Tibetan
་དེ་ རྣམས་ཤབ་ཤོབ་ཁོ་ན་ཡིན་པས་སྙིང་པོ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་པར་གོ་དགོས། སེམས་རྟོགས་ན་ 4-333 སངས་རྒྱས་བྱ་བ། སེམས་ཙམ་རྟོགས་པ་རང་གིས་ཀྱང་མིན། སེམས་ཀྱི་གནས་ལུགས་མངོན་ སུམ་དུ་རྟོགས་ཤིང་། རྟོགས་པ་དེ་ཡང་མཐར་ཕྱིན་ན་སངས་རྒྱས་ཐོབ་པའི་དོན་ཡིན་ད་ལྟའི་ རྣམ་རྟོག་འོག་འགྱུ་སྐྱེས་པ་ཆ་རྒྱུས་ཡོད་པ་ཙམ་ལ་སེམས་རྟོགས་པ་མི་ཟེར། སེམས་ཉིད་ མཐོང་བ་{ཡང་[ཡིན་]མིན། འདི་སྐད་ཅེས་སེམས་རྟོགས་ན་ཏ་སངས་རྒྱས་པའང་སྲིད་དེ། ཁྱེད་རྣམས་ཀྱིས་སེམས་ནི་མ་རྟོགས་པར་འདུག སེམས་རྟོགས་ན་སངས་རྒྱ་བས་ཁྱེད་རྣམས་ ལ་ག་ལ་ཕན། ཅེས་བྱ། རང་ལུགས་ལ་སེམས་རང་བཞིན་མེད་པར་རྟོགས་པའི་སྒྲིབ་པ་སྤོང་། སྒྲིབ་པ་སྤངས་པས་སེམས་ཉིད་རྟོགས། ཚོགས་བསགས་པས་ཡོན་ཏན་སྐྱེ། སྒྲིབ་པ་སྤངས་ པ་དང་ཡོན་ཏན་མཐར་ཕྱིན་ཙ་ན་སེམས་ཉིད་རྟོགས་པ་མཐར་ཕྱིན། དེ་ཙ་ན་རྫོགས་པའི་ སངས་རྒྱས་འབྱུང་བ་ཡིན། གྲོང་གསེབ་ལ་ཡན་པའི་རྟོགས་ལྡན་བརྫུས་མ་ལ་སེམས་ཉིད་ཀྱི་ གཉེར་ཁ་མེད། སེམས་རང་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་པ་ནི། ས་བདུན་པོ་ནི་སེམས་ཡིན་ཏེ་བྱ་བ་ དེ་ཡིན། སེམས་ཉིད་རྟོགས་པ་མཐར་ཐུག་པ་ནི། ཡེ་ཤེས་ཆོས་སྐུ་ཡིན། དཔེའམ་རྗེས་མཐུན་ པའམ་ཆ་ཤས་ཕྲ་མོ་ཙམ་ལ་ངེས་པ་མེད་དེ། དེ་འདྲ་ལ་དེ་ཙམ་དུ་རྦད་གཤོད་བྱེད་རིན་ཡང་ མི་ཆོག་གོ །རིག་པ་ངོར་ལྟ་ཙམ་ཆོས་ཀྱི་མིང་ཡང་མི་ཤེས་པའི་ཕལ་པ་ལ་ཡང་ཡོད། ནད་ དྲག་པོས་ཕོག་པ་བག་ཙམ་ཞིག་ཅིག་ལ། ད་ག་འདྲ་ཞིག་འདུག་བྱས་ན། ཐོམ་ཐོམ་པ་ཞིག་ མིན་པ་གང་ཡང་མི་འདུག་ཟེར་འོང་། དེ་སེམས་ཀྱི་གནས་ལུགས་རིག་པ་ཡིན་ནམ་ཅི། ཡང་ ང་ད་ལྟ་དགའ་བྱུང་། ང་ད་ལྟ་ཚིག་པ་ཟ་ཞིག་འདུག་ཟེར་འོང་སྟེ། ཁོས་དགའ་བ་དང་། ཚིག་ པ་ཟོས་པ་ལ་བལྟས་འདུག ངོ་ཤེས་འདུག་སྟེ། དེས་རྣམ་རྟོག་རང་གྲོལ་དུ་ཨེ་འགྲོ། ཆོས་སུ་ ཨེ་སོང་། སེམས་གནས་པ་དང་འགྱུ་བ་རང་ངོ་ཤེས་པས་ཆོས་སུ་འགྲོ་བ་རང་ཞིག་བྱེད་ན་ སྣང་ཆ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་དང་། རང་བཞིན་བརྗོད་བྲལ་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུར་འཆར་ཐུབ་པ་ཞིག་ དགོས་པ་ཡིན། རང་རེ་ལ་ནི་སེམས་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་པའི་ཐབས་ཀྱི་གཙོ་བོ་འོད་ 4-334 གསལ་རྟགས་བཅུ་སྒོམ་པ་འདི་ཀ་ཡིན། ཡིན་ཚུལ་རྒྱས་པ་བཤད་ཟིན། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ དགོངས་པ་དང་རང་ལུགས་ལ་ཏ་སྟོང་གཟུགས་ཉམས་ཙམ་མ་ཡིན། ཆོས་སྐུའི་རང་གཟུགས་ ཡིན་ཡང་། རེ་ཞིག་དེ་དག་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་བྱ་སྟེ། སྒོམ་ཉམས་ཙམ་ཡིན་པས་གནས་ལུགས་ མི་རྟོགས། ཉམས་གང་ཡང་མ་ཤར་བ་བཟང་ན
Chinese
那些都只是闲聊而已，要知道一点意义也没有。如果证悟了心， 4-333 就能成办佛的事业。仅仅证悟心识本身也不行。要现量证悟心的实相，而且，证悟也要达到究竟，才是获得佛果的意义。现在，仅仅是对生起于分别念之下的动摇有所了解，不能叫做证悟了心。见到心性{也[是]不是。}这样说，如果证悟了心，或许也能成佛，你们似乎没有证悟心。如果证悟了心就能成佛，那对你们有什么好处呢？这样说。就自宗而言，要断除认为心有自性的障碍，断除了障碍就能证悟心性，积累资粮就能生起功德，断除障碍和功德圆满之时，就是心性证悟圆满之时，那时才能出现圆满正等觉佛。对于游荡在乡村的虚假瑜伽士来说，没有心性的诀窍。直接证悟心，是说七地是心，是那个事业。心性证悟达到究竟，就是智慧法身。对于比喻或者相似之处，或者微小部分，不能确定，对于那样的人，也不值得严厉斥责。仅仅是粗略一看，甚至连法的名称都不知道的普通人也有（这种粗略的认识）。就像得了重病，稍微好一点的时候，问他现在怎么样了，他会说：“没什么，只是有点迷糊。”这难道是了解心的实相吗？或者，他会说：“我现在很高兴，我现在很生气。”他只是看到了高兴和生气，认识到了（这些情绪），但这样能让分别念自然解脱吗？能成为佛法吗？如果仅仅因为认识到心的安住和动摇就能成为佛法，那就需要能够将显现观为如幻，将自性观为不可言说、如虚空一般。对于我们来说，现量证悟心性的主要方法就是修持光明十相。已经详细讲述了它的道理。佛的密意和自宗并不是仅仅停留在空和形象的体验上，虽然是法身的自性显现，但暂时对他们这样说：仅仅是禅修体验，所以没有证悟实相。什么体验都没有生起反而更好。
