Tibetan
ན་པས་དེ་དང་སྒྲིག་མི་དགོས་ཤིང་། སྐབས་ འདིར་བོད་རྣམས་འགྲེལ་པ་དེ་ཉིད་སྣང་བ་དང་། ཀོ་ས་ལའི་རྒྱན་གྱི་རྩོད་པ་རྣམས་ཟློས་སྐྱོར་ བྱེད་པ་ཡང་སྐབས་སུ་མ་བབ་བོ། །དེས་བས་ན་འདི་སྐད་ཅེས་བྱ་སྟེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་ བཞིན་གཤེགས་པ་ཤཱཀྱ་ཐུབ་པ་དེ་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་ལམ་གྱིས་ཇི་ལྟར་བགྲོད་པའི་ས་ལམ་ ཐམས་ཅད་བགྲོད་ནས་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པ་འོད་གསལ་རྣམ་པར་དག་པའི་གནས་སངས་ རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་འདི་ཉིད་ཐོབ་དགོས་པར་བཞེད་ནས། དེའི་ལམ་ཡང་བདེ་བ་ཆེན་ པོས་མ་བརྒྱན་པའི་སྤྲོས་བྲལ་གྱི་སྟོང་ཉིད་སྦྱིན་སོགས་བསོད་ནམས་གཞན་གྱིས་མཐར་བྱིན་ པར་བྱས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཙམ་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་ཐོབ་པར་བྱའོ་ཞེས་མངོན་པར་དགོངས་ནས། ནཻ་རཉྫ་ནའི་ཆུ་བོའི་འགྲམ་དུ་མི་གཡོ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་པས་བཞུགས་ སོ། ། འདིར་ཚུལ་སྟོན་ལ་དེ་དུས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཡིན་ཡང་མྱུར་དུ་སངས་རྒྱ་བར་ འགྱུར་བའི་ཕྱིར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཞེས་སྨོས་ལ། མི་གཡོ་བ་ཡང་བསམ་གཏན་བཞི་པ་ ཙམ་ལ་ངོས་མི་འཛིན་གྱི་སྟོང་ཆེན་དེ་ལ་གཡོ་བ་མེད་པར་དམིགས་པའི་དོན་ནོ། །དེའི་ཚེ་ ཕྱོགས་བཅུའི་རྒྱལ་བ་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ནམམཁའི་རྡོ་རྗེ་སྟེ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱིས་ཁྱབ་ ཚད་དུ་ཏིལ་གྱི་གང་བུ་གང་བ་བཞིན་དུ་གོ་མཚམས་མེད་པར་ཁྱབ་པས་བཞུགས་སོ། །དེ་ རྣམས་ཀྱིས་རྒྱལ་པའི་སྲས་ཤཱཀ་ཐུབ་གཞོན་ནུ་དོན་གྲུབ་དེ་ལ་སེ་གོལ་གྱི་སྒྲས་བསྐུལ་ཏེ། ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་སད་པར་བྱས་པ་དང་། དེ་ནས་དེ་ལ་སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་གསུང་མགྲིན་ གཅིག་དང་དབྱངས་གཅིག་གིས་གསུངས་པ། ཁྱོད་ཀྱི་མི་གཡོ་བའི་བསམ་གཏན་འདི་ཙམ་ནི་ རྣམ་པར་དག་པའི་འོད་གསལ་མ་ཡིན་གྱི། འདིས་ནི་མཐར་ཐུག་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ 5-420 གོ་འཕང་མི་ཐོབ་སྟེ། དེ་བས་ན་ཁྱོད་ཀྱིས་ནམ་མཁའི་ངོས་ལྟར་དཔེས་མཚོན་དུ་མེད་ཅིང་། བདེ་བ་ཆེན་པོ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པའི་འོད་གསལ་བ་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་དེ་ དམིགས་པ་སྟེ་མཐོང་བར་གྱིས་ལ་སྒོམས་ཤིག །དེས་དེ་ཐོབ་ཅིང་འོད་གསལ་བའི་གོ་འཕང་ གི་གནས་དེ་ཐོབ་ནས། དེ་མ་ཐག་ཏུ་རང་དགའ་བ་སྟེ་ལེགས་པའི་ཕུན་ཚོགས་ཐམས་ཅད་ འབད་མེད་དུ་གྲུབ་པའི་གཟུགས་ཟུང་འཇུག་གི་གནས་སུ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་རོ། །འདིར་སྐྱེ་བ་ ཞེས་པ་ནི་འབྱུང་བའི་དོན་ཡིན་གྱི་སྐྱེ་བ་ལེན་པའི་དོན་མིན་ནོ། །དེའི་ཚེ་ཆོས་དབྱིངས་བདེ་བ་ ཆེན་པོའི་རབ་ཏུ་དགའ་བའི་རྡོ་རྗེའི་སྐུ་དབང་ཕྱུག
Chinese
