Tibetan
ས་ཀྱི་དབྱིངས་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། བདག་མེད་གཉིས་ཀྱི་སྒོ་ནས་བསྟོད་དེ། སྟོང་གཞི་ཆོས་ཀྱི་ དབྱིངས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་གང་ལ་ཐོག་མ་དང་ཐ་མ་དང་དབུས་ཀྱི་དུས་མེད་དེ་ཡེ་ཤེས་དེ་ནི་དུས་ ལས་གྲོལ་བ་དང་། དུས་མེད་པའི་ཕྱིར་ཕྱོགས་ཆ་ལས་ཀྱང་གྲོལ་ལ། རྣམ་འགྱུར་གྱི་སྒོ་ནས་ གནས་པ་དང་། འཆི་བ་སྟེ་འཇིག་པ་དང་། སྲིད་པ་སྟེ་སྐྱེ་བ་མེད་ལ། རྣམ་པའི་སྒོ་ནས་སྒྲ་དང་ དྲི་དང་རོ་དང་རེག་བྱ་དང་གཟུགས་ཏེ་གཟུང་པ་མེད་ཅིང་། དེ་མེད་པས་འཛིན་པ་སེམས་ཀྱང་ མེད་དོ། །དེ་ལྟར་ན་དུས་དང་ཕྱོགས་དང་རྣམ་འགྱུར་དང་གཟུང་འཛིན་བྲལ་བ་དེ་ནི་ཆོས་ཀྱི་ 3-588 བདག་མེད་གྱི་དབང་དུ་མཛད་པའོ། །གང་ཟག་གི་ལོངས་སྤྱད་པར་བྱ་རྒྱུ་རང་བཞིན་ཉི་ཤུ་རྩ་ བཞི་ཡང་མེད་ལ། ཉེར་ལྔ་པ་ཚོར་བ་པོ་དང་། མྱོང་བ་པོ་དང་ཤེས་པ་པོར་གྱུར་པའི་སྐྱེས་བུ་ བདག་ཀྱང་མེད་ཅིང་། འཆིང་བས་བཅིངས་པ་དང་། ལམ་གྱི་གྲོལ་རྒྱུའི་བདག་ཀྱང་མ་གྲུབ་ ལ། བདེ་སྡུག་དང་བཅིངས་གྲོལ་དང་། སྲིད་པ་སྐྱེ་འཇིག་བྱེད་པའི་བྱེད་པ་པོའི་སྐྱེས་བུ་ཡང་ མེད་ལ། ས་བོན་བག་ཆགས་རང་བཞིན་གྱིས་མ་གྲུབ་པས་རྒྱུ་ས་བོན་གྱི་ཚུལ་དུ་གནས་པའི་ བདག་ཀྱང་མེད་དེ། ཀུན་གཞི་རྣམ་ཤེས་གདོད་ནས་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདིར་ནི་ཀུན་ གཞི་རྣམ་ཤེས་བདག་ཏུ་འདོགས་པའི་གཞི་ཡིན་ཡང་དེ་ལ་བདག་མེད་པའོ། །སྐྱེས་བུ་འདི་ ལྟ་བུ་ཞིག་བྱུང་ངོ་། །ཡོད་དོ་འབྱུང་བར་འགྱུར་རོ། །བདག་སྔོན་ནི་ལྷར་གྱུར་ལ་སྔོན་ལྷར་ གྱུར་པ་དེ་ནི་ད་ལྟའི་མི་ཡིན་ཞིང་། མི་བདག་ནི་མ་འོངས་པ་ན་དམྱལ་བའོ་ཞེས་པ་ལྟ་བུ་དུས་ གསུམ་དུ་གསལ་ཞིང་ངེས་པར་འགྲོ་བ་མེད་དེ། ཡང་ན་རྒྱུའི་དུས་ན་ས་བོན་ངོ་བོས་སྟོངས་ པ་དང་། འབྲས་བུའི་དུས་ན་གསལ་བ་མངོན་གྱུར་ངོ་བོས་མ་གྲུབ་པའོ། །མཐའ་དག་སྲིད་ པའི་གནས་འདིར་ཕུང་པོའི་རྒྱུན་ཙམ་ལས་གཞན་པའི་སྡུག་བསྔལ་དང་བདེ་བ་མྱོང་བ་པོ་ ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡང་གྲུབ་པ་མེད་དོ། །སྟོང་གཞི་དོན་དམ་པའི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཆེན་ པོ་དེ་ནི་ཡོད་མེད་ཡིན་མིན་ཆེ་ཆུང་མཐའ་དབུས་སོགས་སྤྲོས་པའི་མཚན་མ་མེད་ཅིང་། ཡུལ་ དུས་རྒྱུ་རྐྱེན་བྲལ་ཕྲད་ཀྱི་སྒོ་ནས་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་བསྐྱེད་པའི་བྱེད་པ་དང་རྣམ་པར་བྲལ་ ལ། ཁམས་ལྔའི་ཡོན་ཏན་དང་སྒྲ་གཅན་ཉི་ཟླ་སྟེ་མུན་རྡུལ་སྙིང་སྟོབས་གསུམ་གྱི་ཡོན་ཏན་ མེད་པ་སྟེ། སྤྲོས་མེད་འགྱུར་མེད་སྒྲིབ་པ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་སོ། །འདིར་ཁ་ཅིག་ཚིགས་བཅད་ འདི་གྲངས་ཅན་འགོག་པ་ཡི
Chinese
为了地的体性之缘故，以二无我之门赞叹：空性法界之智慧，于何者无有起始与终结及中间之时，即彼智慧是解脱于时间的。因无有时间之故，亦从方分中解脱。以变异之门安住，无有死亡即坏灭，与有，即出生。以相之门，无有声与香与味与触与色，即所取。因彼无有故，能取之心亦无有。如是则远离时间与方所与变异与所取能取者，即是作法无我之自在。于补特伽罗所受用之自性二十四者亦无有。第二十五者，成为感受者与体验者与知者之士夫我亦无有。为系缚所系缚，与道之解脱之我亦未成立。苦乐与系缚解脱，与有，作生灭之作者之士夫亦无有。种子习气自性未成立故，以因种子之方式安住之我也无有。因阿赖耶识从最初即未成立之故。于此，阿赖耶识是假立为我之基础，然于彼无有我。此士夫如是生起。有，将生起。我先前是天，先前成天者即是现在之人，人我于未来是地狱，如是于三时中显现且无有决定之行者。又或于因之时，种子以自性空，于果之时，显现之显现成就不成立。一切有之处所，于此处唯有蕴之相续，除此之外，体验痛苦与快乐者自身之自性亦未成立。空性胜义谛之大涅槃，无有有无、是与非、大小、边与中等戏论之相，远离境、时、因、缘，以聚合之门，与生起变异之作者与变异分离，无有五界之功德与罗睺日月，即无有暗、尘、心力三者之功德，是无戏论、无变异、无有遮障之智慧。此处有者说此偈颂是遮止数论者。
