Tibetan
བསྡུ་དངོས་སོགས་བྱང་ཆུབ་ སེམས་དཔའི་སྤྱོད་པ་ལ་འཕྲལ་དུ་སྦྱོར་བར་འདོད་པའོ། །འདི་ལ་འཇུག་པ་དང་བྲལ་བའི་ སྨོན་པ་རྐྱང་པའང་ཡོད་ལ། འཇུག་པ་རྐྱང་པ་མེད། འཇུག་སེམས་རྒྱུད་ལ་ཡོད་པའི་གང་ ཟག་དེ་ལ། སྨོན་སེམས་ཀྱང་ཡོད་པས་ཁྱབ་མོད། བློའི་སྤུ་རིས་མི་གཅིག་གོ །བདག་གཞན་ མཉམ་བརྗེ་གཉིས་ནི། མཉམ་པ་གཙོ་བོ་ཡིན་ལ། བརྗེ་བ་ནི་དེའི་གེགས་སེལ་བོགས་ འདོན་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་མཉམ་པ་ནི། བདག་དང་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་མེད་ པར་ཡང་མཉམ། ཆོས་ཉིད་ཡེ་ཤེས་གཅིག་ཏུ་ཡང་མཉམ། སེམས་ཅན་གྱི་དོན་ཉིད་བདག་ གི་འདོད་དོན་ཡིན་པས་འདོད་པའི་དོན་ཡང་མཉམ། བདག་དང་སེམས་ཅན་བདེ་བ་འདོད་ པར་མཉམ། སྡུག་བསྔལ་མི་འདོད་པར་མཉམ། བདེ་བ་སྒྲུབ་དགོས་དང་སྡུག་བསྔལ་སེལ་ དགོས་སུའང་མཉམ། གལ་ཆེ་ཆུང་གི་དབྱེ་བ་མེད་པ་དང་གཅེས་མི་གཅེས་ཀྱི་དབྱེ་བ་མེད་ པར། གཉིས་ཀ་གཅེས་པར་མཉམ་སྟེ། དེའི་ཕྱིར་བདག་སངས་རྒྱས་ཐོབ་ནས་སེམས་ཅན་ ཐམས་ཅད་སངས་རྒྱས་ལ་འགོད་པར་འདོད་པའོ། །འདིར་གལ་ཆེ་བར་མཉམ་པ་ནི། སེམས་ 4-157 ཅན་གཞན་ཐམས་ཅད་ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་བྱས་པ་དང་། བདག་གཅིག་པུ་མཉམ་པའི་དོན་མ་ ཡིན། སེམས་ཅན་གང་ཡང་རུང་བ་ཞིག་དང་བདག་ཉིད་མཉམ་པ་ན། སེམས་ཅན་ནི་ཤིན་ ཏུ་མང་པོར་གྱུར་ན་བདག་ལས་ལྷག་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ན་ཡང་སེམས་ཅན་རྣམས་བྱང་ ཆུབ་ཐོབ་འདོད་བདག་གིས་བྱེད་པ་བཞིན་དུ། བདག་ཀྱང་བྱང་ཆུབ་དེ་ཐོབ་འདོད་ཡིན་པས། འབྲས་བུ་གཅིག་ལ་སྦྱོར་འདོད་མཉམ་པའི་ཕྱིར་བདག་གཞན་མཉམ་པའོ། ། བདག་གཞན་བརྗེ་བ་ནི། འཁོར་བ་པ་རྣམས་བདག་ཉིད་བདེ་བ་དང་བཟང་བར་འདོད་ པ་ཙམ་གཞན་སུ་ལའང་མི་འབྱུང་སྟེ། འགྲོ་བ་གཞན་ཁ་ཅིག་སྡུག་བསྔལ་བར་འདོད། འགའ་ ཞིག་བཏང་སྙོམས་སུ་འཇོག ཉེ་དུ་སོགས་ཉུང་ཟད་ཅིག་ལ་བདེ་བར་འདོད་པ་སྲིད་ཀྱང་། བདག་རང་ལས་མི་གཅེས་ཤིང་གལ་ཆུང་བ་ཁོ་ནར་སེམས་པ་ལས། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ ནི་གཞི་བདག་གཞན་གཉིས་ཀྱི་སྟེང་དུ། གལ་ཆེ་ཆུང་བརྗེས་ཏེ། བདག་མི་གཅེས་ཤིང་། སེམས་ཅན་གང་ཅི་ཡང་རུང་བ་གཅིག་ཀྱང་བདག་ལས་ཆེས་ཤིན་ཏུ་གཅེས་པར་འཛིན་པ་ ཡིན་ཏེ། གཞན་བདེ་བའི་ཕྱིར་བདག་ཉིད་སྡུག་བསྔལ་ལ་ཡང་འཇུག་པར་སྤྲོ་བ་དང་། རང་ ཉིད་མ་གྲོལ་ན་སེམས་ཅན་ཞིག་ཐོག་མར་གྲོལ་བར་འགྱུར་ལ། བདག་གྲོལ་བའི་ཐབས་བྱས་ ན། སེམས་ཅན་དེ་རེ་ཞིག་མི་གྲོལ་བའི་རིགས་ཤིག་འདུག་ན། བདག་འཁོར་བར་གནས་ ནས་འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་མྱོང་བ་ལ་མི་འདོད་པ་མེད་ཅིང་། སེམས་
Chinese
将收集等迅速应用于菩萨的行持中，是这样希望的。这里有不伴随行持的单纯发愿，没有单纯的行持。具有行持心的补特伽罗，一定具有发愿心。但是，智慧的细微之处不尽相同。自他平等和互换二者，平等是主要的，互换是排除其障碍、增进利益。其中，平等是：我和一切有情在无自性上是平等的，在法性智慧一味一体上也是平等的，有情的利益就是我的意愿，所以在意愿上也是平等的，我和有情在希求安乐上是平等的，在不欲痛苦上是平等的，在必须成办安乐和必须消除痛苦上也是平等的。在没有重要与不重要的区分，以及没有珍爱与不珍爱的区分上，二者都是珍爱的，是平等的。因此，希望自己获得佛果后，将一切有情安置于佛果。这里所说的重要上的平等，不是将所有其他有情放在一边，而仅仅是我自己平等的意思。而是任何一个有情和我自己平等，如果众生变得非常多，那就仅仅是比我更重要了。即使如此，众生希求获得菩提如同我所做的一样，我也同样希求获得菩提，因为在趋向同一个果上意愿是平等的，所以是自他平等。 自他互换是：轮回中的人们仅仅希望自己安乐和美好，不会对其他人这样希望。有些其他众生希望痛苦，有些则保持中立。或许会对亲友等少数人希望安乐，但是，除了认为不如自己珍贵和重要之外，菩萨是在自己和他人的基础上，将重要性互换，不珍爱自己，任何一个有情都比自己更加珍爱。为了他人的安乐，自己也乐于承受痛苦，如果自己没有解脱，某个众生首先获得解脱，如果我获得解脱的方法是，那个众生暂时无法解脱，那么我不介意自己安住于轮回，感受轮回的痛苦，内心……
