Tibetan
ན། །ཐབས་དང་ཤེས་རབ་སྙོམས་འཇུག་པ། །རྣལ་འབྱོར་དེ་ བཞིན་གཤེགས་པའི་གསུངས། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་དང་། འོད་གསལ་དང་། མི་འགྱུར་བའི་བདེ་བ་རྣམས་དོན་གཅིག་ཏུ་འགྱུར་ཞིང་། དེ་ཉིད་ཐབས་དང་སྤྱི་ལ་གྲགས་ པ་ལྟར་གྱི་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པར་ཡང་བསྟན་ལ། སྟོང་པ་ཉིད་དང་། སྒྱུ་ལུས་དང་། རྣམ་ཀུན་ མཆོག་ལྡན་གྱི་སྐུ་རྣམས་དོན་གཅིག་ཏུ་འགྱུར་ཞིང་། དེ་ཉིད་ཤེས་རབ་དང་། སྤྱི་ལ་གྲགས་པ་ ལྟར་གྱི་དོན་དམ་བདེན་པར་ཡང་འཇོག་གོ །དེ་ལ་མི་འགྱུར་བའི་བདེ་བ་ཆེན་པོ་ནི་ཆོས་ཀྱི་ དབྱིངས་རང་བཞིན་འགྱུར་བ་མེད་པ་དང་། རྟེན་ཐིག་ལེ་འཛག་མེད་གཉིས་ངོ་བོ་གཅིག་ཏུ་ འདྲེས་པའི་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་ཡེ་ཤེས་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བའི་དབྱིངས་རང་གིས་རིག་པའི་རྣམ་ པ་ཅན་དེ་ཡིན་ལ། བདེ་བ་ཆེན་པོ་འདིས་རང་གཞན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་འཇོམས་པའི་ཕྱིར་འདི་ ནི་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་ཡིན་ཏེ། སྡུག་བསྔལ་ཅན་ཡོངས་སུ་སྐྱོབ་པ་ནི་སྙིང་རྗེའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ 4-397 པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ཡང་སྙིང་རྗེའི་སྒྲ་བཤད་འཇུག་པ་ཁོ་ན་ཙམ་གྱི་སྒོ་ནས་མ་ཡིན་ཏེ། མ་ ལུས་པའི་འགྲོ་བ་རྣམས་ལ་རབ་ཏུ་བརྩེ་བ་ཆེན་པོའི་རྣམ་པའམ་འཛིན་སྟངས་ཅན་དུ་འཆར་ བ་ཡིན་ཅིང་། དེ་ཡང་གཟུང་འཛིན་གཉིས་སྣང་འགགས་ཤིང་། སྤྲོས་བྲལ་གྱི་རྒྱ་ལས་མ་ འདས་པས་དམིགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ན། དམིགས་པ་མེད་པའི་སྙིང་རྗེ་ཞེས་བྱའོ། །དེར་མ་ ཟད་ལས་རྒྱའི་བདེ་བ་ཡང་སྙིང་རྗེའི་རྣམ་པར་འཆར་བ་ཞིག་ཡོད་དེ། ཇི་སྐད་དུ། མཐའ་དག་ བྱང་ཆུབ་རྒྱུ་རུ་ཤེས་རབ་ཐབས་ཀྱིས་མཆོད་པར་བྱ་སྟེ་རྒྱལ་པོ་བློན་པོ་སྙིང་རྗེ་དང་། །བཅས་ པའི་ཐུགས་ལྡན། ཞེས་འབྱུང་བ་ལྟར་ཏེ། ལས་རྒྱའི་བདེ་བ་སེམས་ཅན་ལ་དམིགས་པ་དང་། ཡེ་རྒྱའི་བདེ་བ་ཆོས་ལ་དམིགས་པ་དང་། ཕྱག་ཆེན་གྱི་བདེ་བ་དམིགས་པ་མེད་པ་སྟེ་སྙིང་རྗེ་ གསུམ་མོ། །གཞན་ཡང་རྣམ་པ་ཀུན་གྱི་མཆོག་དང་ལྡན་པའི་སྐུ་ནི་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་ཡེ་ཤེས་ སུ་ཤར་བའམ་མ་ཤར་བའང་སྲིད་ན། གང་ལྟར་ཡང་གཟུང་འཛིན་གྱི་སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་དང་ བྲལ་བའི་ཡེ་ཤེས་ཏེ། གཟུང་འཛིན་གྱི་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་འགགས་ཙམ་ན་གཞན་གྱི་ཡང་ སྣང་བ་ཅི་ཡང་མེད་པའི་སྟོང་ཉིད་དུ་འགྲོ་འགྲོ་འདྲ་བ་ལས་དེ་ལྟར་མི་འགྱུར་ཏེ། སྤྲོས་བྲལ་ དེ་ཉིད་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོ་ལ་སོགས་པ་འཁོར་འདས་ཁམས་གསུམ་པའི་རྣམ་པ་ཅན་ ཐམས་ཅད་དུ་འཆར་བ་ཡིན་ལ། དེ་ལྟར་ཤར་བ་དེ་ཡང་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་སྣང་བའམ། ལས་སྣང་ ངམ། འཁྲུལ་སྣང་མ་ཡིན་ཏེ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྣང་བའམ། ཆོས་ཉིད་ཀྱི་སྣང་བའམ། གདོད་མའི་ སྣང་བའོ། །དེ་ལྟར་ན་འདི་གཟུགས་སྒྲ་སོགས་དང་རྣམ་པ་མཐུན་པར་ཤར་བ་ན་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ ཀྱི་ཆོས་སུ་དོགས་པ་འབྱུང་བ་ལ་དགོངས་ནས་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཀྱི་ཆོས་ལས་འདས་པ་ཞེས་ཡང་ ཡང་སྨོས་ཀྱི། ཁ་ཅིག་འདིར་སྟོང་ཉིད་དུ་བཤད་པ་དོན་དམ་སྟོང་ཉིད་དངོས་མ་ཡིན་ཡང་རྡུལ་ ཆོས་ཀྱིས་སྟོང་པའི་སྟོང་ཉིད་ལ་དགོངས་སོ་ཞེས་ཟེར་བ་ནི། ཟབ་མོའི་དོན་ལ་ཕྱོགས་བསླད་ པའི་གཏམ་མོ། །རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་པའི་སྟོང་ཉིད་འདི་ལ་དམིགས་བཅས་ཀྱི་སྟོང་ཉིད་ཅེས་ 4-398 གསུངས་པའི་དམིགས་བཅས་ནི་སྤྲོས་པ་དང་བཅས་པ་དང་། མཚན་མ་དང་བཅས་པ་དང་། རྟོག་པ་དང་བཅས་པ་དང་། རྩོལ་བཅས་རྣམས་མ་ཡིན་གྱི། དམིགས་པ་ནི་དངོས་སུ་མཐོང་ ཞིང་མྱོང་བའི་དོན་ཡིན་པས་ཡེ་ཤེས་མ་འཁྲུལ་བ་ལ་མངོན་སུམ་དུ་སྣང་བའོ། །འདི་ཉིད་ཆོས་ དབྱིངས་སྟོང་པ་ཉིད་དངོས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། སྤྱི་ལ་གྲགས་པའི་དོན་དམ་བདེན་པ་ཡིན་ལ། བདེ་བ་ཆེན་པོ་ལ་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་བཞག་པ་ནི། བདེ་ཆེན་དེ་ཀུན་རྫོབ་དངོས་མ་ཡིན་ཡང་ཀུན་ རྫོབ་ཞུ་བདེའི་ཐབས་ལ་བརྟེན་ནས་དེ་ཉིད་རྟོགས་དགོས་པའི་ཕྱིར། ཀུན་རྫོབ་དང་འབྲེལ་ བའི་ཚུལ་གྱིས་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་བཞག་གོ །སྐབས་འདིའི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་རྣམ་གཞག་ལ། མི་འགྱུར་བའི་བདེ་བ་ཆེན་པོ་ལ་དོན་དམ་བདེན་པའི་ཐ་སྙད་བཏགས་ཏེ། གཟུང་འཛིན་ལ་ སོགས་པའི་སྤྲོས་པ་ནུབ་པས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྣམ་པ་ཀུན་གྱི་མཆོག་དང་ལྡན་ པའི་སྟོང་གཟུགས་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་མོ་ལ་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པའི་ཐ་སྙད་སྦྱོར་ཏེ། ཀུན་རྫོབ་དང་ རྣམ་པ་ཕྱོགས་མཚུངས་པའི་སྒོ་ནས་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཆོས་དེ་དང་དེའི་ཆོས་ཉིད་དུ་བཞུགས་པའི་ ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་གནས་ལུགས་དོན་དམ་པ་ནི་ཟུང་འཇུག་གི་མཚན་ཉིད་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན། མི་འགྱུར་བའི་བདེ་བ་ཡང་ཀུན་རྫོབ་ལ་ཆོས་ཉིད་དུ་བཞུགས་པའི་ཕྱིར། ཀུན་རྫོབ་བདེན་ པའི་ཐ་སྙད་བྱེད་དགོས་པར་འགྱུར་རོ་སྙམ་ན། སྤྱིར་ངོ་བོར་དབྱེ་བ་མེད་ཀྱང་དགོས་པའི་སྒོ་ ནས་རྣམ་གཞག་ཐ་དད་མཛད་པ་འདིའི་རིགས་ལ་མགོ་བསྒྲེ་བའི་རིགས་པ་དེ་ལྟ་བུ་མི་འཇུག་ ལ་འདིར་དགོས་པ་ནི་འདི་ལྟར་གོ་དགོས་པ་ཡིན་ཏེ། མི་འགྱུར་བའི་བདེ་བ་དང་། རྣམ་ཀུན་ མཆོག་ལྡན་གཉིས་ངོ་བོ་གཅིག་པའི་ཕྱིར། མི་འགྱུར་བའི་བདེ་བ་ཉིད་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ ཆོས་ཉིད་ཡིན་ཀྱང་མི་འགྱུར་བ་དང་། བདེ་བའི་ལྡོག་ཆ་ནས་དོན་དམ་ཁོ་ནའི་རང་ཚུགས་
Chinese
那，方便与智慧平等摄受，瑜伽如来之语。如是说，大悲与光明和不变之乐，诸法成一，彼即方便，亦于世俗共称之谛而宣说。空性与幻身和具足一切殊胜之身，诸法成一，彼即智慧，亦安立于世俗共称之胜义谛。其中，不变大乐乃是法界自性不变，与依处明点无漏二者体性融为一体的大乐智慧，远离戏论之界，自性以觉性之相而显现。此大乐息灭自他之痛苦，故此乃是大悲，救护一切痛苦者乃是大悲之相故。如是，亦非仅以大悲之词义解释而入，乃是对所有众生显现为极度慈爱之相或执持方式，且彼亦是能取所取二相止息，未离戏论之界限，故无所缘，是故称为无缘大悲。不仅如此，事业印之乐亦显现为大悲之相，如云：一切菩提之因，当以智慧方便而供养，国王大臣具足大悲之心。如是所说，事业印之乐缘于有情，智慧印之乐缘于法，大手印之乐无所缘，此乃三种大悲。此外，具足一切功德之身，或显现为大乐之智慧，或不显现亦有可能。无论如何，皆是远离一切能取所取戏论之智慧，一切能取所取之显现止息之时，似乎将趋入无有他者显现之空性，然并非如此转变，彼离戏论之自性，显现为坛城轮等轮回涅槃三界之所有相状，如是显现者，亦是世俗之显现或业相或
