Tibetan
་པས་དེ་ཡང་མེད། དོན་དམ་དབྱིངས་ནི་ཡོད་ཀྱང་སྤྲོས་པའི་ མཚན་མ་དེ་དག་གི་ངོ་བོར་ཡོད་མི་དགོས་པས། དེ་དག་མེད་ཀྱང་དོན་དམ་པ་མེད་པར་མི་ འགྱུར། དཔེར་ན་སྐྱེ་བ་ཞེས་བྱ་བ་གཏན་ནས་མེད་ན་སྐྱེ་བར་སྣང་ཞིང་མྱོང་བ་དེ་འཁྲུལ་སྣང་ ཁོ་ན་ཡིན་པར་ཐག་ཆོད་ཀྱང་དོན་དམ་དབྱིངས་དེ་སྐྱེ་བར་སྣང་བའི་ཆོས་མིན་པས། སྐྱེ་བ་ གཏན་ནས་མ་གྲུབ་ཀྱང་དོན་དམ་དབྱིངས་མེད་པར་མི་འགྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །དོན་དམ་དབྱིངས་ དེ་ཡོད་པའི་རྒྱུ་མཚན་གཞན། ཇི་སྐད་དུ། གཞན་མིན་ཕྱིན་ཅི་ལོག་མ་ཡིན། །དེ་འགགས་ འཕགས་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་དང་། །འཕགས་པའི་ཆོས་ཀྱི་རྒྱུ་ཡི་ཕྱིར། །ཞེས་གསུངས་པ་སོགས་ 4-614 ལུང་དང་རིགས་པ་དང་མན་ངག་དང་ཉམས་མྱོང་སྟེ་ཚད་མ་བཞིའི་སྒོ་ནས་གནས་ལུགས་ལ་ བཞུགས་པར་གྲུབ་བོ། །སྒོ་དྲུང་ན་སྐྱེས་བུ་ལྷས་བྱིན་ཡོད་པ་ལ་བ་ལང་ཡོད་པར་འཁྲུལ་ཞིང་། དངོས་སུ་མཐོང་བ་ན་འཁྲུལ་པ་སངས་པའི་དཔེ་དང་སྦྱར་རོ། །ཀུན་རྫོབ་སྣང་གྲགས་ཀྱི་ཆོས་ ཐམས་ཅད་ཀྱང་སྐྱེ་མེད་འགག་མེད་གནས་མེད་ཡིན། ཡུལ་མེད། ཡུལ་ཅན་མེད། གང་ཟག་ མེད། ཆོས་བདག་མེད་པ་ཡིན། དོན་དམ་དབྱིངས་ཀྱང་སྐྱེ་མེད་འགག་མེད་གནས་མེད་ཡིན། ཡུལ་མེད་ཡུལ་ཅན་མེད། གང་ཟག་མེད། ཆོས་བདག་མེད་པ་ཡིན། དེ་ལྟར་ཡིན་ཡང་སྣང་ གྲགས་ཀྱི་ཆོས་འདི་རྣམས་ནམ་དུ་ཡང་མེད་ལ། དོན་དམ་དབྱིངས་ནི་གནས་ཚུལ་ལ་ཡོད་ ཅིང་རྟག་བརྟན་ཞི་བ་གཡུང་དྲུང་དུ་བཞུགས་པ་ཡིན་ནོ། ། འདིར་ཆོས་དབྱིངས་ལ་ངོ་སྤྲོད་ཚུལ་ནི། རྣལ་འབྱོར་པས་མཐོང་བའི་སྟོང་གཟུགས་ལ་ རྣལ་འབྱོར་པས་བློ་ངོར་སྐྱེ་འགག་གནས་གསུམ་དུ་སྣང་བ་འཁྲུལ་བ་ཡིན་པས། སྐྱེ་འགག་ གནས་གསུམ་དང་བྲལ་བའི་འདུས་མ་བྱས་སུ་ངོ་སྤྲོད་པ་དང་གཅིག སེམས་གསལ་རིག་ ལའང་སྐྱེ་འགག་གནས་གསུམ་དང་བྲལ་བ་སོགས་དེ་ལྟར་ངོ་སྤྲོད་པ་དང་གཉིས། སྟོང་ གཟུགས་དང་སེམས་གཉིས་ཡུལ་ཡུལ་ཅན་ཐ་དད་པར་བློས་འཛིན་པ་འདི་འཁྲུལ་སྣང་ཡིན་ པས། གནས་ལུགས་ལ་སྟོང་གཟུགས་ཉིད་སེམས། སེམས་ཉིད་སྟོང་གཟུགས་དབྱེར་མེད་ ངོ་བོ་གཅིག་ཡིན་ལ། དེ་ཉིད་ཡོད་མེད་ཡིན་མིན་བཟང་ངན་ཆེ་ཆུང་སོགས་སྒྲ་རྟོག་གང་གིས་ ཀྱང་མ་རེག་པའི་བློ་འདས་སུ་ངོ་སྤྲད་པ་སྟེ། གསུམ་གྱི་གནད་ནས་བཟུང་སྟེ་ངོ་སྤྲོད་པ་སྟེ་ངོ་ སྤྲོད་གསུམ་མོ། །ཀུན་རྫོབ་སྣང་བ་ལ་ངོ་སྤྲོད་པ་ལ་ཡང་གཟུགས་སྣང་ལྟ་བུ་གཅིག་གི་སྟེང་ དུ་སྦྱར་ན། གཟུགས་སྣང་སྤྲོས་བྲལ། གཟུགས་འཛིན་ཤེས་པ་སྤྲོས་བྲལ། སྣང་སེམས་དབྱེར་ མེད་སྤྲོས་བྲལ་ཏེ་ཕལ་ཆེར་གོང་མས་རིགས་འགྲེ་ལ། འོན་ཀྱང་སྟོང་གཟུགས་དང་སེམས་ ཉིད་ཡེ་ཤེས་དབྱེར་མེད་འདུས་མ་བྱས་ཡིན་ལ། ལས་སྣང་དང་རྣམ་ཤེས་གསལ་རིག་དབྱེར་ 4-615 མེད་འདུས་བྱས་ཡིན་པའི་ཁྱད་པར་ཕྱེད་དགོས་ལ། ལས་སྣང་དང་རྣམ་ཤེས་གཉིས་རྣལ་ འབྱོར་པའི་ཡང་དག་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པའི་དོན་ཡུལ་ཡུལ་ཅན་དབྱེར་མེད་དུ་ངོ་སྤྲད་པས་ རྣམ་ཤེས་ལ་གཟུང་ཆ་དང་འཛིན་ཆ་དབྱེ་བ་མེད་པ་དང་། རྣམ་ཤེས་ཙམ་ཞིག་ཐ་སྙད་བདེན་ པར་ཡོད། གཞན་དབང་དེ་ལ་ཀུན་བརྟགས་མེད་པར་ངོ་སྤྲད་པ་ཡིན། དོན་དམ་པར་ལས་ སྣང་དང་རྣམ་ཤེས་གཉིས་ཀ་གདོད་ནས་མ་གྲུབ་པས། དེ་ཉིད་དང་གཞན་དུ་བརྗོད་དུ་མེད་ པ་ཡིན་ཅིང་། སྟོང་གཟུགས་དང་སེམས་ཉིད་ངོ་བོ་གཅིག་པ་ཉིད་ཡིན་ཀྱང་འཁྲུལ་ངོར་གཉིས་ སྣང་ཤར་མོད་ཀྱང་དབྱེར་མེད་དུ་གཏན་ལ་འབེབས་པ་ནི། ཡོངས་གྲུབ་ལ་གཞན་དབང་ཀུན་ བརྟགས་གཟུང་འཛིན་གྱི་གདོད་ནས་གོས་མ་མྱོང་བར་ངོ་སྤྲོད་པ་ཡིན་ཅིང་། བདེན་པ་གཉིས་ པོ་ཡང་ངོ་བོ་དེ་ཉིད་དང་གཞན་དུ་བརྗོད་དུ་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན། ལས་སྣང་གི་དེ་ཀུན་ རྫོབ་བདེན་པ་ལ་ངོ་སྤྲོད་པ་ཡིན་ཅིང་། སྟོང་གཟུགས་ཀྱི་དེ་དོན་དམ་གྱི་གནས་ལུགས་ལ་ངོ་ སྤྲོད་པ་ཡིན་ནོ། །རང་བཞིན་སྤྲོས་བྲལ་ལ་ངོ་སྤྲད་པ་སྟེ་ངོ་སྤྲོད་སྐོར་དྲུག་པའོ། ། ༄། །ངོ་སྤྲོད་སྐོར་བདུན་པ། དོན་དམ་བསལ་བཞག་མེད་པའི་དོན་ལ་ངོ་སྤྲད་པ། གསུམ་པ་ནི། ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་གྱི་མྱང་འདས་ཡིན། རང་བཞིན་གྱི་མྱང་འདས་ ལས་གཞན་པའི་ཆོས་མེད། འཁོར་བའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་མེད་བཞིན་སྣང་བའི་ཆོ་འཕྲུལ་ ཡིན། དེས་ན་གཤིས་ལུགས་ལ་འཁོར་བ་ཡོད་མ་མྱོང་། དེ་ལ་སེམས་ལས་ཉོན་མོངས་མངོན་ སུམ་དུ་སྐྱེས། ཉོན་མོངས་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་ལས་སྣ་ཚོགས་བསགས། དེ་ལས་སྡུག་བསྔལ་སྣ་ ཚོགས་ཐོག་ཏུ་བབས་པ་མྱོང་བས་གྲུབ། ལུང་དང་རིག་པས་ཀྱང་གྲུབ་པོ་སྙམ་པ་དང་། དེ་ ནས་ལམ་བསྒོམས་པས་ལས་ཉོན་སྡུག་བསྔལ་གསུམ་པོ་ཇེ་ཆུང་ཇེ་ཆུང་དུ་འགྲོ་ཞིང་། ཡོན་ ཏན་གྱི་ཆོས་རྣམས་ཇེ་མང་ཇེ་ཆེར་འགྲོ་བ་མྱོང་བས་གྲུབ་པ་དང་། ནམ་ཞིག་འབྲས་བུ་མངོན་ དུ་གྱུར་པའི་ཚེ་སྔར་ཡོད་འཁོར་བའི་སྐྱོན་ཐམས་ཅད་དུས་དེར་ཟད། སྔར་མེད་ཀྱི་ཡོན་ཏན་ ཐམས་ཅད་གསར་དུ་ཐོབ་པར་ཡང་རིགས་པས་འཐོབ་པ་ཡིན་པས་འཁོར་བ་གདོད་ནས་ 4-616 མེད་པ་སོགས་མི་རུང་ངོ་སྙམ་ན། དེ་ལྟ་བུའི་འཁོར་བ་དང་ལམ་དང་འབྲས་བུའི་རིམ་པ་དེ་ དག་ཀྱང་བློ་འཁྲུལ་བའི་སྣང་ངོ་ཁོ་ན་ཡིན། འཁོར་བའི་ཆོས་ཐ
Chinese
因此，那也没有。虽然胜义界存在，但不一定以戏论的相状的自性存在。即使那些不存在，胜义也不可能不存在。例如，如果根本没有生，那么显现和体验的生仅仅是错觉，这是确定的。然而，胜义界不是显现为生的法，即使生根本不成立，胜义界也不可能不存在。胜义界存在的其他理由。如是说：“非异非颠倒，彼灭是圣者之行境，是圣者之法的因。”等等。 4-614 通过圣言量、理证量、诀窍量和经验量这四种量，成立安住于实相。例如，门边站着一个名叫天授的人，却误以为是牛，当真正见到时，错觉就消失了。将此作为比喻。所有世俗显现的法，都是不生不灭无住的。无境，无有境者。无人，无法我。胜义界也是不生不灭无住的。无境，无有境者。无人，无法我。即使如此，这些显现的法也永远不存在，而胜义界则存在于实相中，恒常稳固寂静，永恒存在。 此处介绍法界的方式是：瑜伽士所见的空色，在瑜伽士的意识中显现为生、住、灭三者是错觉。因此，将其介绍为远离生、住、灭三者的无为法，这是第一种方式。对于明觉之心，也同样介绍为远离生、住、灭三者等等，这是第二种方式。将空色和心二者执着为境和有境的差别，这是一种错觉。因此，在实相中，空色即是心，心即是空色，无有差别，本体是一。并且，它超越了任何语言概念，如存在与不存在、是与非、好与坏、大与小等等，是超越意识的。从这三个要点来介绍，即是三种介绍。在介绍世俗显现时，如果以色相为例，色相是离戏的，执取色的意识是离戏的，显现和心是无二的。
English
