Tibetan
པོ་སེལ་ནུས་ཤིང་། དོན་དམ་གྱི་དབྱིངས་དེ་ལ་སྙིང་ཉེ་ཞིང་འདུན་པའི་རྣམ་པ་ཅན་ཆོས་ལ་དད་པ་དང་། སེམས་ ཅན་ལ་སྙིང་རྗེ་དང་། རྩོལ་བཅས་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་། གནས་ལུགས་ལ་འཇུག་པའི་ཤེས་ རབ་ལ་སོགས་པ་ལམ་གྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱང་རྣམ་ཤེས་རང་རིག་རང་གསལ་དེའི་སྣང་ ཆ་ལ་ཤར་ནས་སྤང་བྱ་གློ་བུར་གྱི་དྲི་མ་གཞན་རྣམས་རིམ་གྱིས་སྤོང་། ལམ་གྱི་ཆོས་རྣམས་ ཀྱི་འཆར་གཞི་རྣམ་ཤེས་ཙམ་དེ་ཡང་ལམ་བསྒོམས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་དོན་དམ་གྱི་དབྱིངས་ སུ་ཐིམ་པར་བྱེད་ཅིང་། རྣམ་ཤེས་དེ་གཟུང་འཛིན་གཉིས་སྣང་དང་བཅས་པ་ནི་སེམས་ཉིད་ ཀྱི་སྒྲིབ་གཡོག་ཡིན་པས། ལམ་གྱི་གཞིའི་སྒྲིབ་གཡོག་དེ་སྤོང་བར་བྱེད་ཅིང་། ལམ་ཁོ་རང་ ཡང་མཐར་གཏུགས་ན་སྒྲིབ་གཡོགས་སུ་གཏོགས་ཀྱང་། སྒྲིབ་བྱེད་གཞན་ཐམས་ཅད་ཁོས་ སེལ། མཐར་བུད་ཤིང་ཟད་ན་མེ་ཡལ་བ་བཞིན་དུ་ལམ་ཉིད་ཀྱང་རང་སངས་ལ་འགྲོའོ། ། དེའི་ཚེ་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་སྒྲིབ་གཡོགས་ཐམས་ཅད་ཟད་པས། གནས་ལུགས་དོན་དམ་གཅིག་ པུ་ཉིད་ཁྱབ་བརྡལ་དུ་གྱུར་པ་ནི། སངས་རྒྱས་ཐོབ་པ་དང་འབྲས་བུ་མཐར་ཕྱིན་པ་ཞེས་མིང་ བཏགས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་ཆོས་དབྱིངས་རང་ངོས་ནས་སྒྲིབ་གཡོགས་ཀྱིས་བསྒྲིབས་པའི་ སྐབས་དང་། སྒྲིབ་གཡོགས་སེལ་བཞིན་པའི་སྐབས་དང་། བསལ་ཟིན་པའི་སྐབས་ཞེས་ དབྱེ་བ་མེད་ཀྱང་། ཡིད་ཅན་སྐྱེས་བུ་རྣམས་ཀྱི་བློའི་རིམ་པ་རྣམ་པ་གསུམ་དུ་བྱུང་བ་ཡིན་ ནོ། །རི་རབ་ཀྱི་དྲུང་ན་གནས་པའི་ལོང་བའི་དུས་དང་མིག་ཕྱེ་བའི་དུས་ཀྱི་དཔེ་དང་སྦྱར་ རོ། །དེ་ལྟར་ཡང་། ཁམས་ནི་གནས་སྐབས་གསུམ་དག་ཏུ། །མི་གསུམ་གྱི་ནི་བསྟན་པ་ཡིན། ། 4-612 ཞེས་དབྱིངས་ཀྱི་རང་བཞིན་རྟོགས་དཀའ་བས་དེ་རྒྱུད་ལྡན་གྱི་གང་ཟག་དེའི་གནས་སྐབས་ གསུམ་ལ་ཐ་སྙད་གདགས་པ་རྣམ་པར་གཞག་པ་མཛད་ནས་དབྱིངས་དེ་གོ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ པས། གནས་ལུགས་ལ་འཇུག་པ་ཡིན་ནོ། ། གཉིས་པ་ནི། དེ་ལྟར་འཆར་སྒོ་གཞི་ལམ་འབྲས་གསུམ་གྱི་ཆོས་མཐའ་དག་དང་། ཀུན་ ཁྱབ་ཆོས་དབྱིངས་དེ་བཞིན་ཉིད་ནི་སྐབས་འདིར་ཁྱད་གཞིར་བཞག་ནས། དེ་དག་སྤྲོས་བྲལ་ དུ་གཏན་ལ་དབབ་པ་ནི། སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བ་དང་སྤྲོས་པ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་གང་ཞིག་ བྲལ་རྒྱུ་དང་སུ་ཞིག་མེད་རྒྱུའི་སྤྲོས་པ་ནི། ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་ནམ། ཤེས་པ་དང་ཤེས་བྱའམ། རྟོགས་བྱ་དང་རྟོགས་བྱེད་དམ། གཟུང་བ་དང་འཛིན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་དང་། ཆེ་ ཆུང་དང་། བཟང་ངན་དང་། མཐའ་དབུས་ལ་སོགས་པ་དང་། ཤར་ལ་སོགས་པའི་ཕྱོགས་ཆ་
Chinese
能净除。 对于真如界，具有亲近和渴求之相的信仰，对众生的慈悲，以及精勤的禅定，和进入实相的智慧等等，所有道之法，也都在明觉自显的觉性显现中，逐渐净除应断的其余客尘。 道之法的所有显现之基础，仅仅是觉性，也通过修道的力量融入真如界。 觉性连同能取所取二取之显现，是心性的障蔽，因此，净除道之基础的障蔽。 道本身最终也属于障蔽，但它能净除所有其他的障蔽。 最终，就像木柴耗尽火焰熄灭一样，道本身也走向寂灭。 那时，所有世俗的障蔽都已耗尽，唯有实相真如遍布，这就被称为成佛和究竟的果位。 也就是说，法界本身并没有被障蔽遮蔽之时，也没有正在净除障蔽之时，也没有已经净除之时这样的区分，但有情众生的智慧次第却有三种显现。 可以与住在须弥山脚下的盲人的时期和睁开眼睛的时期作比喻。 就像那样，经中说： “界有三种位， 乃是三人之教。” 因为真如的自性难以证悟，所以对具有传承的补特伽罗的那三种位，进行分别安立名言，从而使真如得以理解，因此，是进入实相。 第二，如是显现之门，基、道、果三者的一切法，以及遍一切处的法界真如，在此处作为所诠，确定这些是离戏的。 所谓离戏和无戏，那么什么是要分离的戏论，以及什么是要去除的戏论呢？ 是境与有境，还是识与所识，还是所证与能证，还是能取与所取等等，以及大小，好坏，边中等等，以及东方等等的方分。
