Chinese
之故。自宗的传承中，这被称为“三寂静”之名非常著名。 在引导文中说：“以前所做的身语意三门之业，都成了无意义和颠倒。” 其含义是：身语意三所做的一切，都未超出善、恶、无记三者。三门所造的罪业，不仅仅是无意义，而是颠倒，成了自己让自己感受痛苦的唯一方法。所做的无记业，都成了虚度光阴和毫无意义。所做的善业，也成了轮回中短暂安乐的因，但安乐不能持久而衰败，最终不能产生可以信赖的果实，在小事上浪费时间，因为没有大的意义，所以称为无意义。以前在无边无际的时间里，做了那么多的业，也没有产生结果。因此，无论以前做了多少，都不会产生可以信赖的果实。现在，就把身语意三的一切行为都随意放下，这是要无所思地安住的意思。 在三寂静的这个阶段，对于处所暗室、见解和不同寻常的禁行，没有必须完全需要的规定。以前也有过不在暗室的处所，如何适宜地保持身体姿势的习惯。但在那个时候，也要熟练地练习身体姿势。而且，真正进入实修时，因为还不习惯暗室，最初会出现不适。以前熟练的身体姿势的来源，在这里不起作用，需要重新练习禁行的身体姿势，因此，会出现与之前不同的情况。所以，从昆桑钦波（ཀུན་སྤངས་ཆེན་པོ，伟大的离欲者）之后，为了三寂静，无论处所和禁行如何，都可以。因为这个也可以，所以在这个时候，暗室和不同寻常的禁行，与普通的身体姿势一起，在这个时候熟练，在真正实修的时候，就不需要困难，能够使目标成为关键，这是通过亲身体验而证实的。暗室和见解等，与实修没有区别。因此，这三寂静除了暗室和强烈禁行的差别之外，在藏地本身是著名的
English
Therefore, in the tradition of our own school, this is famously known as the term "Three Seclusions." In the instruction manual, it says, "The actions of the three doors done in the past have become meaningless and inverted." The meaning of this is: all the actions of body, speech, and mind have not gone beyond the three: virtue, vice, and neutral. The sins committed by the three doors are not just meaningless, but inverted, becoming the only way for oneself to experience suffering. The neutral actions done have become mere wasting of life and meaningless. Even the virtuous actions done have become the cause of temporary happiness in samsara, but that happiness cannot last and decays, so in the end, it does not produce a fruit that can be relied upon. Time is wasted on small matters, and because there is no great meaning, it is called meaningless. In the past, for such an endless time, so much karma was done, but no result was produced. Therefore, no matter how much was done in the past, it will not produce a fruit that can be relied upon. Now, just abandon all the actions of body, speech, and mind as you please, which means to abide without thinking. In this stage of the Three Seclusions, there is no necessity to have the place of a dark room, the view, and the extraordinary restrictions. In the past, there was also a custom of assuming a posture that was just a common bodily posture in a place that was not a dark room, as appropriate. But at that time, that common bodily posture also had to be practiced until it was mastered. Moreover, when actually engaging in the main practice, discomfort arises at first because one is not accustomed to the dark room. The source of the previously mastered bodily posture is of no use here, and one must newly practice the bodily posture of the restrictions. Therefore, a situation arises where one deviates from the previous one. Therefore, from Kunpang Chenpo (ཀུན་སྤངས་ཆེན་པོ, the Great Renunciate) onwards, for the sake of the Three Seclusions, whatever the place and restrictions may be, it is acceptable. Because this is also acceptable, at this time, the dark room and the extraordinary restrictions, together with the common bodily posture, are mastered at this time. In the actual practice, there is no need for difficulty, and it is established by personal experience that the object becomes essential. The dark room and the view, etc., are no different from the actual practice. Therefore, these Three Seclusions, apart from the difference between the dark room and the strong restrictions, are famous in Tibet itself.