English
Wishing to quickly apply collections and so forth to the conduct of a Bodhisattva. Here, there is only aspiration without engagement, but there is no engagement alone. A person who has the mind of engagement necessarily has the mind of aspiration. However, the subtleties of wisdom are not the same. In the two, self-other equality and exchange, equality is primary, and exchange is to eliminate its obstacles and enhance its benefits. Among them, equality is: I and all sentient beings are equal in being without inherent existence, and also equal in the single taste of Dharmata wisdom. The benefit of sentient beings is my own wish, so we are equal in wish. I and sentient beings are equal in desiring happiness, and equal in not wanting suffering. We are also equal in needing to accomplish happiness and needing to eliminate suffering. In not having the distinction of important and unimportant, and not having the distinction of cherished and uncherished, both are cherished, and are equal. Therefore, one wishes to attain Buddhahood oneself and then place all sentient beings in Buddhahood. Here, equality in importance does not mean putting all other sentient beings on one side and only myself being equal. Rather, any sentient being is equal to myself. If sentient beings become very numerous, then they are only more important than myself. Even so, sentient beings wish to attain enlightenment as I do, and I also wish to attain that enlightenment. Because the intention to apply to the same result is equal, it is self-other equality. Self-other exchange is: Samsaric beings only wish for their own happiness and well-being, and do not wish that for anyone else. Some other beings wish for suffering, and some remain neutral. Perhaps they wish for happiness for a few, such as relatives, but other than thinking that they are not as precious and important as oneself, Bodhisattvas, on the basis of themselves and others, exchange importance, not cherishing themselves, and holding any sentient being whatsoever as much more precious than themselves. For the sake of others' happiness, they are willing to engage in suffering themselves, and if they themselves are not liberated, a sentient being will be liberated first. If the method for my liberation is that that sentient being cannot be liberated for the time being, then I do not mind remaining in samsara and experiencing the suffering of samsara, and the mind...
