Tibetan
་ངོ་། །བསྟོད་པ་དངོས་ནི་ཚིགས་བཅད་བཞི་ཡོད་པའི་ དང་པོ་ནི། སྐུ་རྡོ་རྗེའི་སྒོ་ནས་བསྟོད་པ་སྟེ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཁམས་དང་། སྐུ་དང་ལོངས་སྤྱོད་རབ་ འབྱམས་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཀྱང་། འདོད་ཁམས་གཟུགས་ཁམས་གཟུགས་མེད་དེ་ཁམས་ གསུམ་གྱི་གནས་ལུས་ལོངས་སྤྱོད་ལས་རྣམ་པར་གྲོལ་ཞིང་སྤྲོས་བྲལ་ནམ་མཁའ་དང་མཉམ་ པའི་ངོ་བོར་གྱུར་བ་ཡིན་ལ། མིག་དང་གཟུགས་དང་མིག་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དང་། དེ་ གསུམ་འདུས་པའི་རེག་པ་དང་ཚོར་བ་དང་སེམས་པ་ལ་སོགས་པ། དེ་བཞིན་དུ་དབང་ཡུལ་ གཞན་རྣམས་ལ་ཡང་སྦྱར་ཏེ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དབང་པོས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་འདོད་ཡོན་མྱོང་ཡང་། རེག་ ཚོར་ལ་སོགས་པ་འདོད་པའི་སྐྱོན་རྣམས་ཀྱིས་མ་གོས་པ། སྤྲོས་པའི་དམིགས་པ་མེད་པ་ ཁྱོད་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །དེ་ཡང་སྐུ་ནི་ཁ་སྦྱོར་དང་འདོད་ཡོན་སོགས་བདེ་བའི་ཡོ་བྱད་དང་ བཅས་པའི་སྒོ་ནས་བཞག་ལ། དེའི་ཕྱིར་འདོད་པས་མ་གོས་ཞེས་ཁྱད་ཆོས་སུ་བྱས་ཏེ། ཆོས་ དབྱིངས་ཀྱི་ངོ་བོར་གྱུར་པའི་སྣང་བ་དང་པོའི་སྒོ་ནས་བསྟོད་པའོ། ། གཉིས་པ་གསུང་རྡོ་རྗེའི་སྒོ་ནས་བསྟོད་པ་ནི། གཟུགས་སོགས་ཕུང་པོ་ལྔ་པོ་རྣམས་ 5-534 དང་། ས་སོགས་ཁམས་ལྔ་པོ་རྣམས་དང་། མིག་སོགས་སྐྱེ་མཆེད་བཅུ་གཉིས་པོ་རྣམས་ལ་མི་ བརྟེན་པ་སྟེ། ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཆོས་འདི་རྣམས་སྣང་བ་ཙམ་མ་གཏོགས། རང་གི་རང་བཞིན་ཉིད་ དུ་གྲུབ་པར་ཡོད་མ་མྱོང་པ་ལྟར་ཤེས་པས་ཀྱང་གནས་ལུགས་དང་མཐུན་པ་དེ་ལྟར་རྟོགས་ པས་སྣང་བ་དེ་རྣམས་དོན་ལ་མེད་པས་དེ་རྣམས་ཀྱིས་ཡེ་ཤེས་དེ་བརྟེན་པར་མ་ནུས་པས་མི་ བརྟེན་པའོ། །བདག་ཉིད་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ལས་རྣམ་པར་གྲོལ་ཞིང་། ཆོས་བསྟན་པས་གཞན་ རྣམས་ཀྱང་གཟུང་འཛིན་གཉིས་སྣང་གི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ལས་གྲོལ་བར་འཛད་པའོ། །ཞེས་པ་ ནི་གསུང་ལ་ཆོས་སྟོན་པའི་རྒྱུའི་སྒོ་ནས་བསྟོད་པ་ཡིན་ལ། གསུང་རྡོ་རྗེ་གསལ་བའི་ངོ་བོ་ ཡིན་པས། གསལ་བ་དེ་ཡུལ་ཡུལ་ཅན་ཕུང་ཁམས་ཀྱི་ཆོས་ལ་ཉེ་བར་བརྟེན་ནོ་སྙམ་པའི་ དོགས་པ་གསལ་པའི་སྒོ་ནས་བསྟོད་དོ། །འདི་ནི་དོན་དམ་དབྱིངས་ཀྱི་སྣང་བ་མཆེད་པ་ལ་ བསྟོད་པའོ། །གསུམ་པ་ཐུགས་རྡོ་རྗེའི་བསྟོད་པ་ནི། རྣམ་པར་རྟོག་པས་བཞག་པའི་མཚན་ མ་དང་སྣང་བ་གང་ཡང་མེད་ཅིང་། ངོ་བོའི་སྒོ་ནས་གཙོ་བོ་སེམས་དང་འཁོར་སེམས་བྱུང་དུ་ གཏོགས་པ་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པའི་ཀུན་རྟོགས་གང་ཡང་མེད་ལ། ཐུགས་ནི་ཡོད་མེད་རྟག་ ཆད་སྐྱེ་འགགས་སོགས་གང་ལ་ཡང་རབ་ཏུ་མི་གནས་པ་ཡིན་མོད་ཀྱི། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ འཛིན་ཞིང
Chinese
。赞颂的正文有四个偈颂， 第一个是从身金刚的角度赞颂，也就是智慧的界、身和无量受用，所有这些都从欲界、色界、无色界这三界的处所、身体、受用中解脱出来，成为远离戏论、与虚空同等的自性。眼睛和色法以及眼识，以及这三者聚合的触、受、想等等，同样也适用于其他根境。虽然以智慧的根来体验智慧的欲妙，却不被触受等等欲望的过患所染污，对戏论没有执著，向您顶礼。也就是说，身是通过合修和欲妙等安乐的工具来安立的，因此特别强调不被欲望所染污，这是从成为法界自性的最初显现的角度来赞颂的。 第二个是从语金刚的角度赞颂，也就是不依赖色等五蕴，地等五界，以及眼等十二处。因为这些世俗的法仅仅是显现，实际上从未成立为自己的自性，像这样理解也符合实相，这样认识到显现的这些在胜义中是不存在的，因此它们无法作为智慧的所依。自性从颠倒中解脱出来，通过宣说佛法，也使其他众生从能取所取的二取显现的颠倒中解脱出来。这是从语具有宣说佛法的因的角度来赞颂的，语金刚是光明的自性，因此为了消除光明是否会靠近作为对境的蕴界处之法的疑虑，而从光明的角度进行赞颂。这是对胜义法界显现生起的赞颂。 第三个是意金刚的赞颂，没有任何由分别念安立的相和显现，从自性的角度来说，也没有属于主要的心和眷属心生的非真实的遍计。意虽然不住于有无、常断、生灭等任何事物，却能执持一切相
