Tibetan
དཀྱིལ་གྱི་གཙོ་བོའི་བདག་པོར་བཞུགས་པས་དེའི་ངོ་བོར་ གྱུར་པ་ཞིག་དགོས་པ་ལ་བསམས་ན། གཙོ་བོ་དེ་རྡོར་སེམས་ཡིན་ན་རྡོར་སེམས་བསྟིམས་པ་ ལ་དགོས་པ་མེད་པ་དང་། མི་བསྐྱོད་པ་ཡིན་ན་མི་བསྐྱོད་པ་བསྟིམ་པ་དགོས་པ་མེད་དེ། སྔ་ རོལ་ནས་དེ་དང་དེ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་རང་གི་རིགས་ཉིད་ཡིན་པའི་ཆེད་དུ་མཚོན་ན་ནི། རྡོར་སེམས་ཡིན་པ་དེ་ལ་མི་བསྐྱོད་པ་བསྟིམ་པ་མི་རིགས་ཤིང་གཅིག་ཤོས་ལ་ཡང་དེ་དང་ མཚུངས་སོ། །དེས་ན་རང་ལུགས་ནི་རྒྱལ་མཆོག་འདིར་གཙོ་བོ་རྡོར་སེམས་ལ་མི་བསྐྱོད་པ་ གཉིས་མེད་དུ་འདྲེས་པར་བསྟིམ་པས་རིགས་དྲུག་ཀར་ཚང་ཞིང་གཙོ་བོ་གཉིས་མི་དགོས་པ་ དང་། རྒྱལ་མཆོག་ཕྱི་མར་གཙོ་བོ་མི་བསྐྱོད་པ་ལ་རྡོར་སེམས་བསྟིམ་པས་ཀྱང་དེ་དང་འདྲ་ ཞིང་། གཞན་ཡང་ཡུམ་གཙོ་བོར་གྱུར་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་དང་། ཡབ་གཙོ་བོར་གྱུར་པའི་ དཀྱིལ་འཁོར་སོ་སོ་ལའང་སོ་སོའི་དབང་སྒྱུར་བ་པོ་ཕོ་མོ་གང་ཡིན་ཡང་ལྷ་རེ་རེ་ཡིན་གྱི། ཡབ་ཡུམ་གཉིས་ཀར་དངོས་སུ་གཙོ་ཆེ་ཆུང་ཁྱད་མེད་པའི་ཆ་མཉམ་པ་མ་བཤད་དོ། །དེའི་ ཕྱིར་འདིར་ཡང་རྒྱལ་མཆོག་གཉིས་ཀར་དུ་ཡབ་གཙོ་བོ་ཡིན་པས་མཁའ་དཀྱིལ་གྱི་གཙོ་བོ་ སྤྲོས་ནས་བསྟིམ་པ་ཡབ་ཁོ་ན་ལ་ཡིན་གྱི། སྣ་ཚོགས་ཡུམ་ལ་མི་དགོས་མོད། ལྗོན་ཤིང་གི་རྩ་ བར་ཆུ་དྲངས་པས་ལོ་འདབ་ཀུན་ལའང་ཁྱབ་པར་འགྱུར་བ་ལྟར་དོན་གྱིས་དེ་ལའང་དེ་ འདྲེས་པ་ནི་ཡིན་ནོ། །ཡང་གསང་འདུས་ལུགས་གཉིས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་སྒྲུབ་པའི་སྐབས་ལྟ་ བུ་ཡིན་ན་ནི། སྒྲུབ་པ་པོ་ལས་རྒྱའི་རིག་མ་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་དཀྱིལ་འཁོར་སྤྲོ་བ་ཡིན་ན། 3-218 དམིགས་པའི་རིམ་པ་གཞན་རྣམས་འདྲ་བ་ལ། སྒྲུབ་པ་པོས་གཙོ་བོ་ཡབ་ཀྱི་ང་རྒྱལ་དང་། རིག་མས་གཙོ་མོའི་ང་རྒྱལ་བྱེད་པ་ཡིན་པས། དེའི་ཚེ་མཁའ་དཀྱིལ་གྱི་གཙོ་མོ་རིག་མ་ལ་ བསྟིམ་པ་རུང་སྟེ། སྒྲུབ་པ་པོའི་ཕྱོགས་ནས་ཡབ་གཙོ་བོར་གྱུར་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་བསྒོམས་ ཀྱང་། རིག་མའི་ཆ་ནས་ཡུམ་གཙོ་བོར་གྱུར་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་བསྒོམས་པར་སོང་བས་སོ། ། འོན་ཀྱང་འདིར་དེ་ལྟ་བུ་གཏན་ནས་མ་ཡིན་ཅིང་། ལུགས་དེ་དག་ལ་ཡང་སྒྲུབ་པའི་སྐབས་ ཁོ་ན་ལ་ཡིན་གྱི། བསྙེན་པའི་སྐབས་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་འདིར་སྣ་ཚོགས་ཡུམ་ཡང་དཀྱིལ་ འཁོར་གྱི་དབང་ཕྱུག་མ་ཏ་ཡིན་མོད་ཀྱི། དཔལ་དུས་ཀྱི་འཁོར་ལོའི་འཁོར་གྱི་ཚུལ་དུ་བྱ་ དགོས་པས། སྟོབས་ཅུང་ཟད་ཀྱིས་ཀྱང་ཁྱད་མེད་པའི་མཉམ་པ་རང་གི་ཚུལ་དུ་མི་བལྟ་ལ། མངལ་དཀྱིལ་གྱི་གཙོ་བོ་སྟིམ
Chinese
考虑到安住于坛城主尊的位置，需要成为其自性。如果主尊是金刚萨埵，则无需融入金刚萨埵；如果是不动佛，则无需融入不动佛，因为本来就是如此。又如果为了成为自己的本性，将不动佛融入金刚萨埵是不合理的，反之亦然。因此，我宗认为，在此胜乐金刚中，将主尊金刚萨埵与不动佛无二无别地融合，则六部俱全，无需两个主尊。在后来的胜乐金刚中，将主尊不动佛融入金刚萨埵也是如此。此外，以佛母为主的坛城和以佛父为主的坛城，各自的掌权者，无论是男是女，都是单独的一尊本尊，并没有宣说佛父佛母二者在实际上没有主次之分，完全平等。因此，在此二种胜乐金刚中，也是因为佛父是主尊，所以展开并融入虚空坛城的主尊只针对佛父，而不需要针对各种佛母。就像给树根浇水，所有的树叶都会得到滋养一样，实际上佛母也融入了佛父。又比如在修持密集金刚两种仪轨的坛城时，如果修行者与业手明妃一同展开坛城，3-218，除了观想的次第相同外，修行者生起主尊佛父的慢，明妃生起主母的慢，此时可以将虚空坛城的主母融入明妃，因为从修行者的角度观修以佛父为主尊的坛城，实际上也变成了从明妃的角度观修以佛母为主尊的坛城。然而，这里完全不是这样，而且那些仪轨也只是在修持的时候才这样，在念诵的时候不是这样。因此，这里各种佛母也是坛城的自在母，但是必须按照吉祥时轮金刚的轮的方式来做，不能认为力量上没有丝毫差别，是完全平等的状态，而是要融入胎藏坛城的主尊。