English
Able to purify. For the true nature of reality, having faith with the aspect of closeness and longing, compassion for sentient beings, and diligent samadhi, and wisdom that enters into the nature of reality, etc., all the dharmas of the path also appear in the manifestation of self-aware and self-illuminating consciousness, gradually purifying the other adventitious stains that should be abandoned. The basis of all manifestations of the dharmas of the path, mere consciousness, is also absorbed into the true nature of reality by the power of meditating on the path. That consciousness, together with the appearance of duality of grasper and grasped, is the obscuration of mind itself. Therefore, it purifies the obscuration of the basis of the path. The path itself ultimately belongs to obscuration, but it removes all other obscurations. In the end, just as fire vanishes when firewood is exhausted, the path itself also goes to self-pacification. At that time, all conventional obscurations are exhausted, and only the true nature of reality pervades, which is called attaining Buddhahood and the ultimate result. That is to say, there is no distinction between when the dharmadhatu itself is obscured by obscurations, when obscurations are being removed, and when they have already been removed, but there are three kinds of manifestations in the order of the minds of sentient beings. It can be compared to the example of the time of a blind person living at the foot of Mount Sumeru and the time of opening his eyes. Likewise, it is said in the sutra: "The realm has three states, It is the teaching of three people." Because the nature of reality is difficult to realize, the three states of the individual who possesses the lineage are separately established with names, so that reality can be understood. Therefore, it is entering into reality. Secondly, thus, the door of manifestation, all the dharmas of the three bases, paths, and results, and the all-pervading dharmadhatu, the suchness, are here taken as the object to be explained, and it is determined that these are free from elaboration. What is meant by freedom from elaboration and non-elaboration? What is the elaboration that needs to be separated, and what is the elaboration that needs to be removed? Is it object and subject, or consciousness and object of consciousness, or object of realization and agent of realization, or grasper and grasped, etc., and large and small, good and bad, edge and center, etc., and the directions such as east, etc.