English
For the sake of the essence of earth, praise through the gate of two selflessnesses: The wisdom of the emptiness-dharmadhatu, in which there is no time of beginning, end, or middle, that wisdom is liberated from time. Because there is no time, it is also liberated from directions. It abides in the mode of transformation, and there is no death, that is, destruction, and existence, that is, birth. In terms of form, there is no sound, smell, taste, touch, or form, that is, what is grasped. Because that does not exist, the grasping mind also does not exist. Thus, that which is free from time, direction, transformation, and grasping and being grasped is the mastery of the selflessness of phenomena. There are also no twenty-four natures to be enjoyed by a person. The twenty-fifth, the person who becomes the feeler, the experiencer, and the knower, the self, also does not exist. The self that is bound by bondage and the self that is the means of liberation of the path are also not established. There is also no person who is the agent of happiness and suffering, bondage and liberation, and the agent who causes existence to arise and cease. Because the seed-habit is not established by nature, there is also no self that abides in the manner of a causal seed, because the alaya-consciousness is not established from the beginning. Here, the alaya-consciousness is the basis for imputing a self, but there is no self in it. Such a person has arisen. It exists, it will arise. I was formerly a god, and the one who formerly became a god is the present human, and the human self will be hell in the future, like that, there is no clear and definite going in the three times. Or, at the time of the cause, the seed is empty of essence, and at the time of the result, the manifestation of clarity is not established by essence. In all places of existence, here there is only a continuum of aggregates, and other than that, the nature of the one who experiences suffering and happiness is also not established. The great nirvana of emptiness, the ultimate truth, has no characteristics of elaboration such as existence and non-existence, is and is not, large and small, end and middle, and is separated from the agent who generates transformation and transformation through the door of separation from place, time, cause, and condition. It has no qualities of the five elements and Rahu, the sun and moon, that is, it has no qualities of darkness, dust, and courage, it is the wisdom of non-elaboration, non-transformation, and non-obscuration. Here, some say that this verse refutes the Samkhyas.