English
Considering that one needs to become the essence of the main deity residing in the center, if the main deity is Vajrasattva, there is no need to absorb Vajrasattva; if it is Akshobhya, there is no need to absorb Akshobhya, because it is already that from the beginning. Furthermore, if it is to become one's own lineage, it is unreasonable to absorb Akshobhya into Vajrasattva, and vice versa. Therefore, our system is that in this glorious supreme one, the main deity Vajrasattva and Akshobhya are inseparably merged, thus completing all six lineages and not requiring two main deities. In the later glorious supreme one, absorbing Vajrasattva into the main deity Akshobhya is also the same. Furthermore, in the mandala where the mother is the main deity and the mandala where the father is the main deity, each of their rulers, whether male or female, is a single deity, and it has not been said that the father and mother are actually equal without any difference in importance. Therefore, here too, in both glorious supreme ones, because the father is the main deity, the main deity of the space mandala is expanded and absorbed only into the father, and is not needed for the various mothers. Just as watering the roots of a tree causes all the leaves to be nourished, in essence, it is also merged into that. Furthermore, if it is like the time of accomplishing the mandala of the two systems of Guhyasamaja, if the practitioner unfolds the mandala together with the Karma Mudra, 3-218, the other sequences of visualization are the same, but the practitioner generates the pride of the main father deity, and the Karma Mudra generates the pride of the main mother deity. At that time, it is permissible to absorb the main mother deity of the space mandala into the Karma Mudra, because even though the practitioner meditates on the mandala with the father as the main deity, from the perspective of the Karma Mudra, it has become meditating on the mandala with the mother as the main deity. However, it is definitely not like that here, and even in those systems, it is only during the time of accomplishment, not during the time of recitation. Therefore, here, the various mothers are also the sovereign mothers of the mandala, but it must be done in the manner of the wheel of the glorious Kalachakra, and one should not regard it as a state of equality without any difference in strength, but rather absorb it into the main deity of the womb mandala.