English
Then, the equal embrace of skillful means and wisdom is the speech of the Thus-gone One, the yogi. As it is said, great compassion, luminosity, and unchanging bliss become one in meaning. This is also taught as the conventional truth, known as skillful means and generally accepted. Emptiness, the illusory body, and the body endowed with all supreme qualities become one in meaning. This is also established as wisdom and the ultimate truth, as generally known. Among these, the great unchanging bliss is the unchanging nature of the dharmadhatu, and the great bliss wisdom where the essence of the two, the support and the indestructible bindu, are mixed as one. It is the sphere itself, which is the aspect of awareness, free from elaboration. This great bliss destroys the suffering of oneself and others, therefore it is great compassion, because protecting all those who suffer is the characteristic of compassion. Thus, it is not only through the explanation of the word "compassion" that one enters, but it also appears as an aspect or manner of holding great love for all beings. Moreover, since the appearance of the two, the grasped and the grasper, has ceased, and it does not go beyond the expanse of non-elaboration, it is without an object, and therefore it is called compassion without an object. Furthermore, the bliss of karma-mudra also appears as an aspect of compassion, as it is said: "All causes of enlightenment should be offered with wisdom and skillful means, the king and minister possessing hearts of compassion." As it appears, the bliss of karma-mudra is focused on sentient beings, the bliss of jnana-mudra is focused on the Dharma, and the bliss of mahamudra is without focus, these are the three compassions. Moreover, the body endowed with all supreme qualities may or may not appear as the wisdom of great bliss. In any case, it is the wisdom that is free from all elaborations of the grasped and the grasper. When all appearances of the grasped and the grasper cease, it seems as if one will go into emptiness where there is no appearance of anything else, but it does not change in that way. That very non-elaboration appears in all aspects of the three realms of samsara and nirvana, such as the wheel of the mandala. That which appears in that way is also the appearance of conventional truth, or karmic appearance, or...
