Tibetan
ཉིས་སྔོན་ཡང་བྱུང་ལ། དེ་ལ་བོད་ ཁ་ཅིག་ས་སྐྱ་པཎྜི་ཏས་དཔྱལ་ལོ་ལ་ཕྲག་དོག་མཛད་ནས་ནཱ་རོའི་གསུང་མིན་ཞེས་བསྒྲགས་ ཟེར་ཡང་མི་བདེན་པར་སྣང་སྟེ། དེའི་རྒྱ་དཔེ་བདག་གིས་མཐོང་བ་གཅིག་ན་ཡང་། ཁ་ཆེ་ ཆེན་པོ་བྱང་ཆུབ་རྡོ་རྗེས་མཛད་ཟེར་བ་སྣང་བ་དོན་དུ་གཉེར་ན་རྒྱ་དཔེ་དེ་ཡང་བསྟན་པར་ བྱའོ། །དེ་ལྟར་ན་དཔལ་དུས་ཀྱི་འཁོར་ལོའི་དགོངས་འགྲེལ་གྱི་གཞུང་རྣམས་ལའང་མཆོག་ དང་མཆོག་མིན་གྱི་དབྱེ་བ་ཤེས་པར་བྱའོ། །བོད་ཀྱི་དུས་འཁོར་བ་མང་པོ་དག་སཱ་དྷུ་པུ་ཏྲ་ དང་འཇིགས་མེད་འབྱུང་གནས་གཉིས། སཱ་དྷུ་པུ་ཏྲ་མཆོག་ཡིན་པར་བཟུང་ནས། ཐ་ན་ལུང་ འདྲེན་ཚུན་ཆོད་ལ་ཡང་། ཨ་བྷ་ཡའི་སྔོན་དུ་དེ་འདྲེན་ཅི་ཐུབ་བྱེད་པ་མཐོང་སྟེ། སཱ་དྷུ་པུ་ཏྲ་དེ་ ནི་ཨ་བྷ་ཡའི་རྗེས་འབྲང་ཡིན་པ་མ་ཤེས་པའོ། །དེ་ཅིས་མངོན་ཞེ་ན། དེས་མཛད་པའི་དུས་ འཁོར་གྱི་དཀྱིལ་ཆོག་ན། རྡོ་རྗེ་འཕྲེང་བའི་ཁ་སྐོང་ཁོ་ན་མང་བའི་ཕྱིར་དང་། ཚེས་ལྷའི་ཁ་ དོག་རྣལ་འབྱོར་རྫོགས་འཕྲེང་བཞིན་མེད་ཀྱང་། གཞན་ཕལ་ཆེར་མཐུན་ཅིང་། དེ་ནི་ འཇིགས་མེད་འབྱུང་གནས་ཀྱི་རྗེས་སུ་བྱུང་བའང་ཡིན་པས་སོ། །ཡང་འཇིགས་མེད་ནི་ཤིང་ རྟ་ཆེན་པོ་མཚུངས་བྲལ་ཡིན་ལ། གཅིག་ཤོས་ཕྱོགས་རེའི་བློ་གྲོས་ཅན་ཡིན་པའང་གོ་དགོས་ ལ། དེ་ལྟར་ན་སློབ་དཔོན་ཆེ་ཆུང་དང་། གཞུང་བཟང་ངན་དང་། ཁུངས་ཆེ་ཆུང་གི་དབྱེ་བ་ ཤེས་པ་གལ་ཆེའོ། །རྒྱུད་འགྲེལ་སྒྱུར་བྱེད་ལོ་ཙཱ་བ་ནི་གོང་དུ་སྨོས་པ་ལྟར་ཡིན་ལ། གཞན་ ཡང་པཎ་ཆེན་ཤཱཀྱ་ཤྲཱི་དང་། བི་བྷུ་ཏི་ཙནྡྲ་དང་། རཏྣ་རཀྵི་ཏ་ལ་སོགས་པ་ཕྱོགས་འདིར་དབང་ དང་རྒྱུད་བཤད་གསལ་བར་མཛད་པ་དང་། རྒ་ལོ་ཙཱ་བ་དང་། ཏྲེ་བོ་ཤེས་རབ་དཔལ་ལ་ སོགས་པ་མན་ངག་རྣལ་འབྱོར་ཡན་ལག་དྲུག་པའི་རྐང་ཚུགས་པ་ཇི་སྙེད་ཅིག་བྱུང་ངོ་། །དེ་ དག་ལས་རིགས་ལྡན་སྤྲུལ་པའི་སྐུ་ཆོས་རྗེ་ཡབ་སྲས་བཞི་པོའི་སྐབས་སུ། རྭ་འབྲོ་ཙ་མི་ཆག་ 3-23 ལོ་ཤཱཀྱ་ཤྲཱི་བི་བྷུ་ཏི་ལོ་གྲགས་པའི་ལུགས་སོགས་དབང་བཀའ་དང་རྒྱུད་བཤད་བཀའ་མ་ ནུབ་པ་ཐམས་ཅད་གསན་ཅིང་། རྫོགས་རིམ་བརྒྱུད་པ་མི་འདྲ་བ་བཅུ་བདུན་སོགས་བཀའ་ ཡོད་ལྷད་མེད་ཐམས་ཅད་གཅིག་ཏུ་འདུས་པར་མཛད་པ་ཡིན་ལ། འོན་ཀྱང་གྲུབ་ཐོབ་བརྒྱུད་ པ་ཡིན་པ་དང་། ཉམས་མྱོང་བྱིན་རླབས་བརྒྱུད་པའི་དབང་ལས་པཎ་ཆེན་ཟླ་མགོན་གྱི་ བཀའ་སྲོལ་འབྲོ་ལུགས་འདི་ཉིད་སྙིང་གི་ཐིག་ལེར་བཀོད་ནས་བླ་མ་རྣམས་ལ་གསོལ་བ་ འདེབས་པར་མཛད་ཅིང་། རྫོགས་རིམ་ནི་བི་བྷུ་ཏི་ཙནྡྲའི་ཉེ་བརྒྱུད་ལ་ཡང་ཤིན་ཏུ་རྩིས་སུ་ མཛད་དོ། །དེ་དག་ཀྱང་གདུལ་བྱ་གཞན་ངོ་དང་བསྟུན་ཏེ། ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་སྤང་ཞིང་། རྩོད་ པའི་དུས་ཀྱི་ཐ་མ་འདི་ལྟ་བུར་མིའི་རྟེན་ཅན་གྱི་བླ་མ་དམ་པ་ཁོ་ན་རྗེས་འཇུག་གདུལ་བྱ་ རྣམས་ལ་བྱིན་རླབས་འཇུག་པའི་སྒོར་གཟིགས་ནས། བརྒྱུད་པ་བཟང་ཚད་འདུས་པར་ མཛད་པ་ཡིན་གྱི། བྱིན་རླབས་བཀའ་བབས་ཀྱི་བརྒྱུད་པ་གཅིག་གིས་ཆོག་མ་ཤེས་པ་ཡང་མ་ ཡིན་ལ། དེ་ལས་ཀྱང་ལྷག་པར་དཔལ་ཇོ་ནང་པའི་ཆོས་རྗེ་ཡབ་སྲས་ལྔའམ་དྲུག་རྣམས་ས་ བཅུའི་དབང་ཕྱུག་རིགས་ལྡན་རྣམས་ཀྱི་སྤྲུལ་པར་ཐེ་ཚོམ་མེད་པ་དང་། ཡང་སྒོས་སུ་དུས་ གསུམ་སངས་རྒྱས་ཀུན་མཁྱེན་ཆེན་པོ་དོལ་པོ་པ་ཤེས་རབ་རྒྱལ་མཚན་དཔལ་བཟང་པོ་ཞེས་ ཕྱོགས་ཐམས་ཅད་དུ་སྙན་པའི་སྒྲ་དབྱངས་ཀྱིས་ཁྱབ་པ་འདི་ནི། བཅོམ་ལྡན་འདས་དཔལ་ དུས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ཉིད་འགྲོ་བའི་དོན་དུ་བཤེས་གཉེན་དམ་པའི་ཚུལ་བཟུང་བ་ཡིན་པས། ཆོས་འདི་དང་ཆོས་གཞན་གང་དག་ལ་བྱིན་རླབས་དང་ལྡན་པའི་བརྒྱུད་པ་ཐ་དད་པ་དང་། ལེགས་པར་བཤད་པའི་ཟབ་དོན་གྱི་རྣམ་གྲངས་གཞན་དེ་ཀུན་ནི་ཆུ་ཀླུང་བྱེ་བ་ཕྲག་བརྒྱ་ལྟ་ བུ། ཆོས་རྗེ་ཀུན་མཁྱེན་ཆེན་པོ་རང་ཉིད་ཀྱི་ངེས་དོན་གྱི་བསྟན་པའི་བབས་དང་། བྱིན་རླབས་ ཀྱི་བཀའ་བབས་ནི་རྒྱ་མཚོ་ཆེན་པོ་བདུན་དང་འདྲ་བ་ཡིན་པས། རང་ལུགས་ལ་བྱིན་རླབས་ ཀྱི་བཀའ་བབས་གཞན་ལས་འཚོལ་མི་དགོས་སོ། །ཞེས་པ་དཔལ་དུས་ཀྱི་འཁོར་ལོའི་ 3-24 བསྐྱེད་རིམ་གྱི་རྣམ་པར་བཤད་པ་ལས། ཟབ་མོའི་ཆོས་ལ་འཇུག་སྒོ་བསྟན་པའི་སྡེ་ཚན་ཏེ་ དང་པོའོ།། །། ༄། །གཉིས་པ། རིམ་པ་གཉིས་ཀྱི་སྤྱིའི་དོན་བཤད་པ་སྟེ་སྡེ་ཚན། དེ་ལྟ་བུའི་དཔལ་དུས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་དེ་ཡང་ཕྱི་ནང་གཞན་གསུམ་གྱི་རིམ་པ་ལས་ བརྩམས་ཏེ་རྟོགས་པར་བྱ་དགོས་ན། འདིར་ནི་གཞན་གྱི་རིམ་པའོ། །དེ་ཡང་སྨིན་བྱེད་ཀྱི་ དབང་དང་། གྲོལ་བྱེད་ཀྱི་ལམ་དང་། གྲོལ་བ་འབྲས་བུ་སྟེ་གསུམ་མམ་ཀུན་ཁྱབ་ཆོས་ཉིད་ བདེ་བར་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་སྟེ་བཞིའོ། ། སྐབས་འདིར་གཉིས་པ་གྲོལ་བྱེད་ལམ་གྱི་དབང་དུ་བྱས་ན། གྲོལ་བྱེད་ལམ་སྤྱི་ལྡོག་ ནས་གཏན་ལ་དབབ་པ་དང་། སྒྲུབ་ཐབས་ཀྱི་རྣམ་གཞག་བྱེ་བྲག་ཏུ་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ལ་ གྲོལ་བྱེད་ལམ་གྱི་ངོ་བོ། ནང་སེལ་གཉིས་སུ་དབྱེ་བ། ཕྱེ་བ་སོ་སོའི་རང་བཞིན། རང་བཞིན་ དོན་ལྡན་གྱི་མཚན་ཉིད། ཉམས་ལེན་སྒྲུབ་པའི་དགོས་པ། གྲངས་དང་གོ་རིམ་ངེས་པ། དབང་ ལམ་འབྲས་བུའི་སྦྱོར་ཚུལ་ཏེ་བདུན་ནོ། །
Chinese