Therefore, that also does not exist. Although the ultimate sphere exists, it does not necessarily exist in the nature of those characteristics of elaboration. Even if those do not exist, the ultimate will not cease to exist. For example, if there is no birth at all, then the appearance and experience of birth are definitely only illusions. However, the ultimate sphere is not a phenomenon that appears as birth, so even if birth is not established at all, the ultimate sphere will not fail to exist. Another reason why the ultimate sphere exists. As it is said: "It is not other, not inverted. Its cessation is the realm of the noble ones, and it is the cause of the Dharma of the noble ones." etc. 4-614 Through the four valid cognitions of scripture, reasoning, pith instructions, and experience, it is established that one abides in reality. For example, a person named Devadatta is standing by the door, but one mistakes him for a cow. When one actually sees him, the illusion is dispelled. Apply this as an example. All phenomena of conventional appearance are unborn, unceasing, and without abiding. There is no object, no subject. There is no person, no self of phenomena. The ultimate sphere is also unborn, unceasing, and without abiding. There is no object, no subject. There is no person, no self of phenomena. Even so, these phenomena of appearance never exist, while the ultimate sphere exists in reality, remaining constant, stable, peaceful, and eternal. Here, the way to introduce the Dharmadhatu is: The emptiness-form seen by the yogi, the appearance of arising, abiding, and ceasing in the mind of the yogi is an illusion. Therefore, introducing it as unconditioned, free from arising, abiding, and ceasing, is the first way. For the clear and aware mind, also introducing it in the same way as being free from arising, abiding, and ceasing, etc., is the second way. Holding the emptiness-form and the mind as different objects and subjects is an illusion. Therefore, in reality, emptiness-form is mind, mind is emptiness-form, without difference, being of one essence. And that itself is beyond any verbal concept such as existence and non-existence, is and is not, good and bad, big and small, etc., being beyond mind. Introducing from these three key points is the three introductions. When introducing conventional appearance, if we apply it to an appearance of form, the appearance of form is free from elaboration, the consciousness that grasps form is free from elaboration, appearance and mind are non-dual.
