Tibetan
སུ་ གནས་ལ། བདེ་ཆེན་དེ་ཉིད་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་པར་ཤར་བའི་ལྡོག་ཆ་ནས་ཀུན་རྫོབ་པའི་ ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་ནམ་ཆོས་ཉིད་དུ་སོང་བའི་ཕྱིར། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་པའི་ 4-399 ལྡོག་ཆ་ནས་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པར་བཞག་གོ །དེས་ན་དེ་ལྟར་རྟོགས་པར་འགྱུར་བ་ནི་འདིར་ དགོས་པའོ། །འདི་ལ་རྒྱུ་འབྲས་ཟུང་དུ་འཇུག་པ་ཞེས་ཀྱང་བྱ་སྟེ། དེ་ལྟར་ཡང་དབང་མདོར་ བསྟན་ལས། སྟོང་པ་ལས་བྱུང་གཟུགས་བརྙན་རྒྱུ། །མི་འགྱུར་ལས་སྐྱེས་བདེ་བ་འབྲས། །རྒྱུ་ ནི་འབྲས་བུས་རྒྱས་བཏབ་ཅིང་། །འབྲས་བུ་རྒྱུ་ཡིས་རྒྱས་བཏབ་བོ། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། རྒྱས་ བཏབ་པ་ནི་གཉིས་སུ་མེད་པ་སྟེ་ཟུང་འཇུག་གི་དོན་ནོ། །དེ་གཉིས་ངོ་བོ་གཅིག་པ་ཡིན་ན། གཅིག་ལ་རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་དབྱེ་བ་ཇི་ལྟར་འཐད་སྙམ་པ་འགའ་ཞིག་གི་བསམ་པ་ལ་འབྱུང་བར་ འགྱུར་ཏེ། འོན་ཀྱང་འདི་ནི་གནས་ལུགས་ཟུང་འཇུག་དེ་ལ་བསྐྱེད་བྱ་སྐྱེད་བྱེད་ཀྱི་རྒྱུ་འབྲས་ དངོས་མེད་པ་ནི་བདེན་ནོ། །འོན་ཀྱང་རྒྱུ་རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཆོས་དབྱིངས་ནི་སྟོང་གཟུགས་ དང་། འབྲས་བུ་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་དབྱིངས་ནི་མི་འགྱུར་བའི་བདེ་བ་སྟེ། རང་གི་ངོ་བོས་ཀྱང་སྟོང་ པ་ལས་བདེ་བར་འཆར་བའི་ཕྱིར་རྒྱུ་འབྲས་དང་རྣམ་པ་མཚུངས་པ་ཡིན་ལ། རང་བཞིན་ངོ་ བོའི་སྒོ་ནས་དབྱེ་བ་མེད་ཀྱང་། རྣལ་འབྱོར་ཅན་གྱི་རྟོགས་ཚུལ་ལ་རྣལ་འབྱོར་ཡན་ལག་དང་ པོ་ལྔས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་པའི་མཚན་ཉིད་རྟོགས་ཀྱང་མི་འགྱུར་པའི་བདེ་བའི་ཆ་ནས་མ་ རྟོགས་ལ། ཏིང་ངེ་འཛིན་ཕན་ཆད་དུ་དེ་ཡང་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་སྟོང་ཉིད་ཙམ་རྟོགས་པའི་ལམ་ ལས་བདེ་བ་ཆེན་པོ་རྟོགས་པའི་ལམ་འབྱུང་བའི་ཕྱིར། རྟོགས་བྱེད་ལམ་གྱི་ཡེ་ཤེས་རྒྱུ་འབྲས་ སུ་སོང་བས། རྟོགས་བྱ་ཆོས་དབྱིངས་ལ་ཡང་རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་ཐ་སྙད་མཛད་པའོ། །དེ་ལྟར་ན་ ཟུང་འཇུག་ཆེན་པོའི་ལམ་ནི་ཟབ་ལམ་རྡོ་རྗེའི་རྣལ་འབྱོར་གྱི་ངོ་བོའོ། ། ༈ མཚན་དང་དོན་གྱི་རྣམ་གྲངས། གཉིས་པ་མཚན་གྱི་རྣམ་གྲངས་ནི། དོན་དམ་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སྒོམ་པ་དང་། རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་དང་། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་མ་དང་། དབང་བཞི་པའི་ ཡེ་ཤེས་དང་། མངོན་སུམ་གྱི་ལམ་དང་། རང་བྱུང་གི་ལྷའི་རྣལ་འབྱོར་དང་། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ དང་། ནང་གི་རིག་པ་དང་། དབུ་མ་ཆེན་པོ་དང་། ཤིན་ཏུ་རྣམ་དག་གི་རིམ་པ་དང་། ཤིན་ཏུ་ 4-400 རྣལ་འབྱོར་དང་། རྫོགས་པའི་རིམ་པ་དང་། ཆགས་ཆེན་གྱི་ལམ་དང་། ཡིད་ཆེས་གསུམ་ལྡན་ གྱི་རིམ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ
Chinese