English
Those are just idle talks, you should know that there is no meaning at all. If you realize the mind, 4-333 you can accomplish the deeds of the Buddha. Merely realizing the mind itself is not enough. You must directly realize the true nature of the mind, and that realization must reach its ultimate completion in order to attain Buddhahood. Now, merely having some understanding of the movements arising under conceptual thought is not called realizing the mind. Seeing the nature of mind {also [is] not}. Saying this, if you realize the mind, you might even become a Buddha, but it seems that you have not realized the mind. If realizing the mind leads to Buddhahood, what benefit would it bring to you? Thus it is said. In our own tradition, we abandon the obscuration of realizing that the mind has no inherent nature. By abandoning the obscuration, we realize the nature of the mind. By accumulating merit, virtues arise. When the abandonment of obscurations and the completion of virtues are complete, then the realization of the nature of mind is complete. Only then will a fully enlightened Buddha appear. For the false yogis who wander in the villages, there is no key to the nature of mind. Directly realizing the mind itself means that the seventh ground is the mind, that is the activity. The ultimate realization of the nature of mind is the wisdom Dharmakaya. There is no certainty in examples or similarities, or even small parts. It is not worth scolding those kinds of people so much. Even ordinary people who only look at awareness superficially and do not even know the names of the Dharma have it. It is like when someone has a serious illness and feels a little better, and you ask them how they are doing, they might say, "Nothing, just a little dizzy." Is that understanding the nature of the mind? Or they might say, "I am happy now, I am angry now." They just look at the happiness and anger, and recognize them, but does that lead to the self-liberation of conceptual thoughts? Does it become Dharma? If merely recognizing the abiding and moving of the mind itself makes it Dharma, then it needs to be able to perceive appearances as illusory and the nature as inexpressible, like the sky. For us, the main method for directly realizing the nature of mind is to meditate on the ten signs of luminosity. 4-334 The reasons for this have already been explained in detail. The Buddha's intention and our own tradition are not just about the experience of emptiness and form. Although it is the self-appearance of the Dharmakaya, for the time being, we say to them: It is just a meditative experience, so you have not realized the true nature. It is better if no experience arises at all.