English
. The actual praise consists of four verses. The first is praise from the perspective of the body vajra, that is, the realm of wisdom, the body, and the infinite enjoyments, all of which are liberated from the abodes, bodies, and enjoyments of the three realms of desire, form, and formlessness, and have become the nature of being free from elaboration and equal to space. The eye, form, and eye consciousness, and the contact, feeling, thought, and so on that arise from the combination of these three, are similarly applied to other sense objects. Although experiencing the objects of wisdom with the power of wisdom, one is not defiled by the faults of desire such as contact and feeling, and has no object of elaboration. I prostrate to you. That is, the body is established through union and the instruments of bliss such as desirable objects, and therefore it is emphasized that it is not defiled by desire, and this is praised from the perspective of the first appearance that has become the nature of the dharmadhatu. The second is praise from the perspective of the speech vajra, that is, not relying on the five aggregates such as form, the five elements such as earth, and the twelve sense bases such as the eye. Because these conventional dharmas are merely appearances, they have never been established as their own nature, and understanding in this way is also in accordance with reality. Because these appearances are understood to be non-existent in reality, they cannot serve as the basis for wisdom. The self is liberated from perversion, and by teaching the Dharma, others are also freed from the perversion of the appearance of duality of grasper and grasped. This is praise from the perspective of speech having the cause of teaching the Dharma, and the speech vajra is the nature of clarity, so in order to dispel the doubt that clarity might be close to the dharmas of the aggregates, elements, and sense bases that are objects, it is praised from the perspective of clarity. This is praise for the arising of the appearance of the ultimate realm. The third is the praise of the mind vajra, there is no characteristic or appearance established by conceptual thought, and from the perspective of nature, there is no unreal conceptualization belonging to the main mind and the attendant mind. Although the mind does not abide in anything such as existence or non-existence, permanence or impermanence, arising or ceasing, it holds all aspects
