Tibetan
ང་། རྟགས་བཅུ་པོ་དུས་གཅིག་ཏུ་ཚང་ཞིང་། སྣ་ཚོགས་གཟུགས་བརྙན་གྱིས་ བརྒྱན་པའི་ཐིག་ལེ་ཆེན་པོ་འཕེལ་གྲིབ་བྱེད་པའི་སྐབས་དང་། དེར་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་སྐུ་ ཤར་བའི་སྐབས་དང་། རེ་ཁཱ་ནག་པོ་རྗེས་མཐུན་པ་ཤར་བའི་སྐབས་ཏེ། མཐོ་དམའི་རིམ་ པ་བཅུ་གཉིས་འབྱུང་ལ། འདི་རྣམས་ཀྱང་དཔྱོད་པའི་ཡན་ལག་རྒྱུད་ལ་སྐྱེས་ཕྱིན་ཆད་ནས་ འབྱུང་བས་རྟགས་ཀྱི་དབྱེ་བ་བཅུ་གསུམ་དང་། ཐོག་མའི་ཤེར་རྟོག་གཉིས་ཏེ། བཅོ་ལྔར་ བྱས་ཀྱང་རུང་ངོ་། །བསྡུ་ན་ཡན་ལག་ལྔར་འདུས་ཏེ། དེ་ཡང་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཡན་ལག་གི་རིམ་ པ་དང་། རྟོག་པའི་ཡན་ལག་གི་དང་། དཔྱོད་པའི་ཡན་ལག་གི་དང་། དགའ་བའི་ཡན་ལག་ གི་དང་། གཡོ་མེད་བདེ་བའི་ཡན་ལག་གི་རིམ་པ་སྟེ་ཡན་ལག་ལྔ་དང་རིམ་པ་ལྔ་ཡོད་པ་ནི། རྒྱུད་ལས། བསམ་གཏན་དག་ཀྱང་ཤེས་རབ་རྟོག་དང་དཔྱོད་པ་དགའ་དང་གཡོ་མེད་བདེ་ བ་རྩེ་གཅིག་སེམས་པའོ། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། དེ་དག་གི་ངོས་འཛིན་འགྲེལ་ཆེན་ལས། དེ་ བཞིན་དུ་གཟུགས་དེ་ཉིད་ལ་ཤེས་རབ་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ལྟ་བའོ། །རྟོག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དངོས་ པོར་འཛིན་པའོ། །དཔྱོད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེའི་དོན་ངེས་པར་བྱེད་པའོ། །དགའ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ 4-476 ནི་གཟུགས་ལ་ཆགས་པའོ། །གཡོ་མེད་བདེ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཟུགས་དང་ལྷན་ཅིག་སེམས་ གཅིག་ཏུ་བྱེད་པའོ། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། དེ་ལ་ཤེས་རབ་ནི་འོད་གསལ་རྟགས་བཅུ་ལ་རྩེ་ གཅིག་ཏུ་སེམས་པ་ཡིན་ལ། རྟོག་པའི་སྐབས་སུ་སྟོང་གཟུགས་ལ་དངོས་པོའི་མིང་གིས་ བཏགས་ཤིང་། འཛིན་པ་ནི་ཤེས་པའི་དོན་ཏེ། དེའི་མཚན་ཉིད་ཤེས་པ་ཡིན་པས་རྟོག་པའི་ ཡན་ལག་ནི་སྟོང་གཟུགས་དེ་རང་གི་སེམས་སུ་ཤེས་པའོ། །རྟོག་པས་ནི་སེམས་སུ་ཤེས་པ་ ཙམ་ཡིན་གྱི། རྟོག་པའི་རིམ་པ་འདིར་སེམས་ལས་གཞན་ཏུ་གཏན་ནས་མེད་པར་མཐའ་མ་ ཆོད་པ་ལས། དཔྱོད་པས་ནི་དེ་ཡང་ཤེས་པས་དོན་ངེས་པར་བྱེད་པ་ཞེས་གསུངས། དཔྱོད་ པས་ནི་སྟོང་གཟུགས་དེ་སེམས་ཉིད་གཅིག་པུ་ལས་གཞན་དུ་ཡུལ་ཡུལ་ཅན་ནམ་གཟུང་ འཛིན་ནམ་རྟོག་བྱ་རྟོག་བྱེད་སོ་སོའི་དབྱེ་བ་མེད་པ་ཁོ་ནར་རྟོགས་ཤིང་། དུ་བའི་སྣང་བ་ལ་ དུ་བ་མེད་པ་དང་། དཀར་པོ་འབར་བ་ལ་དཀར་པོ་མེད་པ་སོགས་གཟུང་བ་དང་བྲལ་བའི་ རྟོགས་ཚུལ་དང་། ཤེས་པའི་ངོ་བོ་རྟོག་བཅས་རྟོག་མེད་སྣ་ཚོགས་པ་ཡང་མེད་ཀྱི། སེམས་ ཉིད་གཅིག་པུར་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ནི་འཛིན་པ་དང་བྲལ་བའི་རྟོགས་ཚུལ་ཡིན་ལ། ཐ་དད་ པའི་གཉིས་སྣང་ཅུང་ཟད་འཆར་དུ་ཟིན་ཀྱང་། སྟོང་གཟུགས་དེ་ལ་གཉིས་འཛི
Chinese
我，十种相全部同时具足，以各种形象装饰的大明点生起和隐没的时候，在那里受用圆满报身显现的时候，黑色线条次第显现的时候，出现高低十二个次第。这些也都是在通达的分支在相续中生起之后才出现的，所以相的差别有十三种，加上最初的胜解和作意两种，做十五种也可以。如果归纳起来就包含在五个分支中，也就是智慧的分支的次第，作意的分支，通达的分支，欢喜的分支，以及无动安乐的分支的次第，总共有五个分支和五个次第。经中说：“即使是禅定，也是智慧、作意和通达，欢喜和无动安乐，一心专注。”大疏中对它们的认识是这样说的：“同样，对于那个色，所谓的智慧就是见。所谓的作意就是执著于事物。所谓的通达就是确定它的意义。所谓的欢喜就是对色产生贪著。所谓的无动安乐就是与色一起一心一意。”这样说了。因此，智慧就是一心专注于光明十相。在作意的时候，将空色以事物的名称来命名，执著就是了解的意思，它的特征就是了解，所以作意的分支就是将那个空色了解为自己的心。作意只是了解为心而已，但是，在这个作意的次第中，并没有最终确定它完全不是心以外的东西。而通达则说，那也是通过了解来确定意义。通达就是了悟到那个空色只是心性本身，除此之外，没有能所、或者所取能取、或者所缘能缘的差别。就像烟的显现中没有烟，白色燃烧中没有白色等等，是脱离了所取的证悟方式。并且，了知之自性，有分别和无分别的各种各样的了知也不存在，只是在心性本身中体验，这是脱离了能取的证悟方式。即使稍微出现不同的二取显现，对于那个空色产生二取