Chinese
无所造作，大体上与前者类似。然而，空性与心性智慧无别融合，业相与名识明觉无别融合，必须区分这些差别。业相与名识二者，通过瑜伽士将正确的世俗谛的意义，作为境与有境无别地进行介绍，名识便没有了能取与所取的分别。只有名识这一点，在名言上是存在的。将他性介绍为没有遍计所执。从胜义谛上说，业相与名识二者本来就没有成立，因此是不可说为彼与此的。虽然空性与心性本体相同，但在迷乱显现中会显现二取，但确定其无别，就是将圆成实介绍为本来就没有被他性、遍计所执、能取所取所染污。两种真谛也是不可说为本体是彼与此的。这样，业相的那个是介绍给世俗谛的，空性的那个是介绍给胜义谛的实相的。介绍给自性无所造作，这是介绍的第六个科判。 ༄། །介绍的第七个科判。介绍给胜义谛无破立的意义。 第三，一切法都是自性涅槃。没有自性涅槃之外的法。一切轮回的法都是无而显现的幻术。因此，本性中从来没有轮回。从那里，从心中生起显现的烦恼。各种烦恼积累各种业。从中，各种痛苦降临到头上，通过体验而成立。似乎也通过教证和理证成立。之后，通过修道，业、烦恼、痛苦这三者越来越小，功德的法越来越大，通过体验而成立。当何时果显现的时候，以前存在的轮回的所有过患在那时全部耗尽，以前没有的功德全部新获得，也通过理证可以获得，因此轮回本来就没有等等是不行的想法。像那样的轮回和道和果的次第，也仅仅是心识迷乱的显现而已。轮回的法
English
Unfabricated, it is mostly similar to the previous one. However, emptiness and mind-essence wisdom are inseparably merged, and karmic appearances and consciousness clear awareness are inseparably merged. It is necessary to distinguish these differences. The two, karmic appearances and consciousness, are introduced by the yogi as the meaning of the correct conventional truth, as object and subject being inseparable, so that consciousness has no distinction of grasper and grasped. Only consciousness itself exists nominally as truth. Other-dependence is introduced as being without imputation. Ultimately, since both karmic appearances and consciousness are not established from the beginning, they cannot be expressed as "that" or "this." Although emptiness and mind-essence are of the same essence, dualistic appearances arise in deluded perception, establishing their inseparability means introducing perfect reality as being primordially unpolluted by other-dependence, imputation, grasper, and grasped. The two truths are also inexpressible as being of the essence of "that" or "this." Thus, that of karmic appearances is introduced to conventional truth, and that of emptiness is introduced to the reality of ultimate truth. Introduced to the nature of unfabrication, this is the sixth section of introduction. ༄། །The seventh section of introduction. Introducing the meaning of ultimate truth without refutation or establishment. Third, all phenomena are naturally nirvana. There is no phenomenon other than natural nirvana. All phenomena of samsara are illusory displays that appear without existence. Therefore, samsara has never existed in the nature. From there, afflictions manifestly arise from the mind. Various afflictions accumulate various karmas. From that, various sufferings descend upon one's head, established through experience. It seems to be established also through scripture and reasoning. Afterwards, through cultivating the path, the three, karma, afflictions, and suffering, become smaller and smaller, and the qualities of merit become greater and greater, established through experience. When the fruit manifests, all the faults of the previously existing samsara are exhausted at that time, and all the previously non-existent qualities are newly obtained, which can also be obtained through reasoning. Therefore, the idea that samsara does not exist from the beginning is not acceptable. Such a sequence of samsara, path, and fruit is merely an appearance of mental delusion. The phenomena of samsara