于何 处所。大乐即于一切显现之反体，成为一切世俗法之自性或法性之故。于一切 4-399 显现之反体，安立为世俗谛。因此，如是证悟于此是为必要。此亦名为因果双运，如是亦于《灌顶略示》中云：“从空性所生之影像为因，从不变所生之安乐为果。因以果而增长，果以因而增长。”如是说，增长即是无二，是为双运之义。若彼二者体性是一，于一者如何安立因果之差别耶？于某些人之心中将生起如是之想法，然此于实相双运彼上，生及生者之因果实无是为真实。然因等之自性法界是空色，果等之法界是不变之安乐，以自之体性亦从空性显现为安乐之故，与因果之相貌相同，虽以自性体性之门无有差别，然于瑜伽士之证悟方式上，以瑜伽支分第一之五者证悟一切相之体性，然未证悟不变安乐之分，从三摩地以后亦证悟彼之故，从仅证悟空性之道，生起证悟大乐之道之故。证悟之道的智慧成为因果故，于所证悟之法界上亦作因果之名言也。如是则大双运之道是深道金刚瑜伽之体性也。 ༈ 名称与意义之类别。 第二、名称之类别者：谓修持胜义菩提心与，无分别之智慧与，般若波罗蜜多与，第四灌顶之，智慧与，现证之道与，自生本尊之瑜伽与，大手印与，内之明觉与，大中观与，极清净之次第与，极 4-400 瑜伽与，圆满次第与，大贪之道路与，具足三信之次第等是也。
English
Where. That great bliss itself, from the perspective of the manifestation of all aspects, becomes the nature or dharma nature of all conventional dharmas. From the perspective of all aspects, 4-399 it is established as conventional truth. Therefore, realizing it in this way is necessary here. This is also called the union of cause and effect. As it is also stated in the "Brief Explanation of Empowerment": "The image arising from emptiness is the cause, the bliss arising from immutability is the effect. The cause is increased by the effect, and the effect is increased by the cause." It is said that increase is non-duality, which is the meaning of union. If those two are of the same essence, how can the distinction of cause and effect be justified in one? Such a thought may arise in the minds of some, but it is true that there is no real cause and effect of the producer and the produced in that reality of union. However, the nature of the elements of the cause is the dharma realm of emptiness and form, and the dharma realm of the elements of the effect is the immutable bliss. Because even its own essence manifests as bliss from emptiness, it is similar to cause and effect. Although there is no difference in terms of nature and essence, in the way of realization of the yogi, the first five limbs of yoga realize the characteristics of all aspects, but do not realize the aspect of immutable bliss. Because it is also realized from samadhi onwards, from the path of realizing only emptiness, the path of realizing great bliss arises. Because the wisdom of the path of realization has become cause and effect, the term cause and effect is also used for the dharma realm to be realized. Thus, the path of great union is the essence of the profound path of Vajra Yoga. ༈ Categories of Names and Meanings. Secondly, the categories of names are: meditating on the ultimate bodhicitta, non-conceptual wisdom, Prajnaparamita, the wisdom of the fourth empowerment, the path of direct perception, the yoga of self-arisen deities, Mahamudra, inner awareness, the Great Madhyamaka, the stage of utmost purity, the utmost 4-400 yoga, the completion stage, the path of great desire, and the stage of possessing the three confidences.
