Tibetan
ན་མངོན་གྱུར་ པ་འཕྲལ་འཕྲལ་དུ་ནུབ་འགྲོ་བ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་དཔྱོད་པའི་ཡན་ལག་ནི། མཉམ་བཞག་ ཏུ་སྟོང་གཟུགས་ལ་ཐ་དད་པའི་གཉིས་སྣང་འགགས་པའི་རང་བཞིན་ནོ། །དགའ་བའི་ཡན་ ལག་ནི་སྟོང་གཟུགས་ལ་དམིགས་པས་ལུས་སེམས་ལ་དགའ་བདེ་འཆར་བ་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་ ནང་དུ་བདེ་བ་ཅུང་ཟད་ཤར་བའི་ཚེ། འདི་བདེའོ་སྙམ་རྗེས་སུ་ཅུང་ཟད་འཛིན་པ་དང་ཆགས་ པ་དང་བཅས་པ་འཆར་རོ། །འདི་ལ་ཁ་ཅིག་དགའ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཟུགས་ལ་མ་ཆགས་ པའོ། །ཞེས་འདོན་ཅིང་། མ་ཆགས་པའི་སྐད་དོད་དགག་པའི་ཨ་ཡིག་ཡི་གེ་སྔ་མའི་ནང་ དུ་མཚམས་སྦྱར་བ་མ་ཤེས་པར་ལོ་ཙཱ་བ་སྔ་མ་རྣམས་ཀྱིས་ཆགས་པ་ཞེས་བསྒྱུར་བ་ནི་ནོར་ 4-477 བའོ་ཞེས་སྨྲ་ཞིང་རང་ལུགས་ལ་ཡང་གཟུགས་སེམས་དབྱེར་མེད་དུ་རྟོགས་པས་གཟུགས་ ལ་འཛིན་པ་དང་བྲལ་བའི་དོན་དུ་འཆད་ལ། བོད་པ་སྔ་མ་ཕལ་ཆེར་ནི་གཟུགས་ལ་ཆགས་ པའི་དོན་རྣལ་འབྱོར་བའི་བློ་ངོ་ལ་སྟོང་གཟུགས་དང་སེམས་གཉིས་{འབྲེལ་[འབྲལ་]མ་ ཤེས་ཤིང་། སྟོང་མི་བྲ་བའི་དོན་ནོ། །ཞེས་འཆད་པ་ལས། གང་ལྟར་ཡང་དེ་དང་དེས་དྲངས་ པའི་བདེ་བ་ལ་བཤད་ན་གཉིས་ཀ་འགྲིག་ཏུ་རུང་ཞིང་། དེ་དང་དེའི་ངོ་བོ་ཙམ་ལ་འཆད་ན་ ནི། གཉིས་ཀའང་དགའ་བ་ཞེས་པ་དང་མི་འགྲིག་གོ །འོན་ཀྱང་འདི་ལྟར་བྱ་སྟེ། དགའ་བ་ འདི་སྟོང་གཟུགས་ཀྱིས་དྲངས་པའི་དགའ་བདེ་ཡིན་ལ། དེ་ལའང་ཞེན་པ་དང་བཅས་པ་ཡིན་ པས་ཆགས་པའི་སྒྲས་སྨོས་སོ། །འདི་ནི་བདེ་བ་ཕྱི་མ་དམིགས་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། ཕྱི་ཞེས་བྱ་བའི་ དོན་ཡང་ཕྱི་རོལ་གཟུགས་སོགས་ལ་མི་བྱ་སྟེ། བདེ་བ་ལ་རྣམ་རྟོག་གིས་ཕྱི་ནས་དམིགས་ པའི་དོན་ནོ། །དེས་ན་ཡན་ལག་འདི་ངོ་བོ་ནི་སྟོང་གཟུགས་ལས་བྱུང་བའི་བདེ་བ་ཙམ་ཡིན་ ལ། དགའ་བའི་རིམ་པའི་སྐབས་འདིར་འཛིན་བཅས་སོ། །དེ་ནས་གཡོ་མེད་བདེ་བ་ནི། ཏིང་ ངེ་འཛིན་དེ་ཉིད་བདེ་བའི་ངོ་བོར་གྱུར་ཅིང་། དེ་ལ་མངོན་པར་ཆགས་པ་ཡང་མེད། སྟོང་ གཟུགས་དང་བདེ་བ་དང་སེམས་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ལ། མཉམ་བཞག་ཏུ་ཐ་དད་དུ་འཛིན་པ་ ནུབ་ཅིང་ཐ་དད་པར་སྣང་བ་ཡང་བསྲབས་པའི་བདེ་བ་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ ནོ། །དེས་ན་གཡོ་མེད་བདེ་བའི་སྐབས་སུ། གཟུགས་སེམས་ལྷན་ཅིག་པར་བཤད་པ་ཡང་ གཟུགས་སེམས་བདེ་བ་གསུམ་དབྱེར་མེད་པར་བཤད་པའི་དོན་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་ཤེས་རབ་ དང་རྟོག་པའི་རིམ་པ་གཉིས་ནི་གཟུགས་སེམས་དབྱེར་མེད་མ་གྲུབ་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ ཅིང་། དཔྱོད་པའི་རིམ་པ་ནི་དབྱེར་མེད་གྲུབ་ཙམ་གྱི་རྣལ་འབྱོར་དང་། དགའ་བདེ་གཉིས་ ཀྱི་རིམ་པ་ནི་གྲུབ་པ་བརྟན་ཅིང་རྫོགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་རོ། །དེ་དག་ལས་དཔྱོད་པའི་སྐབས་ སུ་དོན་ངེས་པར་གསུངས་པ་ནི། རྣམ་རྟོག་གི་ངེས་བློ་མ་ཡིན་གྱི། ངེས་པའི་དོན་ཁྱབ་པ་ཡིན་ 4-478 ལ། ཁྱབ་པ་ཡང་འདྲེས་པའི་དོན་ཏེ། གཟུང་འཛིན་ཐ་དད་དུ་མེད་པར་གཅིག་ཏུ་འདྲེས་པའི་ དོན་ནོ། །འགའ་ཞིག་དཔྱོད་པའི་སྐབས་འདིར་གནས་ལུགས་རྟོགས་པའོ་ཞེས་བཞེད་པ་ དང་། ཁ་ཅིག་གཡོ་མེད་བདེ་བ་ཡང་། མི་འགྱུར་བའི་བདེ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པ་ནི། འདི་ལྟར་ བརྟག་སྟེ་གནས་ལུགས་མངོན་སུམ་དུ་མཐོང་བའི་ཆ་ཤས་ཕྲ་མོ་དང་། འགྱུར་མེད་བདེ་བའི་ ཆ་ཤས་ཕྲ་མོ་ལ་བསམས་ན་ནི། རིམ་པ་དང་པོ་ཉིད་ནས་ཀྱང་ཡོད་ལ། དེ་གཉིས་ལམ་འདི་ ལས་མཐར་ཕྱིན་པར་འདོད་ན་ནི་ཧ་ཅང་ཐལ་བས་མི་འཐད་དོ། །ཡང་ཁ་ཅིག་བདེ་བ་ལུས་ ཚོར་ཡིན་ནམ། སེམས་ཚོར་ཡིན། དབང་ཤེས་ཡིན་ནམ། ཡིད་ཤེས་ཡིན་ཞེས་དཔྱོད་པ་ དང་། ཕྱག་རྒྱ་པར་གྲགས་པ་གྲུབ་མཐའ་ཁོ་ན་བློ་ལ་ཞེན་པའི་སྦྱོར་དྲུག་སྨྲ་བ། ཁ་ཅིག་ཚོར་ བ་བདེ་བ་ཐམས་ཅད་དོན་ལ་སྡུག་བསྔལ་ཡིན་པས་གཡོ་མེད་བདེ་བ་ཚོར་བ་མིན་ཀྱང་ཚོར་ བ་བདེ་བ་སྤངས་པའི་ཕ་རོལ་ན་བདེ་ཆེན་མི་རྙེད་པས། ལས་དང་པོ་པས་དེ་ལ་ཀ་བདེ་ཆེན་ དུ་ངོ་སྤྲོད་ཟེར་བ་དང་། རིག་པ་སྐད་ཅིག་མའི་ངོར་བདེ་སྡུག་རོ་སྙོམས་པ་ཙམ་ལ་འདི་སྐབས་ ཀྱི་དགའ་བདེ་དང་བདེ་ཆེན་དུ་འདོད་ཅིང་། དེ་ཉིད་གནས་པ་དང་འགྱུ་བ་སོགས་ལ་ཁྱད་པར་ མེད་ཙམ་ལ་མི་འགྱུར་བའི་དོན་དུ་འདོད་པ་དང་། ད་ལྟའི་འཇུག་ཤེས་དྲུག་ལ། སྣང་བ་སྣ་ ཚོགས་པ་འཆར་དུ་རུང་བ་འདི་ཀ་རྣམ་པ་ཀུན་གྱི་མཆོག་དང་ལྡན་པའི་སྟོང་གཟུགས་ཕྱག་ རྒྱ་ཆེན་མོ་ཡིན་པར་འདོད་པ་སོགས་ནི་ཚིག་གི་བརྗོད་ཚུལ་ཕྱོགས་འདྲ་བ་དང་། མཚན་ཉིད་ དང་རྣམ་པའི་ཕྱོགས་རེ་ཙམ་འདྲ་བ་ལས་དོན་གཅིག་པར་རྗེས་སུ་དཔོག་པར་སྣང་བས་བུང་ བ་མཁའ་ལྡིང་གི་རྒྱལ་པོར་འཛིན་པ་བཞིན་ཏེ། རང་ལྟ་མཆོག་འཛིན་གྱིས་ཀུན་ནས་བསླད་ པ་ཡིན་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །འདི་ལའང་བརྗོད་པར་བྱ་རྒྱུ་མང་མོད་ཀྱི། གཞན་དུ་བཤད་ པར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་ན་ཡན་ལག་ལྔ་པོ་དེ་ཐམས་ཅད་གང་ཟག་གཅིག་རྒྱུད་ལ་སྐྱེས་ཟིན་པ་ན། ལྡོག་ཆ་ཐ་དད་ཙམ་ལས་ངོ་བོའི་སྒོ་ནས་དབྱེ་བ་མེད་ལ། དང་པོར་ཐོབ་པའི་དུས་ཐ་དད་ཡིན་ 4-479 པས་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཡན་ལག་རྐྱང་པའི་བསམ་གཏན་ཤེས་རབ་ཀྱི་རིམ་པ་དང་། ཤེས་རབ་ རྟོག་པ་གཉིས་འདུས་ཀྱི་བསམ་གཏན་རྟོག་པའི་རིམ་པ་དང་། ཤེས་རབ་རྟོག་དཔྱོད་གསུམ་ འདུས་ཀྱི་བསམ་གཏ
Chinese
那显现的会立即消失。因此，观察的支分是：在等持中，空色上对异体的二取灭尽的自性。喜的支分是：缘于空色，身心生起欢喜乐受。而且，当内心稍微生起乐受时，会生起“这是乐”的想法，随后稍微执着和贪恋。对此，有些人说，所谓的喜是不贪着于色的。这样宣称，没有理解不贪着的梵文词根否定词“阿”字与前一个字母结合，早期的译师们翻译成“贪着”是错误的。这样说，并且在自己的宗派中也解释为，因为证悟了色心无别，所以是远离对色的执着之义。而大多数早期的藏人则解释为，对于瑜伽士的意念而言，贪着于色的意思是空色和心二者没有关联，是空不离的意思。无论如何，如果从它所引发的乐受来解释，那么两种说法都行得通。如果仅从它本身的体性来解释，那么两种说法都与“喜”不相符。然而，应该这样做：这个喜是由空色所引发的欢喜乐受，并且对此也有执着，因此用“贪着”一词来表达。这被称为后来的乐受所缘，所谓的“后”的意思也不是指外境的色等，而是指以分别念从后来缘于乐受之义。因此，这个支分的体性仅仅是从空色中产生的乐受，并且在喜的次第的这个阶段是具有执着的。然后，不动乐是：那个禅定本身变成了乐的体性，并且对此也没有明显的贪着。对于所谓的空色、乐受和心性，在等持中，对异体的执着消失，并且异体的显现也减弱，是乐受极其调柔的特征。因此，在不动乐的阶段，将色心一起宣说，也是宣说色、心、乐三者无别的意思。其中，智慧和寻思的两个次第是为了成立色心无别尚未成立，而观察的次第是仅仅成立无别的瑜伽，以及喜乐
English
That which is manifest will immediately disappear. Therefore, the limb of investigation is: in equipoise, the nature of the cessation of dualistic appearance of otherness on emptiness-form. The limb of joy is: by focusing on emptiness-form, joy and bliss arise in body and mind. Moreover, when a little bliss arises inwardly, the thought arises, "This is bliss," and subsequently a little clinging and attachment arise. Regarding this, some say that the so-called joy is non-attachment to form. Thus they proclaim, not understanding that the