Tibetan
དང་། འདས་མ་འོངས་ད་ལྟར་ལ་སོགས་པ་དུས་ཀྱི་ཆ་དང་། ཕྱི་ནང་བར་གསུམ་ལ་སོགས་ པ་གནས་ཀྱི་ཆ་དང་། སྐྱེ་འགག་གནས་གསུམ་ལ་སོགས་པ་ངོ་བོའི་ཆར་འཁྲུལ་ཞིང་སྣང་ལ་ སྒྲོ་འདོགས་ཤིང་འཛིན་པ་རྣམས་ཏེ། སྤྲོས་པ་དེ་དག་ཀྱང་མེད་བཞིན་དུ་བློས་བཏགས་པ། མིང་ཙམ་བརྡ་ཙམ་མ་བཏགས་གཅིག་པུ་ཉམས་དགའ་བའི་ཚུལ་དུ་ཡོད་ཡོད་ལྟར་སྣང་ཀྱང་ དངོས་པོའི་གཤིས་དང་གནས་ཚུལ་ལ་ཡོད་མ་མྱོང་། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་ ཀྱང་མེད་པར་གསུངས། བསམ་བྱུང་གི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་ཀྱང་བརྟགས་ན་མི་རྙེད། སྒོམ་བྱུང་ གི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་ཀྱང་མེད་པར་རྟོགས། འཕགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཅི་ཡང་གཟིགས་མ་མྱོང་བ་ ཞིག་ཡིན་པས། ཁྱད་གཞི་ཀུན་རྫོབ་དོན་དམ་གཉིས་ཀ་ལ་ཁྱད་ཆོས་སྤྲོས་པ་དེ་དག་གདོད་མ་ ནས་མེད་པ་ལགས་སོ། །གདོད་མ་ནས་གྲུབ་མ་མྱོང་བ་ཡིན་ནོ། །སྤྲོས་པ་དེ་རྣམས་རེ་རེ་ནས་ མེད་ཚུལ་ནི་འདིར་མི་འབྲི་སྟེ། བཤད་ཀྱི་མི་ལང་བའི་ཕྱིར་དང་། གོ་བ་རགས་པ་ཙམ་ནི་སྐྱེ་ བླ་བའི་ཕྱིར་དང་། རིགས་པ་ཕྲ་མོ་རྣམས་ནི་ཕལ་གྱིས་གོ་དཀའ་བའི་ཕྱིར་དང་། སྒོམ་ངོ་སྤྲོད་ 4-613 པའི་དུས་སུ་འཐད་སྒྲུབ་ཀྱི་རིགས་པ་ནི་སྐབས་ཀྱི་དོན་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། འདི་ཐེག་ཆེན་ གྱི་མདོ་སྔགས་ཐམས་ཅད་ལ་གྲགས་པའི་ཐུན་མོང་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། གཞན་དུ་བཙལ་ བས་རྙེད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་ཁྱད་པར་འདི་ལྟར་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། ཀུན་རྫོབ་སྣང་གྲགས་ཀྱི་བསྡུས་པའི་ཆོས་འདི་རྣམས་ཡུལ་ཡུལ་ཅན། ཆེ་ཆུང་མཐའ་དབུས། སྐྱེ་འགག་གནས་གསུམ་ལ་སོགས་པར་མ་གྲུབ། དེ་མ་གྲུབ་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་སྣང་གྲགས་ འདི་རྣམས་འཁྲུལ་སྣང་ལ་ཤར་བ་མ་གཏོགས་མེད་པ་ཡིན། དེའི་རྒྱུ་མཚན་སྐྱེ་འགགས་ གནས་གསུམ་དུ་སྣང་བ་འདི་ཡོད་ན་སྐྱེ་འགག་གནས་གསུམ་དུ་ཀ་སྒྲུབ་དགོས་པ་ལས། སྐྱེ་ འགག་གནས་གསུམ་ཡེ་མ་གྲུབ་པས་སྐྱེ་འགག་གནས་གསུམ་དུ་སྣང་བ་འདི་འཁྲུལ་སྣང་ཁོ་ ན་ཉིད་ཡིན་པར་ཤེས། ཡུལ་ཡུལ་ཅན་སོགས་གཞན་ཐམས་ཅད་ལའང་སྐྱེ་འགག་གནས་ གསུམ་གྱི་རིགས་འགྲེ། དོན་དམ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ལ་ཡུལ་ཡུལ་ཅན། ཆེ་ཆུང་མཐའ་དབུས་ སྐྱེ་འགག་གནས་གསུམ་ལ་སོགས་པ་གང་ཡང་མེད་མོད་དེ་རྣམས་མེད་པས་དོན་དམ་ལ་ སྤྲོས་པའི་ཆོས་གང་ཡང་མེད་པ་ཡིན་ཀྱང་དོན་དམ་མེད་པར་མི་འགྱུར། དེའི་རྒྱུ་མཚན་སྔར་ ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་སྐབས་དང་མི་འདྲ། ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཆོས་གཅིག་ཡོད་ཕྱིན་སྤྲོས་པའི་མཚན་མ་གང་ རུང་ཞིག་ཏུ་ཡོད་དགོས། དེ་མེད
Chinese
而且，过去、未来、现在等等时间的方面，以及内外中间等等地点的方面，还有生、灭、住三种状态等等本体的方面，对于这些产生错乱，对显现的事物妄加分别和执著。这些戏论本来没有，只是由心安立的。仅仅是名称，仅仅是符号，不加任何标签，单独地处于令人愉悦的状态，虽然看起来好像存在，但在事物的本性和状态上却从未存在过。如来佛也说它不存在。用思所成的智慧来观察也找不到，用修所成的智慧也证悟到它不存在。圣者们也从未见过任何东西，因此，在基体、世俗和胜义二者上，这些戏论的特征从原始以来就不存在。从原始以来就没有成立过。这些戏论的每一个都不存在的道理，这里不写，因为说也说不完，粗略的理解又容易产生增益，细微的道理又难以被一般人理解，而且在开示禅修的时候，论证的推理也不符合当下的意义，再者，这是大乘显宗和密宗普遍公认的，而且在其他地方寻找也能找到。要这样了解不共的特点：世俗显现的这些法，境和有境，大小边中，生、灭、住三种状态等等都不成立。因为这些不成立的原因，这些显现只是在错觉中显现，实际上并不存在。其原因是，如果这显现的生、灭、住三种状态存在，就必须成立生、灭、住三种状态，但是生、灭、住三种状态本来就不成立，因此显现的生、灭、住三种状态仅仅是错觉。境和有境等等其他一切，也用生、灭、住三种状态的道理来解释。胜义法界中，境和有境，大小边中，生、灭、住三种状态等等什么都没有，虽然没有这些，胜义中也没有任何戏论的法，但胜义并不会因此而不存在。其原因与之前的世俗不同。只要存在一个世俗的法，就必须存在于某种戏论的相状中，但它不存在。