Tibetan
ཅན་དེ་ཐོག་མར་གྲོལ་ བར་འདོད་པས། དེའི་ཐབས་ལ་བརྩོན་པར་བྱེད་པའོ། །དེས་གཞན་རྣམས་ལའང་རིགས་ འགྲེ་སྟེ། བདག་གཞན་མཉམ་པ་ལ་རང་དོན་ཡིད་བྱེད་ཅུང་ཟད་འདྲེ་བ་སྲིད་པས། བདག་ གཞན་བརྗེ་བ་བསྒོམས་ན་དེ་དག་པར་འགྱུར་བས་བདག་གཞན་མཉམ་པའི་གེགས་སེལ་བ་ ཡིན་ནོ། །བདག་གཞན་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་མ་གྱུར་པ་ལ། འདི་ཡི་ས་ལ་དོར་བས་མཉམ་པར་ འདྲེ་བའི་ཕྱིར་བོགས་འབྱིན་པའང་ཡིན་ནོ། །རྩ་བ་བདག་གཞན་མཉམ་པ་ཡིན་བརྗེ་བ་འདི་ 4-158 ཡན་ལག་ཡིན་ཀྱང་། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྤྱོད་པ་རྨད་དུ་བྱུང་བ་ཕལ་ཆེར། བདག་གཞན་ བརྗེ་བ་འདིས་བྱེད་ཅིང་། ཐབས་མཁས་ཀྱི་ཁྱད་པར་མཆོག་གཅིག་ཡིན་པས་འདི་མེད་དུ་མི་ རུང་བའི་གལ་པོ་ཆེ་ཡིན་ཏེ། རྒྱལ་པོའི་བྱ་བ་བློན་པོས་བྱེད་པ་བཞིན་ནོ། ། དོན་ཚན་གསུམ་པ་སྒྲ་དོན་ནི་དོན་དམ་དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཞེས་ཟེར་བ། དེ་བཞིན་ཉིད་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ངོ་བོ་ཡིན་ལ། སེམས་ཉིད་ཀྱང་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཀྱི་ཞེས་པ་དྲུག་ པའི་སྒྲ་ནི་གཞི་མཐུན་བསྡུ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་རྟོགས་པའི་ལམ་གྱི་ཡེ་ཤེས་ནི། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ རང་བཞིན་དངོས་སུ་མཐོང་ཞིང་། དེ་ལ་དམིགས་པའི་ཤེས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་སྐད་ཅེས་བྱ་ ལ། ཀུན་རྫོབ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་འདི་ནི། བྱང་ཆུབ་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གོ་འཕང་ལ་ དམིགས་ནས་རང་གཞན་རྣམས་དེ་ཐོབ་འདོད་ཀྱི་འདུན་པ་དང་བཅས་པའི་སེམས་པ་ཡིན་ པའི་ཕྱིར་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཞེས་བྱ་སྟེ། འདི་ཀུན་རྫོབ་བྱང་སེམས་སུ་འཇོག སྔ་མ་གཉིས་ པོ་དོན་དམ་བྱང་སེམས་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཆོས་དབྱིངས་ལ་དོན་དམ་བྱང་སེམས་ཞེས་ བརྗོད་ཀྱི། སེམས་བསྐྱེད་ཀྱི་ཐ་སྙད་མི་འཇུག གཞན་གཉིས་ལ་དོན་དམ་སེམས་བསྐྱེད་དང་། ཀུན་རྫོབ་སེམས་བསྐྱེད་ཅེས་འཇོག་པའི་སྐབས་མང་ངོ་། །དེ་ཡང་སེམས་དང་སེམས་བསྐྱེད་ ཀྱི་ཁྱད་པར་ཅི་སྙམ་ན། ངོ་བོ་དང་རྫས་ཀྱི་སྒོ་ནས་ཁྱད་མེད། གནས་སྐབས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ ལས་མིང་འདོགས་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། སེམས་བསྐྱེད་པ་ཞེས་པ་ལ་འཇོག་མཚམས་གཉིས་ལས། གཅིག་ནི་སྨོན་སེམས་མི་འདོར་བར་དམ་བཅས་པ་དང་། འཇུག་སྡོམ་ཆོ་གས་བླངས་པ་ལ་ སྨོན་པ་སེམས་བསྐྱེད་པ་དང་། འཇུག་པ་སེམས་བསྐྱེད་པ་ཞེས། སྨོན་འཇུག་གི་བྱང་སེམས་ གཉིས་པོ་དེ། ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་ངོ་བོར་སྐྱེས་པས་ཤིན་ཏུ་བརྟན་ཅིང་སྟོབས་ཆེ་ལ། ཡོན་ཏན་ ཐམས་ཅད་ཀྱི་གཞིར་གྱུར་པའོ། །དེས་ན་སེམས་བསྐྱེད་འདི་དམ་བཅའ་འམ། ཆོ་གས་བླངས་ པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེ
Chinese