以前也发生过两次。对此，有些藏人说萨迦班智达因为嫉妒嘉洛（dpal lo）而宣称不是那若巴（nāro）所说，但这似乎不真实。因为我见过其中的一个汉文版本，上面写着是喀且钦波（khache chenpo）绛曲多吉（byang chub rdo rje）所著。如果需要，也可以展示那个汉文版本。这样看来，对于吉祥时轮的注释典籍，也应该知道好坏的区分。藏地的许多时轮师认为萨度布扎（sā dhu pu tra）和吉美炯内（'jigs med 'byung gnas）两人中，萨度布扎是最好的。甚至在引用时，也尽可能地在阿巴亚（a bha ya）之前引用他。这是因为他们不知道萨度布扎是阿巴亚的追随者。这是如何显现的呢？因为他所作的时轮坛城仪轨中，仅仅是金刚鬘的补充部分居多。虽然没有像瑜伽究竟鬘那样具备日月天神的颜色，但其他大部分都相同。而且，他也是在吉美炯内之后出现的。还有，吉美炯内是无与伦比的大车，而另一位则是片面的智者，这也应该明白。这样看来，了解导师的大小、典籍的优劣、来源的重要程度的区分非常重要。翻译续部注释的译师如前所述。此外，班禅释迦师利（paN chen shAkya shrI）、毗布底旃陀罗（bi bhu ti tsan dra）、热那rakshita（ratna rakShi ta）等也在此地清楚地阐述了灌顶和续部讲解。嘉译师（rga lo tsA ba）和哲波协饶贝（tre bo shes rab dpal）等也出现了很多奠定窍诀瑜伽六支基础的人。其中，在具种化身的法王父子四位（rigs ldan sprul pa'i sku chos rje yab sras bzhi po）时期，如ra、卓（'bro）、擦弥（tsa mi）、恰洛（chag lo）、释迦师利（shAkya shrI）、毗布底（bi bhu ti）等流派的灌顶、传承和续部讲解等所有未衰败的教言都听受了。并且将究竟次第的不同传承十七种等所有具有传承且无杂染的教言都汇集到了一起。然而，由于是成就者传承，以及经验加持传承的缘故，将班禅月护（paN chen zla mgon）的卓氏教规作为心髓来祈祷上师们。究竟次第则是毗布
English
In the past, it happened twice. Regarding this, some Tibetans say that Sakya Paṇḍita, out of jealousy towards Dpal Lo, declared that it was not said by Nāropa, but this seems untrue. Because I have seen one of the Chinese versions of it, which states that it was written by Khache Chenpo Jangchub Dorje. If needed, that Chinese version can also be shown. In this way, regarding the commentaries on the glorious Kālacakra, one should also know the distinction between good and bad. Many Kālacakra masters in Tibet consider Sādhuputra and Jikmé Jungné, and regard Sādhuputra as the best. Even when quoting, they try to quote him before Abhaya. This is because they do not know that Sādhuputra is a follower of Abhaya. How is this evident? Because in the Kālacakra mandala ritual he composed, only the supplementary parts of the Vajramālā are numerous. Although it does not have the colors of the sun and moon deities like the Yoga Sampannakrama, most of the rest is the same. Moreover, he also appeared after Jikmé Jungné. Furthermore, Jikmé Jungné is an unparalleled great chariot, while the other is a one-sided wise person, and this should also be understood. In this