Chinese
不是错觉，而是智慧的显现，或是法性的显现，或是原始的显现。如此，如果这与色声等显现相似，就会怀疑是微尘的法，考虑到这一点，才再三说超越了微尘的法。有些人说这里所说的空性并非胜义空性本身，而是指空于微尘之法的空性，这是对甚深之义的歪曲之语。对于这遍一切相的空性，被称为有相空性，这里所说的“有相”不是指有戏论、有相状、有分别、有勤作，而是指目标是实际见到和体验到的意义，因此是对不错误的智慧的显现。这本身就是法界空性本身，因此是普遍公认的胜义谛，而将大乐安立为世俗谛，虽然大乐不是真正的世俗谛，但必须依靠世俗的融乐之方便才能证悟它，因此以与世俗相关的形式安立为世俗谛。在此处的独特安立中，不变化的巨大喜乐被赋予了胜义谛的名称，因为它因息灭了能取所取等戏论而显得特殊。具足一切相之殊胜的空色大手印被赋予了世俗谛的名称，因为它以与世俗在形式上相似的方式安住在世俗的法及其法性之中。如果认为，因为实相胜义是双运的体性，所以不变化的喜乐也安住在世俗的法性之中，因此必须使用世俗谛的名称，那么，虽然总的来说本体上没有差别，但对于这种因需要而作出的不同安立，那种抬杠的理由是不适用的，而这里的需要必须这样理解：不变化的喜乐和具足一切殊胜之相两者本体相同，不变化的喜乐本身就是一切法的法性，但从不变化和喜乐的角度来看，仅仅是胜义的自性。
English
It is not an illusion, but the appearance of wisdom, or the appearance of dharmata, or the primordial appearance. Thus, if this appears similar to forms, sounds, etc., there will be doubt that it is the dharma of subtle particles. Considering this, it is repeatedly said that it transcends the dharma of subtle particles. Some say that the emptiness spoken of here is not the ultimate emptiness itself, but refers to the emptiness that is empty of the dharma of particles, which is a distorted statement of the profound meaning. This emptiness of all aspects is called the emptiness with characteristics. The "with characteristics" mentioned here does not refer to having elaboration, having characteristics, having conceptualization, or having effort, but refers to the fact that the object is the meaning that is actually seen and experienced, so it is the direct appearance to the unerring wisdom. This itself is the dharmadhatu emptiness itself, so it is the commonly known ultimate truth, and the great bliss is established as the relative truth. Although the great bliss is not the real relative truth, it must be realized through the means of relative melting bliss, so it is established as the relative truth in a way related to the relative truth. In the unique establishment here, the unchanging great bliss is given the name of ultimate truth, because it is distinguished by the cessation of elaboration such as grasping and being grasped. The emptiness-form mahamudra, which possesses all excellent aspects, is given the name of relative truth, because it abides in the dharma of the relative and its dharmata in a way that is similar to the relative in form. If it is thought that since the ultimate reality is the nature of union, the unchanging bliss also abides in the dharmata of the relative, so the name of relative truth must be used, then, although there is no difference in essence in general, that kind of quibbling reasoning is not applicable to this kind of different establishment made out of necessity, and the necessity here must be understood as follows: the unchanging bliss and the one possessing all excellent aspects are the same in essence, the unchanging bliss itself is the dharmata of all dharmas, but from the perspective of unchanging and bliss, it is only the nature of the ultimate.