English
Moreover, the aspects of time such as past, future, and present, and the aspects of place such as outer, inner, and intermediate, and the aspects of essence such as arising, ceasing, and abiding, are confused, and we add distinctions and cling to appearances. These elaborations are actually non-existent, but are established by the mind. They are merely names, merely symbols, without any labels, existing alone in a pleasing state, but although they appear to exist, they have never existed in the nature and state of things. The Tathagata Buddha also said that they do not exist. Even if investigated with wisdom born of thought, they cannot be found. Even with wisdom born of meditation, it is realized that they do not exist. Since the noble ones have never seen anything, these characteristics of elaboration are non-existent from the beginning in both the basis, the conventional and the ultimate. They have never been established from the beginning. The reason why each of these elaborations does not exist is not written here, because there is not enough to say, and a rough understanding easily leads to superimposition, and subtle reasons are difficult for ordinary people to understand, and the reasoning of proof is not in accordance with the meaning of the moment when introducing meditation, and this is commonly recognized by all Mahayana sutras and tantras, and it can be found by searching elsewhere. One should understand the uncommon characteristics as follows: These phenomena, which are the collection of conventional appearances, such as object and subject, large and small, edge and center, arising, ceasing, and abiding, are not established. Because of the reason that these are not established, these appearances only appear in illusion, but do not actually exist. The reason for this is that if these three states of arising, ceasing, and abiding exist, then the three states of arising, ceasing, and abiding must be established, but since the three states of arising, ceasing, and abiding are not established at all, the appearance of the three states of arising, ceasing, and abiding is only an illusion. The same reasoning of the three states of arising, ceasing, and abiding applies to all other things such as object and subject. In the ultimate realm of Dharma, there is nothing such as object and subject, large and small, edge and center, arising, ceasing, and abiding, but although these do not exist, there is no elaboration of Dharma in the ultimate, but the ultimate does not cease to exist because of this. The reason for this is different from the previous conventional. As long as there is one conventional Dharma, it must exist in some form of elaboration, but it does not exist.