཐར་འབྱུང་བ་རྣམས་ཀྱང་ཡིན་ནོ། །མཚན་ཉིད་དེ་འདྲ་དང་ལྡན་པ་དག་ནི། ཐམས་ཅད་ སྟོང་པ་འོད་གསལ་བར་དམ་པ་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམས་ཀྱིས་རབ་ཏུ་གསུངས་སོ། །གནས་ ལུགས་ཀྱི་འོད་གསལ་དེ་ལྟར་ཡིན་པ་བཞིན། དེ་རྟོགས་བྱེད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་བློས་བསྡུས་པ་ཡང་། ཡུལ་དེ་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་པ་ཇི་བཞིན་དུ་འཆར་པ་ཡིན་པས། སྔོན་པོས་ཁ་བསྒྱུར་བའི་ཤེལ་ལ་ ཤེལ་སྔོན་པོ་ཞེས་ཟེར་བ་ལྟར། དེ་ལ་ཡང་སྐྱེ་འགག་མེད་པ་ལ་སོགས་པའི་ཐ་སྙད་འཇུག་གོ ། ཚིགས་བཅད་འདི་ཆག་འགྱུར་ལས། ཐོག་མར་འབྱུང་མིན་ཡང་ན་ཐོག་མར་འབྱུང་། །དབུས་ འབྱུང་མིན་ཡང་ཡང་ན་དབུས་སུ་འབྱུང་། །མཐར་འབྱུང་མིན་ཡང་ཡང་ན་མཐར་འབྱུང་སྟེ། ། ཐམས་ཅད་སྟོང་པར་དམ་པོས་རབ་ཏུ་གསུངས། །ཞེས་བསྒྱུར་བ་གོ་བདེའོ། །ཡེ་ཤེས་དེའི་ རང་ངོ་ན་ཡུལ་ཕྱོགས་ལ་འགྲོ་འོང་ཡང་མེད་ཅིང་། དུས་འདས་པར་འགྲོ་བ་དང་ནི་ད་ལྟར་ བ་དང་མ་འོངས་པར་འོང་བའང་མེད་ལ། སྒྲིབ་པ་གདོད་ནས་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་གཉེན་པོས་ 5-554 ཟད་པ་ཡང་མེད་པ་དང་། དོན་དམ་པའི་ཡོན་ཏན་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་གནས་པའི་ཕྱིར་དང་། ཡོན་ ཏན་འཕེལ་བ་ཡང་མེད་དོ། །ཟད་པ་མིན་པའི་ཕྱིར་དངོས་མེད་མིན་ལ། འཕེལ་པ་མིན་པའི་ ཕྱིར་དངོས་པོ་ཡང་མིན་ནོ། །ཡང་ན་སྤྲོས་པ་བྲལ་པའི་ཕྱིར་དངོས་པོ་ཡང་མིན་ལ། བདེ་བ་ ཆེན་པོའི་ཕྱིར་དངོས་མེད་ཀྱང་མིན་ནོ། །སྔོན་མ་མཐོང་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་མཐའ་དག་སྤྲོ་བ་ སོགས་ངོ་མཚར་བའི་གཟུགས་དེ་རང་བཞིན་ཅན་ཡིན་ཅིང་། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་པ་དེ
Chinese
之间出现是中间， 如果是这样，那么在获得显现之间出现的也必须是中间。因此，如大多数注释、恰罗和许布等所认为的那样，实义光明的所证悟境，法界大乐，由于远离戏论且超越时间，不是最初出现的，并且由于是本来任运成就的法性，如同一切法最初出现一样，或者不是中间出现，即不处于依赖处所和时间的中间，而是以遍布一切的方式作为众生的命根而安住，但由于众生无法看见，因此不是在中间出现和安住，或者由于没有生，因此不是末端出现，不是在事物末端出现，并且事物灭尽时，此光明也没有灭尽，因此是常住的，所以也是一切末端出现。具有这样特征的，都是诸佛薄伽梵所宣说的，一切皆空光明。正如实相的光明是这样，证悟它的智慧以心来衡量，也如实显现彼境的形态，如同用蓝色染色的水晶，被称为蓝色水晶一样，对此光明也适用无生无灭等的名言。 此偈颂在恰译中是：最初不出现，或者最初出现，中间不出现，或者中间出现，末端不出现，或者末端出现，一切皆空，圣者如是宣说。这样翻译就容易理解了。那智慧的自性中，对于境和方向也没有来去，也没有去往过去，现在和未来，由于障碍本来没有成立，因此也没有被对治所灭尽，并且由于胜义功德作为自性而存在，因此功德也没有增长。由于不是灭尽，因此不是无实，由于不是增长，因此也不是有实。或者由于远离戏论，因此不是有实，由于是大乐，因此也不是无实。以前未曾见过的坛城，一切嬉戏等奇妙的形象，都是自性具足的，并且是具有一切相的。
English
If appearing in between is the middle, then what appears between attainment and appearance must also be the middle. Therefore, as most commentaries, Chaglo, and Shubu, etc., believe, the object of realization of the meaning's clear light, the great bliss of the Dharmadhatu, is not the first to appear because it is free from elaboration and transcends time, and because it is the nature of primordially self-perfected Dharma. It is like the first appearance of all Dharmas, or it does not appear in the middle, that is, it does not reside in the middle dependent on place and time, but dwells as the life force of all in a way that pervades everything, but because beings cannot see it, it does not appear and abide in the middle, or because it has no birth, it does not appear at the end, it does not appear at the end of things, and even when things cease, this clear light does not cease, therefore it is permanent, so it is also the appearance of all ends. Those who possess such characteristics are those who have been thoroughly taught by the Blessed Ones, the Buddhas, that all is emptiness and clear light. Just as the clear light of reality is like that, the wisdom that realizes it, measured by the mind, also manifests the form of that object as it is. Just as a crystal dyed blue is called a blue crystal, so too are terms such as no birth and no cessation applied to this clear light. This verse is translated in Chag Translation as: It does not appear at the beginning, or it appears at the beginning, it does not appear in the middle, or it appears in the middle, it does not appear at the end, or it appears at the end, all is emptiness, the Holy One has declared. This translation is easy to understand. In the self-nature of that wisdom, there is no coming and going to objects and directions, and there is no going to the past, present, and future. Since obscurations have never been established, there is no exhaustion by antidotes, and since the qualities of ultimate meaning exist as self-nature, there is no increase in qualities. Since it is not exhaustion, it is not non-existent, and since it is not increase, it is not existent. Or, since it is free from elaboration, it is not existent, and since it is great bliss, it is not non-existent. The mandala never seen before, all the wonderful forms of play, etc., are self-natured and possess all aspects.