Tibetan
་ཤེས་བྱ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་ལ་སངས་རྒྱས་ཉིད་མ་གཏོགས། གཞན་སུས་ཀྱང་རྟོག་ པར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར། བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་ཐུགས་སོ། །མདོར་ན་འདི་ནི་གང་ལའང་མི་ གནས་པ་ལ་བསམ་མི་ཁྱབ་ཁྱད་ཆོས་སུ་སྦྱར་ནས་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་སྣང་བ་ཐོབ་པ་ལ་བསྟོད་པའོ། ། བཞི་པ་རྡོ་རྗེ་གསུམ་མཉམ་པ་ཉིད་ལ་བསྟོད་པ་ནི། ཇི་ལྟར་ནམ་མཁའ་དངོས་པོ་གང་ལ་ ཡང་གནས་པ་མེད་པ་ལྟར། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྐུ་ཕྱོགས་དང་དུས་ལ་མི་གནས་ཤིང་། ནམ་མཁའ་ ལ་འདི་ནི་དཀར་པོའོ། །འདི་ནི་དམར་པོའོ་སྙམ་པ་ལ་སོགས་པ། མིང་དོན་གྱི་སྤྲོས་པ་མེད་ པ་ལྟར་གསུང་རྡོ་རྗེ་ཡང་སྒྲ་སྐད་ཐམས་ཅད་པ་ཡིན་མོད་ཀྱི། ཚིག་དོན་གྱི་སྤྲོས་པ་མེད་དོ། ། 5-535 ནམ་མཁའ་ནི་ས་སོགས་འབྱུང་བ་རྣམས་ལ་མ་གོས་ཏེ་མ་འདྲེས་པ་བཞིན་དུ། ཐུགས་རྣམ་ པར་མི་རྟོག་པ་ཤེས་བྱ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་ཡང་། ཤེས་བྱས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྣམ་པ་ཚུར་ལ་འགྱུར་ བའི་ཚུལ་གྱིས་གོས་པ་མེད་པས། ནམ་མཁའ་དང་མཚུངས་ཤིང་མཉམ་པའི་ཐུགས་མངའ་འོ། ། ཞེས་པ་སྟེ། འདི་ནི་དོན་དམ་པ་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་འོད་གསལ་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ལ་བསྟོད་པའོ། ། ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཐར་དམིགས་མེད་ལ་ཕྱག་འཚལ་བར་བཤད་པ་ནི། ངོ་བོ་འོད་གསལ་སྤྲོས་ པའི་དམིགས་པ་དང་བྲལ་བའི་དབྱིངས་སུ་མཉམ་པར་འཇོག་པ་ལ་བཞུགས་པའི་དོན་ནོ། ། དེ་དག་ནི་དངོས་སུ་ཆོས་དབྱིངས་ཀྱི་སྣང་བ་བཞི་ལ་བསྟོད་པ་སྟེ། ཟུང་འཇུག་གི་ནང་ ནས་གནས་ལུགས་མཐར་ཐུག་གི་ཟུང་འཇུག་དངོས་ལ་འཇུག་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཡ་གྱལ་ འོད་གསལ་དེ་ལ་བསྟོད་པ་ཡིན་ལ། མི་སློབ་པའི་ཟུང་འཇུག་ལམ་བདེན་གྱིས་བསྡུས་པ་ དང་། སློབ་པའི་ཟུང་འཇུག་གི་འོད་གསལ་ཡང་མཚན་ཉིད་ཕྱོགས་འདྲའི་སྒོ་ནས་ཞོར་ལ་ མཚོན་ནུས་ཤིང་། རིམ་པ་བཞི་པའི་འོད་གསལ་དང་ཡང་འབྲེལ་ཏེ། མཚན་ཉིད་ཕྱོགས་འདྲ་ བ་དང་། རྟོགས་པར་བྱ་རྒྱུའི་ཡུལ་ཡིན་པས་སོ། །རིམ་པ་འདིའི་སྒོ་ནས་བསྟོད་པར་མི་བྱེད་ པའི་རྒྱུ་མཚན་ནི། རིམ་པ་འདི་ནི་ལམ་ཡིན་པས། ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཕྱོགས་ཀྱང་འཛིན་དགོས་ ན། ཀུན་རྫོབ་ལས་བརྩམས་ན་ཡང་སྤངས་རྟོགས་མ་རྫོགས་པའི་ཕྱིར། དེ་འདྲའི་ཚུལ་དུ་བླ་ མ་ལ་བསྟོད་ན་ནི། བླ་མ་རྡོ་རྗེ་འཆང་དུ་བསྒོམ་པའི་མོས་གུས་དང་འགལ་བས་སོ། །སྐབས་ འདི་དག་ཏུ། དམིགས་མེད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པར་གསུངས་པ་རྣམས། དམིགས་པ་མེད་ ཙམ་མ་ཡིན་གྱི། དམིགས་པ་མེད་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་རང་རིག་བདེ་བ་ཆེན་པོའོ། །དེ་ ལྟར་བསྟོད་ནས་དེའི་རྗེས་སུ་གསོལ་བ་གདབ་པ་ནི། ཐམས་ཅད་
Chinese