Tibetan
་ཕྱག་ཆེན། ཞི་བྱེད། རྫོགས་ཆེན། སེམས་ སྡེ་གཅོད་ཡུལ། བསམ་མི་ཁྱབ། འཁོར་འདས་དབྱེར་མེད། ཀ་དག་ཁྲེགས་གཅོད་ལ་སོགས་ པར་གྲགས་པའི་གདམས་ངག་གི་གནད་མ་ལུས་པ་འདི་ཁོ་ན་ལ་འདུས། སོར་སྡུད་ཡན་ཆད་ 4-259 ལ། གདམས་ངག་དེ་དག་གིས་སྙོགས་པར་མི་སྤོབས་པའི་མངོན་པར་མཐོ་བའི་ཁྱད་ཆོས་དུ་ མ་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ནོ། །གོང་མ་རྣམས་ཀྱི་གསུང་འཕྲོས་ལས། གདམས་ངག་གཞན་གྱི་ཐུན་ མོང་མ་ཡིན་པའི་སྔོན་འགྲོ་རྣམས། འདིར་ཐུན་མོང་གི་སྔོན་འགྲོར་བྱེད། གཞན་གྱི་དངོས་ གཞི་རྣམས་འདིའི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་སྔོན་འགྲོར་བྱེད། ཞེས་གསུངས་པའང་འདི་ལ་ དགོངས། འོ་ན་འདིར་མི་རྟོག་པ་ཉིད་ལ་འཇོག་པ་ཙམ་དུ་འདུག གཞན་འགའ་ཞིག་ཏུ་ སེམས་འཚོལ་དང་དྲན་པའི་ཚོད་འཛིན་བྱེད་པས་དེ་ལྷག་སྙམ་ན། དྲན་པའི་སོ་བ་ནི་འདིར་ ཡང་གཏོང་ལ། སེམས་འཚོལ་དུ་འདོད་པ་དེ་ཚན་ཡང་དགོས་པའི་སྐབས་བྱུང་ན། ཆོས་ འདིའི་ཆ་ལག་ལ་ཡང་ཡོད་ཅིང་། ཡོད་པ་ཙམ་དུ་མ་ཟད་ལྷག་དང་བཅས་པར་ཡང་ཡོད་མོད། ལན་གཅིག་རྟོག་དཔྱོད་ཀྱི་རྩོལ་བ་བྱེད་ཕྱིན། སེམས་འཚོལ་དེ་ལའང་གཅིག་ཏུ་འགངས་ཆེ་ རྒྱུ་མེད། དེ་བས་རྒྱུས་པ་བདག་མེད་སྟོང་ཉིད་ཀྱི་གོ་མྱོང་ཐག་ཆོད་གོལ་ས་གཅོད་པ་མཐའ་ ཡས་པ་ཞིག་ཆོས་འདི་ལ་ཡོད་པ་ཡིན། འོན་ཀྱང་ལམ་གྱི་རྐང་ལ་མ་བཅོས་པར་འཇོག་ཕྱིན། སེམས་འཚོལ་དང་དྲན་འཛིན་ཡང་དགོས་རྒྱུ་མེད་དེ་དེ་གཉིས་ཀར་བློས་བྱས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གནས་ལུགས་གདོད་མ་ལ་རེག་པར་མི་ནུས་སོ། །བྲམ་ཟེ་ཆེན་པོས་ཀྱང་། ཆུ་དང་མར་མེ་ རང་གསལ་ཅིག་ཏུ་ཞོག །ཅེས་གསུངས་ཏེ། དཔེར་ན་ཆུ་རྙོག་མ་ཅན་དེ་གཡོ་བ་མེད་པར་ བཞག་ན། རྙོག་མ་ཐམས་ཅད་རང་སངས་ཏེ་དྭངས་པར་གྱུར་པ་ན། ཆུ་ནང་ན་ཡོད་ཚད་ གསལ་བར་མཐོང་འོང་། དེའི་ཚེ་རྙོག་མ་ཅན་གྱི་ཆུ་ནང་ན་དངོས་པོ་ཅི་ཡོད་འཚོལ་བ་ལ། ལག་ནོམ་བྱེད་ཅིང་ཆུ་དཀྲུག་མི་དགོས་པར་དངོས་སུ་མཐོང་བ་ཡིན། དེ་བཞིན་དུ་སེམས་ རྣམ་རྟོག་སྤངས་ཏེ་གཡོ་མེད་དུ་བཞག་པས། ཤེས་པ་ཉག་ཉོག་སངས་ཤིང་དྭངས་པ་ན། རིག་ པ་རང་གི་སྡོད་ལུགས་རང་གཟུགས་དེ་གསལ་བར་མཐོང་ཡོང་། དེ་ཙ་ན་སེམས་དང་རྣམ་ རྟོག་འདྲེས་པའི་རྙོག་ཆུ་ལ་རྟོག་དཔྱོད་སེམས་འཚོལ་གྱི་ལག་པས་དཀྲུག་མི་དགོས། སེམས་ 4-260 ཀྱི་ངོ་བོ་རྩོལ་མེད་དུ་མཐོང་ཡོང་། ཡང་ད་ལྟ་ཕལ་ཆེར་དྲན་འཛིན་གྱི་{ཚོ་}འཛིན་དགོས་ཟེར་ ཡང་། ཉོན་མོངས་དང་རྣམ་རྟོག་སྐྱེས་རེས་ཀྱི་ངོས་གཟུང་ནས་དབྱིངས་སུ་ནི་གཅོད། དེ་ལ་ སྒོམ་ཆེན་པ་རྣམས་དྲན
Chinese
大手印，息解，大圆满，心 部断境，不可思议，轮涅无别，本来清净立断等等，所有这些著名的窍诀的要点都包含在这一个之中。直到索度为止 4-259 ，具有那些窍诀所无法比拟的卓越特性。上师们的开示中说：其他窍诀的 不共前行，在这里作为共同前行。其他的正行在这里作为不共前行。这样说也是指这个。那么这里仅仅是安住于无分别吗？有些人认为寻找心和控制念头是更好的。但是，在这里也要放下念头的守卫。如果需要寻找心，那么在需要的时候，这个法的组成部分中也有，不仅有，而且还有剩余。一旦进行思辨的努力，寻找心也不是那么重要了。因此，这个法具有无限的、彻底理解无我空性的经验，能够切断歧途。然而，只要将道路的根本安住于不造作，就不需要寻找心和控制念头，因为这两者都是造作的。无法触及原始的实相。大婆罗门也说：将水和灯火安住于自明之中。例如，如果将浑浊的水静置不动，所有的浑浊都会自然澄清，变得清澈，水中的一切都会清晰可见。那时，不需要用手去搅动浑浊的水来寻找其中的东西，而是可以直接看到。同样，如果将心从分别念中解脱出来，安住于不动，知识的混乱就会澄清，变得清澈，智慧自身的安住方式，自身的形象就会清晰可见。那时，不需要用思辨寻找心的手去搅动心和分别念混合的浑浊之水。心的本性会毫不费力地显现出来。现在大多数人说需要抓住念头，但是从烦恼和分别念交替生起的角度来截断法界。对于那些修行人来说，念