想要首先解脱那个，就努力寻找那个方法。同样可以类推到其他人身上，因为在自他平等中，可能会稍微混入一些为自己着想的念头，如果修习自他交换，就能消除这些，从而消除自他平等的障碍。对于尚未达到自他平等的状态，将这个置于此地，是为了使其平等混合而助益。根本是自他平等，虽然这个交换是分支，但菩萨的大部分殊胜行为，都是通过这个自他交换来实现的，并且这是巧妙方便的最殊胜之处，因此这是不可或缺的，非常重要，就像国王的事情由大臣来做一样。 第三个要点是，从词义上讲，将胜义谛的真如称为菩提心，真如是菩提的体性，也是心的体性。这里的“的”字是第六格的词，表示同基集合。证悟那个真如之道的智慧，是真实见到菩提的自性，并且是以此为对境的智慧。因此，称之为那个。世俗菩提心是指，以圆满菩提的佛果为对境，希望自己和他人都能获得那个果位的意愿和心念，因此称为菩提心，这是世俗菩提心。前面两个是胜义菩提心。虽然如此，法界被称为胜义菩提心，但不使用发心的术语。其他两个，在很多情况下被称为胜义发心和世俗发心。那么，心和发心有什么区别呢？从体性和本质上讲没有区别，只是根据状态的不同而命名。所谓发心，有两种界定，一是发誓不舍弃愿心，二是接受入行仪轨，称为愿菩提心和行菩提心。这两个愿行菩萨，因为生起了戒律的体性，所以非常稳固和强大，并且是所有功德的基础。因此，这个发心是发誓或者通过仪轨接受的菩提心。
English
Wishing to liberate that one first, one strives to find that method. Similarly, it can be applied to others, because in equality of self and others, there might be a slight mixture of thoughts for oneself. If one cultivates the exchange of self and others, it can eliminate these, thereby removing the obstacles to equality of self and others. For those who have not yet attained the state of equality of self and others, placing this here helps to mix them equally. The root is equality of self and others, although this exchange is a branch, most of the extraordinary actions of Bodhisattvas are accomplished through this exchange of self and others, and it is the supreme distinction of skillful means, so it is indispensable and very important, just as the king's affairs are done by the ministers. The third point is that, in terms of meaning, the ultimate reality of Suchness is called Bodhicitta, Suchness is the nature of Bodhi, and also the nature of mind. The word "of" here is the sixth case, indicating a collection of common ground. The wisdom of the path that realizes that Suchness is the wisdom that directly sees the nature of Bodhi and has it as its object. Therefore, it is called that. Conventional Bodhicitta refers to the mind and intention that aims at the attainment of complete Buddhahood and wishes that oneself and others can attain that state, therefore it is called Bodhicitta, and it is regarded as conventional Bodhicitta. The first two are ultimate Bodhicitta. Even so, Dharmadhatu is referred to as ultimate Bodhicitta, but the term generation of mind is not used. The other two are often referred to as ultimate generation of mind and conventional generation of mind. So, what is the difference between mind and generation of mind? There is no difference in terms of nature and essence, but the naming is done according to the difference in state. There are two definitions for the so-called generation of mind, one is to vow not to abandon the aspiration mind, and the other is to take the entering vows, which are called aspiration Bodhicitta and entering Bodhicitta. These two, the aspiration and entering Bodhisattvas, are very stable and powerful because they have given rise to the nature of ethics, and they are the basis of all qualities. Therefore, this generation of mind is the Bodhicitta that is vowed or accepted through rituals.