了知一切所知境，除了佛陀之外，其他任何人都无法测度，是不可思议的意。总而言之，这是对不住于任何处，又具备不可思议的功德，从而获得法性显现的赞颂。 第四，赞颂三金刚平等性：犹如虚空不住于任何事物一样，智慧之身不住于方所和时间。如同虚空中没有“这是白色，这是红色”等等名言概念的戏论一样，语金刚虽然是所有的声音，却没有言辞意义的戏论。 5-535 如同虚空不为地等诸要素所染污，不相混合一样，意不分别，虽然了知一切所知境，却不为所知境反过来转变智慧的形态所染污，因此具有与虚空相同且平等的意。 这是对胜义谛法性光明一切皆空的赞颂。 最后，解释了向无所缘顶礼：其意义是安住于本体光明，远离戏论所缘的法界中。 这些实际上是对法界四种显现的赞颂，是从双运中进入到究竟实相双运的体性之组成部分的光明的赞颂。同时，也可以通过体性相似的方式，顺带表示无学双运为道谛所摄，以及有学双运的光明。并且与第四阶段的光明相关联，因为它们体性相似，并且是需要证悟的对境。不通过这个阶段进行赞颂的原因是，这个阶段是道，因此也必须执持世俗谛的一面，但即使从世俗谛入手，也因为断证尚未圆满。如果以这种方式赞颂上师，则与观修上师为金刚持的虔诚心相违背。在这些时候，所说的“无所缘”等等，不仅仅是没有所缘，而是具有无所缘之体性的自明大乐。如此赞颂之后，接着祈请：一切
English
Knowing all knowable objects, no one other than the Buddha can fathom it, it is an inconceivable mind. In short, this is a praise of obtaining the appearance of Dharma-nature by combining the characteristic of inconceivability with not abiding in anything. Fourth, praising the equality of the three vajras: Just as the sky does not abide in any object, the wisdom body does not abide in direction and time. Just as there is no elaboration of names and meanings in the sky, such as thinking "this is white, this is red," the speech vajra, although it is all sounds, has no elaboration of words and meanings. 5-535 Just as the sky is not stained or mixed with the elements such as earth, although the mind is non-conceptual and knows all knowable objects, it is not stained by the knowable objects turning back to transform the form of wisdom. Therefore, it possesses a mind that is similar and equal to the sky. This is a praise of the ultimate truth, the luminosity of Dharma-nature, which is all emptiness. Finally, it is explained that one prostrates to the objectless: The meaning is to abide equally in the realm of essence, which is luminous in nature and free from the object of elaboration. These are actually praises of the four appearances of the Dharma realm, and they are praises of the luminosity that is a component of the nature of entering the ultimate reality of union from within union. At the same time, the non-learning union, which is included in the path truth, and the luminosity of the learning union can also be represented incidentally through the aspect of similar characteristics. It is also related to the luminosity of the fourth stage, because they have similar characteristics and are objects to be realized. The reason for not praising through this stage is that this stage is the path, so it is also necessary to hold the aspect of conventional truth. However, even if one starts from conventional truth, it is because abandonment and realization are not yet complete. If one praises the guru in this way, it contradicts the devotion of contemplating the guru as Vajradhara. At these times, what is said as "objectless" and so on, is not merely without an object, but is the great bliss of self-awareness that has the nature of objectlessness. After praising in this way, one then prays: everything