English
Mahamudra, Pacification, Dzogchen, Mind Division Cutting Field, Inconceivable, Samsara-Nirvana Undifferentiated, Primordial Purity Trekchö, etc., all the key points of these famous instructions are contained in this one alone. Up to Sordu 4-259 , it possesses many supremely high qualities that those instructions cannot compete with. From the words of the previous ones: The uncommon preliminaries of other instructions, here are done as common preliminaries. The main practices of others are done here as uncommon preliminaries. This is what is meant by that. So, is it just settling into non-conceptuality here? Some think that searching for the mind and controlling thoughts is better. But here, too, the guard of mindfulness is released. If it is desired to search for the mind, then if there is a time when it is needed, it is also in the parts of this Dharma, and not only is it there, but there is also extra. Once the effort of contemplation is made, searching for the mind is not so important either. Therefore, this Dharma has an infinite experience of thoroughly understanding selflessness and emptiness, which cuts off the wrong paths. However, as long as the root of the path is placed in the unconditioned, there is no need to search for the mind and hold onto thoughts, because both of these are fabricated. It cannot touch the original state of reality. The Great Brahmin also said: Place water and fire in self-illumination. For example, if a muddy water is left undisturbed, all the mud will naturally clear and become clear, and everything in the water will be clearly visible. At that time, there is no need to grope around and stir the water to find what is in the muddy water, but it can be seen directly. Similarly, when the mind is freed from conceptual thoughts and placed in immobility, the confusion of knowledge clears and becomes clear, and the way of abiding of awareness itself, its own form, will be clearly seen. At that moment, there is no need to stir the muddy water mixed with mind and conceptual thoughts with the hand of contemplation and mind-searching. The nature of the mind will be seen effortlessly. Again, now most people say that it is necessary to hold onto the {group} of mindfulness, but from the perspective of the alternating arising of afflictions and conceptual thoughts, it cuts off into the expanse. For those great meditators, mind