Tibetan
་པ་སོགས་འདྲ་མཚུངས་མཉམ་པོར་བྱེད་ན། གཙོ་ཆེ་ཆུང་གི་ དབྱེ་བ་ཡེ་ནས་ཕྱེད་པར་མི་འགྱུར་བས་སོ། ། གཉིས་པའི་སྐབས་སུ་ཁྲོ་མོ་རྣམས་ལ་འཁོར་ལོ་སེར་པོ། ཨུཏྤལ་དཀར་པོ། པདྨ་དམར་ པོ། ཁ་ཊྭཾ་ག་ནག་པོ་རྣམས་བསྐྱེད་ཆོག་གི་ཕྱག་མཚན་ཡིན་པར་འཇིགས་མེད་འབྱུང་གནས་ ཀྱིས་འདོད་མའི་སྐབས་སུ་བཤད་ལ། སློབ་དཔོན་ལེགས་པའི་བུ་ཡང་དེ་དང་མཐུན་མོད། འགལ་བ་ཆེར་མེད་ཀྱང་རང་ལུགས་ཁྲོ་མོ་རྣམས་ལ་ས་བོན་མ་གཏོགས་ཕྱག་མཚན་གྱི་ བསྐྱེད་ཆོག་མི་དགོས་ལ། བྱང་ཆུབ་སེམས་མ་རྣམས་བསྐྱེད་པའི་མཚན་མ་ཡང་རྒྱུད་མང་དང་ གོས་དང་མེ་ལོང་དང་རོའི་སྣོད་དང་དུང་ཆོས་དང་ཆོས་འབྱུང་དུ་བཤད་པའང་ཡོད་པས། དེ་ ལྟར་ཡང་རྣམ་གྲངས་སུ་བྱ་མོད་ཀྱི། ལག་ལེན་གཙོ་བོར་མི་བྱེད་དོ། །ཞི་བ་རྣམས་ལ་གཙོ་ བོའི་ཚུལ་དུ་བཞུགས་པའི་ཡབ་རྐང་ཚུགས་པ་དང་། ཡུམ་རྐང་ཚུགས་པ་གཉིས་ཀ་ཡོད་པས། ཕན་ཚུན་འཁྱུད་བྱེད་ཀྱི་ལྷ་རྣམས་ཞར་བྱུང་ཡིན་པས་ན་ས་བོན་ཕྱག་མཚན་ལས་མི་བསྐྱེད་ པར་ཀྲོང་སྐྱེད་བྱེད་ཅིང་། ཁྲོ་མོ་སྡེ་ཚན་ལོགས་སུ་མེད་པས་ཁྲོ་བོ་ལ་འཁྱུད་པས་ཁྲོ་མོ་རྣམས་ 3-219 ཉིད་ཞར་ལ་འོངས་པ་མ་ཡིན་རྐང་ཚུགས་ཡིན་པས་ས་བོན་ལས་བསྐྱེད་པ་ནི་ངེས་པར་མཛད་ ལ། ཕྱག་མཚན་གྱི་བསྐྱེད་ཆོག་ནི། རྒྱུད་འགྲེལ་ལས་གསལ་བར་མ་གསུངས་པའི་ཕྱིར། ལག་ལེན་དུ་མི་མཛད་དོ། །ཡང་སྒྲོལ་མའི་ཕྱག་མཚན་ཁ་ཊྭཾ་གའི་གནས་སུ་ཨུཏྤལ་སྔོན་པོ་ དང་། ཀུན་ཏུ་བཟང་པོའི་ཕྱག་མཚན་ཚངས་མགོའི་གནས་སུ་ཡང་ཨུཏྤལ་མཛད་པ་ཡོད་དེ་ འདམ་ཁའོ། །བུམ་པ་རྣམས་ནི་འགྲེལ་པར་ཤར་གྱི་ལྷའི་པདྨའི་གནས་ཀྱི་བྱང་དང་ལྷོ་རུ་ཧི་ ཧཱིའམ། བུམ་པ་གཉིས་སོ། །ཞེས་འབྱུང་བས། ཁ་ཅིག་ཕྱོགས་བཞིའི་རེ་མིག་གཡས་གཡོན་ རྣམས་སུ་མི་འགོད་པར་དབུས་ཀྱི་དོན་ཡོད་གྲུབ་པ་གང་དུ་བཞུགས་པའི་རེ་མིག་དེའི་ནང་ དོན་གྲུབ་ཀྱི་སྐུའི་གཡས་གཡོན་དུ་རྐང་འགགས་པའི་བུམ་པ་གཉིས་འགོད་པ་སོགས་གཞན་ ལའང་རིགས་བསྒྲེ་མོད་ཀྱི། དེའི་གཡས་གཡོན་གྱི་རེ་མིག་ལ་བཀོད་ཀྱང་གདན་པདྨ་དེའི་ལྷོ་ བྱང་ཉིད་ཡིན་གྱི། གཞན་དུ་མི་འགྲོ་བས་དེ་དེའི་རྒྱུ་མཚན་དུ་འདྲེན་པ་ནི་ཤིན་ཏུ་མ་ངེས་ཤིང་། གཞན་ཁ་ཅིག་དེའི་{རྒྱབ་སྐྱོར་[རྒྱ་བསྐོར་]དུ་རང་ཉིད་ཕྱོགས་མདོག་འཁྱོག་པོ་དེ་འདོད་ པས། དེའི་ས་ཚད་ཡིད་ལ་བཞག་ནས་ཕྱོགས་འཚོལ་བར་འགྱུར་ཟེར་ཏེ། དབུས་ཀྱི་གཡས་ གཡོན་ན་ཡོད་པའི་རེ་མིག་དེ་གཉིས་ནི། ཕྱོགས་དང་ཕྱོགས་མཚམས་ཀྱི་བར་ན་ཡོད་པས་ སོ་སྙམ་པ
Chinese
如果将这些都同样对待，那么大小主次的 区别就根本无法区分了。 第二种情况，忿怒母尊们可以生起黄色轮、白色乌巴拉花、红色莲花、黑色卡杖嘎作为手印，这是吉美炯内（无畏生处）在《意欲》中说的。 导师勒贝杰（善慧童）也与此相同。虽然没有太大矛盾，但自宗认为，忿怒母尊们除了种子字以外，不需要手印的生起次第。菩提心母们生起的标志，也有经典说是丝绸、衣服、镜子、骨灰盒、海螺法器和佛塔。虽然也可以这样作为一种类别，但不会作为主要的实践。寂静尊们主要以站立的父尊和站立的母尊两种方式存在。 互相拥抱的本尊是附带产生的，因此不是从种子字和手印中生起，而是直接生起。由于没有单独的忿怒母尊类别，所以通过与忿怒尊拥抱，忿怒母尊们 3-219 自然而然地产生，因为是站立的，所以必须从种子字中生起。至于手印的生起次第，因为经典和注释中没有明确说明， 所以不会在实践中使用。还有，度母的手印，在卡杖嘎的位置上是蓝色乌巴拉花，普贤王如来的手印，在梵天顶的位置上也是乌巴拉花，这是可以接受的。 至于宝瓶，注释中说，东方本尊莲花位置的北方和南方是“嘿（藏文，梵文天城体，嘿，种子字） 吽（藏文，梵文天城体，吽，种子字）”或者两个宝瓶。因此，有些人不在四个方位的格子左右放置，而是在中央不动如来所处的格子中，在不动如来身像的左右放置两个脚被挡住的宝瓶，等等，也可以与其他情况进行类比。即使放置在它左右的格子里，也只是莲花座的南北方向，不会到其他地方去，所以引用这个作为理由是非常不确定的。还有些人认为它的{支持[围绕]}是自己倾斜的方位颜色， 所以说记住它的位置就可以寻找方位了。他们认为，中央左右的两个格子，位于方位和方位之间。
English