因此不必与此相符。此时藏人似乎执着于注释，重复拘萨罗的装饰之争也不合时宜。因此应当这样说：世尊如来释迦牟尼，以度到彼岸的道如何行进，行过所有地道后，为了现前菩提，获得光明清净的处所，诸佛的法身，认为必须获得此身。其道也不是以大乐庄严的离戏空性，而是以布施等其他福德圆满的智慧为依凭而获得，如此显现意旨。因此在尼连禅河边，安住于不动的禅定中。在此显示道理，虽然那时是菩萨，但为了迅速成佛，所以称为如来。不动也不仅限于第四禅，而是指无动摇地专注于大空性。那时，十方诸佛，如虚空金刚，即法界所遍之处，像芝麻荚一样无间隙地遍布。他们以摇铃之声催促国王之子释迦牟尼，年轻的义成，使他从禅定中醒来。然后，所有佛陀以同一声音和同一语调对他说：你的这种不动的禅定不是完全清净的光明，它不能获得究竟圆满佛陀的果位。因此，你应该观想并修习如同虚空般无法比喻，且与生俱来的大乐至上的光明，即一切皆空的境界。通过这样，你将获得光明果位的处所。获得之后，立即会生于自乐，即毫不费力地成就一切美好功德的色身双运之境。这里所说的生，是指产生的意思，而不是指受生的意思。那时，法界大乐的极喜金刚身自在。
English
Therefore, it is not necessary to conform to this. At this time, Tibetans seem to be attached to commentaries, and repeating the dispute over Kosala's ornaments is also inappropriate. Therefore, it should be said that the Bhagavan Tathagata Shakyamuni, how to proceed with the path of transcendence, after traversing all the grounds and paths, in order to manifest Bodhi, to obtain the place of luminous purity, the Dharmakaya of the Buddhas, thinking that it is necessary to obtain this body. The path is not the emptiness of non-elaboration adorned with great bliss, but is attained by relying on the wisdom perfected by other merits such as generosity, so it is manifested. Therefore, on the bank of the Nairanjana River, he dwells in unwavering samadhi. Here, the reason is shown that although he was a Bodhisattva at that time, he is called Tathagata in order to quickly attain Buddhahood. Unmoving is not limited to the fourth dhyana, but refers to focusing unwaveringly on the great emptiness. At that time, all the Buddhas of the ten directions, like the vajra of space, that is, the extent pervaded by the Dharmadhatu, were pervaded without gaps like a sesame pod. They urged the prince Shakyamuni, the young Siddhartha, with the sound of a bell, causing him to awaken from samadhi. Then, all the Buddhas said to him in one voice and one tone: This unwavering samadhi of yours is not completely pure light, and it cannot attain the ultimate perfect Buddhahood. Therefore, you should contemplate and practice the light that is like the face of the sky, incomparable, and the supreme great bliss that is born together, that is, the state where everything is empty. By doing so, you will attain the place of the luminous state. After attaining it, you will immediately be born in self-bliss, that is, the state of the union of the form body where all good qualities are effortlessly accomplished. Here, birth means arising, not taking birth. At that time, the extremely joyful Vajra body of the Dharmadhatu great bliss is free.