Tibetan
་པ་ཟེར་གྱིན་འདུག་པ། དེ་ནི་ཞོར་བྱུང་ཐམས་ཅད་དུ་འདིར་ཡང་ལག་ ལེན་ལ་ནི་འདེབས། དེ་ཙམ་ལ་ཉམས་ལེན་མཐར་ཐུག་ཏུ་ནི་མི་རྩི། སེམས་རང་ངོ་ཤེས་ དགོས་པ་ཡིན་ཞེས་གྲགས་ཏེ་བྱར་མེད་ཀྱི་སྒོ་ནས་རང་རིག་པ་ནི། སེམས་དབྱེ་ན་རྣམ་པར་ མི་རྟོག་པ་ཁོ་ན་རང་ཡིན། བློས་བྱས་ཀྱི་ངོ་ཤེས་ལ་ཧ་ལས་རྒྱུ་ཙམ་མེད། དེ་ནི་སེམས་འཁྲིད་ གཤའ་མ་ཞིག་བྱས་ན་ཐམས་ཅད་ལ་ཤུགས་འབྱུང་དུ་འོང་བ་ལགས། མདོར་ན་ཕལ་ཅིག་ བློས་བྱས་ཀྱི་ཆོས་ཀྱིས་སངས་མི་རྒྱ་ཞེས་འགྲམ་པ་བུད་བུད་ཁ་ནས་འདོན་བཞིན་དུ། རིག་པ་ རྐྱང་{འདོད[་འདེད་]དང་། དྲན་པ་བསྟེན་པ་དང་། རང་ཞལ་ལ་བལྟ་བ་དང་། ཆེ་རེ་བལྟ་ དགོས་བྱ་བ་སོགས་སླར་ཡང་བློས་བྱས་ཤིག་རང་ལ་བློ་རྩེ་གཏོད་པ་འདི་ཡང་ཡ་རེ་{ཚ[་ཆེ] འོ། །སྒོས་སུ་ཡང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཉམས་རྩལ་ཕྱོགས་མེད་དུ་རྒྱས་ནས། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་པའི་ འཆར་སྒོ་འབྱམས་ཀླས་པའི་སྐབས་ཤིག་ཏུ། ཉམས་རང་ཤར་བྱུང་རྒྱལ་དུ་བསྐྱངས་དགོས་པ་ ལ། དྲན་པའི་ཚོ་འཛིན་ཡིན་པར་རློམ་ནས་མགོ་བཀུག དབུགས་{བསྔམས[་བསྡམས]་ བསྡད་པས་ཉམས་མྱོང་དང་ཡོན་ཏན་ཕྱོགས་མེད་དུ་འཆར་བ་ལ་གེགས་ཆེན་པོ་བྱེད་པ་ཡིན། དྲན་པའི་སོ་པ་སྤོང་དགོས་པའི་སྐབས་ཀྱང་མང་ངོ་། །ཡང་འགའ་ཞིག་རྣམ་རྟོག་སྒོམ་གྱི་རྩལ་ ཡིན་བཅད་དུ་མི་བཏུབ་ཟེར་ཏེ། ས་ར་ཧས། རྟོག་པ་ཉམས་པས་བློ་ཉམས་ཤེས། །བློ་ངན་ རྗེས་སུ་རྟོག་བྱེད་ལོ། །དེ་ཉིད་ལས་ནི་བློ་བཟང་པོ། །ནམ་མཁའ་ལས་ལྷག་ཅི་ཡང་འབྱུང་། ། ཞེས་གསུངས་པས་དངོས་སུ་བཀག་ཅིང་། རྒྱུད་ལས། རྣམ་རྟོག་མ་རིག་ཆེན་པོ་སྟེ། །འཁོར་ བའི་རྒྱ་མཚོར་ལྟུང་བྱེད་ཡིན། །མི་རྟོག་ཏིང་འཛིན་ལ་གནས་ན། །མཁའ་བཞིན་དྲི་མ་མེད་ པར་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས། རྣམ་རྟོག་ཆད་པའི་ཤུལ་ན་རིག་པ་ཙམ་འདུག་པ་དང་། རྣམ་ 4-261 རྟོག་སྡོད་ཚུགས་མ་ཐུབ་པ་ཙམ་ལ་ཅི་ཡང་མེད་པ་འདྲ་ཞིག་མྱོང་བ་ན། སེམས་ཉིད་རྣམ་རྟོག་ རྣམ་རྟོག་ཉིད་སེམས་ཉིད་ཡིན་སྙམ་ཞིང་སྨྲ་བ་དང་། རྣམ་རྟོག་སྟོང་ཉིད་སྟོང་ཉིད་ཆོས་སྐུའོ་ སྙམ་དུ་སེམས་ཤིང་སྨྲ་བ་ནི་འཆར་སྒོ་དང་སེམས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཕྱོགས་རེ་རིག་པ་ལས། གོ་ ཚུལ་ཕྱོགས་རེ་བ་ཞིག་བྱུང་། གོ་ཚུལ་དེ་དང་མཐུན་པའི་ཐ་སྙད་རེ་བཏགས་པར་འདུག དཔེར་ན་ཆུ་ཆད་པའི་ཤུལ་སར་འདུག་པས་ཆུ་དང་ས་གཅིག་པར་འཛིན་པ་དང་། ཁང་པ་ འགྱེལ་བཞིན་པའི་དུས་ན་བར་སྣང་སྟོང་པ་འདུག་པས། བར་སྣང་ཉིད་ཁང་པའོ་སྙམ་དུ་ སེམས་པ་དང་འདྲའོ། །ཉམས་མྱོང་ཅུང་ཟད་དང་འབྲེལ་བ
Chinese
说的是这个。这在所有的副产品中也用于实践，但不被认为是最终的修行。据说必须认识自心，以无所作为的方式，自明自知仅仅是非概念性的。对于人为的认识，没有什么可惊讶的。如果做一个纯粹的心性引导，一切都会自然而然地发生。简而言之，有些人一边嘟囔着“人为的法不会成佛”，一边又把注意力集中在人为的事物上，比如追求、依赖记忆、观看自己的脸、观看伟大等等。这真是太棒了！特别是，当智慧的体验和技巧无所不在地扩展，各种显现的门径无边无际时，必须以自发的方式培养体验。如果自认为是记忆的守护者而低头，屏住呼吸，就会严重阻碍体验和功德无所不在地显现。有很多时候需要放弃记忆的哨兵。还有一些人说，不能断定念头是修行的技巧。萨ra哈说：“念头消失智慧也消失，恶慧跟随念头转，从中生出善良慧，没有什么比天空更伟大。”因此，他明确地禁止了它。经文中说：“念头是巨大的无明，是堕入轮回大海的原因。如果安住于非概念性的禅定，就会像天空一样没有污垢。”据说，在念头停止之后，只有觉性存在，并且体验到念头无法停留，似乎什么都没有。因此，认为心性是念头，念头是心性，并说念头是空性，空性是法身，这只是从显现和心性的特征中认识到了一部分，产生了一种片面的理解。似乎只是贴上了与该理解相符的标签。例如，就像因为水退去后留下泥土，就认为水和泥土是一样的；或者在房子倒塌时，因为空间是空的，就认为空间就是房子一样。这与稍微体验有关。