way, it is very important to understand the distinction between the greatness of the teachers, the quality of the texts, and the importance of the sources. The translators who translated the tantra commentaries are as mentioned above. In addition, Paṇchen Śākyaśrī, Vibhūticandra, Ratnarakṣita, and others clearly explained the empowerments and tantra explanations in this region. Ga Lotsāwa, Trewo Sherab Pal, and others also established the foundation of the six branches of esoteric yoga. Among them, during the time of the four father and son Dharma Lords who were embodiments of the Rigden kings, all the teachings of empowerment, transmission, and tantra explanation of the Ra, Dro, Tsami, Chak Lotsāwa, Śākyaśrī, Vibhūti, and other lineages that had not declined were heard. And all the seventeen different lineages of the Completion Stage and all the teachings with transmission and without impurities were gathered together. However, because it was a lineage of siddhas and a lineage of experiential blessings, the Dro tradition of Paṇchen Zla Gon was taken as the heart essence to pray to the lamas. The Completion Stage is Vibhū
Chinese
也极其重视邬提旃陀罗的近传。那些也顺应其他所化，断除过失，在如是争论时期的末尾，视人身依止的具相上师才是加持融入后世所化众生的门径，而汇集了传承的优良之处。并不是不了解仅凭一个加持传承就足够，而且尤其对吉祥觉囊派的法王父子五位或六位，无疑是十地自在的种姓者的化身。特别是三世诸佛一切智智多罗那他·谢拉嘉参班桑波，其美名传遍四方，实际上是薄伽梵吉祥时轮为了利益有情而示现为善知识。因此，无论此法还是其他任何具有加持的不同传承，以及善说的甚深义理的其他名相，都如亿万江河。法王一切智智自身的确义教法之流，以及加持的降临，犹如七大海洋。因此，无需在本派之外寻求加持的降临。这是吉祥时轮的生起次第的论述中，开示进入甚深之法的门径的章节，即第一（部分）。 ༄། །第二，讲述二次第的总义，即章节。 如是的吉祥时轮，也必须从外、内、他三种次第入手才能证悟。此处为其他的次第。也就是成熟灌顶，解脱道，解脱果，即三者，或遍一切法性，如来藏，即四者。 此处就第二个解脱道而言，是从总体上确定解脱道，以及分别阐述修法之仪轨。第一，解脱道的体性，分为内摄和外遣两种，各自的自性，自性具义的特征，修习的必要，数量和顺序的确定，灌顶、道、果的结合方式，共有七种。
English