English
I, when the ten signs are all complete at the same time, and when the great bindu adorned with various images arises and subsides, and when the enjoyment of the complete Sambhogakaya appears there, and when the black lines appear in succession, there are twelve stages of high and low. These also appear after the branch of understanding has arisen in the continuum, so there are thirteen kinds of differences in signs, plus the two initial kinds of discernment and attention, which can also be made into fifteen kinds. If summarized, it is included in five branches, which are the order of the branch of wisdom, the branch of attention, the branch of understanding, the branch of joy, and the order of the branch of immovable bliss, so there are five branches and five orders. The tantra says: "Even meditation is wisdom, attention, understanding, joy, and immovable bliss, focusing on one point." The Great Commentary says that the recognition of these is as follows: "Similarly, for that form itself, what is called wisdom is seeing. What is called attention is grasping at things. What is called understanding is determining its meaning. What is called joy is attachment to form. What is called immovable bliss is making the mind one with form." It is said. Therefore, wisdom is focusing on the ten signs of luminosity. At the time of attention, the empty form is named with the name of things, and grasping is the meaning of understanding, and its characteristic is understanding, so the branch of attention is to understand that empty form as one's own mind. Attention is only understanding as mind, but in this stage of attention, it is not finally determined that it is completely not something other than mind. But understanding says that it is also to determine the meaning through understanding. Understanding is to realize that that empty form is only the nature of mind itself, and that there is no difference between object and subject, or grasper and grasped, or object of thought and subject of thought. Just as there is no smoke in the appearance of smoke, and there is no white in the burning of white, etc., it is a way of realization that is free from the grasped. Moreover, the nature of knowing, there are also no various kinds of knowing with and without distinction, but only experiencing in the nature of mind itself, which is a way of realization that is free from the grasper. Even if a slightly different dualistic appearance arises, dualistic grasping arises for that empty form.