If these are treated the same, then the distinction between major and minor will never be distinguished. In the second case, wrathful mothers can generate yellow wheels, white utpala flowers, red lotuses, and black khatvangas as hand symbols, which Jigme Jungne (Fearless Source) said in "Desire." Master Lekpai Bu (Good Son) also agrees with this. Although there is not much contradiction, the self-tradition believes that wrathful mothers do not need the generation stage of hand symbols except for seed syllables. The signs of generating Bodhichitta mothers are also said in the scriptures to be silk, clothes, mirrors, ash containers, conch shells, and stupas. Although this can also be done as a category, it will not be used as the main practice. Peaceful deities mainly exist in the form of standing fathers and standing mothers. The deities who embrace each other are incidental, so they are not generated from seed syllables and hand symbols, but directly generated. Since there is no separate category of wrathful mothers, the wrathful mothers are 3-219 naturally produced by embracing the wrathful deities, because they are standing, they must be generated from seed syllables. As for the generation stage of hand symbols, because it is not clearly stated in the scriptures and commentaries, so it will not be used in practice. Also, the hand symbol of Tara, in the position of the khatvanga, is a blue utpala flower, and the hand symbol of Samantabhadra, in the position of the Brahma top, is also an utpala flower, which is acceptable. As for the vases, the commentary says that the north and south of the lotus position of the eastern deity are "He (Tibetan, Devanagari, He, seed syllable) Hum (Tibetan, Devanagari, Hum, seed syllable)" or two vases. Therefore, some people do not place them on the left and right of the four directions, but in the grid where the central Amoghasiddhi is located, they place two vases with their feet blocked on the left and right of the Amoghasiddhi's body, etc., which can be compared to other situations. Even if they are placed in the grids on its left and right, they are only the north and south directions of the lotus seat, and will not go elsewhere, so quoting this as a reason is very uncertain. There are also some people who think that its {support [surrounding]} is its own tilted direction color, so they say that remembering its position can be used to find the direction. They think that the two grids on the left and right of the center are located between the direction and the intermediate direction.