He also highly valued the close transmission of Uti Chandra. Those also comply with other disciples, abandoning faults, and at the end of such a time of debate, seeing the virtuous guru with a human body as the gateway for blessings to enter subsequent disciples, and gathering the good qualities of the lineage. It is not that they do not understand that one blessing transmission is sufficient, and especially the five or six Dharma Kings, fathers and sons, of the glorious Jonangpa, are undoubtedly emanations of the lords of the ten bhumis. In particular, the great omniscient Dolpopa Sherab Gyaltsen Pal Zangpo, whose fame spreads in all directions, is actually the Bhagavan Glorious Kalachakra himself, who has taken the form of a virtuous friend for the benefit of beings. Therefore, whether this Dharma or any other different lineages with blessings, and other categories of profound meanings of good exposition, are like hundreds of millions of rivers. The flow of the definitive teachings of the Dharma King Omniscient himself, and the descent of blessings, are like the seven great oceans. Therefore, there is no need to seek the descent of blessings from outside one's own tradition. This is from the explanation of the generation stage of the Glorious Kalachakra, the section that shows the entrance to the profound Dharma, which is the first (part). ༄། །Second, explaining the general meaning of the two stages, that is, the chapter. Such a Glorious Kalachakra must also be realized by starting from the three stages of outer, inner, and other. Here is the other stage. That is, the ripening empowerment, the path of liberation, and the fruit of liberation, which are three, or the all-pervading Dharma nature, the Tathagatagarbha, which are four. Here, in terms of the second path of liberation, it is to determine the path of liberation in general, and to explain in detail the rituals of practice. First, the nature of the path of liberation, divided into two types: internal inclusion and external exclusion, the respective nature of each division, the characteristics of the nature having meaning, the necessity of practice, the certainty of number and order, and the way of combining empowerment, path, and fruit, there are seven in total.