Sanskrit root of non-attachment, the negative "a" combined with the previous letter, the earlier translators mistakenly translated it as "attachment." Thus they say, and in their own system they also explain that because they have realized the inseparability of form and mind, it means freedom from attachment to form. However, most early Tibetans explained that, for the yogi's mind, attachment to form means that emptiness-form and mind are not related, meaning that emptiness is not separate. In any case, if explained in terms of the bliss it evokes, then both explanations are valid. If explained only in terms of its own nature, then neither explanation is consistent with "joy." However, it should be done this way: this joy is the joy and bliss evoked by emptiness-form, and there is also attachment to it, so it is expressed by the word "attachment." This is called the subsequent object of bliss, and the meaning of "subsequent" does not refer to external forms, etc., but to the meaning of conceptually focusing on bliss from the subsequent. Therefore, the nature of this limb is merely the bliss that arises from emptiness-form, and in this stage of the joy sequence, it is with attachment. Then, unwavering bliss is: that very samadhi becomes the nature of bliss, and there is no manifest attachment to it. Regarding what is called emptiness-form, bliss, and mind-essence, in equipoise, the grasping of otherness disappears, and the appearance of otherness also diminishes, it is the characteristic of extremely subdued bliss. Therefore, in the stage of unwavering bliss, the joint statement of form and mind also means the statement of the inseparability of form, mind, and bliss. Among them, the two stages of wisdom and investigation are to establish that the inseparability of form and mind has not yet been established, while the stage of investigation is the yoga of merely establishing inseparability, and joy-bliss
Chinese
二者的次第是成就稳固且圆满的瑜伽。其中，在观察的时候，所说的确定的意义是：不是分别念的定解，而是确定的意义周遍。周遍也是混合的意义，即能取所取没有差别，而成为一体混合的意义。有些人认为观察的时候是证悟实相，有些人认为不动摇的安乐也是不变的安乐。像这样观察，如果思维现量见到实相的微小部分和不变安乐的微小部分，那么从第一个次第开始就有了。如果认为这两者从这条道路上达到究竟，那就太过分了，不合理。还有些人观察安乐是身体的感受，还是心的感受？是根识，还是意识？还有被称为手印派，只执着宗派的六支瑜伽论者。有些人认为所有的感受安乐实际上都是痛苦，所以不动摇的安乐不是感受，但是舍弃感受安乐之外也找不到大乐，所以最初的修行者称之为“噶大乐”来认识。还有些人认为在刹那的觉性面前，苦乐味道相同，就认为是此时的喜乐和大乐，并且认为它安住和流动等没有差别，就认为是不可改变的意义。还有些人认为现在的六种入识，能够显现各种各样的显现，这就是具足一切形象之最胜的空色大手印。这些只是词语的表达方式相似，或者只是名称和相的一方面相似，就推测为意义相同，就像把蜜蜂当成金翅鸟的国王一样，要知道这是被自宗优越的执着所完全染污的。关于这方面也有很多要说的，将在其他地方讲述。这样，如果这五个支分全部在一个人的相续中生起，那么只是反体的差别，从本体的角度来说没有差别。因为最初获得的时间不同，所以智慧支分单独的禅定是智慧的次第，智慧和分别念二者结合的禅定是分别念的次第，智慧、分别念、观察三者结合的禅定是……
English