Tibetan
་བརྒྱད་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པ་མང་པོ་ཀུན་གྱི་ དབང་ཕྱུག་མཆོག་གི་གོ་འཕང་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ། །ཞེས་གདམས་སོ། །དེ་ནས་བྱང་ཆུབ་ སེམས་དཔའི་དོན་ཐམས་ཅད་གྲུབ་པས་སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱིས་ལེགས་པར་གདམས་པའི་སྒྲ་ དེ་གསན་ཞིང་། དོན་ཐུགས་སུ་ཆད་པ་དང་། དེ་ནས་སྔར་གྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་མི་གཡོ་བ་དེ་ བཏང་ཞེས་པ། ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་ལས་བཞེངས་ཏེ་སད་པར་བྱས་ནས་བྱང་ཆུབ་སྙིང་པོར་ སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་དུས་གཅིག་ཏུ་དབང་བསྐུར་བ་ན། ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དབང་ བསྐུར་བའི་རྐྱེན་གྱིས་མཐར་བཞི་པ་མངོན་པར་རྟོགས་ཏེ། འདི་ལྟར་ནམ་ཕྱེད་ཀྱི་དུས་སུ་ རྒྱལ་པའི་སྲས་པོ་དོན་གྲུབ་དེས། དོན་གྱི་འོད་གསལ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་བདེ་བ་ཆེན་པོ་ མངོན་སུམ་དུ་དམིགས་ཤིང་གཟིགས་པར་གྱུར་ཏོ། །དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དེ་ཡོངས་སུ་དམིགས་པའི་ དུས་ཉིད་ནས་སྐུ་གསུང་ཐུགས་མཉམ་པ་ཉིད་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་པ་བརྙེས་པས་ན། སྐུ་ནི་ དྲང་པོ་མ་ཡིན་ཞིང་མི་དྲང་པ་འཁྱོག་པོ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྐུ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་པའི་ ཕྱིར་དང་། ཐ་མལ་བའི་མིང་ཚིག་ཡི་གེ་སྒྲ་སྐད་ཐམས་ཅད་སྤངས་པའི་ཕྱིར་གསུངས་པ་མ་ ཡིན་ཞིང་། ཡེ་ཤེས་རང་སྣང་ལ་ཆོས་ཀྱི་སྒྲ་སྐད་ཐམས་ཅད་ཤར་པའི་ཕྱིར་མི་གསུང་བ་ཡང་ མ་ཡིན་ལ། རླུང་སྤངས་བས་དབུགས་གཏོང་བ་དང་རྔུབ་པ་གཉིས་ཀ་མིན་པ་དང་། ཆོས་ 5-421 ཐམས་ཅད་དོན་དམ་སྟོང་ཉིད་དུ་རོ་གཅིག་པར་གཟིགས་པའི་ཕྱིར་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྤྱན་བཟང་པོ་ བཙུམ་པ་སྟེ་གནས་ལུགས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མི་གཟིགས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ལ། མ་དག་པའི་སྣང་བ་ ཅི་ཡང་མ་གཟིགས་པའི་ཕྱིར་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཕྱོགས་ལ་སྤྱན་ཕྱེ་བ་ཡང་མ་ཡིན་པས། འོད་ གསལ་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་འདི་ནི་ངོ་མཚར་རྨད་དུ་བྱུང་བ་ཆེན་པོ་སྟེ། སྒྲིབ་པ་གཉིས་ཀྱིས་མ་ གོས་པས་དྭངས་ཤིང་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བ་དང་དོན་དམ་གྱི་སྣང་བ་མཐའ་ཡས་པ་གདོད་ནས་ གཅིག་ཅར་རྟག་ཏུ་ཤར་བའི་ཕྱིར། མཆོག་ཏུ་གསལ་པའི་ཡེ་ཤེས་བདེ་བ་ཆེན་པོ་འདི་ནི་ སྐབས་དེར་རྡོ་རྗེ་ཐེག་པའི་བླ་མ་ཕྱོགས་བཅུའི་སངས་རྒྱས་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་སྐུ་རྣམས་ཉིད་ ཀྱི་དྲིན་གྱིས་ནི། དེ་ནས་འོད་གསལ་དེ་ནི་གསལ་བར་མཐོང་ཞིང་རྟོགས་ལ་ཐོབ་པར་འགྱུར་ རོ། །འོད་གསལ་སྤྲོས་མེད་དེའི་རང་གདྭངས་ལས་འདས་པ་དང་མ་འོངས་པ་དང་ད་ལྟར་བྱུང་ བའི་སྲིད་པ་གསུམ་གྱི་ཆོས་ཉིད་སྲིད་གསུམ་དང་རྣམ་པ་ཕྱོགས་མཚུངས་པའི་རྣམ་པ་ཐམས་ ཅད་པ་དེ། སྐད་ཅིག་དེ་ལ་རྣམ་པ་མ་ལུས་པ་གཅིག་ཅར་མངོན་སུམ་དུ་མཐོང
Chinese