Tibetan
་སོགས་པ་རྣམ་གྲངས་དུ་མས་ཡོངས་སུ་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། ། དང་པོ་ནི། རྩ་རྒྱུད་ལས། སྟོང་ཉིད་གཟུགས་བརྙན་འཛིན་པར་རྒྱུ། །སྙིང་རྗེ་འགྱུར་མེད་ འཛིན་པ་འབྲས། །སྟོང་ཉིད་སྙིང་རྗེ་དབྱེར་མེད་པ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་སུ་དེ་བརྗོད་དོ། །ཞེས་ དང་། འདུས་པ་ཕྱི་མ་ལས་ཀྱང་། ཐོག་མ་མཐའ་མ་མེད་ཞི་བ། །དངོས་པོ་དངོས་མེད་ཟད་ པའི་གཙོ། །སྟོང་ཉིད་སྙིང་རྗེ་དབྱེར་མེད་པ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་ཞེས་བརྗོད་པར་བྱ། །ཞེས་ གསུངས་ཏེ། སྟོང་གཟུགས་རྒྱུ་དང་མི་འགྱུར་བའི་བདེ་བ་འབྲས་བུ་ཟུང་དུ་འཇུག་པ་ནི་དོན་ དམ་པའི་བྱང་ཆུབ་ཡིན་ལ། དེ་ཉིད་སྒོམ་པར་བྱེད་པ་ནི་དེའི་སེམས་སོ། །བྱང་ཆུབ་དེའི་ཁྱད་ པར་ནི་གདོད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཐོག་མཐའ་མེད་པ་དང་། སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་ཞི་བ་དང་། དངོས་པོ་དངོས་མེད་གཉིས་ཀ་ལས་འདས་པ་དང་། གཙོ་བོ་སྟེ་ཤེས་བྱ་ཐམས་ཅད་ལ་ཁྱབ་ བདག་ཏུ་འཇུག་པའོ། ། གཉིས་པ་ནི། དེ་ཉིད་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཞེས་ཀྱང་བྱ་ལ། དེ་ལ་རྣམ་པར་མི་ རྟོག་པའི་འཇོག་མཚམས་མི་འདྲ་བ་མང་དུ་སྣང་སྟེ། རང་གི་ངོ་བོ་དམིགས་པའི་ཡུལ་ལ་རྟོག་ པ་དང་བཅས་པ་ཡིན་ཀྱང་དམིགས་པའི་ཡུལ་ལས་གཞན་པའི་རྟོག་པ་མི་བྱེད་པ་ལ་མི་རྟོག་ པར་འཇོག་པ་དང་། གཙང་བདེ་རྟག་བདག་ཏུ་འཛིན་པའི་རྟོག་པ་འགོག་པ་ལ་མི་རྟོག་པར་ འཇོག་པ་དང་། འདོད་པ་ལ་འདུན་པ་དང་། གནོད་སེམས་ཙམ་འགོག་པ་ལ་མི་རྟོག་པར་ འཇོག་པ་དང་། བདེན་པར་རྟོག་པ་འགོག་ཙམ་ལ་དེར་འཇོག་པ་སོགས་ཡོད་དེ། དེ་དག་ནི་ རྣམ་རྟོག་གི་ནང་ཚན་ཆེས་མ་རུངས་པ་འགའ་ཞིག་སྤོང་བའི་ཐབས་སུ་ཉེ་ཚེ་བའི་མི་རྟོག་པ་ ཡིན་ལ། གཞན་ཡང་མཚན་མར་འཛིན་པའི་འདུ་ཤེས་མངོན་འགྱུར་བ་འགགས་པ་ལ་མི་ རྟོག་པར་འཇོག་པ་དང་། དབང་ཤེས་ལྔ་ལྟ་བུ་སྒྲ་དོན་འདྲེས་འཛིན་གྱི་རྣམ་རྟོག་མ་ཡིན་པ་ 4-401 ལ་མི་རྟོག་པར་བཞག་པ་སོགས་ཡོད་ཀྱང་སྐབས་འདིར་རྣམ་རྟོག་གི་ཁྱད་པར་འགའ་ཞིག་གི་ གཉེན་པོ་ཙམ་དང་། རྣམ་རྟོག་མེད་ཙམ་དང་། རྣམ་རྟོག་མ་ཡིན་པ་ཙམ་ལ་མི་འཇོག་{པས་ [པར་]ཆོས་དབྱིངས་རང་གི་ངོ་བོ་སེམས་སེམས་བྱུང་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པའི་ཀུན་རྟོག་ མཐའ་དག་ལས་འདས་ཤིང་། རྣམ་པར་རྟོག་པས་དམིགས་པ་དང་། རྟོགས་པར་བྱ་བ་ཡང་ མ་ཡིན་ལ། འདི་ལ་དམིགས་ནས་མཉམ་པར་བཞག་ན། ཀུན་ཏུ་རྟོག་པ་མཐའ་དག་སྤོང་ བའི་གཉེན་པོར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། གང་རྣམ་པར་བྱང་བའི་ཡེ་ཤེས་ནི་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ ཡེ་ཤེས་དངོས་ཡིན་ལ། དེའི་ཡུལ་ཅན་དམིགས་ཡུལ་དོན་དམ
Chinese
等等多种方式完全阐述。 第一，根本续中说：空性执持色影像为因，大悲执持不变为果，空性大悲无二别，彼说为菩提心。又，后集经中也说：无始无终寂灭，有事无事尽之主，空性大悲无二别，当说为菩提心。说的是，空色为因，不变的安乐为果，双运即是胜义菩提，修持彼即是彼之心。彼菩提的特点是，由于是原始的，故无始无终，一切戏论寂灭，超越有事无事二者，作为主要者，对一切所知遍入自在。 第二，彼亦称为无分别之智慧，对此，无分别的安立界限显现诸多不同，即，自己的体性以所缘境为对境，虽具有分别，但不作所缘境之外的分别，安立为无分别；断除执著清净乐常我的分别，安立为无分别；对欲望生起贪求，仅仅断除害心，安立为无分别；仅仅断除真实之分别，安立于彼等，诸如此类。这些是作为抛弃分别念中最为恶劣的一些的方便的近似的无分别。此外，对执著相的意识现前者止息，安立为无分别；如五根识等，对声音意义混合执著的分别念不是，安立为无分别等等，虽有，但此处不以仅仅是分别的某些差别的对治，仅仅是无分别，仅仅不是分别而安立，因此，法界自性之心心生，超越并非真实的分别念的一切，也不是以分别念所缘，所要了知的也不是，对此专注而入定，则成为抛弃一切分别念的对治，因此，何为完全清净之智慧，即是真正的无分别之智慧，彼之有境所缘境胜义。