The sequence of the two is the yoga of accomplishment, stability, and perfection. Among these, when examining, the definite meaning stated is: it is not the definite understanding of conceptual thought, but the definite meaning is pervasive. Pervasiveness is also the meaning of mixture, that is, the grasper and the grasped are without difference, and become the meaning of being mixed into one. Some consider that understanding the reality is realized during the examination, and some consider that unwavering bliss is also unchanging bliss. If we contemplate in this way, considering the subtle part of directly seeing reality and the subtle part of unchanging bliss, then they are present even from the very first stage. If it is thought that these two reach the ultimate from this path, then it is too extreme and unreasonable. Also, some examine whether bliss is a bodily sensation or a mental sensation? Is it sense consciousness or mental consciousness? There are also those who are known as the Mudra school, the proponents of the six yogas who are attached to their own tenets. Some consider that all sensations of bliss are actually suffering, so unwavering bliss is not sensation, but great bliss cannot be found beyond abandoning sensations of bliss. Therefore, the initial practitioners call it "Ka Great Bliss" to recognize it. Some consider that in the face of momentary awareness, the taste of suffering and bliss is the same, and consider it to be the joy and bliss and great bliss of this time, and consider that there is no difference between its abiding and moving, etc., and consider it to be the unchanging meaning. Some consider that the current six entering consciousnesses, which can manifest various appearances, are the empty form Mahamudra that possesses the best of all forms. These are only similar in the way words are expressed, or only similar in one aspect of name and aspect, and it seems that they are inferred to be the same in meaning, like mistaking a bee for the king of Garuda. It should be known that this is completely defiled by the attachment to one's own view as superior. There is much to be said about this, but it will be discussed elsewhere. Thus, if all five limbs have arisen in the continuum of one person, then there is only a difference in the opposite aspect, and there is no difference from the perspective of essence. Because the time of initial attainment is different, the meditation of the wisdom limb alone is the sequence of wisdom, the meditation of the combination of wisdom and conceptual thought is the sequence of conceptual thought, and the meditation of the combination of wisdom, conceptual thought, and examination is...