八等等众多，将获得一切自在之主的果位。如是教诲。之后，菩萨的一切事业都已成就，听闻诸佛善加教诲之声，并于心中领会其义。之后，舍弃先前的不动摇之三摩地，即从该三摩地中起身，醒来，于菩提树下，诸佛一时灌顶时，以智慧之灌顶为缘，最终现证第四灌顶。如是，于半夜之时，王子义成，现量照见意义之光明俱生大乐。于彼如实照见之时起，身语意平等性一切相皆已获得，身非正直亦非不正直之弯曲，乃是智慧之身一切相故。舍弃庸常之名词语句字母音声一切故，非是宣说，然以智慧自显，诸法之音声一切显现故，亦非不宣说。离风故，呼气与吸气二者皆非，且因见一切法于胜义空性中一味一体故，智慧之妙目闭合，然亦非不见彼实相之本性。因未见任何不净之显现故，亦非于世俗之方睁眼。此一切皆空之光明，乃极大稀有奇妙之事，因未为二障所染故，清净且离戏论，且胜义之无量显现，从本以来一时恒常显现故。此极明耀之智慧大乐，于彼时，乃是金刚乘之上师，十方诸佛报身众之恩德。自此，彼光明将得见、得证、得获。光明无戏论之自性清净中，过去、未来与现在所生之三有之法性，三有与形相相似之诸相一切，于彼刹那，一切相无余一时现见。
English
Eight, etc., many kinds, will attain the state of the supreme sovereign of all. Thus he taught. Then, since all the deeds of the Bodhisattva were accomplished, he heard the sound of the well-taught teachings of all the Buddhas, and understood the meaning in his heart. Then, abandoning the previous immovable samadhi, that is, arising from that samadhi, awakened, at the Bodhi tree, when all the Buddhas simultaneously conferred empowerment, due to the empowerment of wisdom, finally realized the fourth empowerment. Thus, at midnight, Prince Siddhartha, directly perceived the great bliss of co-emergent light of meaning. From the moment of that true perception, he attained the equality of body, speech, and mind in all aspects. The body is neither straight nor crooked, but is the body of wisdom in all aspects. Since all ordinary names, words, letters, sounds, and speech are abandoned, it is not spoken, but since all the sounds and speech of the Dharma appear in the self-appearance of wisdom, it is also not unspoken. Since it is without wind, neither exhaling nor inhaling, and since all dharmas are seen as one taste in ultimate emptiness, the beautiful eyes of wisdom are closed, but it is not that they do not see that very nature of reality. Since no impure appearances are seen, it is also not that the eyes are opened to the side of conventionality. This light of emptiness is a great wonder, since it is not stained by the two obscurations, it is pure and free from elaboration, and the infinite appearances of the ultimate truth have always appeared simultaneously from the beginning. This supremely clear wisdom and great bliss, at that time, is due to the kindness of the Vajrayana guru, the Sambhogakaya Buddhas of the ten directions. From then on, that light will be seen, realized, and attained. In the self-nature of the light, which is free from elaboration, the nature of the three realms of existence that have arisen in the past, future, and present, all the aspects of the three realms and similar forms, in that instant, all aspects are completely and simultaneously seen.