Tibetan
། ངན་སོང་དུད་འགྲོ་ལ་སོགས་པ་བཟང་བར་ འགྱུར། ཉམས་ལེན་བྱས་ན་ཉམས་སྐྱེ་བ་ཆོས་ཉིད་ཡིན་མོད། འོ་ན་ཉམས་ལེན་མི་བྱེད་པ་དེ་ ལེགས་སམ་ཅི། ལེགས་ན་ཁོ་རང་ལ་འདུག་གོ །གུ་དོག་པོས་ཅི་བྱེད་བྱ་བ་ནི། རི་ལ་སྡོད་མ་ ནུས། སྒོམ་མ་ནུས་པའི་ཁ་སྐྱེངས་སུ་འདུག གུ་མུ་ལྟོ་བ་རང་ཡངས་པ་དང་འདྲ། ཐེག་པ་ཆེ་ ཆུང་གི་དབྱེ་བ་ནི། སེམས་བསྐྱེད་དང་སྟོང་ཉིད་རྟོགས་པའི་ལྟ་བས་འབྱེད་པ་ཡིན། སྤང་བླང་ ཡོད་མེད་ཀྱིས་འབྱེད་པ་མིན། སྤང་བླང་མེད་པ་ལ་མེད་ལུགས་ཤིག་དགོས། བྱུང་ཚད་ཟ་བ་ དང་། ཕག་ཚད་དུ་ཉལ་བ་དང་། རིགས་ངན་དང་འགྲོགས་པ་ལ་སྤང་བླང་མེད་པ་མི་ཟེར། དགེ་བ་ཐམས་ཅད་ཐེག་དམན་དུ་ལྟ་བ་འདི་ལར་ནས་མི་དགེ་བ་བཅུ་ལས་ལོག་ལྟ་ཐུ་ཟེར་བ་ དེ་ཡིན་པས་ངོ་ཤེས་འཚལ། སྤང་བླང་མེད་ཟེར་གྱིན་དགག་སྒྲུབ་སྤང་བླང་ལ་མི་ཚེ་སྐྱེལ་བ་ འདི་ཅི་ཡིན། ལྟོགས་དད་དང་ཆགས་སྲེད་སྙིང་ཁུངས་སུ་བཅུག་པའི་སྤང་བླང་མེད། དགག་ སྒྲུབ་མེད་ཟེར་བ་འདི་བག་མེད་ཐོ་ཆོའི་རྒྱབ་སྐྱོར་ནག་པོ་ཟང་ཐལ་མ་གཏོགས། དཀར་པོ་ དགེ་བའི་ཆོས་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མ་འདྲེས་པའི་ངན་འགྲོའི་ལམ་པོ་ཆེ་དེར་གདའ་འོ། །དེས་ན་ ཆོས་བྱེད་མ་དགོས་པར་ད་ལྟ་ནས་སངས་རྒྱས་པའི་ཁུངས་ལ། འཆི་ལུགས་ལོད་ཅིང་ཤི་ན་ དམྱལ་བ་ནས་ཐར་དུས་མེད་པའི་ཆོས་ལོག་མི་གཙང་བའི་རྒྱ་མཚོ་ལ། དཀའ་ཚེགས་ཆུང་ལ་ ངོ་མཚར་ཆེ་བའི་ཟབ་ཆོས་བདུད་རྩིའི་ཆུ་མིག་ཡིན་སྙམ་དུ་མ་སེམས་ཤིག དེས་ན་ཆོས་བྱ་བ་ དེ། དང་པོར་ལས་འབྲས་ཀྱི་སྤང་བླང་ཞིབ་པ་ཞིག བར་དུ་སྙིང་རྗེ་བྱང་སེམས་འབྱོངས་པ་ ཞིག མཐར་འཛིན་པ་ཐམས་ཅད་ལས་རང་གྲོལ་བའི་སྟོང་ཉིད་རྟོགས་པ་ཞིག་དགོས། གསང་ 4-335 སྔགས་ལ་ཞུགས་ན་དེ་རྣམས་ཀྱི་སྟེང་དུ། དམ་ཚིག་རྣམ་པར་དག་པ་ཅིག བླ་མ་ལ་མོས་གུས་ ཆུག་པ་ཅིག རིམ་གཉིས་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་ལ་བརྩོན་པ་ཞིག་དགོས་པ་ཡིན། ཡང་སྒོས་སུ་གང་ ལ་དམིགས་པ་བརྟད་དེ་བསྒོམས་ན། ཉོན་མོངས་ཐམས་ཅད་འགག་ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་སྐྱེ་ བའི་ཟུང་འཇུག་གི་ལམ་རྡོ་རྗེའི་རྣལ་འབྱོར་འདི་དང་མཇལ་ནས་ཙབ་ཙོབ་མ་བྱེད་ཅིག ལར་ ཆགས་སྡང་ཆོས་བརྒྱད་ཀྱི་དབང་དུ་སོང་བའི་བླ་མ་དགེ་བཤེས་ཟེར་བ་ཚོ་དང་གཏད་མེད་ཀྱི་ རང་ཉམས་བྱུང་རྒྱལ་དུ་སྐྱོང་བའི་མཁས་པ་མིང་ཅན་དང་། ཟོག་པོ་མགོ་སྐོར་མཁན་གྱི་སྒོམ་ ཆེན་པའི་མིང་ཅན་གྱི་ཁ་ལ་མ་རྒྱུག་པར། སངས་རྒྱས་བྱང་སེམས་ཀྱིས་གསུངས་པའི་ཆོས་ལ་ འཇུག་དགོས་པ་ཡིན་ནོ། །ཆོས་འདི་དང་མཇལ་ནས་ད་བློ་སྣ་མ་མངས
Chinese
恶趣旁生等将会变好。 如果修行，产生退步是规律，然而不修行， 那样好吗？好就让他自己待着吧。说狭隘有什么用呢？住在山上做不来， 修禅做不来的，羞愧地待着。像肚子自己宽大一样。大小乘的差别是， 以发心和证悟空性的见解来区分。不是以取舍有无来区分。 没有取舍，需要一种没有的方式。不是说发生什么就吃什么， 像猪一样睡觉，和恶劣的人交往是没有取舍。把所有善都看作小乘，这根本就是十不善中的邪见，要知道。 一边说着没有取舍，一边在取舍取舍中度过一生，这是什么？把饥饿的信仰和贪欲放在心底的没有取舍。 说没有取舍，这除了是放荡不羁的黑色靠山外， 没有掺杂丝毫白色善法的恶趣大路啊。因此， 不要以为不用修行，现在就成佛了，死法懒惰，死后没有从地狱解脱之时的邪法不净之海， 是费力小而奇妙大的甚深法甘露之泉。因此，修行这件事， 首先需要详细的业果取舍，中间需要熟练慈悲菩提心， 最后需要从一切执着中自然解脱的证悟空性。进入密宗， 4-335 在那些之上，需要清净的誓言，对上师强烈的恭敬， 需要精进于二种次第瑜伽。特别是如果专注地修持任何一个所缘， 就能止息一切烦恼，生起一切功德，与这种双运道金刚瑜伽相遇后，不要草率行事。总之， 不要追随那些被贪嗔八法所控制的所谓上师格西，以及没有依据随意修持的所谓智者，还有虚伪欺骗的所谓大修行者。 而要进入佛菩萨所说的法。与此法相遇后，现在不要再犹豫了。
English