English
and so on, are fully explained in many ways. Firstly, in the Root Tantra it says: "Emptiness holds the image of form as the cause, compassion holds the unchanging as the result, emptiness and compassion are inseparable, that is called the mind of enlightenment." Also, in the Later Collection it says: "Without beginning or end, peaceful, the lord who exhausts things and non-things, emptiness and compassion are inseparable, that should be called the mind of enlightenment." It is said that the union of emptiness and form as the cause and unchanging bliss as the result is the ultimate enlightenment, and to meditate on that is its mind. The characteristic of that enlightenment is that, because it is primordial, it has no beginning or end, all elaborations are pacified, it transcends both things and non-things, and as the chief, it pervades and dominates all that is knowable. Secondly, that is also called non-conceptual wisdom, and there appear to be many different ways of establishing the boundary of non-conceptuality. That is, even though one's own nature has an object of focus with conceptualization, it is established as non-conceptual when one does not conceptualize anything other than the object of focus. And it is established as non-conceptual when one prevents the conceptualization of grasping purity, bliss, permanence, and self. And it is established as non-conceptual when one desires desire and merely prevents harmful thoughts. And it is established there when one merely prevents the conceptualization of truth, and so on. These are approximate non-conceptualities that are a means of abandoning some of the most incorrigible of conceptual thoughts. Furthermore, it is established as non-conceptual when the manifestation of the perception of grasping at characteristics ceases. And like the five sense consciousnesses, it is established as non-conceptual when it is not a conceptual thought of grasping the mixture of sound and meaning. Although there are such things, here it is not established as merely a remedy for some differences in conceptualization, merely non-conceptual, or merely non-conceptual. Therefore, the nature of the dharmadhatu, the mind and mental events, transcends all false conceptualizations that are not authentic, and it is not an object of conceptualization, nor is it something to be understood. If one focuses on this and enters into samadhi, it becomes a remedy for abandoning all conceptual thoughts. Therefore, whatever is completely purified wisdom is the actual non-conceptual wisdom, and its object of focus is the ultimate meaning.