English
That's what they're saying. This is also applied in practice in all by-products, but it is not considered the ultimate practice. It is said that one must recognize one's own mind, and in a way that is without doing, self-knowing is merely non-conceptual. There is nothing to be surprised about in artificial recognition. If a pure mind-leading is done, everything will naturally arise. In short, some people, while muttering, "One does not attain Buddhahood through artificial Dharma," again focus their attention on artificial things such as pursuing, relying on memory, looking at one's own face, looking at greatness, and so on. This is really amazing! In particular, when the experience and skill of wisdom expand everywhere, and the gateways of all kinds of appearances are boundless, one must cultivate experience in a spontaneous way. If one bows one's head, presuming to be a guardian of memory, and holds one's breath, it will greatly hinder the experience and merit from appearing everywhere. There are many times when one needs to abandon the sentinel of memory. There are also some who say that one cannot determine that thoughts are the skill of meditation. Saraha said, "When thoughts disappear, wisdom also disappears, bad wisdom follows the turn of thoughts, from which good wisdom arises, nothing is greater than the sky." Therefore, he explicitly forbade it. The scriptures say, "Thoughts are great ignorance, the cause of falling into the ocean of samsara. If one abides in non-conceptual samadhi, one will become like the sky, without defilement." It is said that after thoughts have ceased, only awareness remains, and one experiences that thoughts cannot stay, and it seems that there is nothing. Therefore, thinking that mind is thoughts, thoughts are mind, and saying that thoughts are emptiness, emptiness is the Dharmakaya, is only recognizing a part of the characteristics of appearance and mind, and a one-sided understanding has arisen. It seems that they are just labeling things that are in accordance with that understanding. For example, it is like thinking that water and earth are the same because there is mud left after the water has receded; or when a house is collapsing, thinking that space is the house because the space is empty. This is related to a little experience.