The evil destinies, animals, etc., will become better. If you practice, it is natural to have setbacks. However, is it better not to practice? If it is good, let it stay by itself. What is the use of being narrow-minded? Unable to stay in the mountains, unable to meditate, staying in shame. It's like the stomach being wide on its own. The difference between the Great and Small Vehicles is, distinguished by the view of generating Bodhicitta and realizing emptiness. It is not distinguished by having or not having acceptance and rejection. Having no acceptance and rejection requires a way of having nothing. It is not called having no acceptance and rejection to eat whatever comes, sleep like a pig, and associate with bad people. Viewing all virtues as the Lesser Vehicle is fundamentally the extreme of wrong views among the ten non-virtues, you should know. Saying there is no acceptance and rejection, while spending a lifetime in acceptance and rejection, what is this? Having no acceptance and rejection with hungry faith and attachment placed in the heart. Saying there is no acceptance and rejection, this, apart from being a black backing for reckless abandon, is the great road to evil destinies without the slightest mixture of white virtuous Dharma. Therefore, don't think that you don't need to practice Dharma, you are enlightened now, the way of dying is lazy, and the heretical, impure ocean from which there is no time to escape from hell after death, is the profound Dharma nectar spring that is small in effort and great in wonder. Therefore, the practice of Dharma, firstly requires detailed acceptance and rejection of karma and its results, in the middle requires proficiency in compassion and Bodhicitta, and finally requires the realization of emptiness that is naturally liberated from all clinging. Entering the Secret Mantra, 4-335 Above those, there is a need for pure vows, strong devotion to the Guru, and diligence in the yoga of the two stages. Especially if you meditate intently on any object of focus, you can stop all afflictions and generate all qualities. Having met this union path of Vajra Yoga, do not act rashly. In short, do not follow those so-called Lamas and Geshes who are controlled by the eight worldly concerns of attachment and aversion, nor the so-called wise ones who cultivate their own experiences haphazardly without basis, nor the so-called great practitioners who are false and deceptive. But you must enter the Dharma spoken by the Buddhas and Bodhisattvas. Having met this Dharma, do not hesitate now.